—14/08/1972—
Londyn, Pokątna, Nora Nory
Samuel McGonagall & Nora Figg

Pożar zażegnany. Przynajmniej częściowo. Mabel została spacyfikowana i poszła do siebie. Dała im czas na rozmowę. Musieli porozmawiać, szczególnie, że pojawiły się jakieś deklaracje, a najwyraźniej żadna ze stron nie do końca wiedziała, co ze sobą niosą.

Niby nic trudnego, jednak przy Samuelu nie do końca potrafiła zebrać myśli, powiedzieć konkretnie o co jej chodzi. Wszystko się komplikowało, kiedy trzepotanie serca zagłuszało rozum. Wiedziała jednak, że powinni to zrobić, musieli jakoś sobie wszystko rozjaśnić. Nie miała pojęcia jeszcze jak, ale powinni coś wymyślić. Sytuacja wydawała się być analogiczna do tej, która miała miejsce prawie dziesięć lat temu. Tyle, że teraz żadne z nich nie chciało uciec, chcieli dać sobie szansę, a to przynosiło nadzieję na to, że może faktycznie się uda. Nie zakładała, że może być inaczej, przecież inaczej w ogóle nie było sensu próbować.

Miejscem ich schadzki nadal pozostawała kuchnia. Sam zażyczył sobie czekolady, więc właśnie ją dla niego przygotowywała. Wielki kubek, wypełniony po brzegi miłością, znaczy czekoladą. Wiedziała, że powinna mu jeszcze o czymś powiedzieć, jednak póki co pozostawi to na później, bo może aktualnie nie miało to sensu, zresztą jeszcze nie była gotowa na takie wyznania. Nie wątpiła w to, że kiedyś nadejdzie ten moment, jednak nie była to odpowiednia chwila. Informacje, które ukrywała mogłyby w niego uderzyć bardzo mocno, a nie chciała tego, szczególnie teraz, kiedy w jego życiu pojawiło się wiele wątpliwości. Robiła to dla jego dobra, tak sobie to przynajmniej tłumaczyła.

Podeszła do niewielkiego stolika, który znajdował się w rogu kuchni, przy którym zazwyczaj zajmowała się nudnymi sprawami związanymi z prowadzeniem kawiarni i postawiła przed Samem kubek pełny czekolady. - Mam nadzieję, że będzie smakować. - Rzuciła jeszcze, chyba nie wyszła z wprawy, wolałaby nie zawieść jego oczekiwań ze wspomnieniami, które niósł ten ciepły napój. - Przepraszam za wcześniej, to było dosyć dużo. - Nawet jak na nią. Mabel potrafiła być czasami bardzo bezpośrednia. Figg usiadła więc na drugim wolnym krześle i wpatrywała się w mężczyznę, nie do końca wiedziała, jak właściwie doszło do tego, że siedział tutaj z nią, w Londynie, którego przecież nie znosił.

Norka tak naprawdę sama nie do końca wiedziała, co to znaczy być z kimś w związku. Jedyna relacja, jaką udało jej się stworzyć przez całe swoje życie to ta z Samuelem, a od tego czasu sporo się zmieniło. Ona się zmieniła i on zapewne też. Nie dało się zaprzeczyć jednak, że uczucie, które kiedyś ich połączyło istniało nadal, więc może faktycznie będą w stanie coś razem stworzyć, bardziej stałego niż ostatnio. Byli starsi, pewnie nie odpuszczali tak łatwo, jak kiedyś. Przynajmniej ona tym razem nie zamierzała tego spieprzyć.

- Cieszę się. - Dodała lekko, bo przyjemność sprawiało jej to, że mu smakuje, jak kiedyś smakowało. Może wcale nie tak wiele się zmieniło. Może życie nadal mogło być takie lekkie, nieskomplikowane jak wtedy, kiedy leżeli razem na polanie w Dolinie Godryka, kiedy każda przeszkoda była do pokonania. Trochę nadziei w tym smutnym świecie nie powinno jej zaszkodzić.

Kolejne słowa, które padły z jego ust spowodowały, że źrenice jej się rozszerzyły. Nie spodziewała się, nie sądziła, że może odbierać jej zachowanie w ten sposób. Była idiotką, zdecydowanie. Nie wpadła na to, że może czuć się gorszy. Dla niej był Księciem Kniei, kimś, komu każdy mógł zazdrościć, posiadał cały ogrom umiejętności, których inni nie mieli. Nie wpadła na to, jak może się z tym czuć, poczuła się naprawdę głupio.

- Po pierwsze, nigdy się ciebie nie wstydziłam, bardziej swojego zachowania. - Wolała to sprostować. - Po drugie, musisz sobie uświadomić, że bogactwo nie ma dla mnie znaczenia, nigdy nie miało, zresztą większość osób w ogóle nie zwraca na to uwagi, to się nie liczy. Jesteś najwspanialszą osobą, jaka pojawiła się w moim życiu, nikt mnie tak wiele nie nauczył. - Miłości do natury, do tego, co można było wyciągnąć ze świata.

- Po trzecie, oczywiście, że powiem o tym innym, chciałabym się tobą pochwalić. - Miała nadzieję, że jej słowa nieco dodadzą mu odwagi i pewności siebie, bo strasznie bolało ją to, że widzi się w ten sposób. Rozumiała z czego to wynika, jednak jej zdaniem te słowa, które o sobie mówił wydawały się być zupełnie bezpodstawne.

Może jej błędem było to, że nigdy o tym nie mówiła. Dla niej było to jasne, niczym promienie słońca w ciepły letni dzień, a jednak widziała po minie Samuela, że chyba dla niego nie było to wcale oczywiste. Może faktycznie powinna więcej mówić, uświadamiać go w tym, co o nim myśli. Może przywyknie do tego, że w ten sposób na niego patrzy. To mogło ułatwić im życie, zdecydowanie.

Uciekał wzrokiem, czuła, że to może być dla niego za dużo, ale tym razem nie zamierzała milczeć. Musieli sobie wszystko wyjaśnić, żeby później było prościej. Tak się jej przynajmniej wydawało, niedopowiedzenia powodowały natłok myśli, niepotrzebne skupianie się na rzeczach, które w ogóle nie były istotne. Lepiej było się tego wszystkiego pozbyć już teraz.

Zabawne, że miała w sobie tyle odwagi, że te słowa całkiem łatwo opuściły jej usta. Zależało jej na nim, przestała się więc bać tego co czuje, bo nie miała nic do stracenia, przecież kiedyś już jej się wymknął z rąk, a może ona z jego? Sama nie do końca wiedziała, jak można było to odczytać.

Tak właściwie, to się nad tym nie zastanawiała, nie sądziła, że sprawy potoczą się tak szybko. Nie miała żadnego planu na to, jak miałaby wyglądać ich relacja, wiedziała tylko to, że chciała, żeby był, po prostu. Nie mogła od niego wymagać porzucenia swojego własnego życia, to na pewno by nie zadziałało, trochę, jakby uwięziła ptaka w klatce. Londyn nie był dla każdego, nie był dla Sama, ona jednak czuła, że żyje faktycznie w tym zgiełku, kiedy nie musiała się martwić o kolejne zamówienia, kiedy mogła się spełniać w tym, co najbardziej lubiła robić. Na pewno nie była gotowa tego porzucić, nie kiedy właściwie kilka miesięcy temu porzuciła wszystko, żeby się tutaj znaleźć.

- Nie wiem, czy jest sens pytać o to, jak często chciałabym cię widywać, bo przecież to oczywiste, że codziennie. - Najlepiej gdyby też budził się i zasypiał u jej boku, ale to nie było przecież możliwe.

- Wiem, że masz swoje obowiązki, że próbujesz się odnaleźć w rzeczywistości po tym piekle, które wydarzyło się w Beltane, rozumiem to, nie będę od ciebie wymagać nie wiadomo czego, nie o to tu chodzi. Chciałabym, żebyś od czasu do czasu nas tu odwiedził, zdaję sobie sprawę, że nie znosisz tego miejsca. Mogę też częściej się pojawiać w Dolinie. - Jakby wcale nie bywała tam bardzo często. - Moglibyśmy się umówić chociaż na jeden dzień w tygodniu? Taki cały, dla siebie? - To mogło być za dużo, a zarazem przecież też niewiele.

- Mamy swoje pokoje w Warowni, mamy też u Lizzy, jest dużo możliwości. - Mogła też zawsze kupić sobie coś swojego, chociaż wcześniej nie widziała takiej potrzeby. Może filia w Dolinie nie była wcale takim głupim pomysłem, miałaby pretekst do tego, żeby odwiedzać to miejsce jeszcze częściej. - Nie zaprzątaj sobie tym głowy, jakoś się wszystko ułoży. - Rozumiała nawet jego podejście, jednak sądziła, że wszystko wydarzyło się zbyt szybko, że nie powinien od razu myśleć o kupnie czegoś, tylko dlatego, że zaczął z nią być, bo to nie miało żadnego sensu, przynajmniej jak na razie.

Sięgnęła powoli po jego dłoń, chciała dodać mu otuchy, nie sądziła, że ten dzień zakończy się taką poważną rozmową, pewnie on również. - Wszystko będzie dobrze. - Zapewniła go jeszcze całkiem pewnym tonem głosu, chociaż sama jeszcze nie ułożyła sobie tego w głowie tak do końca.

Nie tylko Sam był w tym zagubiony, Norka przecież również nie miała specjalnie dużego doświadczenia w takich sprawach, całkiem długo opierała się jakimkolwiek dłuższym spojrzeniom, czy próbom nawiązania z nią relacji, tłumaczyła sobie, że nie jest gotowa, a może po prostu liczyła na to, że kiedyś będzie im dane spotkać się raz jeszcze. Miała nadzieję, że Samuel o niej nie zapomniał, że może gwiazdy zadecydują o tym, by napisać im szczęśliwe zakończenie. Naczekała się długo, ale się udało, było warto przez tyle lat żyć w samotności. Dostali kolejną szansę.

- Jak dla mnie to wystarczy, że po prostu będziesz obok, chociaż przez ten jeden dzień. - Nie oczekiwała żadnych randek, stawania na głowie, czy czegokolwiek innego, chciała po prostu, żeby na nowo się przed nią otworzył, chociaż miała wrażenie, że powoli już zaczęło się to dziać. Dzielił się z nią tym, co go gryzło, a był to całkiem dobry początek. Jak widać mówienie czasami przynosiło nawet dobre skutki. - Nie musimy robić tego, co inni ludzie, możemy robić to, na co tylko będziemy mieć ochotę. - W przeciwieństwie do Sama, ona nie uważała, że powinni się czymkolwiek sugerować, bo chyba nie o to w tym wszystkim chodziło, ale też najwyraźniej nie do końca się znała na takich sprawach.

- Ach tak, faktycznie możesz latać. - Zapomniała właściwie poruszyć temat ptaszyny, która dzisiaj zagościła w jej kuchni, nie miała pojęcia o tym, że tak potrafi, najwyraźniej nadal miał wiele tajemnic, których nie dane było jej jak dotąd poznać. - Rozumiem więc dlaczego nigdy nie pokazałeś mi tego oblicza, latanie to całkiem ciekawa umiejętność, zastanawiała się, jak to jest móc po prostu wzbić się w powietrze i uciec od otaczającego cię świata. - Najwyraźniej zupełnie jej nie ruszyło to, że w pewien sposób było to nielegalne. - Nie musisz się też teleportować, jeśli tego nie lubisz, ja nadal zresztą się tego nie nauczyłam i spodziewam się, że tak już zostanie. - Przestała podejmować próby już w Hogwarcie, po drobnym rozszczepieniu, miała uraz i nie zamierzała nigdy do tego wracać, chociaż mogło jej to ułatwić życie. Miała zresztą Thomasa, który był całkiem niezłą taksówką.

- Tak właściwie to mogłabym to zorganizować, zazwyczaj korzystam z innych kominków, ale może czas najwyższy się tym zająć. - Tym bardziej, że czasy były niespokojne, a ona przecież działała w Zakonie Feniksa, to nie był wcale taki głupi pomysł. - Tak, nic nie rozwaliłeś, będzie tylko lepiej. - Przecież to dopiero pierwsza próba, która wyszła całkiem nieźle, nawet jeśli zdarzyła się zupełnie przypadkowo. - Nie wierzę w to, że mógłbyś nam zrobić krzywdę, nawet przypadkowo. - Może była naiwna, ale naprawdę tak myślała.

Usta drgnęły jej w uśmiechu, kiedy wspomniał o Mab, gdyby tylko wiedział... ale to nie był dobry czas, prędko się nie dowie. Dla jego dobra, robiła to dla jego dobra, nawet jeśli było to kłamstwo. - Dziękuję, to naprawdę miłe. - Mówić tak o obcym dziecku, właściwie nie do końca obcym, ale nie było to chyba dla niego problemem, nie pytał jeszcze o jej ojca, może to i lepiej. - Co do klątwołamcza, jesteś pewien, że chcesz się z nim spotkać? Mam wrażenie, że ta umiejętność to część ciebie. - Nie chciała, żeby to tracił przez strach, że zrobi jej krzywdę.

- Zgoda, to brzmi jak jakiś plan. - Pierwsze koty za płoty, udało im się coś między sobą ustalić. Jednak rozmawianie wcale nie wychodziło im tak źle, jak się jej na początku wydawało. Plan brzmiał na całkiem rozsądny, nie wiedziała, jak wyjdzie to wszystko w życiu, bo przecież mieli sporo innych obowiązków, jednak zamierzała się tego trzymać, a przynajmniej spróbować.

- Tak proszek nie brzmi bardzo skomplikowanie. - Podłączenie kominków do sieci również, mogłoby to ułatwić trzymanie się tego, co ustalili. Warownia była miejscem, w którym każde z nich czuło się dobrze i wydawało jej się, że Longbottomowie nie mieliby nic przeciwko temu, żeby pojawiali się tam od czasu do czasu. Zresztą i tak bywała tam bardzo często. Czuła się trochę, jak członek ich rodziny, mimo, że nie łączyły ich więzy krwi.

- Nie dziwię się, że zależy jej na tym, żebyś nie wrócił do Kniei, bo jest tam bardzo niebezpiecznie i nie wiadomo kiedy to minie. - Dodała jeszcze nieco zaniepokojona, że w ogóle brał taką opcję pod uwagę. Nie wiadomo, kiedy Widma znikną, a słyszała o nich naprawdę okropne rzeczy. Lepiej, żeby Sam nie ryzykował spotkania z nimi, bo mogło się to skończyć śmiercią.

- Brzmi to całkiem nieźle. - Uśmiechnęła się ciepło, bo może faktycznie Brennie udało się przekonać Samuela do pozostania w Dolinie. Wiedziała, że Longbottomówna potrafiła przemówić do rozsądku każdemu, najwyraźniej i Sam nie potrafił się oprzeć jej sugestiom. Bardzo dobrze, bo to oznaczało, że będzie bezpieczny. Może faktycznie istniała szansa, że to wszystko się jakoś ułoży?

Zamrugała dwa razy, kiedy dokończył swoje słowa. Ona i Erik? Wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami, jakby bardzo mocno się nad czymś zastanawiała. Skąd w ogóle takie podejrzenia? Faktycznie często można było ją zobaczyć u boku dziedzica Longbottomów, jednak nie spodziewała się, że może to zostać odebrane w taki sposób. Z drugiej strony, może faktycznie? Byli blisko, bardzo blisko, wiele osób twierdziło, że przyjaźń między kobietą, a mężczyzną nie jest możliwa, jednak oni byli tego idealnym zaprzeczeniem, bo od zawsze łączyła ich tylko i wyłącznie relacja przyjacielska. - Nie zerwaliśmy ze sobą. - Zaczęła mówić całkiem spokojnie. - Bo my z Erikiem, nigdy nie byliśmy parą. - Jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie. - Jesteśmy ze sobą blisko, bardzo blisko, jest jedną z najbliższych mi osób, ale nigdy nie patrzyłam na niego w ten sposób. - Był jej przecież jak brat. Kochała Erika bardzo mocno, całym sercem, jednak nigdy w sposób romantyczny. - Skąd w ogóle ten pomysł? - Musiała o to zapytać.