29 czerwca 1972
Robert & Vera

Drobne prośby. Wymieniane przysługi. Dostanie się na ostatnie piętro Ministerstwa Magii, nie było zadaniem prostym w realizacji. Nie było czymś, na co pozwolić mógł sobie każdy. Tyle tylko, że Robert Mulciber nie był każdym. Nie był też kimś, dla kogo okazało się to misją niemożliwą do wykonania. Wystarczyło tylko odezwać się do kilku osób. Zwrócić się do nich z prośbą o drobną pomoc. Reszta natomiast... reszta to już historia, na opowiadanie której nie będziemy tracić tutaj miejsca. Miejsca oraz czasu.

Siedząc za masywnym, sporych rozmiarów biurkiem, cierpliwie czekał. Czas nie grał roli, kiedy coś chciał. Kiedy czegoś oczekiwał. Na coś liczył. A dokładnie tak było w tym przypadku. Zajmując miejsce, które od lat należało do niej, pozwolił sobie zerknąć na znajdujące się na wyciągnięcie ręki papiery. Notatki. Był tutaj sam, więc co za tym idzie - niczym nie musiał się przejmować.

Jedynie Verą Travers, która najwyraźniej zdecydowała się udać na nieco dłuższą przerwę. Aż chciało się przekornie zapytać czy spędzała ją w równie przyjemny sposób, co zawsze? Wiedziałaby do czego nawiązywał. Wiedziałaby, co konkretnie miał na myśli. Tylko czy teraz, w tym momencie, zamierzał wracać właśnie do tego? Pozwolić sobie na to, aby popłynąć w tak odmiennym kierunku w stosunku do tego, co planowali? Choć skłamalby twierdząc, że czekając na ciemnowłosą, nawet przez chwilę nie myślał o tych starych dziejach, to jednocześnie doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że sprowadziło go tutaj coś zupełnie innego. Inna sprawa. Inny interes.

Na nim właśnie powinien był się skupić.

W końcu nie bez przyczyny na nowo się w to wszystko zaangażował.

Skrzypnięcie drzwi. (Dlaczego to zawsze musiało być skrzypnięcie drzwi? Tak ciężko było naoliwić zawiasy? Jakoś zaradzić temu problemowi?) To właśnie ono poinformowało go o tym, że ktoś wszedł do gabinetu. Sprawiło, że oderwał wzrok od tego, co trzymał w rękach. Trzymany plik dokumentów nieśpiesznie odłożył na właściwe miejsce, dbając o to, aby niczego nie pomieszać. Nie wprowadzić w tym wszystkim bałaganu. Nawet nie dlatego, że nie chciał zrobić problemu; że mu zależało; że nie chciał Very zirytować. Po prostu tak już miał. Zawsze dbał o porządek. Znaczenie miał dla niego nawet najmniejszy szczegół.

- Zamknij drzwi, zanim ktoś zdecyduje się wywołać zamieszanie. - odezwał się, na tyle cicho, żeby przypadkiem nie ściągać na ten konkretny gabinet nadmiernej uwagi. Chociaż zdecydował się na ten krok (czy w innym przypadku udałoby mu się przekonać Verę do spotkania? miał tutaj uzasadnione wątpliwości), nie chciał ściągać na nią problemów. Podobnie na tych, którzy umożliwili mu zorganizowanie tego spotkania. - Potrzebuje z Tobą porozmawiać. - poinformował ją, nie podnosząc się z fotela, nie wstając zza biurka. Było mu zbyt wygodnie. Było to zbyt naturalne. Zwłaszcza, kiedy chodziło o ich dwójkę. Przecież to zawsze wyglądało w taki sposób. Jedynie pomieszczenie było inne. Znajdywało się kawałek dalej. Nieco większe. Zajmowane teraz... cóż, przez jego następce. Nie traćmy jednak czasu na wypowiadania się na temat tego człowieka.

Tym samym więc siedział przed nią tak jak niegdyś; jak dawniej. Jedynie nieco starszy, co dało się bez trudu zauważyć. Więcej siwych włosów. Więcej zmarszczek na twarzy. Starannie ogolony, z odpowiednio ułożonymi włosami, ubrany w cienki, czarny golf, tak niepasujący do aktualnej pogody, był wciąż tym samym człowiekiem. Przynajmniej na pierwszy rzut oka.

Obserwował ją uważnie, kiedy zamykała za sobą drzwi. Śledził uważnie każdy jeden krok, który musiała wykonać, aby pokonać trasę jaka dzieliła ją od biurka. Dokładnie tego biurka, za którym pozwolił sobie usiąść. Cierpliwie czekał na moment, w którym będą mogli przejść do tematu. Do sprawy, jaka go tutaj sprowadziła. Zupełnie różnej od tych, jakie sprowadzały go tutaj dawniej.

- Nie jestem obecnie jego ulubieńcem. - odpowiedział. Musiała zdawać sobie z tego sprawę. Przecież doskonale widziała, co miało miejsce po tym, jak lata temu Mulciberowie odeszli z Ministerstwa. Była naocznym świadkiem tamtych wydarzeń. I choć nigdy im tego nie udowodniono, musiała być świadoma tego, że zniknięcie lwiej części dokumentacji, było związane właśnie z tym exodusem.

Następstwem tego exodusu był chaos, z którym walczono miesiącami.

Skinął głową, kiedy łaskawie zdecydowała się dać mu aż trzy minuty. Nieco więcej niż trzy minuty. Całe szczęście nie potrzebował więcej. To miała być szybka akcja. Krótka piłka, choć tym określeniem by się nie posłużył. Wiązało się w jakimś sensie ze sportem, a ze sportem Robert nie miał styczności. Nie był czymś, co go w jakikolwiek sposób interesowało.

- Prowadzę... w zasadzie prowadzimy od pewnego czasu badania, które związane są z Twoim obszarem zainteresowań. - nie owijał w bawełnę, praktycznie z miejsca przechodząc do sedna. Starając się wytłumaczyć wszystko na tyle, na ile mógł sobie pozwolić w tym czasie, w tym miejscu. - I myślę, że powinnaś rozważyć opcje nawiązania współpracy. Zwłaszcza, że... - tutaj pozwolił sobie na to, żeby jedna z dłoni powędrowała w jej kierunku; żeby palce spotkały się z delikatną, wrażliwą na dotyk skórą. Zatrzymały się powyżej nadgarstka, przesuwając się nieśpiesznie w kierunku dłoni, palców. Krótki dotyk, który zaraz przerwał. - ...słyszałem, iż sytuacja w Departamencie nie zmieniła się przez ostatnie lata na lepsze. A szefostwo niekoniecznie wspiera was w tym, za co odpowiadacie.

Czy musiał mówić więcej? Czy musiał decydować się na przekazanie tego w bardziej bezpośredni sposób? Na ile sam się orientował, Ministerstwo pozornie pozwalało na wiele. Kiedy jednak kierunek badań był nieodpowiedni, ewentualnie ich wyniki, na drodze badacza wyrastały nagle schody. Kolejne przeszkody, których pokonanie nie zawsze było proste. Łatwe. Miał tu wciąż znajomości. Ludzi dostarczających informacje. Wiedział więcej, niż skłonny był przyznać.

A przyznał teraz sporo.

- Ja natomiast mogę zagwarantować, że to nad czym pracujemy, może okazać się przełomowe. I na pewno zostanie doprowadzone do końca. Nie jesteśmy zależni od nikogo. A już na pewno nie od Ministerstwa. I nie od polityki. - uśmiechnął się nieznacznie. Na chwilę pozwolił na to, żeby ten grymas pojawił się na jego obliczu. Oferta została złożona. Propozycja przedstawiona. Teraz należało czekać na odpowiedź. Na reakcje drugiej strony. Tylko jaka ona będzie?

Nie każdy czarodziej był Robertem Mulciberem. Nie każdy czarodziej, mimo upływu jakiś 10 lat od momentu własnego odejścia, w dalszym ciągu posiadał dość liczne znajomości wewnątrz Departamentu Tajemnic i gotów był wykorzystać je do swoich celów - o ile tylko zaszłaby taka potrzeba. Nazwisko robiło tutaj olbrzymią robotę. Miało wielkie znaczenie. Nie zdołał skutecznie go zatrzeć upływający czas.

Uśmiechnął się szeroko, jakby rozbawiony tym, że wybrał nieodpowiednie miejsce na rozmowę; jakby zupełnie nie obawiał się potencjalnych konsekwencji. Może obawiać się ich nie musiał? Jakkolwiek było, w jakikolwiek sposób to wszystko wyglądało - nie zamierzał się z niczego tłumaczyć. Zdawał sobie sprawę z tego, że okoliczności nie sprzyjały. Wiedział też, że nie mieli na to wszystko wystarczającej ilości czasu.

- Schlebia mi, że tak się o mnie martwisz, Vero. - odpowiedział. - Nawet jeśli nie ma takowej potrzeby.

Na ile było w tym powagi? W jakim stopniu wypowiedziane przed chwilą słowa pokrywały się z tym, co Mulciber faktycznie myślał? Rzeczywiście jej to zarzucał czy po prostu na nowo badał grunt? Sprawdzał na ile mógł sobie pozwolić - jak Vera się zachowa, co zrobi, jakie słowa padną z jej ust?

Nie mieli wiele czasu, dlatego też zapytany o haczyk, nie tracił czasu na udzielenie jej odpowiedzi. Wiedział, że musieli załatwić to szybko. Może też liczył na to, że niejasne, mało konkretne informacje zaostrzą apetyt? Skłonią Travers do tego, żeby przyszła po więcej? Zdecydowała się na kolejne spotkanie, w efekcie zaś również na współprace? Zakładał bowiem - z racji na to jak zakończyła się ich relacja - że w innych okolicznościach posłałaby go do diabła. Albo coś podobnego.

- Doskonale wiesz, gdzie znajduje się haczyk. - padło z jego strony.

Czy faktycznie wiedziała? Z pewnością powinna była się domyślać. Bo skoro byli niezależni. Skoro nie miało na to wpływu ministerstwo. Odpowiedź nasuwała się sama. Najpewniej nie posiadali niezbędnych zgód. Pozwoleń. Albo balansowali na granicy prawa, albo musieli mieć je w głębokim poszanowaniu. Robert nie był jednak na tyle głupi, żeby powiedzieć o tym wprost. Poinformować ją o czymś takim tutaj. W budynku samego Ministerstwa Magii. Zachowywał nadal pewną ostrożność. Nie przekraczał pewnych granic.

Nie skomentował w żaden sposób uwagi dotyczącej tego, że nie sprowadził go tutaj żaden sentyment. Zamiast tego bez większych problemów namierzył bloczek niewielkich kartek. Idealnych, żeby zamieścić na nich drobne uwagi. Zapisać istotne informacje. Oderwał jedną, skorzystał też z pióra należącego do Very. Starannym, pochyłym pismem umieścił kilka informacji. Dzień. Godzina. Miejsce. Spotkanie, na które mogła się udać. Spotkanie, podczas którego Robert mógł dostarczyć jej kolejnych informacji. Bardziej konkretnych. Mniej mglistych. Będących w stanie skutecznie zaspokoić ciekawość.

- Zastanów się dobrze. Po tym terminie... - tutaj podsunął jej karteczkę, mogła na spokojnie zapoznać się z jej zawartością. - ...oferta przestanie być aktualna. Kolejna już się nie pojawi. Byłbym naprawdę zawiedziony, gdybyś nie zdecydowała się z niej skorzystać.

Podniósł się z fotela, kończąc tym samym rozmowę. Te krótkie, niezaplanowane spotkanie. Omijając biurko, pozwolił sobie na to, żeby delikatnie zetknęły się ich ramiona. Ciało otarło się o ciało. Choć w przypadku Roberta nie można było mówić o odsłoniętym ciele. W ciemnym, choć lekkim golfie, wyglądał tak, jakby na zewnątrz była co najmniej jesień. A przecież wielkimi krokami zbliżało się lato. Temperatura szybowała w górę. Na niebie nie było nawet jednej chmurki, która kazałaby obawiać się opadów deszczu. Tak przecież typowego dla Londynu, choć niekoniecznie o tej porze roku.

Zanim wreszcie opuścił jej gabinet, pozwolił sobie jeszcze raz spojrzeć w kierunku Very. Przez ramię.

- Dobrze było Ciebie zobaczyć. - padło z jego strony. Zanim zniknął. Zanim zostawił ją tutaj samą. Z decyzją, którą musiała podjąć.