11 lipca 1972r.
ul. Pokątna | Mieszkanie Very

Ostatnie miesiące były intensywne, jeżeli chodziło o pracę i działania. Poza tym, co robił w swoim zawodzie, samodoskonalił się w obranych dziedzinach czarnej magii i nekromancji, został wtajemniczony w dwie istotne sprawy. I to w organizacji Czarnego Pana. O ile jedna utknęła w martwym punkcie, tak druga mimo dobrego startu, zaczęła się komplikować. Urlich Greyback. Wystarczającej wiedzy Nicholas nie posiadał na temat jego osoby i rodziny. Nie do końca też posiadał informacje, w jakim stadium relacji była jego rodzina z Greybackami. Dopiero po swoim powrocie z New Forest, siedząc w swoim domu nad tym, zrozumiał jak wiele nie wie o swojej rodzinie. Odcinał się, a ona posiadała wiedzę jakiej potrzebował. Przeklął sam do siebie, gdyż nawet księgi mu w tym nie pomagały. Kolejny powrót do rodzinnej posiadłości nie uśmiechał mu się. Babka może za dużo o te sprawy wypytywać. A jak się pojawi, znów zacznie domagać się obecności na rodzinnych posiłkach. Ojciec? Wiązałoby się to także, ze swoją obecnością w rodowej rezydencji. Została mu ciotka. Pracująca w Komnacie Badań Mózgu. Znała się z Robertem. Na chwilę obecną, jedyna możliwość o zapytanie ją o sprawy rodzinne. Może będzie wstanie mu pomóc. Nie zwykł o to prosić, ale potrzebował informacji. Równie dobrze mógłby udać się po sprawdzenie rejestru wilkołaków sam. Ale czy dadzą mu pozwolenie?

W czasie jednej z dłuższych przerw dzisiejszego dnia, siedząc przy biurku w Komnacie Śmierci, Nicholas zdecydował, że musi z nią porozmawiać. Zdawał sobie sprawę z tego, że pewnych tematów nie powinien poruszać w Ministerstwie, w Departamencie. To nie było dobre miejsce na takie tematy. Istniała obawa, że ktoś może wejść, podsłuchać, niepotrzebnie się zainteresować. Nie potrzebowali więcej problemów. Udał się do Komnaty Badań Mózgu, gdzie pozostawił ciotce mały list. W nim znajdowała się następująca treść:
”Potrzebuję porozmawiać o sprawach rodzinnych. Czy możemy umówić się dzisiaj po pracy? Nicholas.”
Jeżeli przeczytała przy nim i dała mu zgodę oraz wyznaczyła miejsce, przyjął do wiadomości i opuścił Komnatę Badań Mózgu.

Nieczęsto zdarzało się, aby razem opuszczali Departament Tajemnic. Każde mimo ustalonych godzin pracy, przebywało w nim dłużej lub krócej. W zależności od zleceń, terminów i obowiązków. Travers czekał na ciotkę na ulicach Londynu, w miejscu gdzie znajdował się Dziurawy Kocioł. Stamtąd mogli udać się na Pokątną. Na sobie miał granatową koszulę, czarne spodnie. Czarna torba wisiała na ramieniu, w której miał kilka dokumentów wziętych z pracy na przejrzenie w mieszkaniu. Zawsze ubierał się w ciemnych, zimnych barwach.

Rozpieszczająca ciotka. Za dzieciaka lubił z nią przebywać. Ale kiedy dorastał, uwielbienie przeradzało się w szanowanie jej osoby. Rozumiał się z nią na tyle dobrze ile to było możliwe, ze względu na wspólną pracę w Ministerstwie Magii, w tym samym Departamencie. Nie sądził, że będzie potrzebował jej pomocy. Zwykle radził sobie ze sprawami sam. Ale teraz, temat w jaki został wtajemniczony i poproszony o informacje, był głębszy. Mógł zahaczać o przeszłość jego rodziny.

Zostawiając jej informację z prośbą o spotkanie, nie zdradzał po sobie niczego, jakoby miał w coś się wpakować. Robił co prawda bardziej za pośrednika, informatora dla innej osoby. Działając także jako śmierciożerca w ukryciu. Upewniał się, że swój mroczny znak ma cały czas ukryty pod zaklęciem maskującym. Jako że mieli lato, ubrał na siebie koszulę z krótkim rękawem, łatwiej było kontrolować zaklęcie maskujące, niż co chwile podwijać rękaw. Znacznie wygodniej jednak było posiadać długi rękaw, który dosłownie wszystko zakryje. Lecz w Ministerstwie, dobrze jest zabezpieczać się podwójnie.

Vera ustaliła godzinę spotkania, więc Nicholas czekał na nią. Tak. Nie był już tym małym szkrabem, jakiego znała z przeszłych lat. Zmężniał, na być może mógł tym razem nazywać się skarabeuszem?

Pozwolił, aby ciotka ujęła jego ramię i pokierowała ich wspólnie na ulicę Pokątną, gdzie znajdowało się jej miejsce zamieszkania. Musieli wyglądać dość ciekawie, ona średniego wzrostu, on znacznie wyższy. Całą drogę przeszli najwyraźniej w milczeniu. Jak na Niewymownych Departamentu Tajemnic przystało. Oszczędzali może na słowach, aby te poruszyć już za zamkniętymi drzwiami jej mieszkania.

- Herbatę.
Udzielił odpowiedzi na jej pytanie. Propozycję o napój. Zdjął swoją torbę i położył na wolnej kanapie. Rozejrzał się z niemałym zainteresowaniem oceny wnętrza. Choć eleganckie, on sam preferował surowy i zimny styl. Zwrócił uwagę na zdjęcia, w których widniał wuj. Jej mąż. Że tutaj wisiały, czy to znaczyło, że brakowało go jej? Tęskniła? Czy więziła w ten sposób jego duszę, aby znosił jej obecność?
- Wybacz, że tak nagle poprosiłem o spotkanie.
Odezwał się w końcu, po nie długiej chwili milczenia. Kierując swoje niebieskie oczy w jej kierunku. Nie wytłumaczył się z tego wcześniej. Może to zrobić teraz. Wciąż jednak nie mogłaby z niego wyczytać, po co to wszystko. Pozostawał nadal tym tajemniczym Traversem. Z zamkniętym umysłem dla innych.

Nicholas słynął z tego, że był najczęściej małomówny. Więcej robił, niżeli produkował się w słowach. Być może też z tego względu, było to jednym z plusów zostania niewymownym? Bycie chodzącą zagadką dla wielu osób, było również jego atutem. O sobie, nie mówi niemal nic. Znają go tylko Ci, których do siebie dopuszcza.

Pozwolił ciotce zająć się przygotowaniami herbaty. Choć jak to kobiety mają w zwyczaju, do napoju musi być coś słodkiego. Nie musiał przepraszać. Ale zobowiązany został jakoś wewnętrznie do tego, gdyż mógł zabrać jej dzisiejszy cenny czas, jaki mogła mieć zaplanowany na coś innego. I tak będzie starał się go nie zabrać zbyt wiele. Ulubiony bratanek. To było przecież tak dawno temu… Czy nadal tak jest?

Kiedy kobieta wróciła do salonu, stawiając tacę na stole, podszedł i zajął wolne miejsce na krześle. Odebrał swoją filiżankę, stawiając przed sobą, zapełnioną herbatą. Lubił w swojej ciotce to, że potrafiła także przechodzić do sedna sprawy.

Uniósł na nią swoje niebieskie, chłodne oczy, słuchając pytania, jak i później stwierdzenie, że przecież o sprawy rodzinne, powinien przecież pytać Fergusa.

- Odwiedzenie Fergusa, wiązałoby się z ponownymi odwiedzinami w rezydencji. Deliah potrafi być męcząca i dociekliwa.
Przyznał powód z westchnięciem. Już ostatniego miesiąca dostał od niej wyjca w sprawie Theona, że miał się stawić na rozmowę. Nawet ojciec na niego czekał. Odczuwał wtedy coś na wzór wezwania na dywanik, za nie wywiązanie się z wcześniejszego polecenia. Na szczęście wiedział w sprawie brata tyle, ile mógł wiedzieć nawet od niego samego. A babka uspokoiła się w końcu.
- Dlatego zwróciłem się do Ciebie o rozmowę. Jeżeli Twoja wiedza nie okaże się pomocna, wtedy nie pozostanie mi nic innego, jak spotkać z Fergusem.
Nie zwykł nazywać statusem Deilah i Fergusa dziadkami. Wyrósł z tego, woląc zwracać się już imiennie. Co innego rodzice.
- Jakie są stosunki naszej rodziny z Greybackami?
Rzucił pierwsze pytanie. Nie ruszając filiżanki, która była co prawda obrzydliwa swoim wyglądem. Herbata i tak była gorąca, więc poczekał aż ostygnie. Oparł się wygodniej plecami o oparcie krzesła, założył nogę na nogę, ręce na udzie i obserwował ciotkę uważnie.

Pytanie zadał bezpośrednio. Nigdy jakoś nie interesował się za bardzo więziami rodzinnymi z innymi klanami. Może poza tym, skąd pochodziła jego matka. Ale dalej, nie uważał to za pożyteczną wiedzę. Teraz jednak, kiedy Robert Mulciber poprosił o informacje, zrozumiał jak cenna może być ta wiedza. Ale czy tylko dlatego?

Dosłownie, nie można odcinać się od społeczeństwa. A tym bardziej od samej rodziny. Nie zmieni tego, że urodził się w Traversach, jednego z czystokrwistych rodów czarodziei naznaczonych klątwą likantropii. Nie odziedziczył owego genu, nie utrudniało mu to w rozwoju kariery. Ale nazwisko jednak pozostawało.

Ciotce, postanowił zaufać z tego względu, że również pracowała w Departamencie Tajemnic. Znała się z Robertem Mulciberem, który go szkolił w kilku dziedzinach.

Unikanie chęci spotkania i podejmowania jakichkolwiek rozmów z Deliah, rozbawiło Verę. Jej matka, znała ją zbyt dobrze. Nie tak jak Nicholas, ale zdążył babkę poznać na tyle, żeby już jednego dnia ostatnio mieć jej dość. Uparte babsko nadal trzymało się swojego stołka do zarządzania rodziną.

Westchnął na odpowiedź Very. Ale ta, zaraz zadała mu pytanie. Tutaj nie było o co kłamać.
- Tak. Im mniej tam jestem, tym lepiej.
Przyznał. Choć to było co prawda widoczne. Nawet ojciec o tym wiedział. O tyle dobrze, że do niczego go nie zmuszał, nie naciskał. Miał też co prawda swoje ostateczne zdanie, czego przykładem było zaaranżowanie ślubu jego brata z Flintową. Nicholas miał nadzieję, że jego pominą w tym wszystkim. Choć starszy, nie planował zakładania rodziny. Nie chciał brać na siebie tego obowiązku. Chciał się rozwijać, pogłębiać wiedzę i opanować do perfekcji pewne dziedziny magii.

Zapytał o Greybacka. Dał ciotce czas do namysłu, zastanowienia się nad jego pytaniem. W tym momencie, pozwolił sobie upić łyk herbaty.

Opowieści z Hogwartu mu nie były do niczego potrzebne. Tutaj zależało mu na jakiejś istotnej informacji, czy cokolwiek ich rodziny łączyło, niż wylany kałamarz. Czy istniała jakaś więź, znajomość, związek, zawód, kariera? Współpraca?

- Rozumiem.
Przytaknął. Ale nie był z tego zadowolony. Nie okazał tego, ale czuł to wewnętrznie.
- Czyli będzie trzeba sprawdzić rejestr, albo… Porozmawiać z Fergusem.
Nie uśmiechała mu się ta druga opcja, ale czuł, że może nie mieć wyboru. Tylko, co jeżeli dziad nie zechce z nim współpracować? Porozmawiać? Zdradzić cokolwiek?
Pytając o co, spodziewał się pytania zwrotnego.
- Ponieważ kogoś z ich rodziny zamordowano, parę miesięcy temu. Nie jest to ogłaszane publicznie. To sprawa ściśle tajna w biurze aurorów. A że oboje jesteśmy Niewymownymi, to liczę, że pozostanie między nami. Chcę się dowiedzieć, kim był.
Zapytała, odpowiedział. Nie do końca prawdę, nie do końca kłamstwo. Połączył dwa w jednym. Gdyż przecież ich rodzina też poniosła stratę. Ojca Very zamordowano. Można pomyśleć, że wilkołaki są komuś niewygodni. Można taką wersję każdemu puścić. Nawet, jeżeli prawda była zgoła inna.

Nie spodziewał się tego gestu ze strony ciotki. Że położy swoją dłoń na jego, jakby chciała zapewnić, może jej ufać? Chciała mu dać swoje wsparcie? Spojrzał na jej dłoń, spoczywającą na jego. Lecz nic nie powiedział. Mógłby zabrać rękę, lecz i tego nie zrobił. W tej sytuacji, nie mógł pozwolić sobie na stratę jednego z ważnych członków rodziny, który może mieć cenne informacje dotyczące rodziny. Który ma także na liście znajomych i dawnej współpracy z Robertem Mulciberem. Matki w nic nie chciał mieszać, ze względu na jej stan zdrowia. Ojciec miał swoje sprawy i z babką uczepili się bardziej sytuacji Theona. Nawet z wujem Sebastianem nie było mu w interesach po drodze. Została mu ciotka Vera.

Kobieta swój gest, poparła także słowami, zabierając wcześniej swoją dłoń. To zapewnienie w jej słowach było mu potrzebne. Być może kiedyś przyjdzie dzień, że zdradzi jej coś jeszcze? Lecz nie teraz.

Teraz zależało mu na dowiedzeniu się czegokolwiek o Greybackach. Na prośbę ich wspólnego znajomego. Zapewnił, że postara się cokolwiek uzyskać, więc zaczął od rodziny.

- Podejrzenia. To jednak nic pewnego.
Nie myślał, gdyż prawdę znał. Ale jakoś dobrać się do potrzebnych informacji potrzebował. Dowiedzieć czegokolwiek o tej rodzinie. O samym zamordowanym. Narzucił, że to jedynie jego podejrzenia. Chciał wiedzieć, czy może wcześniej, ich rodzina miała jakieś powiązania z Greybackami, jeżeli nie ma ich obecnie? Nie chciał informacji, kto go zabił. Lecz dla niepoznaki, że coś wie, udawać musiał swoją niewiedzę. Bo przecież oficjalnie nikt tego nie wie.

Upił łyk swojej herbaty, odstawiając po chwili filiżankę, spojrzał na ciotkę, która wydawała mu się być w stanie, zastygłym? Zawieszonym? Zmarszczył brwi, nie odrywając od niej spojrzenia. Rzuciła dwa te same słowa. Myślała? Szukała rozwiązania?
Po chwili go oświeciło. Podniósł się, aby odebrać od niej filiżankę i postawić na talerzyku. Jeszcze się kobieta obleje, upuści naczynie a to się rozbije. Dotknął po chwili jej ramienia, uważnie przyglądając.

- Vera?
Wypowiedział jej imię na tyle głośno, aby dotarło do jej uszu. Sprawdzał kontrolnie, czy kontaktowała. Choroby bywały problematyczne. Sam ze swoją się zmagał. Choć nikomu nie mówił. Może kiedyś.