Sebastian nie przepadał za spóźnianiem się, za spóźnialskimi i dlatego sam starał się nie spóźniać. Dopuszczał spóźnienie się z przyczyn niezależnych od niego, bo na pewne rzeczy nie miał najmniejszego wpływu. Wiedząc o tym, że jego siostra planuje jeszcze wybrać się na zakupy, zastanawiał się nad tym, czy powinien być punktualnie czy będzie czekać na tę kobietę godzinę, dwie albo nawet trzy. Po własnej żonie wiedział, że jak ona szła na typowo kobiece zakupy to potrafiła spędzić na nich naprawdę sporo czasu. Jak on wybierał się na zakupy, chociażby z potrzeby zakupienia odpowiedniego elementu ubioru, to poświęcał na to niezbędne minimum. Cały ten czas można było lepiej spożytkować.

Sebastian o umówionej godzinie stanął pod drzwiami mieszkania siostry, zamierzając czekać nie więcej niż piętnaście minut, jeśli okazałoby się, że nie zastałby czarownicy w zamieszkiwanych przez nią czterech kątach. Po naciśnięciu dzwonka do drzwi wydawało mu się, że zza nich dociera do niego słabe echo kroków. Mimowolnie uniósł jedną z brwi, widząc siostrę uśmiechającą się przepraszająco, z ręcznikiem na głowie.

— Witaj, siostro. — Przywitał swoją siostrę z ciepłym, wręcz pobłażliwym uśmiechem. Wszedł do środka, rozglądając się w poszukiwaniu zmian w znanym sobie otoczeniu. Skierował się od razu do kuchni po to aby wziąć dla siebie butelkę ciemnego piwa i schłodzić ją za pomocą magii. — Ode mnie dostaniesz nawet piętnaście minut. — Zwrócił się z cichym westchnięciem do niej, po czym upił pierwszy łyk piwa ze szklanego kufla.

— Vero, co się stało? — Zawołał słysząc to przekleństwo i pełen przerażenia głos siostry. Gdyby była jego bratem to z miejsca przekroczył próg łazienki, ale zdecydowanie nie powinien robić tego w przypadku siostry, która mogła uświadczyć w tym momencie jednego z typowo kobiecych problemów.

Sebastian westchnął cicho podczas spoglądania na fotografię przedstawiającego zmarłego przed paroma laty mężczyznę oraz stojącą obok niego swoją siostrę. To był naprawdę piękny ślub. Pod tym względem życie potrafiło być wyjątkowo parszywe. Powinni spoglądać w przyszłość po tym jak wyciągną odpowiednie wnioski ze swojej przeszłości.

O tym, że jego siostra była okropną ogrodniczką, wiedział bardzo dobrze. Na całe szczęście, przydatnych w leczeniu ziół nie musiała uprawiać na swoim parapecie. Dla takich ludzi, jak oni stworzono sklepy zielarskie i apteki. Wydanie paru albo parunastu galeonów nie stanowiło dla nich problemu.

— Jak rzadko kiedy udało cię wyhodować cieszące oko rośliny. — Sebastian w tym momencie stracił powód do zamartwiania się o stan swojej siostry. Pozwolił sobie na typowo braterską uszczypliwość, nie mogąc powstrzymać się od uśmiechu. Nie było tak, że nie chciał swojej siostrze ulżyć w prawdziwym cierpieniu, jednak to za bardzo przypominało mu szczeniacki wybryk z czasów szkolnych. Dopuścił się czegoś takiego niejednokrotnie.

— Z pewnością to da się odwrócić. Mam spróbować rozproszyć efekt tego zaklęcia, które zostało nałożone na ten szampon? — Postanowił zapytać swoją siostrę o to, czy ma spróbować zaradzić temu jakże kłującemu problemowi. Jest prawdziwym specjalistą, jeśli chodzi o radzenie sobie z tego rodzaju przypadkami. — To będzie spóźnienie się z przyczyn niezależnych od nas. — Stwierdził z cichym westchnięciem. Może i nie przepadał za spóźnianiem, ale przecież nie odmówi pomocy swojej siostrze. Jeśli nie uda mu się temu zaradzić to będą musieli zrezygnować ze swoich planów i będzie musiał poświęcić temu zagadnieniu znacznie więcej czasu. Nie zostawi swojej siostry z tak poważnym problemem.