Sezon był tragiczny. To znaczy, obfite plony są fantastyczne. Ale obfite chwasty, trawy i śliwki spadające na głowę już nie. Nie dawałam nigdy dużej stawki. Co milsi sąsiedzi i tak płacili więcej. Nie tylko podziałem "łupów", ale też monetami. Od czasu do czasu musiałam sobie robić przerwę, żeby odpocząć od tego wysiłku. Powinnam pewnie leżeć cały dzień... Nie potrafiłam tak. Udałam się do Londynu na zakupy. Potrzebowałam nowych ubrań... i może w końcu kupię zestaw kredek.

Wyskoczyłam z publicznego kominka. Dałam sobie kilka chwil na oddech po zawrocie żołądka. Paskudne efekty uboczne teleportacji. Poprawiłam słomkowy kapelusz, wielkie okulary przeciwsłoneczne i ruszyłam przed siebie. Pod kraciastą, krótką sukienką, miałam zwiewną koszulę w groszki i pomarańczowe rajstopy. Normalnie ubrałabym do nich białe kozaczki... ale było lato, a one i tak spłonęły kilka tygodni temu. Trampki musiały wystarczyć.

Ledwo zrobiłam kilka kroków, a dojrzałam dziewczynę leżącą na chodniku. Oczywiście wszyscy wokół byli zbyt zajęci, więc pomimo zaciskającego się znów żołądka, podeszłam do niej.

— Wszystko w porządku? — spytałam, bo dopiero z opóźnieniem dotarł do mnie obraz otarć i drobnych ranek na kończynach dziewczyny. — Ojej, masz może jakąś chusteczkę? Opłuczemy to wszystko wodą...

Nie znałam się na zaklęciach leczących. Byłam dziewczyną ze wsi. Jak coś się stało, to się polizało i gotowe. Jak ewidentnie przybrudzone to wodą i gotowe. Dopiero jak krew nie przestawała cieknąć, to szukało się rodzica po szybkie leczonko. U mnie na wsi było więcej różdżek niż plastrów.

Dziewczyna wyglądała na głęboko poruszoną swoim upadkiem. Wydawała się zawstydzona, ale też jakby zła? Może jednak powinnam była udawać, że niczego nie widziałam? Czy wtedy czułaby się z tym lepiej? Nie wiedziałam, co z tym zrobić.

— Uhm, dobrze...

Skoro chciała zostać sama, to nie miałam co naciskać. Obrażenia nie były na tyle poważne, żeby nie poradziła sobie bez dodatkowej pomocy. Nogi raczej nie złamała, mogła chodzić. Nie będę mieć wyrzutów sumienia, że ją tak zostawię. Jeśli już, to bardziej związane z samym faktem rozpoczęcia interakcji...

Chciałam się wycofać, ale mój pierwszy ruch stopą został zablokowany. Spojrzałam pod siebie. Przesunęłam ją nie tylko w błotnistą kałużę, ale też zahaczyłam o torebkę. Najpewniej należącą do rudowłosej. Oj, niedobrze.

— Ojej, czy to twoja? Najmocniej przepraszam...

Czy ona wpadła tam jak spadała? Czy ją kopnęłam do wody? Nie potrafiłam sobie na to odpowiedzieć. Szybko schyliłam się i podniosłam obiekt, oglądając z każdej strony. Trzymałam torebkę delikatnie, za pasek. Kto wie, co było w środku. Niestety była trochę zabłocona. Na szczęście znałam zaklęcie czyszczące. Niezbędnik pracownika fizycznego.

— Chłoszczyść! — Machnęłam różdżką, by wessała zabrudzenia w nicość.

Być może nawet bym się roześmiała z nazwania mnie charłakiem, ale cała sytuacja była tak niezręczna i nieprzyjemna, że mój śmiech szybko zamieniłby się we łzy. No i byłby bardzo nie na miejscu. Przecież to moja wina, że jej torebka była teraz jeszcze bardziej brudna.

— Przepraszam... — odezwałam się dokładnie w tym samym momencie, co ona. Urwałam więc, wysłuchując do końca dziewczyny. Wpatrywałam się gdzieś w dół i tylko raz, przelotnie zerknęłam gdzieś wyżej w okolice jej szyi. Nie potrafię patrzeć ludziom w oczy... — Oh, nie, nie musisz przepraszać, ja... Rozumiem...

Uśmiechnęłam się, pewnie trochę niezręcznie, po czym skupiłam wzrok na niespodziewanej sytuacji złapanej ręki. Palce dziewczyny zacisnęły się na dzianinowej rękawiczce. Niektórzy odruchowo by się wyrwali, ale sama należałam do tej grupy osób, które w takiej sytuacji zastygają w bezruchu.

Wydałam z siebie kilka dźwięków, jakbym chciała coś powiedzieć. Dopiero po tej chwili delikatnym ruchem dałam znać, że wolałabym, gdyby mnie puszczono.

— Hm... Mam nadzieję... że, heh, wszystko w porządku... To znaczy... To na pewno da się wyczyścić, jak się dobrze rzuci zaklęcie — wydukałam. Myślałam, że dzięki intensywnej pracy w Dolinie, nabędę ogłady w kontaktach z obcymi. Myliłam się. Zespół Niezręczności egzystował we mnie cały czas.

A więc ta dziewczyna jednak zdecydowała się otrzymać trochę pomocy. Być może ją również ta sytuacja niesamowicie zmieszała i w pierwszej chwili nie potrafiła się racjonalnie zachować.

— Tak, oczywiście. Mogę spróbować jeszcze raz oczyścić torebkę, jeśli chcesz...

Postanowiłam nie kierować różdżki w stronę jej własności bez pozwolenia. Nawet jeśli wydawała się uspokoić, to obawiałam się znów ja rozzłościć. Odebrałam dziewczynę jako gwałtowną i teraz w taki sposób będę ją widzieć.

— Jestem Ula. Miło mi poznać...

Myślałam, że chciała uścisnąć dłonie, wiec wyciągnęłam ramię, ale Sophie tylko złapała mnie za nadgarstek i porwała w okolicę śmietników.

— J-jasne...

Skierowałam różdżkę w stronę kolan dziewczyny, ale przecież polanie ich ot tak strumieniem wody nie było dobrym pomysłem. Wszystko poleci na buty, nie chciałam dostać kolejnego ochrzanu za zniszczenie mienia. Postanowiłam więc rzucić nieco bardziej skomplikowany zestaw zaklęć. Po typowym Aquamenti użyłam czaru translokacyjnego, by utrzymać wodę w powietrzu w okolicy kolan Sophie, a po obmyciu odrzucić ten latający zbiornik gdzieś na bok.

Z sukcesem udało się nam oczyścić biedne kolana Sophie. Beton nie miał litości dla ludzkiej skóry. Ale jakie podłoże miało? Nawet na miękkiej ściółce w lesie upadek może skończyć się paskudną niespodzianką w postaci super twardej gałązki, czy nieoczekiwanego skupiska żwiru.

Nie cierpię żwiru.

— Tak. Na szczęście nie jest dzisiaj zbyt gorąco...

Nie wiedziałam, co jeszcze powiedzieć. Tego typu pogawędki nigdy mi nie wychodziły. Już wspomnienie temperatury to wyczyn. Może powinnam spytać, co Sophie planowała robić, nim przeżyła bliskie spotkanie z glebą? Ale może to byłoby nietaktowne? Chociaż mnie spytała... Więc może powinnam się odwdzięczyć zainteresowaniem?

— A... a ty? Mam nadzieję, że nie szłaś na jakieś ważne spotkanie... I że się nie spóźnisz, ani nic...

Od razu można było po mnie poznać, że mój mózg pracuje na pełnych obrotach, by wycisnąć jakąkolwiek konwersację. To niesamowite, jak dużo potrafiłam paplać, gdy jakiś temat mi podpasował, ale samo nakierowanie się na niego... To takie ciężkie!