15 lipca 1972r.
Mieszkanie Nicholasa / Dwór Zmarzłoć / Dom Ulricha Greybacka

Jego nastrój był więcej niż dobry, ale to, co było dobre niekoniecznie dobroć oznaczało. Bo był ledwo odepchnięty od całkowitej czeluści swojego zastoju. Teraz tylko do przodu, na pewno będzie lepiej, wolność całkowita i poetyzm Nicholasa. Poetyzm Nicholasa. Nie było to coś, czego się po nim spodziewał, pewnie wyszło mu to całkowitym przypadkiem. Tak, pewnie tak. Nie zastanowił się, ułożone zostały słowa, albo raczej - zastanowił, ale nie pomyślał, jak mogło to brzmieć odczytane przez drugą stronę. Śmiech śmiechem, ale brzmiało to nawet ładnie. Sauriel niemal poczuł miętę (kocią) do złapania za gitarę. Wybrał jednak spanie, bo z tych dwóch opcji to właśnie spanie pozwalało się wyłączyć i zapomnieć o tym, że się w ogóle żyje. Bardzo przydatna rzecz w tak popierdolonym świecie, w jakim przyszło im żyć.

Pojawił się w najbliższej sieci fiuu, a resztę drogi pokonał Błędnym Rycerzem. W normalnych ubraniach, nie w masce Śmierciożercy, jeśli ktokolwiek miałby wątpliwości. Miał co prawda swoją kominiarę wciśniętą w kieszeń jeszcze zatrzymaną z zoo, ale to tylko po to, żeby powkurwiać Traversa, a przynajmniej spróbować. Wytrącenie Nicholasa z równowagi udawało się chyba tylko przy połączeniu mugola z kobietą, a i to nie miało gwaranta powodzenia. Szmaty tak czy siak ze sobą zabrał, bo jeszcze usłyszy, że to jakaś oficjalna misja, albo cokolwiek... więc żeby nie było przypału to mógł wystąpić w tej czarnej koszuli nocnej zwanej dalej odzieniem Śmierciożercy. Dumnie rzecz ujmując. Czarne spodnie, czarny długi płaszcz, czarna koszula. Śmierć pewnie wyglądała podobnie, kiedy pukała do drzwi ludzi. Tylko blada skóra wyróżniała się tutaj i chyba na podstawie tego obrazka napiszą w końcu Sandmana, jeśli tylko mugole przetrwają tragedie, jaka ich czekała. O ile przetrwają. Jeśli nie to Sauriel miał nadzieję, że chociaż przetrwa ich muzyka.

Nie było słychać kroków na korytarzu, fałszywego szmeru, zapowiedzi tego, że Kot się zbliża. Nie byłby inaczej kotem. Rozległo się jednak pukanie do drzwi, jak wypadało. Wchodzenie z drzwiami zaliczało się do sposobu mówienia "dobry wieczór" wyłącznie dla osób nie wpisanych na listę Sauriela pod nazwą "lubię cię albo mógłbym polubić". Mimo wszystko tej śmiesznej kominiarki nie założył, chwilowy przypływ durnego humoru rozmył się wraz z bladym światłem latarni, które zostawił za swoimi plecami. Nie podejrzewał nawet, że Nicholas potraktował poważnie jego równie durne żarty, kiedy mu odpisywał (nietrzeźwy, swoją drogą, ale to szczegół).

- Idziemy? - Padło zamiast "dzień dobry" albo 'spierdalaj'. - Yo. - Uniósł rękę w leniwym przywitaniu. Kompletnie nie wiedział, czego Nicholas w ogóle od niego oczekuje, ale mniemał, że zaraz się dowie. Przekroczył próg jego mieszkania, jeśli tylko blondyn sobie tego życzył. Swoją drogą naprawdę nie lubił tego, że Nicholas był wyższy od niego. Frustrujące... - Czego sercu trzeba, Milczku?

Poczekał, aż Nicholas upora się ze wszystkim i tylko obserwował, jak macha różdżką i przejrzysta łuna migocze po jego mieszkaniu. Zaklęcia ochronne osiadały na miejsce. Przed kim się tak mocno chronił i czy powinien pytać? Wolał nie. Im człowiek mniej wiedział, tym lepiej spał, a wtykanie nosa w nie swoje sprawy nie było jego domeną. Co najwyżej zagaiłby temat, gdyby tutaj zostali i przyszło mu tego miejsca pilnować. Wtedy pytałby, czego się obawiają, że wymaga to tyle zachodu. Pytałby o to Nicholasa, bo go lubił - to taka taryfa ulgowa dla braci-w-potrzebie Śmierciożerców. Więc kiedy obwieścił, że jest gotowy i że się teleportują, podał mu rękę, żeby ich przeniósł. Ale zamiast teleportacji dostał w łapę jakąś torbę. Uniósł jedną brew pytająco, spojrzał na pakunek, potem na Nicholasa. Pytanie miał wymalowane na twarzy, nawet nie trzeba było go zadawać. Odpowiedź się nie pojawiła - została jedynie oddalona w czasie. Wyciągnął więc drugie łapsko i takim sposobem znaleźli się po drugiej stronie tęczy. Czyli tam, gdzie trzeba było coś namieszać. I popsuć. Do czego innego potrzebowałby go Travers?

- Rozgościłbym się, gdyby była. - Chociaż fakt, gdyby nawinął mu się jakiś dobry trunek pod rękę czy syropki, co zastępowały dragi... ale to po pracy! Przecież nigdy nie zawiódł nikogo, jeśli chodzi o skuteczność wykonywania zadań. Teraz nie mogło być inaczej, szczególnie (tym bardziej!), że prośba o pomoc była przyjacielska. Podpisano cyrograf z Diabłem, Diabeł kiedyś poprosi o zwrot inwestycji. Czarny Kot bardzo poważnie traktował rachunek przysług.

Rozejrzał się po pomieszczeniu. Pokój jak pokój - niczego ciekawego nie prezentował. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Zanotował położenie okna, spojrzał na drzwi i zrobił ku nim kilka kroków, żeby nacisnąć na klamkę i spróbować je otworzyć. Wolał mieć pełne pojęcie o tym, gdzie był i co się z tym miejscem jadło. Skoro zaś lokatorki miało nie być... coś tam było z tym rozgaszczaniem się, ale przecież nie zamierzał jej okradać! Wychylił się na korytarz, spojrzał na jego ukłąd i cofnął do pomieszczenia, zamykając je za sobą. Przynajmniej na ten moment. Zaraz miał się dowiedzieć, co to była za enigmatyczna wycieczka, na którą został zaproszony.

- Złapałem typa, odjebałem mu łeb, a potem spaliłem jego ciało. - Sauriel sięgnął po fajkę wsuniętą za ucho i odpalił ją, zaciągając się dymem. - A co?

Rozłożył ręce na boki.

- Mądrzy chcieli zrobić po swojemu to zrobili. W piździe to mam, ja jestem od sprzątania. - Opuścił ręce i wzruszył beznamiętnie ramionami. Ta sprawa stworzyła mnóstwo problemów. - Czasami dobrze widzieć, jak silna babka rucha paru mądrych. - Uśmiechnął się bezczelnie i z zadowoleniem jednocześnie, bo może niekoniecznie chodziło o to, że dobrze, że Harper wygrała rundę, ale dobrze, że skończyło się to w taki sposób. To znaczy - Stanley był bezpieczny, schowany w Podziemnych Ścieżkach. Tylko trzeba było trochę się zająć animowaniem jego czasu, trochę go zabawić i rozruszać. W końcu samo pójdzie. Szybko ten uśmiech spłynął z jego ust na rzecz zmęczenia, ewentualnie - obojętności. Ponadto chodziło o to, kto osiągnął porażkę w tym temacie. Komplement zaś został przyjęty, chociaż sam to za imponujące nie uważał. Uważał, że Nicholas by tak nie mówił, gdyby to widział i brał w tym udział. Według Sauriela to była fuszerka - nawet łapanie tego cholernego Greybacka. Nie miał za wiele szczęścia, poza tym przeszedł z kmienienia, jak zrobić to bezpiecznie, na wpierdolenie się prosto do pokoju. To też nie było za mądre. A potem wszystko go bolało, bo przecież kto by się pochylał nad rannym wampirem. Przeżyje! Ale bolało tak samo.

- Spokooo... posiedzę sobie, pochilluje... - Nawet samego siebie rozbawił żartem, no bo trup, wampir, chill..? Na szczęście nie było po nim widać tego, że po powiedzeniu tych słów ułożył z tego żarcik.

Na potwierdzenie tych słów usiadł sobie na fotelu - albo przytargał fotel z innego pokoju. Wszystko mu jedno było. Ważne, żeby mieć na czym siedzieć. Chociaż akurat to trochę też był żart, bo nie zamierzał siedzieć i czekać na zbawienie, skoro wymagało to pilnowania, żeby się nic nie stało całemu domostwu.

- Da się ciebie obudzić? Albo można wziąć twoje ciało pod pachę i spierdalać? - Wolał zapytać w razie czego. - I tak żebyś nie miał złudzeń - jestem chujowy w rozpraszanie. - Więc jeśli coś konkretnie pierdolnie to oczywiście Sauriel będzie robił wszystko żeby z tym walczyć, ale niektóre rzeczy miały też swoje ograniczenia dla niego.

Rozbawienie Nicholasa żartami stanowiło osobny talent i Sauriel się nawet nie przekonał, jak ten człowiek potrafił być zupełnie markotny i niechwytliwy jeśli o dowcipy chodzi. Pewnie chodzi o ich klasyczność - bo te, które stosował Sauriel żartem samym w sobie nie było. Tworzył je dobór słów, ten sarkazm, cynizm i ironia. Ten człowiek nigdy nie był duszą towarzystwa i być nie musiał, Sauriel lubił go takim jakim był I pomyśleć, że polubił go głównie za cierpliwość znoszenia jego dziwacznych historyjek...

Uniósł jedną brew do góry i zrobił przy tym minę pod tytułem "w sumie spoko". Czy było spoko, że nie mieli pewności, czy Nicholasa da się o czymkolwiek powiadomić? Nie, nie było. W ogóle nie było to spoko. Sauriel chciał już rzucić fajkę na podłogę, ale widząc, jak mężczyzna pieczołowicie stara się niczego nie naruszać to zgasił go na własnym jęzorze, a potem przeprowadził operację, w której wyciągnął fajki z paczki i do paczki wrzucił to, co zostało z poprzedniej. Memlał przy tym językiem, bo specyficzny smak palonego tytoniu mocno mu został w gębie i pieścił jego kubki smakowe. Przy czym słowo "pieścił" zostało tu użyte dokładnie w tej ironicznej formie.

- To będę próbował jak będzie cienko. - Jasne, że mogło się tutaj nic nie wydarzyć, ale z drugiej strony mogło się wydarzyć dosłownie wszystko. Saurielowi za to płacili, żeby wypełniał swoją rolę, a jego rolą było teraz dbanie o dupsko Nicholasa. Wliczały się w to próby przewidzenia najbardziej zjebanych scenariuszy, jakie mogły się wydarzyć, chociaż nie był bestią, która by nadmiernie dużo planowała. Kiedy miał instrukcję jasną to działał po swojemu, adaptacyjnie, powiedzmy, do środowiska i wydarzeń. - Nic mi nie przychodzi do łba. Szukałem człowieka, nie tego czy ma majty blondynki z pornoklubu w szafie. - Owszem, siłą rzeczy się spoglądało na niektóre rzeczy, które stały na zewnątrz, ale Sauriel nawet jakby chciał to teraz nie przywołałby do swojej głowy szczegółów. Nie słynął z diabelskej pamięci. - Uuu... - Pokazał kły w uśmiechu zadowolenia, kiedy w jego rączki trafiła Najpiękniejsza z Dam, Whiskey jego żona. A kocimiętka na pewno się nie zmarnuje. Przyciągnie parę kociaków do rezydencji Rookwoodów, może akurat Czarny Pan lubił kotki..?

Nie otworzył jednak butelki. Na razie nie, nawet jeśli kusiło - a wolę miał słabą. I to nawet nie dlatego, że by zdążył być pijany od kilku łyków. To dlatego, że gdyby przyszło uciekać to by się, kurwa, popłakał musząc tą whiskey zostawić bo nie będzie czasu na jej zakręcenie, albo nie daj Boże - stłucze się butelka! Więc obserwował teraz z ciekawością te przygotowania Nicholasa, wyłożony na fotelu jakby zaraz miał w nim zasnąć. Nic bardziej mylnego.