Nie przepadał za duchami. Głównie z uwagi na to, że jego główny kontakt z nimi urwał się na etapie ukończenia Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie. Od tamtej pory jego spotkania z duszami, które pozostały na tych ziemiach i postanowiły odpuścić sobie wizytę w Limbo, uległy drastycznemu zmniejszeniu. Owszem, czasem zdarzały się wyjątki, gdy wezwanie z Brygady Uderzeniowej wymagały kontaktu z ''żywym-inaczej" bytem.

W takich sytuacjach jednak proszono po prostu o pomoc pracowników Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. Jakby tego było mało, poltergeisty nie były zwykłymi duchami. To były psotne duszki, których głównym celem egzystencji na tym padole łez było płatanie żartów. A ten z Księżycowego Stawu obrał sobie za cel jego siostrę. Po wydarzeniach z tego miesiąca Erik naprawdę miał dosyć wszelkich istot pragnących wyrządzić krzywdę Brennie.

— Myślę, że to Millie powinna zająć się domknięciem kręgu na górze — poinformował resztę grupy, gdy przechadzali się po salach rezydencji Juliusów. — Ma chyba największe doświadczenie z tą dziedziną. Chyba że ktoś chce pochwalić się, że na boku sprzedaje talizmany albo egzorcyzmuje duchy, jak inni nie patrzą?

Zerknął przez ramię na Thomasów i młodszą z Moodych. Może wynikało to z tego, że sam Longbottom nie do końca rozumiał specyfikę pracy z duchami oraz magicznymi przekaźnikami, jednak Millie wydawała mu się logicznym wyborem. Od lat całe dnie układała tarota, poniekąd była też protegowaną wuja Morfeusza i całkiem nieźle radziła sobie z wróżeniem. Wprawdzie zerkanie w przyszłość, a egzorcyzmy to były niby dwie różne rzeczy, jednak zdaniem Erika sztuki te znajdowały się wystarczająco blisko siebie na liście rozmaitych arkanów sztuk czarodziejskich, że był gotów zaufać Mills, że będzie wiedziała, co robić. Bo inaczej będą w dupie.

— Jakieś sugestie co do tego, jak go tutaj... zapędzimy? — spytał, zatrzymując się nagle, aby zaraz zwrócić w stronę pozostałej trójki.

Nie należał do despotów, którzy pchali się na stanowisko lidera tylko po to, aby pokazać wszystkim, gdzie ich miejsce. W swoich decyzjach starał się kierować rozsądkiem lub kreatywnym wykorzystaniem atutów grupy: dlatego zasugerował, czym powinna zająć się Mills. Nie miał jednak najmniejszego problemu z tym, aby reszta drużyna zarzuciła go pomysłami co do tego, jak powinni podejść do przywołania psotnej zjawy na terenie rezydencji.

— W tym przypadku sprowokowanie go brzmi całkiem nieźle — stwierdził Erik, rozglądając się badawczo na prawo i lewo. Chociaż przeprowadzili już pierwsze porządki w rezydencji, tak dalej została tu spora ilość mebli: dobrze by było ich nie zniszczyć. — Latanie za nim i ciskanie w niego zaklęciami nie zda się na zbyt wiele. A zapędzenie go w kozi róg kosztem zdemolowania części posiadłości, to niezbyt dobra nagroda. — Westchnął cicho. — Skoro się na ciebie uwziął, to może i na ciebie zwróci uwagę, Mills. Mnie ten układ pasuje.

Lata pracy w Brygadzie Uderzeniowej poniekąd nauczyły go, że nie zawsze jest sens się spierać. W tym przypadku los ewidentnie działał na korzyść panny Moody. Nawiązała kontakt z duchem, toteż miała z nim największe doświadczenie. Niektórzy powiedzieliby, że dlatego było jej przeznaczone grać główną rolę w tym małym polowaniu. Poza tym Longbottom uważał to za dobrą... Rozgrzewkę? Chyba tak to można było nazwać. W jakiś sposób trzeba było przygotować Mildredę na powrót do służby, a walka z poltergeistem była równie dobrym treningiem jak każdy inny. No może z wyjątkiem szermierki. Szermierka wygrywała ze wszystkim.

— Cienko u mnie z zaklęcia rozpraszającymi, ale mogę to wziąć na siebie — rzucił na słowa Hardwicka. Nie miał problemu z tym, aby oddelegować się do roli wsparcia dla reszty grupy. Poza tym może i rozpraszanie czarów nie było u niego mocną stroną, tak był przekonany, że akurat na zaklęciach kształtujących mógł w pełni polegać. Jedna z nielicznych sztuk magii, w której rzeczywiście się wyspecjalizował w ciągu ostatnich lat.

Pozwolił Mills przegadać z Thomasami sprawę domknięcia kręgu, nie odzywając się przy tym zbytnio. Wydawało mu się, że podział zadań wyszedł mu całkiem nieźle: Millie posłuży za przynętę na ducha, Hardwick i Figg będą jej towarzyszyć uzbrojeni w wiedzę na temat uwięzienia poltergeista, a on sam będzie z boku ubezpieczał ich grupę i dbał o to, aby duch-rozrabiaka nie zrzucił na nikogo regału z książkami. Mogło być gorzej, pomyślał, cierpliwie czekając, aż dziewczyna skończy swe wyjaśnienia.

— Gdzie cię wcześniej dorwał, Mills? — rzucił po chwili, tuż po tym, jak doszły do nich trzaski dochodzące z biblioteki. — Znaleźliście wczoraj jakieś miejsce, przy którym był bardziej... Czujny? — Wejście na jego ''ulubiony'' teren w posiadłości Juliusów na pewno by go sprowokowało. W przeciwnym razie musieliby go najpierw wywabić w odpowiednie miejsce, aby potem wytyczyć drogę na strych. — Jeśli jesteście gotowi to...

Wzruszył sztywno ramionami. Był gotów zacząć choćby i teraz.