Ubranie Caina na każdą okazję było takie samo. Różniło się tylko do pracy. Tam wtedy dbał o to, żeby chociaż wyglądało na wyprasowane, żeby nie było pogniecione, żeby nie powiedzieli o nim złego słowa, chociaż i tak udawało się to zazwyczaj na słowo honoru. Ważne, żeby nie wyglądało jak psu z gardła wyjęte. Trochę inaczej miały się rzeczy, które nosił na co dzień. Może i nie raziły pognieceniem w każdej najmniejszej części, ale daleko mu było do wielce schludnego wyglądu. Zasada była ta sama: żeby nie gadali. Żeby nie uważali, że mogą źle na niego patrzeć tylko dlatego, że odstawał od kulturowych norm przyjętych w jego środowisku. Po wyjęciu jednej z wielu koszul (jeśli mowa o ubraniu i o tym, że na każdą okazję koszula była dobra) spojrzał na nią dość krytycznie, bo w walizce, siłą rzeczy, pomięła się okrutnie. Dzięki bogom mieli magię, która była trwała. Czyli żelazko. Bo tak, Bletchley czasami potrafił po nie sięgnąć, w ramach ostateczności. Tak więc nie było wielkiego strojenia się, ale przecież nie mógł się pokazać w jakiejś przepoconej żonobijce. Hawajka (niemalże) koszula i rybaczki plus modlitwa o to, żeby komary nie pożarły ich żywcem. Gdyby tylko Bletchley bywał częściej nad jeziorem to wiedziałby, że musi się modlić.

Bar na plaży prezentował się żywo. Tak bardzo żywo, że w pierwszej chwili ogarnął Caina niepokój o to, jak bezmyślnie folgował sobie z Flynnem. Dreszcz chłodu w te upały był bardzo mile widziany i wręcz pożądany, tylko niekoniecznie oczekiwało się go w takiej właśnie formie. Byłby milszy, gdyby pochodził, na przykład, ze schłodzonego drinka, którego oczekiwał dostać w tym miejscu. Miejsce zaś - żywotne nie tylko w ludziach, ale i w samym wyglądzie. Nie było proste i puste, jak większość tanich spelun - trochę bambusa, trochę drewna, leżaki, stoliki, piasek. Otwarty, półokrągły bar, za blatem którego stał kelner i kelnerka (albo barman i barmanka?) i zagadywali kolejne osoby podchodzące do blatu. Z głośników leciał blues, a na plaży tańczyło kilka osób do jego rytmu ubranych w kolorowe fatałaszki. Wystarczyło kilka chwil, żeby zorientować się, co spowodowało aż tak intensywne ożywienie okolicy. Ślub. Tutaj zaś konkretnie - wesele.

Dzielenie ludzi pod kątem subkultur było tak samo naturalne jak dzielenie ludzi na kobiety i mężczyzn. Prawie jakby człowiek naprawdę się z tym rodził, a nadmiarne komplikacje w tych tematach pasowało tylko do indywidualnych jednostek. Jak na przykład Fleamont, który czasami zachowywał się tak, jakby bardzo chciał nosić spódnicę. Właściwie biorąc jego niektóre odzywki i wyrzuty to nawet nie "chyba". Czy więc gdyby był kobietą lubiłby go tak samo? Przeświadczenie o tym, że człowiek będzie taki sam po zmianie płci było absurdalne i Cain nigdy by się nie zgodził z tą teorią - zbyt wiele umysłów zwiedził, żeby zdawać sobie sprawę z tych subtelnych różnic, jakie dzieliły obie płci. Coś by się więc we Fleamoncie zmieniło - być może na lepsze. Tylko czy on sam mógłby go lubić jeszcze bardziej?

Taka jakże filozoficzna rozkmina drążyła jego głowę, kiedy siedział przy barze i skończył właśnie gawędzić z barmanką. Kiedy obrócił się na krzesełku w stronę Flynna i odszukał go wzrokiem kręcącego się wśród hipisów, którzy wyglądali już na lekko wciętych, jakby zdążyli sobie gdzieś na boczku popalić i teraz gotowi byli go wysławiania Selene po kres tych czasów, a wraz z nią długie życie państwa młodych.

Jakiego komentarza spodziewał się Flynn, kiedy stanął przed Cainem? Czy to miała być pochwała, zadowolenie, a może "idź się przebierz"? Bletchley nie zastanawiał się w ogóle, jak ubierze się Fleamont. Że jego znajomy (albo dobry przyjaciel na potrzeby sceny) ubiera się charakterystycznie to powinien być gorszy? Osoby, z którymi się zadajesz, potrafiły dużo powiedzieć o człowieku. I zarazem potrafiły mówić niewiele. Nie mówił tego na głos, Flynn mu się podobał dokładnie tak, jak się nosił i ubierał, ale przecież ciężko byłoby go uznać za kogoś więcej niż chłopaka z problemami. Tak, chłopaka, bo nawet mimo zniszczonej twarzy, która wyglądała o kilka lat starzej niż powinna, Flynn sprawiał wrażenie osoby niedojrzałej. Inni go też tak widzieli, czy tylko on tak patrzył? Tak nazywał wielki worek wszystkich problemów, którymi był zapakowany. To tymi problemami się owijał i nosił je jak kreacje, a kiedy nie mógł sobie z nimi poradzić - zmieniał kieckę. To było tak proste, że aż zabawne. Więc - koszula jak koszula? Spodnie jak spodnie? Jak cię widzą, tak cię piszą. Dlatego zachowanie neutralności i stonowania w tym, co było noszone, uważał za sedno. Tak samo jak pewna konieczność dopasowania się do towarzystwa, w którym przyjdzie ci się pokazać. Nie pójdziesz na pogrzeb w kolorowej koszuli. Nie pokażesz się na Nocturnie w hawajskim stylu. Nie pójdziesz na plaże ubrany cały na czarno, bo będziesz się wyróżniać. Flynn zawsze się wyróżniał i jedyne, czego się NIE spodziewał Bletchley, gdy go zobaczy, to tego, że będzie wyglądać... no będzie wyglądać tak. Spoglądał na niego z ciekawością, bo zobaczył coś nowego. Uśmiechnął się ciepło i dotknął jego bioder, przesunął na odsłonięte tułowie, potem na ramiona i poprawił jego kołnierzyk, chociaż to wcale nie był gest celem faktycznego poprawiania czegokolwiek. To był gest, żeby go podotykać i przekazać swoje uznanie. Widzę cię. Patrzę na ciebie, widzę cię. Podobasz mi się.

- Przeszkadza ci to? - Mogli jeszcze zawrócić. Mogli zrezygnować z tego pomysłu. Szedł tutaj właściwie głównie dlatego, że Fleamont chciał, bo sam... sam chyba wolałby poleżeć na trawie i nawet na niej zasnąć po tym męczącym dniu. Męczącym przez Flynna. CHYBA. Bo Cain był ciekaw większości doznań, które mógł odkryć z Flynnem i przede wszystkim był ciekaw... jego. Po prostu jego. Tego, jak normalnie funkcjonuje, co robi, jak zawiera znajomości, czy je zawiera, czy będzie tutaj świadkiem jednej z tych nieszczęsnych chwil, w których będzie mu przykro przez jakieś romantyczne podrywanie drużby panny młodej. Bo skoro to było wesele to bogowie chyba wiedzą, kogo tutaj Flynn mógł wyrywać.

- Słyszysz, jak gwiazdy mrugają? - Jedna z niewiast westchnęła wręcz tęsknie. Fleamont bujać się nie musiał, najwyraźniej aktualnie został wykorzystany jako dobra podpora do bujania się innych. Brunetka o długich za pas włosach, w które powplatała różne koraliki i zapomniała ich czesać jakiś czas, a mimo to jakoś dobrze to wyglądało, położyła dłoń na jego barku. Stojąca obok niewiasta, która bujała się w podobnym rytmie pokiwała głową z krótkim "mmm". To był moment, w którym Cain się zainteresował, czy powinien interweniować i być pomocą dla kolegi w potrzebie.

Jego uwagę odwróciło zamieszanie wokół panny młodej, która była właśnie zaganiania do specjalnie przygotowanego stołka. Jedna drużba niosła jej długi, zapleciony warkocz - jeśli był autentyczny, a nie miał doczepianych włosów, to Cain był naprawdę pod wrażeniem. W końcu ktoś zawołał, żeby zmienili płytę. W końcu puścili jakieś rocka. Jedna z dziewczyn od razu wyskoczyła z zajmowanego wcześniej miejsca i pociągnęła do bujania się swojego partnera. Towarzystwo efektem domino zdawało się rozbudzać. Nic dziwnego. Ten blues nawet jego przysypiał.

- A tyyy? - Zapytała Flynna brunetka obok niego, otwierając powieki i bujając się teraz bardziej w rytm muzyki naprawdę słyszalnej. - Tańczyysz?

Każdy nosił maski, a co za każdy krył się za poszczególną maską należało zazwyczaj do jego pracy, żeby to odkryć. Gdzieś pomiędzy tym, jak już kończyli go oskarżać, że za dużo pracuje, a Cain starał się od pracy migać i brać zlecenia tak piękne jak przechadzka w biały dzionek w okularkach po jednym z wielkich świąt. Pozornie łatwa robota. Gdyby tylko była łatwa, to nikt nie potrzebowałby aurora, żeby pilnował tam porządku i był straszakiem. Potem można było zgarniać tony papierów i się chować za nimi. Regularna konieczność tracenia głowy była łatwa do nadrobienia uderzając nią w blat. Zawsze było to przyjemniejsze niż napinanie się przy krążeniu między ludźmi, z których każdy, w każdym momencie, może wbić ci nóż w plecy. Będzie miło, jeśli zrobi to w plecy, bo prawdopodobnie nie wahaliby się go wbić pod żebra. Zbliżając się do ciebie z nożem na widoku.

Jedną z osób, która byłaby w stanie tak iść z nożem był właśnie ten chłopak, który teraz podrywał zachwyconą hipiskę, która uśmiechała się bajecznie i bujała tak, jakby była hipnotyzującym wahadłem zdolnym porwać uwagę czarnowłosego dla siebie. To, że co rusz odwracał swoje spojrzenie to nic - niekoniecznie to zauważała, albo była na tyle miła, że nie chciała zauważać. Poziom THC w jej krwi przekroczył normy, jeśli przyjąć, że normą nie było zero. Fleamont był teraz jak Czarny Kwiat, co rozkwitał tylko o północy, żeby zrobić zawody o bycie najpiękniejszym elementem otoczenia zaraz po pannie młodej. Łatwo było w takich warunkach zapomnieć nawet o tym, że miało się obok siebie koleżankę. Na szczęście koleżanka równie łatwo zapominała, że miała koleżankę - perpetum mobile, a dzięki tej sytuacji wszyscy byli chwilowo szczęśliwi i uratowani. Prawie wszyscy.

- Aha. - Zgodziła się niezrażona, być może nawet nie wierzyła temu, co usłyszała, albo nawet nie słyszała, więc wierzyć nie mogła. Co innego, gdyby padł cały akompaniament dodatkowy do "legilimentka". Policjant, auror, ma na ciebie oko. Już taki zestaw potrafił przemówić nawet do bardzo rozluźnionych ludzi, takich jak ona w tym momencie. - Możesz mi mówić Sara, Jessica, albo jak ta twoja narzeczona ma na imię... - Jej było wszystko jedno, przecież nie zamierzała wychodzić za mąż za Flynna. Więc i nie zakładała, że jego obchodziło, jak na imię dziewczyna, która chciała go objąć. I wcale niekoniecznie uważać na swoje dłonie. Więc pociągnęła go do tańca marząc o tym, że nie było silniejszego powiązania człowieka z człowiekiem niż te chwile, kiedy muzyka łączyła wasze ciała i sprawiała, że zaczynaliście nadawać na tej samej, jednej fali. Jej nieszczęście, albo i szczęście - chyba zależało od tego, czego oczekujesz i czego poszukujesz. Dla niej jutro nie miało znaczenia, bo nie widziała nawet następnej godziny. Ona czuła i widziała tylko tu i teraz - tego kuzyna panny młodej z Wisconsin z angielskim akcentem.

- Jeszcze parę minut do północy i tnieemy..! - Zawołała jedna z dziewcząt, unosząc wielkie nożyczki w powietrzu. Jakoś nikt nie widział problematyki tego, że było to delikatnie mówiąc niebezpieczne. Nikt się tym nie przejmował, a ona sama nie machała też tymi nożycami za mocno na boki. Wydawała się zresztą nieco bardziej trzeźwa, bo jak ktoś do niej podchodził, to przytulała je do swojej piersi niby największy skarb. - A potem wrzucamy ją do jeziora. - Zagadała tutaj do Flynna, nachylając się do niego i puszczając mu oczko, jakby tylko on mógł zostać jej tajnym agentem do realizacji tego planu. I zaraz go zostawiła, bo poszła dalej wznosząc nożyce w powietrze i nawołując do obcinania warkocza.

- Hmm..? - Cain obrócił głowę od całego zbiorowiska gości bawiących się w najlepsze, które porwało zupełnie Edga w swoje szpony i zwrócił się znów do barmanki. Charyzmatyczna osóbka, z błyskiem w oku, która nasłuchała się mnóstwo historii i mnóstwo mogła powtórzyć. Nie potrzebował zamieniać z nią nawet jednego zdania, żeby ocenić to po jej uśmiechu, po jej bystrym spojrzeniu, nawet po ruchach sugerujących, że ona wiedziała dobrze, co robi, gdzie jest i jak wiele można stracić lub zyskać stojąc po drugiej stronie blatu, kiedy przychodzą do ciebie ludzie bawić się na wakacjach, wczasach jak i miejscowi, żeby płakać o swoich tragediach. Bądź na odwrót. Smutki i rozkosze nigdy nie przyporządkowywały się do konkretnych grup ludzi. Nie raz bierzesz ślub sądząc, że to będzie twoje "i żyli długo i szczęśliwie" i dopada cię tylko chandra na ślubnym kobiercu i rozczarowanie. Uśmiechnął się do niej w ten swój specyficzny sposób, posyłając jej spojrzenie, jakby naprawdę był zaintrygowany. Nie był. - Za to ja i pan młody będziemy niedługo pijani. - Bo nikt nie był w stanie wytrzymać czegoś takiego na trzeźwo - to myśląc o panie młodym. Bo Bletchley sobie pił powoli i leniwie, korzystając z odpoczynku i deptania piasku pod nogami. - Często miewasz tu takie imprezy? - Więc większość była miejscowa, często tu jarali, pewnie niektórych barmanka znała osobiście. Może nawet ta impreza była załatwiona po znajomości? Bletchley odszukał wzrokiem plakietki na jej ubraniu z nazwiskiem i przejechał w pamięci, czy słyszał to nazwisko wśród gości, swoje wrażenia z tego, jak do niej tutaj podchodzili i zagadywali. Handlowała ziołem pod ladą? Upił sobie łyczek drinka.

Śmiech, balet, drinki i zapach palonej marichuany tworzyły symfonię tego wydarzenia. Muzyka leciała w tle, ale równie dobrze mogłoby jej w tym momencie nie być. Tutaj, na plaży, gdzie pościągano buty i tańczono w blasku księżyca i gwiazd, te kobiety wyglądały jak wiedźmy, które właśnie odprawiają rytualny taniec. Jedna z nich, z tymi nożycami, wariatka co się zowie, stała najbliżej krzesła i panna młoda co rusz się na nią oglądała. Niby to się uśmiechając, ale okazując niepewność każdym wejrzeniem na lśniący metal, jakby miał ją skrócić o głowę nie o warkoczy. To dopiero byłoby wesele warte zapamiętania. Wesele, na którym tracisz głowę. W końcu nożyce poszły w ruch wraz z oklaskami i nawoływaniami, w końcu ten warkocz opadł, w końcu panna młoda, mimo pisku i próby ucieczki, została złapana przez mężczyzn i wrzucona do jeziora. I nie trzeba było czekać długo, żeby zatargali jej też tam pana młodego, by skandować coś o jakimś gorzko. Jak tu mówić o goryczy, kiedy pocałunek był taki słodki? Wart zapamiętania, jedna z tych romantycznych chwil supłających się w głowie wiarą, że na tym świecie istnieją dobre relacje, istnieją dobre zakończenia i są też dobre początki. Przecież dla tej dwójki to było to - początek.

Cain na to spoglądał. Żeby zapisać coś dobrego w swojej pełnej syfu łepetynie, bo może kiedy zabraknie już słońca, gdy ciemność zawładnie światem, to przypomnieć sobie o tym, że niektórzy byli szczęśliwi. Wiecie, co widział jeszcze? Śmierciożerców, którzy mogli to wesołe zbiorowisko szybko wyjaśnić i zamienić coś pięknego w morze łez. Nie obserwował tego jednak ciągle. Nie każdy fragment był ciekawy, a i same odgłosy za plecami pozwalały wyobrazić sobie, co też tam na tej dzikiej imprezie może się dziać. Za to bardzo mocno zastanawiał się nad tym, po co w ogóle prowadził rozmowę z tą kobietą i po co w ogóle się tym interesował, skoro wiedzieć nie chciał? Nie, chciał, bo pytał, ale przecież zajmowanie się czymś tak bzdurnym... Ogarnij się człowieku, jesteś na ślubie, nie w pracy. Podobno jeśli jesteś psem w mundurze to możesz wyjść z pracy, ale praca nie wychodzi z ciebie. Nie podobało mu się do końca to stwierdzenie, ale przyłapał się na tym, że to robi. Doszukuje się jakichś bzdur, z którymi i tak nic nie zrobi - może co najwyżej zapyta laskę, czy jemu też sprzedadzą, żeby potem zapalić z Flynnem. Tak się więc stało, że ewidentnie się wyłączył. Nawet swoje imię powiedział dopiero po dłuższej chwili, bo zajął się bzdurną wyceną tego, jaki sens ma przedstawianie się swoim drugim imieniem, kiedy zaraz przyjdzie Flynn i zwróci się do niego tym prawdziwym. Jaką minę miałaby wtedy ta kobieta? Zdziwiona, poczułaby się źle, bo ktoś ją robił w chuja z jakiegoś niezrozumiałego powodu. I chociaż miał ten brzydki nawyk drażnienia ludzi wokół to czemu tu? Czemu teraz? Przyczynowo skutkowy ciąg się tak przemielał, że w końcu przestał być aktywnym rozmówcą, chociaż wymienił jeszcze parę zdań z barmanką.

Brunet ruszył się ze swojego miejsca dopiero kiedy towarzystwo wróciło z tej plaży. W większości mokre, bo oczywiście nie trzeba było długo czekać, kiedy towarzystwo dołączyło do kąpieli w jeziorze, nawet jeśli nie wszyscy się na to pokusili. Ciepły czerwiec zachęcał do czerpania z pogody - więc czerpali. Cain się do nich pouśmiechał, powymijał, pounikał dotykania, ocierania się o nich i w ogóle... kontaktu z nimi. Był trochę pijany, ale o wiele za mało, żeby to pijane i naćpane towarzystwo zachęcało go do kontaktu bezpośredniego. Szukał Flynna.

- To chcesz zatańczyć? - Wyciągnął do niego rękę zapraszająco. Nawet jeśli sam do tego jeziora wskoczył i był cały mokry.

Brak zwątpienia w szarych oczach nie znaczył, że tego zwątpienia nie było, ale tego Flynn nie mógł wiedzieć. Cain uśmiechnął się do niego, a potem kąciki ust trochę upadły do normalnego wyrazu twarzy. Szedł za nim krok za krokiem i zignorował te szepty za plecami, postarał się wymieść je ruchem miotły ze swoich uszu, pozwolić, żeby muzyka je pożarła i nie pozwoliła tym słowom zakotwiczyć w jakiejś pewności co do tego, czym w ogóle były. Niejasny zlepek liter, szum w tle - niech tym zostanie. To tylko głupie wesele, na którym są przyćpani i pijani ludzie. To tylko jeden taniec. To tylko taka chwila, o której nie zapomnisz i będzie prześladowała do końca życia, ale może być też fajna, miła. Może być. W pierwszych dwóch krokach spojrzał na boki, bo on, w przeciwieństwie do swojego partnera, nie był AŻ TAK zręczny, nawet jeśli wcale nie stanowił ameby ruchowej. Dwa kroki albo dwie sekundy, zanim znów miał wzrok na Flynnie. Prychnął cicho śmiechem widząc jego minę - to zachwycenie, prawie jak dziecko, które dostaje kilka lizaków obiecanych na swoje urodziny z dwumiesięcznym wyprzedzeniem. Prawie jakby się nie spodziewał - ale czego tu się nie spodziewać? Przecież mu obiecał, tak? Że chociaż raz...

Zabujał się na boki razem z nim. Nie był żadnym królem dancingów. Był mistrzem podpierania ściany albo zaczepiania ludzi, żeby poszli zatańczyć - niekoniecznie z nim. Celem była zabawa, ale on dobrze się bawił obserwując, co dla wielu ludzi było nie do pomyślenia. Na szczęście nie musieli o tym myśleć ani się zastanawiać. To Lato, które właśnie go zaprowadziło na ten pełen piasku parkiet. Gdyby przyszedł tutaj sam pewnie zostałby jego królem. Wsadziliby mu bukiet ze stokrotek zebranych obok plaży na głowę i pozwolili czarować ruchami, żeby oddać kilka pokłonów. Tymczasem był tutaj z nim - niemalże flegmatykiem. Cain podniósł rękę, żeby Flynn mógł zrobić obrót i znowu uśmiechnął się z rozbawieniem. Czy wątpił więc? Pewnie, że tak. Odcinał tę wątpliwość od siebie i przede wszystkim pilnował, żeby nie wyszła na zewnątrz. Miał sporo czasu, żeby się osłuchać z tym miejscem, żeby się nad tym zastanowić i powykreślać za i przeciw z check listy.