—31/07/1972—
Anglia, Londyn
Isaac Bagshot & Anthony Shafiq

Rwałem dziś rano czereśnie,
Ciemno-czerwone czereśnie,
W ogrodzie było ćwierkliwie,
Słonecznie, rośnie i wcześnie.

Gałęzie, jak opryskane
Dojrzałą wiśni jagodą,
Zwieszały się omdlewając,
Nad stawu odniebną wodą.

Zwieszały się, omdlewając
I myślą tonęły w stawie,
A plamki słońca migały
Na lśniącej, soczystej trawie.

– Och, w jak najlepszym. Tak... tak przynajmniej mi się wydaje. – odpowiedział na powitanie, nie rozglądając się za bardzo po mieszkaniu, ponieważ robił to już poprzednim razem, gdy przeskoczył po Isaaca ledwie kilka dni temu w ramach pomocy przy oględzinach pewnego mocno podniszczonego domostwa. Teraz jednak sprawa była zgoła odmienna, z jednej strony wcale nie wymagająca takich znaczących środków, jak rozmowa z własnym stażystą, z drugiej zaś... Cóż, Shafiq znał swoje obejście, znał ludzi do których miał dostęp i wydało mu się, że nawet jeśli Isaac nie jest w stanie udzielić mu pomocy, to chociaż wypełni czas swoimi opowiastkami, albo nawet utyskiwaniami na to, że Anthony za mało mówi. Te ostatnie należały niewątpliwie do jego ulubionych.

– Poproszę wodę. – Niecodzienny trunek, ale mimo najszczerszych chęci nie był w stanie zachować trzeźwości umysłu, więc dodawanie sobie zamglenia alkoholem w żaden sposób nie mogło przysporzyć mu korzyści, poza ewentualnie szybszym upływem czasu, ale gdyby zależało mu akurat na tym, to zwyczajnie by nie przychodził. Z ogólnego rozkojarzenia wybiły go dopiero słowa o zasadach. Skupił wtedy stalowe oczy na Isaacu, a mięśnie twarzy przyjęły zaskoczony uśmiech okraszony wysoko uniesionymi brwiami.
– Ależ oczywiście, że tak. Jak mniemam, zaraz mi je wszystkie wypunktujesz Isaacu? – zapytał, próbując zachować powagę.

Anthony przypatrywał się temu wszystkiemu z zaciekawieniem, jakby był w muzeum, albo innym skansenie i miał możliwość podziwiania ruchomych eksponatów. Obrazek idealnie nadawał się na akcję promocyjną "jak czarodziej z mugolem" choć nie był pewien, czy magiczne usypianie rozmówcy tylko po to, by sobie przyspieszyć magią pracę, było do końca tak etyczne jak zapewne chciałby to widzieć Bagshot. Nie zmieniało to postaci rzeczy, że cała scena bawiła go - niejako zgodnie z intencją, z powodem dla którego ze wszystkich ludzi na świecie wybrał akurat Isaaca do przeprowadzenia tej rozmowy.

Bo i owszem, był nerwowy, ale nie były to nerwy wynikające z czegoś nieprzyjemnego. Niepewność stapiała się z ekscytacją, strach z radością, to wszystko odbijało się w zaskakująco szczerych tego dnia szarych tęczówkach Anthony'ego, który też niewątpliwie miał problemy z koncentracją, bo trochę słuchał, a trochę nie tego co Isaac mówił. Dopiero na wzmiankę o byciu "miłym i szczerym" parsknął w rozbawieniu.

– Och, czyli tak jak zawsze w moim przypadku. Mimo Twojej opinii na mój temat Isaacu, nie zdarzyło mi się jeszcze być w Twojej obecności niemiłym ani nieszczerym. – Zlustrował miejsce gdzie mógłby usiąść i wyciągnął różdżkę by odpychająca falą upewnić się co do czystości tej przestrzeni. Z pewnych standardów jednak nie wypadało schodzić nawet teraz, nawet tutaj.

– Przychodzę do Ciebie z prośbą mój drogi, ponieważ wydaje mi się, że jesteś właściwą osobą, którą o to powinienem zapytać. A conto zaufania o którym tak wciąż mówimy, a które w końcu będzie szansa przetestować w walce. – odetchął głębiej dogasającym lipcem. Robienie przetworów. Czy będzie się liczyć, że i on dołożył swoje trzy grosze do tego dżemu, jeśli będzie tylko siedział i patrzył z wielką nadzieją w sercu, że drylowane czereśnie nie obryzgają go swoją czarną krwią?

– Chciałbym okazać swoje zainteresowanie pewnej osobie. – Zaczął powoli patrząc na tańczące w powietrzu owoce. Mówił wolno, bardzo dokładnie dobierając słowa.– Problem polega na tym, że po głowie chodzą mi rzeczy... tak wzniosłe i piękne jak obiekt mojej atencji. Chciałbym zamówić dla tej osoby symfonię, uwiecznić jej profil w marmurze. Chciałbym by stała się nieśmiertelna, tymczasem wydaje mi się... – westchnął, przenosząc uwagę na twarz Isaaca – wydaje mi się, że oczekuje się ode mnie zdecydowanie mniejszych gestów, bardziej... prozaicznych, jak choćby nie wiem... słoik dżemu i dobry rogalik o poranku. – Podrapał się po brodzie w zastanowieniu, odtwarzając w głowie to co udało mu się wypowiedzieć i czy miało to w ogóle sens. Choć w sprawie uczuć miał bardzo rozbudowany słownik jeśli chodziło o własne nieszczęście, to z kolei jednak na rozdziałach poświęconych szczęściu w związku było tam wcale nie zaskakująco mało utrwalonych form wyrazu. – Przyszedłem więc prosić o radę i kilka takich właśnie trywialnostek.

Anthony uśmiechnął się rozbawiony już pierwszym zdaniem, utwierdzając się w przekonaniu, że spotkanie z Isaaciem jest rozrywką samą w sobie. Różne pojmowanie słów, och mógłby o tym mówić godzinami. O tym, że bycie miłym nie zawsze idzie w parze z byciem dobrym dla kogoś, albo łagodnym. O tym, że w trzynastym wieku, to słowo było bardzo pejoratywne, określające osoby, które po prostu są głupie i naiwne. Lekkomyślne. Znaczenia ulatywały, wzmacniały się i słabły przez wieki, a któż jak nie pisarz powinien o tym wiedzieć najlepiej? Znów szczery, czyli honorowy, czyli traktujący z szacunkiem, albo prawdomówny jako ten, który jest godny zawierzenia, którego słowa nie są poddawane w wątpliwość. Ewentualnie w krótkim rachunku sumienia, wnioskował, że tylko z tym ostatnim mógłby mieć problem, paradoksalnie przez to, że był z Isaackiem szczery, a ten odbierał jego słowa i gesty częstokroć za kpinę. Mógł oczywiście, przybrać odpowiednią maskę, aby zdobyć jego sympatie w sposób powierzchowny i błahy. Tylko po co?

Nie wdawał się jednak w dyskusje związane z semantyką i etymologią, a słuchał rady po którą przyszedł. Nie żeby go to zaskoczyło, kolejne punkta pokrywały się z przeczuciem, z opisami literatury naturalistycznej, obyczajowej, której daleko było do romantycznych, egzaltowanych eposów średniowiecza czy baroku. Anthony umiłował najbardziej XIX wiek w swym rozbuchanym afekcie, możliwe, że uciekał tam w kontrze do swojego bardzo pragmatycznie prowadzonego życia. Słuchał wodząc opuszkiem po ustach i myślał wielotorowo, zwłaszcza aspekt o rozmawianiu o uczuciach go zaskoczył, bowiem na tym polu odniósł dnia poprzedniego – w swoim rozumieniu przynajmniej – fiasko. Skrzywił się lekko i pokręcił głową w zaprzeczeniu.
– Nie... rozmawianie o tym co się czuje, mija się z celem. Nie odnalazłem zrozumienia przy poprzedniej mojej z nią – tą osobą oczywiście – konfrontacji. Nie jestem pewien... co mnie bardzo niepokoi przyznam, czy słowa są odpowiednią drogą do serca. Szczerze w to wątpię. – w lekkich nerwach zaczął skubać swoją dolna wargę, pogrążając się w zamyśleniu. Słowa były jego tarczą i orężem ale zawsze ich brakło w kluczowych momentach. Z drugiej strony jednak, gdy wczoraj splótł w końcu swoją propozycję pomocy w trudnym czasie, spotkał się z odmową. Po prostu bądź. To było nader trudne. Cóż znaczyło? I czy wszystkie kolejne gesty, podarki, ofiary, nie były tym co właśnie kryło się pod odrzuconą propozycją?

... i choćbym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał...

Serce zacisnęło mu się w refleksji, że może jego uczucia nie są szczere. Tak trudno było po latach się rozeznać. Bo jak rozróżnić od siebie pragnienie, pożądanie, chęć posiadania i w końcu ten osławiony stan miłości? Buddyjskie pisma wprost mówiły, że kochać to pozwolić odejść, czy nie pozwalał na to za każdym razem, przez tyle lat? – I nie pójdę na mecz Quidditcha, to nieciekawa gra, od której obserwowania potem boli tylko kark. – dodał, chcąc odwrócić swoje myśli od nadmiernej analizy, bo przecież wszystko weszło na właściwy tor. Absolutnie nowy, nieznany, przerażający brakiem doświadczenia tor. – Byłeś w ogóle kiedyś w jakimś trwałym związku? – pytanie z gatunku impertynenckich, a przecież był ciekaw, czy Bagshot z próżnego leje, czy może miał okazję choć przez moment dotknąć czegoś co było odmówione jego najbliższym przyjaciołom. No może nie Charlotte, która jednak otwarcie nazywała miłość mamidłem upośledzającym myślenie. Nie żeby się z nią nie zgadzał, choć był pewien, że jeśli miałby jej zwierzyć się ze swojego zmartwienia, zabiłaby go śmiechem, potem zmartwychwstała w piwnicy i zabiła śmiechem po raz drugi. Nie miał co do tego najmniejszych wątpliwości.

Konfrontacja własnych wniosków ze słowami Isaaca potwierdziła tylko to, że dobrze zrobił kierując do niego swoje kroki. Umysł momentalnie uciekł mu do rozmyślań o istocie słowa i o tym, jak blisko było tym rozważaniom do degustacji wina. Wino. Trunek. Alkohol. Możliwość upicia się, odcięcia od niepokojów i trosk codzienności. Możliwość spotkania się z grupą znajomych, rozluźnienia się i wspólnego śmiechu, które ów element ułatwia. Możliwość odbycia rytuału, zatopienia się w sacrum za sprawą słodkiego płynu, cierpkiego płynu, krwi, mistycznego uniesienia. Dla niego wino było opowieścią. Zawsze o kimś, o czymś, o czasie i przestrzeni, wspomnieniem, które chciało się kosztować, nowością, którą chciało się zgłębić. Był degustatorem o wyrafinowanym podniebieniu, więc dla niego barbarzyństwem byłoby mówić "białe, czerwone, słodkie lub wytrawne". Czasem słyszał też "dobre". W duchu burzył się ciężko na takie jałowe rozmowy, drażniło go to z poziomu własnego w ów trunek zaangażowania.

Tymczasem wciąż wino pozostawało winem.

Najprościej. Bez ubogaceń. Ukwieceń.

Tęskniłem za Tobą – to pozostało w uszach, to znalazło drogę do serca. Ktoś może jeść Foie Gras, ktoś powie "pasta z wątróbki". Ostatecznie chodzi o to samo. Konsumpcje.

Myśl wypuszczała pędy, rozwijała się, słuchał może tylko jednym uchem Isaaca, ale też dobrze, żeby nie powiedzieć wybitnie przez wzgląd na lata spędzone w Departamencie na przeróżnych spotkaniach, potrafił udawać że słuchał. W trzy palce ujął łyżkę i z największą ostrożnością zaczął przekładać czarną breję do słoika. Prostota komunikatów przychodziła mu z trudem też ze względu na to, że Ci z którymi musiał mieć komunikację na najwyższym poziomie po prostu znali go latami. Jedno słowo otwierało całą książkę znaczeń. Słowo... Jedno spojrzenie! Grymas! Druga osoba w mig czytała w nim jak otwartej księdze. Budowanie tego rodzaju porozumienia zdawało się niepotrzebnym wydatkiem energetycznym, nawet jeśli jakieś fundamenty były wylane pod to lata temu. Co innego jednak wyrwanie się ze swojego środowiska, osadzenie się w bajce, w marzeniu, w wyobrażeniu, co innego twarda proza... wkładania łyżki z breją do szklanego słoika.

Zamarł na moment, bo prawie mu glutek zleciał na obrus. Czuł nieprzyjemne napięcie w karku wynikające z tego tytułu, ale zmusił się do miarowego oddechu i powstrzymał drżenie dłoni.

– Nie chciała podróżować tak... – Zawahał się na moment, w zaskoczeniu wspólnego doświadczenia, pomimo tylu różnic jakie między nimi były. Te relacje też z pewnością były inne, w końcu być razem oznacza coś zupełnie innego, niż to co łączyło jego z – Nie wiem jak było... jak jest w moim przypadku. Możliwe, że oba po trochę. – Zawsze uważał, że układ między nimi jest klarowny, ale może się mylił? A co jeśli on sam nie miał słusznego rozeznania w tym jak ułożyły się między nimi sprawy? Nigdy przecież nie rozmawiali otwarcie ani o swoich potrzebach ani o oczekiwaniach. Nikt nigdy nie zgłaszał zażaleń... a może powinien? Tylko jak żalić się na coś, co uważa się za niezasłużony dar od losu, tych kilka ciepłych chwil?

– Nie myślałeś o tym, żeby do niej wrócić? Albo zamiast podróży zaproponować mieszkanie w jednym miejscu? – skinął głową w kierunku domu, zdawało się że byłoby tam dość miejsca dla jeszcze jednej osoby.