Od dłuższego czasu krążył po Alei Horyzontalnej, co jakiś czas przystając przy różnorakich witrynach sklepowych. Powodem, dla którego chodził od sklepu były zbliżające się wielkimi krokami urodziny jego matki. Potrzebował idealnego prezentu dla tej czarownicy. W pewnym momencie przystanął przed witryną zakładu jubilerskiego, decydując się chwycić za klamkę i wejść do środka.

Panujące w tym miesiącu upały doskwierały również i jemu. W tym dniu nie znosił ich najlepiej, co też mógł zrzucić na karb swojej choroby genetycznej, która dała o sobie znać w tym właśnie dniu. Wyczekiwał nadejścia burzy. Potrafił jedynie przepowiadać przyszłość, a nie pogodę w danym dniu.

Dostrzegając pracownicę tego zakładu, uśmiechnął się na jej widok i postanowił podejść bliżej lady, za którą siedziała wertując książkę. Widocznie ona nie była tak porywająca pod względem treści. Z pewnością mógłby polecić Viorice znacznie ciekawsze książki, którymi znacznie skuteczniej zabiłaby nudę i czas.

— Cześć, Viorico! W pierwszej kolejności potrzebuję prezentu urodzinowego. Schodziłem już wiele sklepów na Alei Horyzontalnej i nie znalazłem nic odpowiedniego. Nogi powiodły mnie do twojego zakładu. Jednak nie przychodzę tylko w interesach, ale także z przyjacielską wizytą. Widocznie w dobrym momencie. — Przywitał kobietę z tym samym uśmiechem na ustach. Wytłumaczył jej wszystkie powody swojej wizyty.

— Moje zamówienie może poczekać. O ile nie jest za bardzo zajęta na to aby porozmawiać ze mną przez parę chwil. — Dodał po chwili. Najlepiej rozmawiałoby się przy herbacie, jednak nie było to w dobrym tonie aby bezceremonialnie wpraszać się pracującej tu czarownicy na zaplecze. Tym bardziej, że to nie do niej należał ten zakład.

Nie sposób zaprzeczyć słowom Viorici. Powinien od razu przyjść do niej zamiast krążyć od zakładu do zakładu. Oszczędziłby sporo czasu i sił, których posiadał ograniczoną ilość. Nie było to żadną tajemnicą, że nie mógł poszczycić się dobrym zdrowiem. W jego oczach Viorica była jednym z tych rzemieślników, którym bez obaw może zlecić wykonanie prezentu dla ważnej dla niego osoby. Nie musiał się martwić tym, że zmarnuje pieniądze na zakup nieudanego prezentu albo że nie spełni oczekiwań obdarowywanej osoby.

— Na drugi raz nie popełnię tego błędu i od razu to zrobię. — Zapewnił swoją przyjaciółkę, odwzajemniając uśmiech.

Przychodząc ostatecznie tutaj nie poszukiwał okazji do zaoszczędzenia paru galeonów - uczciwa praca wymagała uiszczenia stosownej opłaty, zwłaszcza jeśli otrzyma naprawdę wspaniały wyrób. Zarabiał wystarczająco dobrze, że nie musiał liczyć każdego galeona i szukać oszczędności na każdym kroku. Zresztą, na bliskich sobie osobach nie należało oszczędzać.

Bardzo docenił to, że Viorica przyciągnęła za pomocą magii krzesło, na którym mógł usiąść. Od dłuższego czasu był na nogach, mając za sobą dłuższą wędrówkę po Alei Horyzontalnej i nie mogąc poszczycić się doskonałym zdrowiem odczuwał już zmęczenie. Więc chętnie skorzystał z okazji i usiadł na tym krześle.

— Właśnie widzę. Właśnie, to ważne zlecenie i w takim razie wszystko się zgadza. Poza tym, że szukam prezentu dla matki to względnie wszystko po staremu. Pracuję nadal w Ministerstwie Magii i rozwiązuję problemy żywych z duchami, aczkolwiek też staram się im pomagać. A co u ciebie? Poza pracą, rzecz jasna. — Zamiast opowiadać tylko o sobie, postanowił także wyrazić zainteresowanie życiem swojej przyjaciółki. Chciał o nim posłuchać. Oczywiście, istniał temat, który chciał bardzo podjąć.

— Słuchaj... podoba mi się pewna dziewczyna od bardzo dawna, ale nie umiem się zdobyć na... no wiesz, na powiedzenie jej tego. — Wyrzucił z siebie w następnej chwili. Dla niego to stanowiło poważny problem. W przeszłości, kiedy jego kuzynka stawiała mu tarota, karty wskazały korzystny dla niego układ, jednak Millie powiedziała mu coś bardzo istotnego - to, że za bardzo skupia się na swoich wadach zamiast zaletach i w tej kwestii miała rację. Za taką wadę postrzegał swoją chorobę, wszystkie jej następstwa i poczucie, że stanie się dla kogoś ciężarem.

Leon potrafił rozpoznać, kiedy pod maską cierpliwości kryła się ciekawość. Niejednokrotnie sam przejawiał tego rodzaju zachowanie w rozmowach z dobrze znanymi sobie ludźmi. A nawet z nowopoznanymi, jeśli zdołają go zainteresować swoją osobowością podczas rozmowy. Bywały sytuacje, w których nadmierna troska o jego nadwątlone przez chorobę zdrowie, nie wzbudzała jego wdzięczności tylko właśnie złość. W tym przypadku było inaczej - Viorica chciała dobrze i jednocześnie nie zamierzała go zagłaskać.

— Czego dotyczyło to zlecenie? — Zapytał swojej przyjaciółki z nieukrywanym zainteresowaniem, licząc na opowieść dotyczącą opanowanego przez nią rzemiosła. — Powinnaś pomyśleć o pójściu na swoje... to znacznie lepszy sposób na zmianę przełożonego przy jednoczesnym utrzymaniu się w branży. Jedynym rodzajem biżuterii, jaki noszą Brygadziści, są kajdanki. — Postanowił wyrazić swoje stanowisko, będące także swoistą radą. Pozwolił sobie na swoisty żart, który oceniłby jako stosunkowo suchy. Viorica może doceni jego jakże wyszukany humor albo ciężko westchnie uznawszy że nie posiada poczucia humoru.

— W miłości też nic? — Zadał swojej przyjaciółce retoryczne pytanie. Viorica nie musiała na nie odpowiadać, jeśli nie chciała mu się zwierzyć z tego aspektu swojego życia. To, że on do niej przyszedł w tego rodzaju sprawie nie czyniło tego transakcją wiązaną.

— Olivia Quirke. Z mojego rocznika i domu. Nie jestem pewien, czy ją poznałaś. — Wymienił z imienia i nazwiska dziewczynę, która mu się podobała od dawna. Prawda była taka, że w tym przypadku miłość była faktycznie ślepa. — Znam ją od dawna i to sprawia, że mogę mylić romantyczne zainteresowanie nią z przyjaźnią nawet jak podoba mi się jako dziewczyna. Nie chcę też zepsuć naszej przyjaźni. Poza tym... wiesz, jak ze mną jest. Ona jest hm... wulkanem energii a moje życie jest pełne ograniczeń. Nadęta? Nieee. Jest świetna. — Starał się jak najlepiej ująć istotę tego problemu, z jakim zwrócił się do swojej przyjaciółki.