27 czerwca był kolejną z plam w kalendarzu. Kolejnym dnio-nocą, klątwą dla tych, którzy nie potrzebują jeść, nie muszą spać, gdzie wegetacja toczyła się w przód i była lęgiem dla kolejnych szczypawic wypełzających spod spróchniałej kłody. Był plamą w kalendarzu, której krople atramentu układały się w coś. Miały wyraz wizytówki w zimnych palcach z ulicy Pokątnej - wizytówki Klubu Pojedynków, którą zabrał przy okazji włócząc się po nocach, gdy Nokturn stawał się bardziej żywy od samej Pokątnej. Choć latem, gdy nie brakowało imprez, gdy wszyscy chcieli korzystać z tych letnich godzin ochłody, potrafiła pulsować krew w żyłach tego miasta zwanych ulicami.

Spoglądał na wizytówkę w mijających godzinach. Ledwo sobie o tym przypomniał. Miał nie iść. Miał zostać. Godziny spędzone na tej wegetacji niczego nie zmieniały, ale co miałoby zmienić ruszenie się stąd? Zegar tykał. Miał napisać list do Brenny i chyba dobrze, że tego nie zrobił. Zdrada przecież nie mogła pulsować w nim tak, jak pulsowało to miasto. Wskazówki mijały. Miał za to nie pisać listu do Erika. Po co? Przecież i tak się w zasadzie nie znają. Co to zmieni. Zjawi się, nie zjawi... pewnie będzie dziesięciu na jego miejsce. Dla takich jak Longbottom zawsze było dziesięciu następnych, którzy chętnie poświęciliby mu swój czas. Miał też tam w ogóle nie iść.

I portierka okazała się wcale nie ładna. Klub był już w zasadzie zamknięty, albo właśnie zamykali. Pusto, chociaż ulicą przechodzili ludzie. Zmierzali w stronę dźwięków i gwarów - gdzie grała muzyka i gdzie człowieka wabiło ciepło, śmiech i śpiew. Tam pachniało whiskey i tam moczyli wargi w kremowym piwie. Tam też pewnie rano sprzątać będą rzygi po tych, którzy przecholowali.

- Longbottom Erik zaprosił mnie na dzisiejszy wieczór na pojedynek. - Zagaił cicho do kobiety, która spoglądała na niego wielkimi jak spodki oczami, jakby zastanawiała się, czy ma uciekać, krzyczeć, oba, czy jednak nie jest zdolna do niczego. Włącznie do zebrania gardła w jakikolwiek dźwięk, bo Sauriel czekał. I czekał. A odpowiedź nie nadchodziła. - Aktualne? - Dopytał chłodno, z rezerwą, krzywiąc się lekko z niezadowolenia. Czując podryg napięcia przechodzący przez ciało. Kobieta przełknęła ciężko ślinę, otrząsnęła się i z roztargnieniem otworzyła księgę, jakby chciała tam sprawdzić, czy to aktualne, ale chyba tylko kupowała sobie czas. Przekartkowała kilka stron i ją po prostu zamknęła.

- Yyyyy tak, tak! Jak najbardziej! Pan Erik uprzedzał, że może pan przyjść... to znaczy, że jest Pan umówiony, panie..? - Schowała swoje dłonie pod ladą.

- Sauriel Rookwood. - Już chciał odejść, ale kiedy zrobił krok uświadomił sobie, że w zasadzie... nie wie, gdzie ma iść. Cofnął się więc o krok i jeszcze raz spojrzał na kobietę.

- Korytarzem prosto, pierwsze drzwi na lewo! - Pokazała gestem, jakby instrukcja zapodana mogła być zbyt skomplikowana.

Ściągnął czarny płaszcz, zostając w samej koszuli z rozpiętymi paroma pierwszymi guzikami. Odsłaniały srebrny łańcuszek na szyi. Światło na sali błyszczało, kiedy przemierzał ją wzdłuż. Nie słychać było nawet szmeru kroków Rookwooda. Zblazowanymi, czarnymi oczyma chłonął to otoczenie i rzucił odzienie wierzchnie na pierwsze z brzegu krzesło, zapewne dla małej widowni na treningach, albo dla oczekujących na trening, które mu się nawinęło. Zatrzymał się przed samą sceną, plecami do wejścia. Nasłuchiwał.

Jak powinien patrzeć na człowieka przed sobą? Przeciwnika? Sojusznika? Kiedy tak niewiele dzieliło od tego, żeby wszystkie newralgiczne informacje zostały przekazane w ręce Longbottomów - ręce Brenny, które wydawały się najbardziej czyste z całej ferajny tego świata. Mógł się mylić. Mogła tylko sprawiać dobre wrażenie i chować rogi między puklami włosów. Tak jak człowiek przed nim ze swoim uśmiechem, z tym błyskiem w niezwykłych oczach, który zdawał się zapraszać do konwersacji i miło spędzonego czasu, gdy sam Erik będzie strzelał zamyślone miny i tłumaczył sobie w głowie przedziwne powiedzonka wyciągnięte ze świata mugoli albo rodem z Nokturnu. Łacina kuchenna, jak ładnie ją nazywali niektórzy. Zaklęcie "kurwa" było w końcu całkiem silne w odpowiedniej tonacji. Szczególnie, kiedy z tym zaklęciem na ustach łamało się komuś nos.

Ludzi można było rozpoznać po wielu walorach. Mogłeś kryć się za maską, mogłeś modulować swój głos, ale szczegóły tworzyły historię. Specyficzny uchwyt różdżki. Albo właśnie jej brak. Krok. Maniera poruszania się. Nerwowe podrygi. Niektórzy w stresie chodzili i biegali, inni stali jak ściana. Sauriel analizował każdą z tych rzeczy, kiedy szedł w kierunku Klubu Pojedynkowego, choć słowo "analiza" nie oddawało tego obojętnego zastanowienia. Prawie tak, jakby chciał zostać przyłapany. Mógłbym się podstawić. Trafić, och jakże przypadkiem, w ręce prawa, wykpić się i wykupić ochroną za wyjawienie wszystkich tajemnic, albo oni zakpiliby z niego, bo przecież dla morderców był tylko Azkaban. Przecież nie miał wyrzutów sumienia, prawda? Czarna magia zacisnęła już palce wokół jego szyi i czasami zastanawiał się tylko, czy jej zapach unosił się za nim w mieszance perfum, czy może ten chłód jego bycia się tym objawiał? Chłód całkowicie zakrywany pod płaszczem tumiwisizmu uprawianego od lat i podchodzenia do życia, jakby było żartem. Bo było. Tylko alkohol wydawał się w tej egzystencji na serio.

- Hej. - Odezwał się głosem cichym, ale wcale nie brzmiącym przez to słabo. Koszmary pałętały się w kątach ludzkiej wyobraźni i kryły pod łóżkami dzieci - szeptały, a jednak usłyszeć mógł je każdy. Nawet Sauriel na krótką chwilę przywdział uśmiech - miał być miły, w gruncie rzeczy chyba wyszedł nijako. - Nie rzucaj oskarżeń o dobrą pamięć. Ta - popukał się palcem w skroń - jest wybiórcza. - Potrafił pamiętać kompletne bzdety, jak to, że kiedyś odbył się sąd nad świnią oskarżoną o zabicie człowieka (tka, to fakt historyczny) i nie pamiętać, że miał zrobić coś istotnego do pracy. Ale o spotkaniach pamiętał. Zawsze starał się pamiętać. - Nie wiem, czy portierka chciała mnie przelecieć czy przede mną uciec. Może oba na raz. - Żachnął się żartobliwie, bo w gruncie rzeczy jej zachowanie było mu całkowicie obojętne. - Poza tym problemów nie było, bo do żadnych aktów przemocy seksualnej nie doszło. - Przeciągnął palcami po kruczych kosmykach, które zaraz rozpadły się wokół jego głowy i opadły z powrotem na czoło, niekoniecznie cokolwiek robiąc sobie z zaczesywania ich do tyłu. - Nie znam się na zasadach. - Wskazał gestem na przygotowaną przez Erika scenę do pojedynków. - Ale obiecuję - szybko się uczę. - Tylko czasami przekręcam nauki. Jak z ogórkami.

Dzieci były zbyt często w pełni autentyczne - i to czyniło je dziećmi. Jednostkami nieprzystosowanymi jeszcze do życia w społeczeństwie, które dopiero się uczyły, przyjmowały swoje role, poznawały własne maski i lepiły je własnymi rękoma. Dlatego też były najbardziej okrutne. Poznawały dopiero kłamstwo - bezkompromisowa prawda były jedyną rzeczą, którą znały, a kiedy dowiadywały się, że gestami i słowem można okłamywać robiły to według własnego interesu i dokładnie nieokreślonego kompasu moralnego. Z tym - jak z dupą - każdy miał swoją. Dzieci miały swoją plus ekstra. Nie, nie możesz być do końca sobą. Nawet przed osobą, której ufasz najbardziej na tym świecie, co oznaczało właściwie "bycie sobą"? Podzielisz się z nią wszystkim? Poniesiesz wszystkie jej trudy, a ona twoje? Umysł bywał zdradliwy, dlatego pokusa niemyślenia dla Sauriela było jak to jabłko, po które sięgała dłoń Ewy - nie do odparcia. Jaka szkoda, że nie zawsze możemy "nie myśleć". Tak te maski odkrywaliśmy, że są niezbędne. Do myślenia, do nie-myślenia, do uśmiechania się, do robienia skrzywionych min. Na każdą okazję. Na każdy spektakl.

Uśmiech Sauriela, kiedy opuścił wzrok z Erika, nie był maską. Był autentyczny, bo Rookwood rzadko kiedy kłopotał się z oszukiwaniem ludzi co do tego, co mu się podoba, a co nie. Poczuł nawet lekkość z powodu normalności tego pociągniętego dowcipu, jakże niegrzecznego, ale pokażcie palcem mężczyznę, który zawsze był grzeczny, a przepiszę wam całą skrytkę Gringotta. Oj tak, Erik wydawał się grzeczniutki. Wydawał się idealnym chłopcem, mężczyzną, pewnie też będzie idealnym mężem, skoro idealny z niego bohater. Jakiekolwiek brudy prał za plecami - ten świat zasługiwał na takie ikony. Dowód tego, że spierdolenie nie objęło w swoje posiadanie wszystkich i nie splamiło każdego kafla, na którym postawiono ten świat.

- Ooo, w to bardzo wątpię. - Spojrzał na tę arenę. Czy Erik w ogóle wiedział, o czym mówi? Był brygadzistą. Pewnie wiedział. O tym pomyślał jednak dopiero po wypowiedzianych słowach, a nawet jeśli - nie cofnąłby ich. W jego głowie walki miały charakter tego, co działo się na Głębokich Ścieżkach. Tam nie było zasad. Nie było szacunku. Nawet jeśli nie zawsze przecież chodziło o to, żeby zabić, to nigdy nie chciałby przenieść swoich doświadczeń stamtąd na ten parkiet. Powód nie był jednowątkowy. - Całkiem miłe. - Postukał palcem w ramię w zamyśleniu. - Miałem okazję być świadkiem. I coś tam plątałem się w szkolnym klubie. To chyba coś ze mnie będzie, mistrzu. - Szkoła a ten klub niekoniecznie szły ze sobą w parze, dlatego zakładał: "wiem, że nic nie wiem". Ale w Hogwarcie było podobnie. Szacunek wobec oponenta, ha... tam przede wszystkim chodziło jednak o naukę. - Żartujesz? Zostałbym napiętnowany największym złolem tego świata, że by mnie zwolnili z Ministerstwa. - Prychnął pod nosem, już sobie wyobrażając trwałe uszkodzenia pana Longbottoma. Skierował się na sam parkiet. - Błagam nie bij mnie za mocno. I nie w pieprzyki. - Wyciągnął swoją ciemną, długą różdżkę z bzu, myśląc znów, że to pewnie największy błąd jego życia, od którego nie będzie odwołania. Myśląc, że to największe błogosławieństwo, przed którym kiedyś przyjdzie mu klęknąć i doznać katharsis. - Na jakiś znak? Po iluś krokach? Albo chcesz otwierać? - Nie mieli tutaj w końcu sędziego, który by im dźwięcznie zaintonował start pojedynku.

Próbował sobie przypomnieć, czy kojarzył Erika ze swoich lat szkolnych. Zazwyczaj miał z tym problem - chodził swoimi drogami, zwracał na świat tyle uwagi, ile świat uwagi na nim wymuszał. Wolał wygrzewać się na słońcu, szukać pustych korytarzy i zakątków w zamku, gdzie możesz siedzieć na parapecie i spoglądać na malutki świat mieszczący się w twojej dłoni. Zmieniło się dziś to, że już nie spoglądał na ten świat z tą samą ciekawością. Wygrzewanie się na słońcu było tylko snem, a ponieważ nie śnił - jawnie stawało się nieosiągalne. Oczy Erika miały poblask słońca, więc teraz zastanawiał się - znał go? Poznał? Widział cień jego osoby w kąciku swoich oczu, kiedy sam przechodził chyłkiem korytarzy, w ich cieniu, żeby nikt nie przecinał z nim ścieżek? Chyba nie. Chyba nie kojarzył go wcale, a miał wrażenie, że tak charyzmatyczna osoba nie mogła przejść obok niego obojętnie. Że by nie zapomniał, jeśli tylko mógł ufać swojej wspaniałej pamięci. A nie mógł.

- Od Brenny? Kurwa, Merlinie, uchowaj. - Wymruczał żartem. Tak, Brenna. Kwintesencja owsików w dupsku, ale był jej wdzięczny, że opiekowała się Victorią i pomagała jej trwać mimo wszystkich przeciwności. Nie ciężko było też o niej usłyszeć, kiedy miało się swój zakątek w Ministerstwie Magii. Była wszędzie, robiła niemal wszystko, połowa jej przygód, która plotkami chodziła, była przekolorowana, druga niedokolorowana odpowiednio. - Przy naszym pierwszym spotkaniu to ja przyłożyłem jej. Aresztowała mnie za to. - Sauriel uśmiechnął się cwaniacko, z rozbawieniem wspominając tamtą sytuację i to, jak już w pewnym momencie Brenna miała go dość i po prostu wcisnęła go na standardowe 24h do paki, żeby go potem wypuścić. A miała dość tego prawniczego bełkotu, którym ją zasypał. W tamtej chwili też zostali połączeni nierozerwalnym więzem miłości do Władcy Pierścieni i Tolkienowskich tworów.

Odliczył odpowiednią ilość kroków razem z Erikiem, żeby znaleźli się w sprawiedliwej odległości dla siebie. Chociaż odległość dla Sauriela zawsze była przeszkodą. Nie pozwalała bić, gryźć, rozszarpywać rękoma. Specyficzne mrowienie w kraniuszkach palców rozbudzało. Sprawiło, że czarne oczy wypełzły z marazmu i rozbudziły się w końcu do życia, kiedy wyczekiwał pierwszego zaklęcia przetaczając swoją różdżką małe kółka, jakby już miał w zapleczu jakieś zaklęcie. Nie miał.

Na taki płomień zresztą ciężko było mieć jakiekolwiek zaklęcie.

Jak to było? Że chodzi o to, żeby kogoś nie uszkodzić? Sauriel aż szerzej otworzył ślepia, aż włoski stanęły dęba na jego karku. instynktownie zszedł z drogi ognia - a przynajmniej chciał zejść.

Wraz z ruchem przesunięcia się szarpnął różdżką, żeby w odpowiedzi posłać falę wody.

- Przypadkiem. Oddała mi później z nawiązką. - Sprowokowany starszy (albo młodszy?) braciszek mógł chcieć dokopać swojemu przeciwnikowi dla zasady. Sauriel nigdy nie był w granie pod "nie-poddymianie". Im więcej ognia tym więcej dymu, a chociaż ogień był jedną z niewielu rzeczy, która skutecznie radziła sobie z wampirami, to czarnowłosy nic nie mógł na to poradzić, że uwielbiał ten żywioł. Jego ciepło. Jego jasność. Może dlatego lubił takie osoby jak chociażby Nora, dlatego polubił Brennę, pewnie dlatego mógł polubić też Erika. Bo byli ciepli. Bo pomimo ciemności, w jakiej tonął świat, to oni nadal potrafili w nim błyszczeć.

Prawdę mówiąc nie uwierzył Erikowi, kiedy powiedział, że potraktuje go tak, jakby wcale nie tknął jego siostry. Nie był męskim bokserem, ale już to minimalistyczne wytłumaczenie się było trochę wyjściem z norm funkcjonowania. Pojawiło się tylko po to, żeby Erik nie miał aż tak tragicznego zdania o tym, bo dobrze bawił się ostatnim razem, tak i chciał dobrze bawić się teraz. Skuteczniejszym sposobem na to było zamknięcie jadaczki i skupienie się na machaniu różdżką. Szczególnie, kiedy miało się niewyparzony jęzor.

Nie uwierzył tym bardziej, kiedy ten świszczący ogień prawie smagnął go po twarzy. Właściwie do jakiego wyniku Erik chciał grać? O to nie zapytał. Trudno. Być może wyjdzie to w trakcie, a może nie. Krótka myśl o tym smyrnęła go w momencie wyminięcia zaklęć. Tak jak nigdy nie uważał się za kreatywnego, tak chlastał tym, co pierwsze przyszło mu do głowy, a najlepszą obroną na ogień była woda. Albo drugi ogień, a tego już wystarczyło do podgrzania atmosfery.

Zrobił krok za wodną falą, która pozostawiła po sobie mokry ślad - lśniący w błyskach zaklęć dywan, który miał zmienić się w dziesiątki motyli - och, to byłoby widowisko..! Gdyby tylko się udało..! Lecz nie udało. Cokolwiek Longbottom chciał zrobić uległ pod żywiołem i opadł na kolano, a Sauriel wcale nie chciał czekać czy się podniesie, czy może nie. Czy zaleje go zaraz druga fala ognia, czy może niebo się nad nim rozstąpi i nawiedzi ich Bestia - dziesięć rogów i siedem głów. Już po pierwszym smaku nie chciał eksplorować możliwości Erika. A może właśnie powinien..? To był towarzyski pojedynek, miał być formą nauki i zabawy, ale pewne przyzwyczajenia wyrobione latami ograniczały pole widzenia Rookwooda. Ta myśl nim nieco zamotała.

Nerwowo poruszył różdżką półkolem, ale nie nadeszło zaklęcie, przed którym powinien był się bronić. Więc wyrzucił rękę przed siebie, celując nią prosto w Erika. Fioletowa wstęga była zaklęciem Zauroczenia, którego celem było zmuszenie Erika do złożenia swojej broni.

- Rzuć różdżkę, przystojniaczku. - Głos Sauriela brzmiał teraz bardzo klarownie i bynajmniej nie jak rozkaz. Bardziej jak groźba, której niespełnione konsekwencje groziły..? Groziły niczym, ale Rookwood nawet nie do końca zdawał sobie sprawę ze swojego tonu. Tak jak nie zdawał sobie sprawę, jaki wyraz twarzy musiał teraz nosić. Kamienny wręcz.