Noga już nie bolała. Ładnie zaleczona, dzięki wszystkim bogom chciałoby się powiedzieć. W rzeczywistości - dzięki Basiliusowi, na którego zawsze mógł liczyć. Niekoniecznie zaś dzięki temu, że się nadwyrężał. Chód Laurenta nie był szczególnie szybki, ale nie zwalniał. Długie nogi stawiana niemal jedna za drugą, jakby każdy krok był wypracowany tysiące razy. I był. Przemyślany, wypracowany, staranny. Jak większość gestów, jak biel, w którą się ubierał i jak fryzura, którą tylko wiatr psotnie przeczesywał. Nieidealne było też to, że komary uwielbiały kąsać w tych godzinach, szczególnie kiedy wybierałeś się na przechadzkę nad Tamizę. Lato w pełnym rozkwicie, najdłuższy dzień w roku mieliśmy za sobą. Ten, który zwiastował początek kalendarzowego lata, tylko niekoniecznie czarodzieje je tak odmierzali. I jak ten początek lata został przywitany..? Smrodem śmierci i zgnilizną Perły..?

Perła, magiczna, ze statku, który został pochłonięty przez Matkę Wodę, kołysała się na jego uchu. Jeden kolczyk - nie miał swojej pary, nie miał kompletu. Chodziło po jego głowie, czy możliwe byłoby wydostanie tego kolosa z dna, poszukanie wszystkich pereł, które zagubiły się w morskich falach... Być może ktoś już się tym zajmuje? Ta historia nie powinna zostać zapomniana. Powinna przetrwać jako przestroga i jako upamiętnienie tych, o których pamięć przemijała. Którzy już nie mogli sami zadbać o bycie zapamiętanymi.

Myśli plątały się po jego głowie. Przebiegały przez drogę wszystkich zajęć od "a" do "b", które należało odhaczyć w dzienniczku i kalendarzyku. Załatw to, załatw tamto, a krzątanie się od Pokątnej po domostwach czarodziei czasami miało różne skutki. Na przykład takie, że jednak się umoczyło usta w alkoholu, chociaż niekoniecznie chciało, a mając słabą głowę łatwo wkroczyć na poziom większego rozluźnienia. Bo pijany Laurent nie był - dbał o to, żeby się nie upijać i ciągle do perfekcji szlifował zdolność wymigiwania się od "ze mną się nie napijesz?!". Jak wiadomo sztuka tego czaru była przekazywana z pokolenia na pokolenie, więc to nie tak, że odparcie go było takie proste...

Siedzące postacie o tej porze lata na ławkach czy na murkach przy Tamizie stanowiły pewien rodzaj normy. Zakochani, młodzi, starsi. Ulice żyły i tętniły, bo było po co żyć. To życie rozkwitało w trzewiach Londynu jak różane kwiaty wyciągające głowy ku słońcu. Jedna parka, druga grupka głośno się śmiejąca, od których błyskały co jakiś czas fajki. Ludzie interesowali go zawsze i pewnie nigdy nie przestaną. Za niektórymi się oglądał, inni byli tylko ciemnymi sylwetkami pomiędzy kolejnymi latarniami, które bezpośrednio na brzeg Tamizy nawet nie padały. Jedna z tych sylwetek jednak zauroczyła go klasą. Znajomą. Dawno nie widzianą, ale dogłębnie zapamiętaną. Samotna sylwetka na tle rozjaśnionej blaskiem lamp i domowych szyb Tamizy. Odsunięta od innych, a może to ci inni instynktownie mijali jego? Przystanął. Chłodny wiatr, rześki, musnął jego sylwetkę i przypomniał o tej delikatnej woni perfum, które wisiały na jego koszuli. Przypominały też półcienie salonu, ten pełen głodu wzrok, tę rozpacz. Rozpaczliwą potrzebę... albo to już tylko jakieś zamazane miraże, nierzeczywiste we wspomnieniach?

Stawiał ostrożne, ciche kroki, kiedy się zbliżał. I nie odezwał się od razu. Stanął obok, spoglądając na Tamizę - malowniczy, piękny widok. Gwiazd nie było niemal widać - niestety. W mieście zawsze było ich widać niewiele. Smutni ci, którzy nie mogli dojrzeć ich blasku wcześniej. Nie był pewien, zawahał się wcześniej, czy w ogóle powinien podchodzić i zagadywać. Objął się ramionami instynktownie, bo chłód wiatru znad wody, kiedy tylko stanął na deptaku wałów, przeciął dreszczem jego skórę. Wiatr zimny jak skóra Astarotha.

- Romantyzm widoku aż się prosi o pieśń. Tylko boję się, że znów skończyłbym z wykręconą ręką. - Odezwał się, dopiero po tych słowach kierując wzrok na twarz Astarotha.

O tym, ile zapachów mógł czuć łowca rozwodziły się całe kuratele ochrony istot magicznych. Łowcy, najbardziej niebezpieczny gatunek tej ziemi, co..? A jednak potrafił być zagrożony. Ginęły tej wspaniałe istoty, które uważały siebie same za szczyt łańcuch pokarmowego, bo ktoś za niebezpieczne je uznał, chociaż to oni wkroczyli na ich teren. Agresywne, choć tylko się broniły. Niebezpieczne dla człowieka, choć człowiekowi wcale nie chciały wchodzić w drogę. To ten człowiek miał w swoim DNA zapisane wchodzenie z butami do życia wszystkiego i wszystkich dookoła. Stawialiśmy wielkie budynki, brukowaliśmy drogi, którymi ongiś podróżowały piękne lwy i zebry, beton zalewał rzeki, przez które przepływały aligatory. Człowiek niszczył, tak wiele niszczył, tylko po to, żeby udowodnić światu: nie ma większego łowcy ponad mnie. Astaroth Yaxley stał się więc łowcą doskonałym. Laurent nie myślał i nie wyobrażał sobie nawet, jak świat potrafił być intensywny, kiedy przytulałeś do siebie instynkt i jednocześnie odpychałeś go od siebie w obawie o zezwierzęcenie. Nie wiedział, jakim bólem jest oglądanie kogoś bliskiego, kto słabnie tylko po to, żebyś ty sam stawał się silniejszy. Mógł się tylko tego wszystkiego domyślać. Z konsternacją śledzić te wielkie księgi i traktaty, te wszystkie przypisy i odpisy, eseje i rozprawki. Był ktoś mu bliski, kto uważał, że wampir to wcale nie jest element, którego należy odepchnąć i nie dopuszczać do związku. Widział więc Yaxleya: człowieka i drapieżnika. Człowieka i kogoś, w kim może ocknąć się coś bardzo niebezpiecznego tylko po to, żeby wgryźć się w twoją szyję i przeżyć kolejny dzień. Zastopować ogień w gardle, który pochłaniał i nie pozwalał zdrowo funkcjonować. Teraz przede wszystkim widział Astarotha - samotnego mężczyznę, który stracił całe swoje życie w jednej chwili.

Promienny uśmiech pojawił się na twarzy Laurenta i przymknął przy tym oczy. Trochę żalu, trochę rozbawienia - co za idealna mieszanka, którą chyba każdy, kto śpiewał, pragnął usłyszeć. Albo może po prostu każdy, kto tworzył..? Intensywność emocji - to wszystko, o czym marzysz, kiedy chcesz komuś pokazać sztukę. Nie było nic istotniejszego ponad wywołanie emocji. Kiedy zaś za tymi emocjami widzowie tęsknili... to i zaczynałeś tęsknić ty sam, by tworzyć. By ją przekazywać dalej. Egocentryczne i jakże narcystyczne myślenie.

- Ojejku, teraz dopiero poczułem się doceniony. - Odezwał się ciepło, z wdzięcznością wręcz, kiedy świat rozchylał się zza ciemnej kotary rzęs, gdy powieki wędrowały leniwie ku górze. Oto więc jest obraz - ożywiony, bardziej żywy niż wtedy, kiedy spotkał go na samym początku w domu Geraldine... Nie zwrócił większej uwagi na to, co robi z tymi kanapkami - odkłada, chowa, może wyciąga, żeby poczęstować. I nie zwrócił dalej uwagi, bo obudził się w nim śmiech na to objawienie - tak strasznie śpiewasz... Wiedział, że to żart. Nawet mimo całej niepewności, która potrafiła nim targać, tutaj przecież było to oczywiste. Astaroth nie przeżywał koszmarów - on śnił. Sny zaś potrafiły być najcenniejszym darem tej ziemi. O tym jednak Laurent miał się dopiero przekonać.

- Kto to widział, żeby cokolwiek wybaczać za komplementy na powitanie i słodki żart w dodatku. - Nie było czego wybaczać. Cokolwiek pętało Astarotha nie mogło wpędzać go w całkowicie zły nastrój - miał go o wiele lepszego niż miesiąc temu... ha. To już miesiąc? Niecały, albo cały? Uśmiech na tej przystojnej twarzy sugerował, że rzeczywiście skłonny był do czegoś milszego. Przyjaźniejszego. - To bardzo dramatyczna mieszanka. - Ponieważ bardzo skrajna. Niemalże swoje przeciwieństwa - tu się cieszysz, pragniesz żyć pełną piersią! Zaraz jednak zaliczasz dołek - bo oto te złe godziny i złe wspomnienia uderzają na nowo. - Więc? Bardziej pragnie pan, panie Yaxley, przeżywać euforię czy się wyspowiadać? - Spoglądał na niego ciepło i łagodnie - siedział, a Laurent stał. Nie przekraczał komfortowej odległości. Czy instynktowi wampira naprawdę można ufać?

Ten kraj weryfikował twoją edukację w ten czy inny sposób. Jedni biegali po lasach, drudzy po czerwonych dywanach - dla każdego była przydzielona rola, pytaniem było czy postarasz się ją wypełnić i w niej odnaleźć, czy jednak zboczysz z obranego kursu. Laurent zbaczał. Kochał towarzystwo ludzi, kochał pojawiać się na salonach, nawiązywać nowe kontakty, ale ta miłość powoli, powolutku więdła. Zastępował ją strach. Przed tym, co ci ludzie mogą zrobić, jak cię skrzywdzić i ile potem przyjdzie zapłacić za każdy nieostrożny kontakt. Wszyscy płaciliśmy cenę. Płacił ją Laurent wyszkolony do tego, by słowem obracać ludzi dookoła swoich palców jak pierścionki, które nosił i płacił ją Astaroth wyszkolony do polowania na największe ścierwa kryjące się w lasach. I każdy poległ tam, gdzie przecież miał być mistrzem w swojej dziedzinie.

- Hmm... - Złożył dłonie za plecami, przyglądając się mężczyźnie, który nagle przestał wyglądać samotnie. Może potrzebował towarzystwa, a może samotny nie był od samego początku - to była tylko wyobraźnia Laurenta, która potrafiła dopisywać ludziom cuda i podbijać ich najprostsze cechy, nie ważne niekiedy, czy złe czy jednak dobre. Więc ta samotność? Może była tylko złudzeniem. Tylko sobie dopowiedział coś do miejsca, gdzie nie było nic do dopowiedzenia. A może to rzeczywiście była jakaś ulga, że przyjazna dusza pojawiła się w mroku nocy przy mężczyźnie o niemal szarej skórze, który wyglądał, jakby podniósł się z grobu. I wcale nie był przez to mniej przystojny. - Co szepczą więc te pragnienia i w jakie zakamarki duszy sięgają? - Czy wampir ma duszę? Ha... Podobno tak, podobno nie. Te istoty owiane były tyloma nićmi tajemnic, że nawet nie wiadomo, czy się odbijają w lustrze czy nie. Jedni mówili, że tak, inni zaprzeczali. Tak jakby każda istota była indywidualnością. I miało to sens. W końcu to nie była rasa to był wynik tragicznie nieudanego zaklęcia, które potem rozprzestrzenia się jak choroba. Był świadom o ryzyku tego pytania, bo odpowiedź przesuwała się automatycznie na usta, prawda? Krwi. Więc czy pan łowca był ponad tym i pragnął czegoś naprawdę? On, nie ta Bestia, która w nim drzemała i budziła pierwotny instynkt? Tak i pytanie było zadane w ten lekki sposób. Przywodzący na myśl, że zaraz padnie powiedzenie: wiesz co... to może skoczymy na szklaneczkę whiskey?

- Wierzę, że jeśli istnieje problem, to przy naszych nieskromnych zdolnościach zdołamy go rozwiązać. Jakiż więc to problem? - Wielki i przytłaczający, ale co to dla takiego dużego chłopca jak Astaroth? W jego żyłach też pewnie płynęła krew olbrzymów, jak przez krew Geraldine. Nie wiedział tylko, na ile się odzywała... bo gigantem się nie wydawał. Prychnął cicho śmiechem widząc tę minę niewiniątka, która została mu teraz sprzedana, a potem padło wyjaśnienie problemu "Planu C". To rzeczywiście problem. Przemknęło mu z rozbawieniem przez myśl.

- Pomyślmy... - Usiadł obok Astarotha, uśmiechnięty z wesołości. - Noc jeszcze młoda, więc jest czas zarówno na opracowanie planu jak i jego realizacje. - Raczył zauważyć, spoglądając na swój zegarek. Tak, noc była młoda. Dni były teraz jednak długie. - Gdybyś mógł teraz zobaczyć wszystko - co chciałbyś zobaczyć? Albo gdzie się udać? - Może to było miejsce? Może rzecz? Może osoba?

Marzenia. Podobno wiara umierała ostatnia, czy to może nadzieja? Albo właśnie marzenia - one umierały razem z nimi? Niekiedy łatwo było pomylić tę trójcę świętą. Dumasz nad nimi i odkrywasz, że są powiązane. Marzysz o tym, żeby być człowiekiem, wierzysz w to, że słońce jeszcze wstanie i masz nadzieję, że to wszystko się spełni. Jedno bez drugiego mogło istnieć, a jednocześnie przeplatało się jak te słodkie warkocze pieczone z drożdżowego ciasta i posmarowane lukrem z rodzynkami. Słodkie. Dobre. Mógł więc sobie Laurent wyobrażać co drzemało w sercu człowieka, który stracił swoje życie, a to i tak były domysły. Nie znał w końcu Yaxleya. Widział tylko tyle, co zostało mu pokazane - wrażenie, że to bardzo dumny człowiek, któremu z trudem przychodzi zginanie karku. Wyobrażał sobie te jego pełne energii oczy, złe, zezłoszczone. Nie wiesz tylko na co - na świat wokół, swoją tragedię czy samego siebie. Jak łatwo było złość pomylić z głodem...

- Nie doceniasz mnie. - Tajemnica owinęła jego kibić i wymalowana została enigmatycznym, pełnym obietnic uśmiechem na jego ustach. A może groźby? Groźba nie pasowała do jego twarzy. Można sobie wyobrażać, jak wyglądałyby jego złe, zezłoszczone spojrzenie, ale w odwrocie do Astarotha jego spojrzenie bywało raczej wystraszone. Zmieniało się ze spokojnego, które muskało ciepłem i koiło szumem fal do filuternego, które dotykało skóry nie dotykając wcale. Tu i teraz nabrało zaś pewności siebie. Atmosfera była przyjazna, bez uderzającego głodu, co biłby w dzwony wojenne i ostrzegał przed swoim wyrwaniem do przodu, do gardła. Szybciej, mocniej, byle utoczyć krwi. A to zachęcało do tego, żeby Astaroth był... po prostu sobą. Nawet jeśli Laurent wcale nie potrafił w pełni być spokojnym, w pełni zaufać. Jeszcze nie.

- Z Geraldine? Czy sam? - A może z kimś innym? Zagaił ciekaw tego, czy Astaroth skłonny był odpłynąć do tego pięknego świata, w którym gorące emocje przyćmiłyby jego tragedię. Chyba nurkował po lepszych wspomnieniach, bo przecież był taki... był zupełnie inny niż za pierwszym i drugim spotkaniem. I był nawet zupełnie inny wobec niego samego. Tylko nie rozumiał, dlaczego. Spodziewał się, że jego urażona duma będą o sobie dawały znać. Tymczasem... potraktował go prawie tak, jakby był dla niego naprawdę miłym dodatkiem tego wieczoru. Podniósł się z miejsca, powoli i wyciągnął różdżkę, uprzednio oglądając, czy nie ma żadnego mugola w zasięgu. Srebrzysty blask przesuwał się za jego ruchami i płynne złoto rozlało wokół nich, zaraz niknąc. Całkowicie podstawowa bariera ochronna, żeby czasem żaden mugol nie wtrącał się do ich sprawunków tutaj. Stawiał więc ją, słuchając Astarotha. - Gdybym był wampirem... - Powtórzył w zastanowieniu, skupiając się na ruchach różdżki. Nie był wybitny w zaklęciach ochronnych, więc wolał nie popełnić błędu. Zaśmiał się cicho na tę trumnę. - Nie przyszło mi to do głowy. - Przyznał zgodnie z prawdą. - Zacząłbym od zainwestowania galeonów w biznes, którym mógłbym zarządzać nocą. Skupiłbym się na jego rozwoju. A jeśli nie nocą, to dobrałbym osoby, którym mógłbym ufać i pozostawiać zarządzanie tego. Czeka mnie wiele lat życia, więc może nawet byłaby to rodzina, która służyłaby mi z pokolenia na pokolenie..? Pomyślałbym o pomaganiu ludziom, gdybym miał stabilność finansową. Biedni, bezdomni, potrzebujący pewnie z chęcią oddaliby trochę swojej krwi za pomoc. - Jego myśli powędrowały w stronę kultu, ale tego już nie powiedział. Ostatnio za często te myśli w tym kierunku biegły. - Kiedy miałbym zabezpieczony swój mały świat zorganizowałbym ekspedycję. Jest tyle tajemnic do odkrycia w tym świecie - dlaczego nie? Nawet jeśli tylko noc wita mnie w swoich ramionach i tylko księżyc się do mnie uśmiecha - przecież to nie znaczy, że przestałem... żyć. - W tym rozumieniu biologicznym - tak. Ale umysł trwał. Skończył poruszać różdżką i schował ją, spoglądając na rzekę przed nimi. Przez chwilę milczał, zanim podniósł dłoń, jakby chciał coś Astarothowi pokazać.

Bo chciał.

Zaczął śpiewać. Jego głos, dźwięczny i wyraźny, jak głos skowronka, rozbrzmiał z jego piersi. Tak delikatny kontratenor, że chciało się oglądać i szukać wzrokiem tej sopranowej śpiewaczki. Ale to był po prostu Laurent. Mógł mu pokazać. Mógł mu pokazać wszystko. Tak jak teraz brzmiała orkiestra razem z jego głosem, chociaż jej wcale tutaj nie było.

Nad Tamizą wstawało słońce.

Niebo zmieniało swoją barwę tak gładko, tak malowniczo - gdzie był ten artysta, co pędzlem pociągał i kolory zmieniał..? Nie było go. Za to było ciepło promieni, które wyślizgiwały się zza budynków i zza drzew. Które iskrzyły na rozjaśnionej tafli płynącej wody. Świat budził się do życia. Po drugiej stronie Tamizy właśnie jacyś ludzie przejechali rowerami, gdzieś poszedł dym z komina, a gołębie zerwały się do lotu. Ta najjaśniejsza i najpiękniejsza z gwiazd jaśniała nad soczystą, wiosenną wręcz zielenią, a delikatny powiew wiatru zerwał z dmuchawców białe drobiny i zatańczył nimi fikołka w powietrzu, nim poniósł je dalej - nad tę wodę, którą właśnie ktoś przecinał łódką. I piękna Sol wspinała się wyżej. Przesuwały się i umykały cienie przed jej potęgą, kiedy przyzywana syrenim głosem budziła siebie samą do życia. I w końcu jej ciepło zalało ten świat - niemal oślepiająco w pierwszej chwili, kiedy niebo przestawało być tak umazane kolorami i stawało się przejrzyście błękitne, z ledwo pojedynczymi chmurami muskającymi nieboskłon. Celowo i świadomie przeciągał piosenkę już na końcu tylko malując rzeczywistość intonacją głosu - Astaroth nawet tego nie słyszał. Jego uszy słyszały tylko ten świat, ten dzień, w którym przez kilka oferowanych minut mógł zatonąć.

Niewiele mógł dać Astarothowi, ale ta jedna rzecz, której pragnął - to mógł mu podarować. I podarował z przyjemnością.

Piosenka ucichła i świat wrócił do swojej nocnej ciszy.

Wyciągnięta dłoń, którą wskazywał na piękne słońce, nim oparł palce na własnym gardle. Był z siebie zadowolony. Zazwyczaj w takich momentach z zapartym tchem w piersiach czekał na moment, w którym druga strona coś powie. Spoglądał w oczy Astarotha i przecież powinien być w nim zachwyt. Miłość, uwielbienie wobec niego, wobec jego głosu, wobec wszystkiego, co mógł wymalować przed innymi swoim głosem, chociaż nie był poetą i nie był też malarzem. Mimo to malować mógł. Pytali się go, czy układa wiersze i czy myślał nad tym, by pisać. Czy chciałby malować. Czy jest artystą. Nie, nie i nie. Tylko śpiewał, tylko czarował słowem. Nie mógł pędzlem stworzyć obrazu, więc starał się stworzyć go każdym drgnięciem strun głosowych. Czasem zależało mu na tym bardziej, niekiedy pozwalał sobie na więcej... Więc, panie Yaxley, gdzie to uwielbienie?

Widział wszystko, tylko nie uwielbienie. Mieszankę emocji tak głęboko, że przecinała duszę na wskroś. Przecięło też i jego - to spojrzenie, jakim był teraz raczony. Doświadczał czegoś więcej niż banalnego zachwytu głosem czy obrazem. Miał właśnie przed sobą złamanego człowieka, którego łzy się nie trzymały, ale płakał - widział to w nim. Ten płacz, niemy i bezowocny, poruszył sercem Laurenta i przeszył skórę gęsią skórką. Podobno współczucie było złe. Mieszało się i kojarzyło z tym, że widzisz w kimś słabość. Było więc tylko złe wtedy, kiedy słabości kojarzyłeś z czymś złym. To, co właśnie rządziło sercem i umysłem Yaxleya, złe nie było. Było piękne. Piękno rozpływało się wokół tej bańki, którą mieli dookoła siebie - przejrzystej, niezauważalnej gołym okiem. Jakże zdziwiliby się ludzie widząc wschód słońca. Chyba nawet bardziej, niż zdziwiony był Astaroth, który spełnił swój mały-wielki plan C, chociaż nawet go nie planował. Po raz kolejny selkie wziął kontrolę nad jego życiem na kilka chwil, chociaż za pierwszym razem zrobił to zupełnie nieświadomie. I wcale nie chciał. Dzisiaj... dzisiaj tak jak mógł mu oddać kawalątek siebie, swojego talentu i marzenia, które tkwiło w jego głowie. Tak sądził, że przecież dla kogoś, kto kroczył między cieniami to właśnie słońce będzie tym, co dotknąć chciałby najbardziej. To musiało boleć. Piosenka wydawała się pasować aż za bardzo do tego obrazka - przyszła naturalnie do jego głowy. No popatrz. Wierzę w to, że słońce wstanie każdego dnia, że dla każdego z nas jest jeszcze nadzieja. Wierzę w to, że każdy może odnaleźć swoją przestrzeń w tym życiu i dla każdego jest szansa. Dla Astarotha też była. Czy ją widział? Potrafił na nią spoglądać? Wydawało mu się, że w tej chwili ta wiara i nadzieja miała personifikację w... jego osobie. Że Astaroth spoglądał na niego, jakby przez tę chwilę stał się jego nadzieją, jego wiarą, jego bólem dawnych lat i jego szczęściem chwili obecnej. Wszystkim i niczym. Tą mieszanką emocji, której dokładnie nie potrafił rozczytać, bo tak wielu rzeczy nie wiedział, ale rozumiał jej głębię.

- Och..! - Otworzył szerzej oczy nie spodziewając się tak szybkiego i nagłego ruchu. Spodziewał się bólu. Aż zamarł w bezruchu, zorientował się, że się spiął, że strach jako pierwszy uderzył w jego serce. To wszystko, czym był Astaroth... ale to wszystko było przytuleniem chłodnego ciała. I tak rozluźniły się mięśnie Laurenta, tak uśmiech powrócił na jego wargi, a on sam oparł dłonie na jego plecach. Przytulił go do siebie. Już dobrze. Nie było dobrze, dlatego tego nie powiedział. Przesunął uspokajająco dłonią raz, drugi, głaszcząc go po tych plecach. - To chyba znaczy, że było przynajmniej znośne? - Zapytał tak cicho, jakby stanowiło to wielki sekret między nimi. Taka mała-wielka tajemica. Co ma być to będzie. Zupełnie rozluźnił się w tych ramionach, chociaż wcale nie ufał temu, że ten przejaw ludzkich emocji nie będzie miał wpływu na instynkt pragnący krwi. Może to się nawet jakoś łączyło..?

Pozwolił mu zostać w tej pozycji tak długo, jak długo tego potrzebował.