Była przygotowana na to spotkanie. A przynajmniej tak jej się wydawało, kiedy do uszu dotarł dźwięk pukania do drzwi. Ubrana w luźną, sięgającą kolan sukienkę typu oversize w kolorze niebieskim - jedną z tych, które możesz swobodnie nosić we własnym domu, ale niekoniecznie ubierasz w momencie, kiedy planujesz pojawić się w jakimś miejscu publicznym - podeszła do drzwi, chcąc wpuścić do środka stojącą po ich przeciwnej stronie kobietę.

- Urlett, prawda? - odezwała się, uważnie przyglądając się jeszcze obcej sylwetce. Ojciec co prawda mówił, że kobieta jest nieco specyficzna, ale przecież taki to już urok tych wszystkich naukowców. Celine, która wychowała się w rodzinie zajmującej się badaniami nad nowymi lekami, widziała o tym z autopsji. Miała okazje przekonać się na własnej skórze. - Zapraszam.

Cofnęła się, wpuszczając tym samym kobietę do swojego mieszkania. Całkiem sporego i przestronnego, ale posiadające relatywnie niewiele przedmiotów, które mówiłby cokolwiek konkretnego na temat swojej właścicielki. Brakowało zdjęć. Brakowało przedmiotów wskazujących na to, że to faktycznie był dom. Nie zaś miejsce na chwilę. Jeden z przystanków, pozwalających na to, aby zaczerpnąć powietrza. Nieco odpocząć.

Mimo tego, apartament nadal mógł robić wrażenie. Urządzony był ze smakiem. Wyczuciem. Niewątpliwie wygodny. Pod ręką było wszystko, co mogło być potrzebne.

- Przejdziemy do salonu. Chcesz się napić wina? Soku? - zapytała, od progu proponując coś, dzięki czemu być może obydwie będą w stanie nieco się rozluźnić i poczuć w swoim towarzystwie bardziej komfortowo. A przynajmniej tak to można było odebrać. Bo Celine, jak większość jej rodziny od strony ojca, nie była szczególnie podatna, jeśli chodzi o alkohol.

Choć kontekście nawiązywania nowych znajomości Celine była raczej ostrożna, przede wszystkim z racji na swój status popularnej celebrytki, tak prośbie ojca odmówić nie mogła. Widziała, że zależy mu na nowej pracownicy. Rozumiała, że ta musiała być dla niego kimś istotnym. Możliwe nawet, iż przez te wszystkie lata, w rodzinnym domu Delacour, imię i nazwisko Urlett przewinęło się co najmniej kilka razy. W końcu ta współpraca nie była czymś nowym. Jedynie wchodziła na wyższy poziom. Zmieniała swój charakter?

Na otrzymany w drzwiach uśmiech odpowiedziała uśmiechem. Automatycznie. Nie kontrolując tego odruchu. Starała się być pozytywnie nastawiona do spotkania. Założyła, że uda się im dwóm miło spędzić czas w swoim towarzystwie. Bo i dlaczego miało być inaczej? Poza tym gdzieś kiedyś przeczytała, że odpowiednie nastawienie to często nawet i 80% sukcesu. Dużo, prawda?

- Zieloną? Zwykłą? Smakową? - zapytała, podając różne, dostępne opcje i zarazem prowadząc kobietę w kierunku przestronnego salonu. W jednej jego części znajdywał się stolik kawowy, fotele, wygodna sofa, natomiast w drugiej stał przede wszystkim czarny fortepian. Dominował tę część pomieszczenia. Zajmował naprawdę sporo miejsca, ale też dobitnie przypominał o tym, czym Celine zajmowała się zawodowo. Była muzykiem. Znaną przecież piosenkarką. - Mam nadzieję, że nie obrazisz się, jeśli sama sięgnę jednak po coś mocniejszego? - zapytała, choć tak naprawdę nieszczególnie ją interesowało, co sobie Urlett w związku z tym pomyśli. Po prostu chciała jakoś podtrzymać rozmowę. A właściwie, to nawet bardziej ją zacząć. - Tiny? - na samym końcu, odezwała się już nieco głośniej w celu przywołania skrzatki, która już po chwili zjawiła się tuż przed obydwiema kobietami. Tak jak wskazywało na to jej imię, Tiny była naprawdę malutka. Istny karzeł pośród niewysokich przecież domowych skrzatów. Nie wyglądało jednak na to, żeby wynikało to z powodu wieku. - Przygotuj herbatę... - tutaj pozwoliła, żeby Urlett doprecyzowała jaką konkretnie. - ...oraz czerwone wino dla mnie. Wiesz które.

Celine nieszczególnie przejmowała się tym, co na temat jej rozpoznawalności mówili inni. Nauczyła się, wraz z biegiem czasu, że nie warto zaprzątać sobie tym głowy. To jedynie szkodziło. Źle wpływało na kondycje psychiczną. A kiedy siadała psychika, człowiek zaczynał z biegiem czasu funkcjonować gorzej również w kontekście fizycznym. To się łączyło. Tkwiąc w świecie show biznesu, będąc szeroko rozpoznawalną celebrytką, należało nauczyć się tego jak być twardym; jak sobie radzić z tym, co zawsze się z tym wiązało. Bo sława miała zarówno swoje zalety, jak i wiele różnych wad. Aczkolwiek to nie na tych wadach i zaletach powinniśmy skupić się w tym momencie.

Skrzatka stojąca przed Urlett i Celine, pokiwała głową.

- Napar z lawendy wąskolistnej, korzenia kozłka lekarskiego, albo mięty. - powtórzyła za Urlett - I czerwone wino dla pani Celine.

Po tych słowach, Tiny teleportowała się, znikając tym samym sprzed oczu obydwu kobiet, które ponownie w salonie pozostały całkiem same - mogąc się wzajemnie cieszyć swoim towarzystwem. Rzecz jasna, o ile tylko było czym się w tym przypadku cieszyć.

- Pomyślałam, że na początku możemy chwilę porozmawiać, poznać się i czegoś napić, a następnie udać na Pokątną? Dawno nie odwiedzałam butiku Mirandy Rosier. Poza nim jest tam też kilka innych miejsc, które warto odwiedzić. Na koniec możemy jeszcze wstąpić do kawiarni. Szczerze polecam Le Petit Délice. Akurat też znajduje się w tej okolicy. Bardzo przyjemne miejsce. - zaproponowała, nie chcąc na dzień dobry zarzucać kobiety zbyt dużą ilością propozycji. Zbyt wieloma punktami planie zwiedzania Magicznego Londynu. Wolała to zrobić na spokojnie.

Jeśli chodzi o język, jakim posługiwała się Urlett, to Celine oczywiście to zauważyła. Zarazem jednak problemu świadoma nie była, dlatego zrzuciła to na karb tego, że jeszcze się z blondynką nie miała okazji lepiej poznać. Liczyła na to, że z czasem ulegnie to pewnej zmianie. Rzecz jasna o ile tylko ten czas zostanie im dany w odpowiednich ilościach.

Przy Urlett, Celine zdawała się być zdecydowanie bardziej... cóż, stonowana to chyba najbardziej odpowiednie określenie w tym przypadku. A przynajmniej ciężko mi na ten moment znaleźć coś bardziej celnego. Kiedy ta zdawała się zadowolona z opcji poznania się, Celine jej słowa jedynie skwitowała lekkim, uprzejmym uśmiechem. Następnie wysłuchała wszystkich tych słów, które wypadały z ust pracownicy rodzinnej firmy. Jedno za drugim. Przez myśl jej przy okazji nawet przeszło, że dla kogoś takiego jak Urlett, kawa rzeczywiście zdawała się czymś niekoniecznie wskazanym. Mogła wyrządzić zbyt wiele szkód, nie oferując w zamian niczego, co byłoby w stanie to zrekompensować.

- Od lat ubieram się u Mirandy, jej butik jest wręcz fantastyczny. - tutaj akurat nie kłamała. A także nie przesadzała. Celine naprawdę uważała, że ubrania oferowane przez Mirandę Rosier-Malfoy, bo tak brzmiało jej pełne nazwisko, były warte uwagi. Sama nie była klientem łatwym, ale nigdy jeszcze nie zdarzyło jej się, aby z tego butiku wyszła niezadowolona. - Ale o tym trzeba przekonać się na własne oczy. Sama długo szukałam miejsca, które wpasuje się w moje gusta. Odkąd trafiłam tutaj, już nie muszę rozglądać się za czymś innym. Zresztą, zrozumiesz jak już tam dotrzemy. - zapewniła, zanim skupiła się na drugiej kwestii. Tutaj stosunkowo szybko zrozumiała, że Le Petit Délice, niekoniecznie było miejscem mogącym odpowiadać Urlett. Bo skoro ta zamiast dobrej kawy, oczekiwała pysznej herbaty, raczej nie byłaby zadowolona z tego, co francuska kawiarnia miała do zaoferowania. Tylko czy Celine była w stanie zaproponować jej w to miejsce coś innego? - Wiesz, skoro preferujesz inne napoje, z Le Petit Délice raczej zrezygnujemy. Może następnym razem. - to mówiąc zastanawiała się nad tym czy w okolicy znajdywało się coś bardziej odpowiedniego. Niezbyt często bywała na pokątnej, ale... - Może bardziej spodoba Ci się Ginger, Honey and Books? - zastanowiła się, przywołując w pamięci obraz niewielkiej herbaciarni i księgarni w jednym. Co prawda nigdy jeszcze nie miała okazji jej odwiedzić, ale z zewnątrz wyglądała nawet zachęcająco. Kiedyś musiał być ten pierwszy raz, prawda? - To taka herbaciarnia i księgarnia w jednym.

- Rozumiem. - padło ze strony Celine. Nieistotne, że tak po prawdzie rozumiała to nie do końca. Prawie wcale? Sama bowiem nie miała nic przeciwko temu, żeby poszczególne elementy swojej garderoby kupować w innych miejscach. Po prawdzie to nawet tak robiła. Bo choć najwięcej pieniędzy pozostawała zawsze u Mirandy, to odwiedzała również kilka innych sklepów. Doskonale wiedząc, co chciała w każdym z nich znaleźć.

Celine od zawsze była dość spostrzegawcza. Widziała dużo. Rzecz jasna, o ile tylko chciała coś dostrzec, bo to nie zawsze było normą. Z tego też powodu stosunkowo łatwo przyszło jej wychwycić, że zaproponowana kawiarnia niekoniecznie wpasuje się w gusta Urlett. Dość pomocne było w tym przypadku to, że kobieta mówiła całkiem sporo.

- Będziemy musieli postarać się to naprawić. - pokiwała głową. Po części to rozumiała. O ile sama przyszła na świat w Wielkiej Brytanii, to posiadała również korzenie francuskie. I na temat Francji, z tego właśnie względu, chciała dowiedzieć się możliwie najwięcej. - Masz masz może jakieś miejsca, które chciałabyś odwiedzić?  - zainteresowała się. Być może byłaby w stanie odrobinę z tym pomóc. Znaleźć dość czasu, aby w kilku takich wycieczkach Urlett towarzyszyć? Zwłaszcza, że jeszcze przez kilka tygodni mogła cieszyć się swoim zasłużonym urlopem. Zapracowała sobie na tę przerwę. A także jej potrzebowała. Ot, chodziło tutaj o kwestie zdrowotne. - Swego czasu przygotowałam dla siebie taką listę, jeśli mowa o Francji, wiesz? Nie wiem na ile jesteś w tym zorientowana, ale moja rodzina posiada francuskie korzenie. To zresztą można wywnioskować po nazwisku.

Całą tą rozmowę, przerwało wreszcie ponowne pojawienie się Tiny. Skrzatka zmaterializowała się wraz ze szklanką mięty dla Urlett oraz winem przeznaczonym dla Celine. Następnie spojrzała na obydwie czarownice.

- Tiny przygotowała mięte dla pani Urlett i wino dla pani Celine. Tiny przeprasza, ale w kuchni nie było lawendy ani kozłka. Tiny chętnie zajmie się również innymi sprawami. Czy panie czarownice czegoś jeszcze potrzebują? - odczekała chwilę na odpowiedź. Sama Celine nie uważała, aby potrzebne było im tu i teraz coś więcej, ale może Urlett miała jakieś życzenia?