-Gdyby to była suczka, nazwałbym ją Persephona, ale to chłopak, więc... Gordon? Albo Benji - chyba zaczął się ekscytować. -Tak, Benji mi się podoba.

"Benji" uniósł łeb, spoglądając wpierw na Jonathan, potem na Jessiego, zamerdał krótko ogonem i znowu zaczął węszyć, by poznać nowe miejsce. Do tej pory jego ogon cały czas schowany był między jego tylnymi nogami. Na jego szyi wciąż była zapięta obroża, którą Jessie wyczarował dla niego na moście, i chłopak trzymał w dłoni koniec tej samej smyczy, razem z siatkami, w której niósł zakupione przez chrzestnego rzeczy, potrzebne do opieki nad psiakiem.

-Jeżeli nie zgodzi się na psa, to biorę smoka - powiedział, otwierając drzwi do mieszkania.

Jonathan wpuścił pierwszego, potem sam wszedł i poczekał, aż Benji obwącha dokładnie framugę drzwi i same drzwi, zanim odważy się przełożyć łapki przez próg i faktycznie wejść do swojego nowego domu.

Odstawił siatki i kucnął, obserwując psiaka, obwąchującego dosłownie każdy kawałek podłogi i każdy mebel, który znalazł się w zasięgu jego nosa (czyli niewielka była to przestrzeń, bo smycz nie była przesadnie długa). Zapachów było dla niego mnóstwo i wszystkie musiał poznać.

-A może wcale nie będzie z tym problemu? - powiedział i wyciągnął rękę, gdy Benji podszedł do niego. -Może właśnie sama będzie chciała go zatrzymać?

Mokry nos przesuwał się po jego ciepłej skórze, a zaraz dołączył do niego równie mokry język. Uśmiechając się delikatnie, Jessie podrapał psiaka pod pyszczkiem.

-Tata by go polubił - dodał trochę ciszej, zanim wstał i zajrzał w głąb mieszkania. -Mamo? Rita? Ktoś jest w domu?

Siedziała w swoim pokoju. Na parapecie. Ze starego gramofonu wydobywała się muzyka, coś klasycznego. Poniekąd była to jedna z jej pasji, sama lubiła grać, kiedy czytała chętnie też robiła to w towarzystwie dźwięków, które wypełniały pomieszczenie. W dłoni miała jakąś książkę, najpewniej coś o duchach, był to kolejny temat z obszaru jej zainteresowań. Promienie słońca przyjemnie muskały jej twarz, szeroki parapet był jednym z jej ulubionych miejsc w tym pokoju. Bardzo przepadała za światłem, szczególnie tym dziennym, słonecznym. Chętnie się na nim wygrzewała niczym kot.

Z zamyślenia wyrwał ją głos dobiegający z wnętrza mieszkania. Dlaczego Jessie tak się darł? Czy przydarzyło mu się coś złego? Ton jego głosu właściwie na to nie wskazywał, nie przeszkadzało jej to jednak w bardzo szybkiej reakcji, spowodowanej ciekawością. Zeskoczyła zgrabnie z parapetu i pognała w stronę przedpokoju. Nadal dzierżyła książkę w dłoni.

Jessie nie był tutaj sam. Najwyraźniej pojawił się w towarzystwie wujka Jonathana, to jego Rita zauważyła jako pierwszego, uśmiechnęła się do mężczyzny ciepło na przywitanie, później dostrzegła matkę, która trzymała w dłoni nóż, w czerwonej mazi. Kogo zamordowała tym razem? Ta myśl przemknęła jej przez głowę, ale wtedy zobaczyła jego. Najsłodszą istotę na świecie, która nie czuła się tutaj zbyt pewnie, a jej widok roztapiał jej serce. - AAA! - Pisnęła i pobiegła w stronę zwierzaka. Nie pomyślała, że mogła go wystraszyć. Tak bardzo była zaaferowana sprawą.

- Kto jest najsłodszym pieskiem na świecie? - Rzuciła do psa, przykucając tuż obok niego. Miała nadzieję, że da się jej pogłaskać.

- Skąd wzięliście tego małego słodziaka, cudaka? Czy on już jest nasz? - Zatrzepotała rzęsami spoglądając na wszystkich obecnych. Nie do końca wiedziała, co się dzieje, bo dotarła tutaj w samym środku konwersacji.

-Widzę w tym jeden z argumentów, którym mam zamiar przekonywać mamę, wuju - wyszczerzył się do Jonathana Jessie, zanim finalnie weszli do mieszkania.

Raczej nie spodziewał się zobaczyć swojej mamy w kuchni, a tym bardziej nie z nożem, i ten widok go trochę zaskoczył. A potem na jego twarzy pojawił się grymas, bo Co to za ohydna breja w równie ohydnym kolorze, która kapie z tego noża?

-Mamo, czemu brudzisz podłogę? - spytał, nim przywitał się z siostrą.

W sumie spodziewał się takiej reakcji po swojej siostrze, bo w sumie czemu miałaby nie zachwycać się pieskiem, który nagle pojawił się w ich domu, miał z nimi zostać i był taki słodziutki i malutki i taki buciu buciu? Jessie zaśmiał się cicho, obserwując siostrę, gdy ta podbiegła do pieska, trochę go przy tym strasząc, zaczęła do niego mówić i spróbowała go pogłaskać. Psiaczek, ochrzczony pięknym imieniem Benji, wpierw powąchał dłoń Rity, polizał ją i pozwolił się pogłaskać, a jego ogonek pracował tym szybciej, im dłużej trwały pieszczoty.

-Będzie nasz, jeśli pomożesz mi przekonać mamę, żeby pozwoliła go zatrzymać - szepnął Ricie na ucho, kucając obok niej. -Liczę na ciebie, siostrzyczko.

Benji jeszcze chwilę cieszył się głaskaniem, a potem zaczął delikatnie podgryzać nadgarstek Rity i jej palce, niezbyt mocno, i trącać jej ramię łapkami.

Słysząc historię, którą Jonathan opowiadał jego matce (wciąż celującej w niego nożem), odwrócił się do rodzicielki i uśmiechnął najszerzej, jak się tylko dało, by nie wyglądało to sztucznie, jakby znowu miał siedem lat i z dumą przekazywał tacie czterolistną koniczynę, którą znalazł podczas spaceru.

-Tak! Wujek bohatersko uratował go przed samobójczą śmiercią. No zobaczy, mamo, przecież to jest takie urocze stworzonko. O, i Rita go polubiła. I wszystko mamy już zorganizowane - zatoczył ramieniem koło w powietrzu, wskazując przestrzeń, jaką zajmowały wszystkie siatki z zakupionymi przez wuja Selwyna rzeczami dla psiaka. -I mamo, posłuchaj mnie - z bardzo dobrym pomysłem w głowie zerwał się na równe nogi, znowu strasząc (niechcący) biednego szczeniaczka. Tym razem Rita miała szansę, żeby go trochę uspokoić. -Możemy go nauczyć, żeby reagował na imię "Persephona". Wyobraź sobie, jakbyś go wzięła ze sobą na jakiś bankiet albo inne przyjęcie, gdzie byłaby babcia, i byś go zawołała, kiedy akurat ona by słyszała. Wyobraź sobie jej minę, jakby się zorientowała, że na jej imię reaguje pies.

Wujek Jonathan chyba wybrał nieodpowiednią drogę do tego, aby przekonać Charlotte co do przyjęcia psa. Jej matka nie była głupia, na pewno nie poleci na takie komplementy. Wydawało jej się, że był doświadczony w negocjacjach z tą kobietą, najwyraźniej się myliła.

Nadal przykucała przy tym maleństwie, nie przeszkadzało jej nadgryzanie w nadgarstki. Piesek był słodziakiem, naprawdę miała nadzieję, że uda im się jakoś wynegocjować to, aby został w rodzinie. Nie miała problemów z wczesnym wstawaniem, nie był więc to dla niej żaden problem, aby się nim odpowiednio zająć. Oczywiście, że przygotuje listę, w której podzielą się obowiązkami z bratem, nie zamierzała bowiem być jedyną osobą, która będzie się nim zajmować. Podział musiał być równy i sprawiedliwy - zawsze.

Do jej uszu doszła historia o tym, w jaki sposób pies znalazł się w rękach wujka i jej brata. - Ojej. - Bardzo smutna historia, musieli się nim zaopiekować po tym co przeżył, szczególnie, że jego życie wcześniej nie było usłane różami. To spowodowało, że nie widziała już innej opcji. Na pewno będzie o niego walczyć.

- Damy radę. - Odszepnęła jeszcze do Jessiego. Wydawało jej się, że razem, we dwójkę poradzą sobie z matką. Może i była specyficzna i lubiła stawiać na swoim, ale nawet ona miała problem aby oprzeć się prośbie swoich dzieci.

- Dlaczego on chciał popełnić samobójstwo? - Rzuciła jeszcze w eter, nie miała pojęcia, co mogło doprowadzić psa do takiej drastycznej decyzji. Miał szczęście, że trafił na tę dwójkę, przecież gdyby nie oni, to pewnie już by go nie było na tym świecie.

Uśmiechnęła się i wyprostowała wreszcie, kiedy usłyszała słowa matki. Nie powiedziała NIE, czyli byli na wygranej pozycji. - Udało się nam. - Rzuciła jeszcze do swojego bliźniaka, ponownie cicho, żeby Charlotte nie usłyszała co burczą pod nosem. - Rozpisze nasze obowiązki, będziemy się wszystkim dzielić, nie musisz się martwić, mamo. - Dodała jeszcze spoglądając na Charlotte. Wujek Jonathan na pewno nie zbiednieje, jeśli przyjdzie mu odkupić jakieś meble, w końcu był bogaty. Układ brzmiał nie najgorzej.

-Nie musi to być jego imię, bo to już posiada. Możemy zrobić z tego taką komendę. Na hasło "Persephona" zacznie gryźć kapcie - w sumie, dlaczego by tego nie zrobić, nawet gdyby Charlotte odrzuciła ten pomysł?

Któregoś pięknego dnia Charlotte mogłaby usłyszeć któreś z bliźniaków, wolające "Persephona" i odkryje, że stare kapcie, które miała zamiar wyrzucić, skończyły jako zabawka dla psiaka. Wtedy mogłaby się komuś pożalić, że Persephona znowu pogryzła kapcie.

-Zawsze to mógł być smok - mruknął cicho, kiedy otoczyło go ramię Jonathana, a Charlotte obiecała, że psiak wyląduje w Dolinie Godryka, jeśli dzieci się nim nie zaopiekują.

Rita przyszła mu z pomocą, obiecując rozdzielenie obowiązków pomiędzy ich dwójką. Oczywiście, nie miał zamiaru zrzucać wszystkiego na siostrę, a samemu jedynie się z psiakiem bawić, ale taka rozpiska brzmiała rozsądnie, tym bardziej, jeśli dzięki temu mogli przekonać Charlotte.

-Nie będziesz musiała się fatygować, mamo. Zajmiemy się nim - dodał po siostrze, wracając do niej i szczeniaka, który teraz zaczął Ritę po rękach lizać. Uśmiechnął się jeszcze do siostry i bezgłośnie powiedział "Dziękuję".
-Może coś mu się tam przewidziało? Albo pierwszy raz widział mgłę? - tu spojrzał kolejny raz na wuja i wzruszył lekko ramionami, bo mogli sobie tak gdybać, ale pewnie i tak by nie odkryli powodu, dla którego psiak postanowił w tak dramatyczny sposób spróbować odebrać sobie życie.

Cokolwiek było w tej mgle, co omal nie pozbawiło życia młodego psiaka (i Jonathana, gdyby jego bohaterstwo kompletnie przyćmiło ostrożność), czy było teraz ważne? Jeżeli tego typu sytuacje zaczął się powtarzać, władze z pewnością skierują na ten fenomen swój wzrok, bo kto wie, czy ludzie też nie zaczną tam skakać. Tymczasem przynajmniej jedno szczenię zostało uratowane i zyskało nowy dom.

-Myślę, że w zupełności wystarczą - powiedział i podniósł się, by rozpakować poustawiane pod ścianą torby.

Może jednak wzięli za dużo tych rzeczy? A może nie? A jeśli o czymś zapomnieli?