Oczywistym było, żeby zakupić stroje wyjściowe na wesele Blacków, wypadałoby te zakupy zrobić u Rosiera. Jednakże Camille, na jednym z wiadomości listownych, zaproponowała innego projektanta. O ile nie do końca Laurence był do tej zmiany przekonany, postanowił tym razem zgodzić się na pewną odmianę i zaufać pannie Delacour. Nie ukrywał zaskoczenia, że zaplanowane miejsce spotkania miało odbyć się w Domu Mody, znajdującego w Niemagicznej części Londynu. Sam siebie musiał mocno przekonywać, że to tylko jeden raz, jak się na to zgadza. Oby nie zawiódł się tym, co tam zobaczy.

Termin spotkania został wybrany z odbywającym się wydarzeniem Lammas. I najpewniej mogli spotkać się w Domu Mody dopiero w godzinach popołudniowych. Laurence postarał się tego dnia zakończyć pracę zgodnie z grafikiem, nie mając pojęcia, że tego dnia, na kiermaszu dojdzie do sytuacji wymagających interwencji uzdrowicieli. Nie otrzymał pisma, w którym zawarta byłaby prośba o obstawienie wydarzenia uzdrowicielami. Być może inny zastępca takowy otrzymał, albo poszło bezpośrednio na biurko Szefa Departamentu. Ewentualnie, uzgodnienia poszły ze Szpitalem Św. Munga. A skoro nie przypadło mu na ten dzień więcej obowiązków, mógł spokojnie umówić się z Camille w wyznaczonym miejscu i godzinie.

Umówili się, że spotkają na miejscu. A on, jeżeli będzie przed czasem, poczeka przy wejściu. Tak więc zjawił się ubrany w beżowe spodnie i białą koszulę z krótkim rękawem, rozpiętą pod szyją. Stać go było na posiadanie odzieży prosto od Rosiera i jako Lestrange, odpowiednio się prezentował.

Cierpliwie spoglądał na zegarek, wypatrując z każdej strony, w której mogłaby dołączyć do niego Camille. I wtedy ją dostrzegł. Zbliżała się. Posłał jej uprzejmy uśmiech i jeżeli pozwoliła, przywitał ją ucałowaniem w policzek.

- Pięknie wyglądasz.
Pochwalił, zarzucił komplementem, gdyż większość kobiet to uwielbiała. Podnosiło to im prestiż.

Ten jeden raz, pozwolił sobie na zmianę miejsca zakupu odzieży wyjściowej na uroczystość weselną. Zrobił to tylko i wyłącznie dla Camille. Jako gest kompromisu, jeżeli chciał odbudować relację między nimi.
Ucałował ją na powitanie i wydał opinię, jej pięknego wyglądu. Z kolei na jej odpowiedź, uśmiechnął się lekko.

- Zdążyłbym się ewakuować.
Pocieszył ją tymi o to słowami. Byłoby to jedyne wyjście z tej trudnej sytuacji, jeżeli faktycznie by do takiego zdarzenia doszło. Miał wszystko, kobietę próbował odzyskać tę, którą kochał.
- Oczywiście.
Zgodził się, pozwalając jej objąć swoje przedramię. Nie wyprzedzał, a pozwolił Camille samodzielnie otworzyć drzwi i przejść przez nie jako pierwszej. Sam wszedł za nią i zamknął drzwi. Rozejrzał się orientacyjnie, stojąc u jej boku. Słyszał jej słowa szeptu, co od razu przykuła jego uwagę.
- Mam nadzieję, że nie… Zaufałem Ci.
Gdyby dowiedział się, że ma mieć mugolski garnitur, musiałby niestety odmówić usługi i wrócić do Rosiera. Innej możliwości nie było. Wspomniał o zaufaniu, mając nadzieję, ze sama wiedziała doskonale co robi. Nie był zły, ale do tego tematu wolałby jednak podejść nieco poważniej.

Zarejestrowana cisza była czymś zaskakującym. Żeby żadnego pracownika nie było na tak obszernej sali? Może faktycznie ktoś był na zapleczu kończąc projekt, tak jak pomyślała Camille.

Również podszedł do lady i stanął obok, szukając ewentualnego wejścia na zaplecze.
- Dzień dobry?!
Odezwał się, chcąc może na nich zwrócić uwagę głosem, jeżeli wejście i dzwonek przy ladzie nie poskutkuje. Zmarszczył brwi, spojrzawszy na Camille.

- Oczywiście że nie.
Naprostował swoje słowa, zapewnił, że przecież nie miał w zamiarze dotykać i naruszać jej kobiecą dumę i inteligencję. Zaufał jej jak osoba, która drugą darzyła czystym uczuciem. Czy przyszedłby tutaj, gdyby uważał inaczej?

Cisza panująca w tym lokalu była niepokojąca. Laurence zaczynał uważniej, ostrożniej i poważniej podchodzić do sytuacji. Na dźwięk dzwonka nie było żadnej reakcji. Na jego zawołanie, także. Ta cisza była niepokojąca. Wymienił spojrzenia z Camille i nie miał nic przeciwko temu, aby zajrzeli na zaplecze. Oboje są uzdrowicielami. Może pracownik tego miejsca zasnął, zasłabł? Warto sprawdzić.

Kiedy Delacour postanowiła podejść do drzwi, Lestrange wyjął różdżkę, zapobiegawczo, zabezpieczająco. Zbliżywszy się do drzwi, nim Camille zdecydowała się dotknąć klamki, coś usłyszeli. Spojrzał na nią, również tym zdziwiony. Nie zastanawiając się dłużej, nacisnął klamkę i otworzył drzwi. Wszedł do środka pierwszy. Gdyby miał coś na niego wskoczyć czy zaatakować, by może zdążył się obronić mając różdżkę przed sobą. Z drugiej strony Camille będzie miała więcej czasu na zorientowanie się w sytuacji.

Zaplecze stanowiło pracownię. Być może dużą. Znajdowało się sporo różnej wielkości manekinów, przystosowanych do ułatwienia szycia ubrań. Na najbliższym stole stała maszyna do szycia. Zatrzymana podczas swojej pracy, z utkwionym w niej materiale. Ktoś coś szył, ale nie dokończył swojej pracy. Jakby coś zmusiło go do przerwania jej. Krzesło było odsunięte. Po śladach na podłodze można byłoby stwierdzić, że wiele razy zmieniało swoje miejsce. Przesuwane. Zwyczajnie jak przy każdej pracy siedzącej.

- Nikogo nie ma?
Przeszedł większość pomieszczenia pracowni, ale żadnej żywej duszy. Ani martwej. To aż było zastanawiające, dlaczego drzwi do tego domu mody były otwarte? Swoje pytające spojrzenie utkwił w Camille. Umawiała się z projektantem. Czy to znaczy, że wyszedł w pośpiechu? Tylko skąd też ten zastanawiający dźwięk?

Lestrange wiedział, że Delacour umiała się sama bronić. Była jedną z nielicznych czarownic z tak silną osobowością, jeżeli chodziło o sytuacje takiego pokroju. W końcu, kiedy pracowali razem w Szpitalu św. Munga, wielokrotnie musieli radzić sobie z trudnymi pacjentami. Szczególnie ona, ze względu na swoją specjalizację.

Nie obawiał się o jej bezpieczeństwo, wiedząc, że gdyby jemu coś miało się stać, ona jego plecy ochroni. Gorzej, gdyby coś miało ją zaatakować od tyłu.

Pomieszczenie wydawało się puste, pod względem braku innej żywej duszy poza nimi. Brak szaf, lecz sporo regałów z materiałami. Camille potwierdziła jego pytanie, również nie dostrzegając żywej osoby.

- Skoro nikogo nie ma, dlaczego sklep jest otwarty?
Zastanawiające pytanie, skierował do Camille, przenosząc w jej kierunku wzrok, widząc jak badała materiał. Ten, który utkwił w maszynie do szycia. To była jej suknia?
- To chyba nie jest Twoja suknia.
Trochę się zaniepokoił. Czas do wesela naglił, a ona nie miała swojej sukni.
- Może Twoja jest skończona. I jest ... gdzieś tutaj?
Rozejrzał się ponownie, ale na manekinach nie było sukni w kolorach, o jakich wspomniała Camille. Czy istniało tutaj jeszcze trzecie pomieszczenie?

W nagłej chwili poczuł że temperatura tego pomieszczenia spada. Wrócił spojrzeniem na Delacour, kiwnięciem głowy potwierdzając. Robiło się dziwnie chłodno. A może nawet i zimno. Był tego samego zdania co towarzyszka. Wycofał się do niej, z zamiarem opuszczenia pomieszczenia, ale stanął za nią, kiedy dostrzegli, że drzwi się zamknęły. Wycelował różdżką w stronę drzwi, aby użyć najprostszego zaklęcia Alohomora. Szarpnął tym samym, ale nie puszczały.

- Chyba utknęliśmy.
Powiedział dość poważnie. A jego oddech był widoczny, para.
- Czy ten sklep jest nawiedzony?
Rzucił pytanie, podchodząc do Camille aby objąć ją ramieniem do siebie. Co się tutaj do diabła wyprawiało? Różdżkę wciąż trzymał w pogotowiu.

Chwilę później, coś gdzieś przeleciało. Mogło im się wydawać, albo i nie. Jakby mignęło z prędkością światła. Przemknęło przez pomieszczenie od jednej ściany do drugiej. A następnie, obrało drogę prostopadłą, do poprzedniej. I zniknęło.

Po tej przygodzie, najpewniej już więcej nie będzie zmieniał sklepów odzieżowych na dziwne mugolskie domy mody. Gdyby miał te cudne zdolności przewidywania przyszłości, najpewniej odradziłby Camille wybierania tego miejsca. U Rosiera by szybko dokonali zakupu strojów na wesele. A tutaj? Ktoś nie pozwala im stąd wyjść.

Było normalnie, ale już nie jest. Przynajmniej wiedział już, że wspomniany przez Delacour projektant, był już w swoim odpowiednim wieku. Ale czy na tyle , żeby nagle zniknąć? Czy co się tutaj dzieje?

- Zdecydowanie.
Potwierdził jej słowa.  Obejmując ją ramieniem do siebie, aby choć odrobinę dać ciepło. Niewiele to im pomoże, ale może znajdą jakieś rozwiązanie problemu? Jak się wydostać?

Wtedy towarzyszka postanowiła rzucić zaklęcie na ujawnienie się istoty, która robiła małe zamieszanie, przemieszczając się z prędkością światła. Nie przeszkadzał uzdrowicielce, ale sam był czujny.

Jako że zaklęcie Camille podziałało, zrobiło się niespodziewanie cicho. Jakby zatrzymał się czas. W pewnej chwili, z końca sali coś się do nich zbliżało. Unosiło w powietrzu. Odpowiedź na ich pytania powinna rozwiać wszelkie wątpliwości. Laurence nie znał tej osoby, ale Camille, już tak. Postać była duchem, niedawno zmarłym. Nie opuściła tego świata. To projektant, który nie dokończył jej sukni, tkwiącej w maszynie do szycia.
- Pani Delacour!
Uniósł  głowę i rozpoznał swoją klientkę.
- Pani wybaczy! Suknia…
Zaciął się. Kierując wzrok w stronę maszyny do szycia. Lewitując nad ziemią. Przecierając nerwowo swoje dłonie. Nie zdążył. Nie wyrobił się. Byli umówieni na przymiarkę. Na zakup. Ale ta suknia nie była zakończona.