—05/08/1972—
Anglia
Charlotte Kelly, Jonathan Selwyn, Morpheus Longbottom & Anthony Shafiq

Je suis belle, ô mortels! comme un rêve de pierre,
Et mon sein, où chacun s'est meurtri tour à tour,
Est fait pour inspirer au poète un amour
Eternel et muet ainsi que la matière.

Je trône dans l'azur comme un sphinx incompris;
J'unis un coeur de neige à la blancheur des cygnes;
Je hais le mouvement qui déplace les lignes,
Et jamais je ne pleure et jamais je ne ris.

— Bierz przykład ze swojego wina, nie ze swoich rodziców. Im starsze, tym lepsze. — Płynnie przeniósł ciężar ciała z podpierania wyjścia do grodu do pionu. W jego ręce pusty kieliszek po winie, z którego chciał się ponownie napić, ale zrezygnowany stwierdził, że nic już w nim nie ma. Rozejrzał się za kelnerem, aby wymienić go na nowy, ale ku jego rozpaczy nie było również takowego, więc szybko przeskanował otoczenie, jakby na coś się czaił i wyrzucił szkło w krzaki, słysząc, jak to rozbija się o jakąś kamienną aranżację czy coś innego. Cóż. Szklane było, to się zbiło. Skąd miał wiedzieć, że nie są zaklęte na bycie nietłuczącą się zastawą. Zaśmiał się gorzko z tego dźwięku. Był żałosny.

—Chłosta? Głodnemu chleb na myśli? — Morpheus sugestywnie poruszył brwiami. — Pewnie któryś z gości zaplątał się w róże jako ten... To chyba jakiś rodzaj świnki morskiej? Chętnie popatrzę na tę żenadę. Może to ktoś, kogo nie lubię.

Morpheus może i wyglądał nadal pięknie, z tiarą na swoim miejscu, lśniącą w zapadającym mroku i elegancką szatą, krwistą raną na sercu, ale był też pijany. Miał wytrzeźwieć za jakąś godzinę, może mniej, zawsze miał szybki metabolizm, ale definitywnie nie żałował sobie alkoholu. Ciekawe dlaczego.

— Albo przyłapiemy kogoś na mizianiu się w krzakach. Będziemy sprzedawać myślodsiewnię do magazynów plotkarskich. — Nieszczególnie prosto podjął kroki w stronę domniemanych odgłosów, których on nawet nie zauważył. Potknął się jednak o jakieś dziwne pnącza na dróżce. Co to było? A kogo to obchodzi, Morpheus miał już doświadczenia z dziwnymi, przerośniętymi roślinami, więc przestawały robić na nim wrażenie. Korzenie, jak korzenie, byli w ogrodzie.

Zwykle to Jonathan pędził na łeb na szyję, ale Morpheus miał po prostu ochotę umrzeć, więc jeśli nadarzy się jakaś magiczna okazja, aby ukrócić jego cierpienie, niechaj będą to różane macki. Może Vakelowi się spodoba na tyle, że nastąpi... Nie dokończył myśli. Miłość głupia, miłość zła, nie miała władzy nad nim, przecież, że nie. Jaki kamień, taki cios, a to był naostrzony diament na złotej strzale Apollina. Prosto w serce Hiacynta, tym razem bez spisków Zefira.

Rozmowy przepływały przez niego, jak woda pomiędzy kamieniami w potoku, płynnie, ochlapując go swoimi cząsteczkami, złączając w rytm strumienia, ale ostatecznie pozostając inną materią, anwet jeżeli na początku wybił się do przodu, swoją dwojaką naturą Gryfona o kruczych skrzydłach. Zabawne, że miał lęk wysokości, gdy w jego życiu było tyle ptasich symboli. Orły, kruki, kukułki. Nawet jeżeli parł do przodu, z łatwością dwójka przyjaciół wyminęła go, nie spieszył się, rażony nagłą myślą, której mieć nie chciał. A wystarczy przejść przez lustro i wszystko zniknie. Co?

Co oni mówili o lustrze? Nie, nie mało to znaczenia przecież. Tak samo jak drugie małżeństwo Dolohova, jego blond Anneleigh, tak samo jak ciemnowłosy asystent. Mogli pieprzyć się w trójkącie i brać ją na dwa baty jeśli mieli taką ochotę, przecież nic mu do tego. Alkohol jednak nie znieczulił go, wręcz przeciwnie, zgnieciony żołądek doskwierał mu bardzo mocno. Na szczęście jednak to nie była żadna para, która uznała, że potrzebuje chwili wytchnienia dla spragnionych lędźwi, ani nikt, kogo imię zaczynało się na V, a kończyło na akel, razem z asystentem. Zwłaszcza w ostatnim przypadku procenty i złość mógłby zaskutkować pytaniem czy może się przyłączyć.

Blady, chociaż przez wieczorne powietrze i informacje od przyjaciół, przetrzeźwiały, przyjrzał się roślinie. Znów te chwasty.... Ciekawość nie była w nim już tak silna, ale połączył kropki, zaś grube gałęzie prowadzące od matki do sali balowej potwierdziły jego przepuszczenia. Cały czas było w towarzystwie rośliny, tylko obecnie dojrzeli jej centrum.

— Trochę groteskowa ta dekoracja — stwierdził, patrząc na roślinę, która zdecydowanie nie miałam pokojowych zamiarów wobec czwórki weselnych gości. — Kiedy mówiłem, że macie mnie pochować na łożu z róży nie to miałem na myśli i to było bardzo dawno temu. Teraz bym wybrał inny ryt funeralny, związany z całopaleniem. Chodźcie, roślinka chyba...

Wtedy roślina chłosnęła Jonathana jednym ze swoich kolczastych pnączy, zakończonych girlandami czerwonych róż.

— Jonathan, nie! — unisono z Charlotte zabrzmiało drugie, słabsze i pijane zaprzeczenie sytuacji przez Longbottoma. Brzmiało jednak bez przekonania, bo był tylko jeden scenariusz w przyszłości, w którym całość nie kończy się walką z rośliną i to scenariusz w którym któreś z nich uderza go zaklęciem otumaniającym. Coś mu podpowiadało, a on słuchał przeczucia, że to mogłoby skończyć się tylko rzucanymi zaklęciami na oślep, co było jeszcze gorsze.

Biorąc pod uwagę to, jak bardzo Antoniusz kochał smoki, nic dziwnego, że jego przyjaciele mieli w sobie tyle ognia, dominium tego żywiołu. Nic dziwnego, że ognisty oddech Jonathana już w szkole przyprawiał go o przyjemne ciarki. To był moment, gdy ogień świecy zmieniał się w pożar. Zaklęcie Slewyna zajęło trzon rośliny, ale wilgoć nie pozwalała mu się aż tak mocno rozprzestrzenić, aby kolekcjoner smoków rozwinął skrzydła swojej metaforycznej postaci i rozpalił jeszcze bardziej żar w szklarni.

Roślina zaczęła wić się w agonii, dookoła smagały różane bicze, trzaskające na oślep. Doniczki i podwyższone stanowiska z roszadami szły w puch, hałas mógł w każdej chwili kogoś zawezwać. Był też ten dźwięk, jakby krzyczały słabe mandragory, piskliwie, chórem obumierania i rzeczywiście, róże dookoła nich, tak jak płonęła Matka, tak i one umierały. Chociaż nie mogli tego widzieć, umierały i dalej, w ogrodzie i w sali balowej.

Morpheus stał z tyłu, wyprzedzony przez Charlotte i chłopców (bo widział ich troje znów jako nastolatków w hogwarckiej czerni, nie w eleganckich ubraniach wyjściowych), alkohol bardzo szybko parował z niego, serce wyjątkowo biło szybciej z ekscytacji, od adrenaliny, kortyzolu, a nie od wewnętrznego dramatu.

Macka atakująca Charlotte odbiła się tylko od stworzonej przez nią bariery, osunęła się na ziemię i tam próbowała dalej wić. Róża płonęła, a magiczne systemy ochrony roślin nie dawały sobie rady z ilością ognia, która została stworzona przez obu czarodziejów. Wilgotna spalenizna, biały dym z pary i roślin, buchał im w twarze, a róża słabła. Ostatnie tango, ostatnie kuszenie dla Jonathana. A przecież róże powinny kojarzyć mu się z zimnem, a nie ciepłem. Wszystko inne jednak się zgadzało. Biały tuman, mglisty, zasnuwający świat i zapach płonących róż.

— Musicie robić taki rejwach? — wysyczał Morpheus.