Na potrzeby pokera, przeznaczone zostało jedno z dwóch, bocznych pomieszczeń. Znacznie mniejsze od tego przy schodach, mieściło w sobie dwa stoły, przy każdym stało po 6 krzeseł. Ten, który wybrała wasza grupa, znajdywał się bliżej wejścia. Obsługiwał go rudowłosy Finn. Tym, którzy regularnie pojawiali się na przyjęciach u Agnes Delacour, piegowaty trzydziestolatek (nie mógł być dużo starszy) był dobrze znany. A już na pewno lepiej od mężczyzny obsługującego drugi stolik - tamten stanowił sporą niewiadomą.

- Dzień dobry. - odezwał się,  kiedy wszyscy uczestnicy gry zajęli swoje miejsca. - Zakładam, że zasady są wszystkim znane, ale muszę je omówić dla pewności. Dwie osoby znajdujące się po mojej prawej stronie - tutaj wskazał kolejno na Arymana i Geraldine. - zobowiązane są do tego, aby jako pierwsze postawić zakłady. Pierwszy powinien wynieść od 5 do 15 żetonów. Pani Geraldine - kobietę łatwo było zapamiętać, była naprawdę wysoka. Krew olbrzymów robiła w jej przypadku całkiem sporą różnice. - zobowiązana jest go podbić. Pozostali mają do wyboru podbicie zakładu, wyrównania lub pas. Zakładam jednak, że nikt nie zdecyduje się tak szybko na to ostatnie. - spojrzał kolejno po wszystkich zebranych. - Po pierwszej turze zakładów, będziecie mogli zapoznać się ze swoimi kartami i podjąć decyzje odnośnie tego, co dalej. Możecie część z nich wymienić, odkładając na stos kart odrzuconych. Nowe karty otrzymacie ode mnie. Aby pozostać w grze, podczas drugiej tury licytacji, musicie wyrównać postawiony wcześniej zakład do najwyższej sumy lub go przebić. W innym przypadku następuje pas, tracicie wszystkie postawione do tej pory żetony. Ostatnim etapem jest okazanie kart, które każdy z was posiada na ręku. Dotyczy tylko tych graczy, którzy pozostali w grze. Zwycięzcą jest osoba, która posiada najwyżej punktowany układ. Na opisywanie ich nie będę jednak tracił czasu. - to powiedziawszy, Finn przetasował karty, które miały zostać wykorzystane podczas tej rozgrywki. Następnie przed każdym z graczy ułożył po 5 sztuk. Na razie jednak nie mieliście się z nimi zapoznawać. - Powodzenia. I zaczynajmy.

Gestem dał znać, żeby Aryaman postawił pierwszy zakład. Tym samym wszyscy zebrani mogli zaczynać zabawę.

Aryaman Birla

Mistrz manipulacji. Najlepszy skrzydłowy świata. Oczywiście, że przewidział, kto gdzie usiądzie, dlatego przyjął strategiczne miejsce. Nie z powodu gry, wynik pokera nie interesował go wcale. Pobudki miał bardziej niecne i dotyczyły kogoś innego.

Odpalił papierosa przy stoliku, opierając się swobodnie łokciem o blat i zakładając nogę na nogę, nie siadając całkowicie przodem przy stoliku. Pełna nonszalancja z jego strony. Przesunął w stronę Anthony'ego jego żetony, których dotychczas pilnował i mrugnął okiem zawadiacko do Erika, jakby sugerując mu, że teraz on musi zacząć wypełniać jego obowiązki, jakiekolwiek by nie były. Wysłuchał uprzejmie krupiera, kiwając raz po raz, jakby pierwszy raz w życiu słyszał zasady pokera. Zabawne, że umiał tasować równie widowiskowo, co on, tylko nieco większym formatem i tarotem. Birla jednak zdecydowanie tego nie potrafił.

Przywitał się krótko ze współgraczami, patrząc nieco wyczekująco, aż Anthony przedstawi go gościom, bo znał wszystkich przy stole. Tak mu się przynajmniej zdawało. Musiał wiedzieć, kim jest pani Eden.

Wężowy książę z żółtymi ślepiami w butelkowym garniturze, z fuksjową apaszką pod szyją, poczekał na koniec oficjalnych przedstawień, aby przesunąć żeton.

— Spróbuję nie przepuścić całego twojego majątku, Shafiq —  błysnął białym, równym zgryzem, który odznaczał się przy mocno śniadej skórze Indyjskiego gościa. Mogło się zdawać, że zęby w tym zgryzie były jakby bardziej ostre, ale może tylko się to im zdawało, może to tylko gra świateł i wiedza o upodobaniach do menażerii smokopodobnej byłego francuskiego dyplomaty. — Pięć.

Aryaman rozpoczął zakłady od 5 żetonów.

Aryaman Birla

Spokojnie palił i oceniał swoje karty. Uśmiechnął się jednym kącikiem ust do delikatnego dziewczęcia, które spoglądało na niego wyjątkowo intensywnie. Czy powinien już się zacząć martwić tym, że ktoś miesza mu w głowie? Nigdy się tym nie przejmował, bo zauważy, kiedy się to zdarzy. Tego był pewien w swojej wrodzonej arogancji.

— Mogę uosabiać Vritrę, smoka, który zatrzymał całą wodę w niebiosach i został pokonany lub Kamadewę. Już wspominałem naszej gospodyni o święcie Koli. Bóg miłości, spalony i przywrócony przez Śiwę jako myśl, podkreślając w ten sposób, że miłość jest stanem umysłu, a nie wyłącznie fizyczną rozkoszą — odpowiedział, dokładając miękko wymienione karty. Płynne ruchy rzeczywiście mogły przypominać wodę, ale całe nieco wiotke zachowanie można było dopisać też do tego gadziego usposobienia. Jedni ukrywali swoje przypadłości jak najdłużej, inni zanurzali się w nich, nawet jeśli wykluczało ich to zupełnie z mugolskiego towarzystwa.

Ostatecznie, podczas licytacji, Aryaman postawił aż czterdzieści żetonów wyrównując i zostając z oszałamiającą dziesiątką. Najwyżej coś zastawi. Jak się bawić, to bawić.

Patrząc na Anthony'ego, który pasuje, cmoknął z dezaprobatą wobec niego. Czy on dał sobie rozdwoić język na rzecz odgrywanej roli? Czasami trzeba zapomnieć o sobie i o swoim ego, porwać się sztuce i nie zastanawiać nad tym, co głosi serce. Zdradliwa suka.

— Czy żeby coś zastawić, trzeba odejść od stolika? Nie chciałbym przerywać od gry — dopytał krupiera.

Położył karty koszulkami do dołu, a do papierosa w dłoni dołączyła szklaneczka z alkoholem. Nie byli barbarzyńcami, nie będą siedzieć o suchym pysku.