Podczas gdy jedno pomieszczenie było przeznaczone na dwa stoły do gry w pokera, drugie, niewiele mniejsze, zgromadziło tych, którzy chcieli sprawdzić swoje szczęście przy obsługiwanej przez ciemnowłosego Petera ruletce. Choć miejsc siedzących było tutaj zaledwie 6, nic nie stało na przeszkodzie, żeby do zabawy przyłączyło się więcej osób. Może nawet i 10? O ile tylko znajdą dla siebie miejsce.

Widząc, że przy stole zebrała się wreszcie odpowiednio liczna grupa graczy, chcących stracić trochę pieniędzy, Peter postanowił zabrać się do swojej roboty.

- Dobry wieczór. Tego wieczoru będę waszym kurierem, przepraszam, chciałem powiedzieć krupierem. Bla, bla, bla, mam na imię Pete. Niektórzy z was mnie zapewne kojarzą. - mężczyzna najwyraźniej niewiele sobie robił z tego, że przy jego stoliku wieczór postanowiła zacząć również sama Agnes. Nic nie wskazywało na to, żeby był tym szczególnie przejęty. Bardziej z tego powodu ostrożny. - Nasze koło ma 37 pól, 18 czarnych, 18 czerwonych i jednego zielonego. Jeśli wypadnie zielone pole z liczbą 0, wszystkie postawione żetony przechodzą do kolejnej tury. W innym wypadku, wygrana będzie zależna od postawionych przez was zakładów. - dał wam chwilę na to, żebyście przetrawili zasady gry. - Mamy dwa rodzaje zakładów: możecie obstawiać konkretne liczby lub wskazać wygrany w danej rundzie kolor. Dopuszczalne jest również połączenie jednej i drugiej formy, w celu zwiększenia szans na wygraną. Osobiście to polecam. - tutaj Pete się uśmiechnął. - Stawiając na same liczby, możemy wytypować ich 6, przeznaczając na to maksymalnie 30 żetonów w dowolnej konfiguracji. Wybierając sam kolor, możemy postawić do 10 żetonów. Nie jest dopuszczalne stawianie jednocześnie na obydwa kolory. Poza tym, byłoby to zbyt proste, prawda? - tutaj znów otrzymaliście kilka chwil na reakcje. - Co by tutaj jeszcze... tak, właśnie. Jeśli ktoś z was zdecyduje się postawić zakład mieszany, czyli liczbę i kolor, ma prawo wytypować do 3 liczb oraz jeden kolor. Na taki zakład możemy przeznaczyć do 80 żetonów. Nie można obstawić zera, ale to raczej oczywiste. Aby wziąć udział w grze, wystarczy 1 żeton. I to by było wszystko. Wszyscy gotowi?

Sam Pete na gotowego wyglądał. Gotowego do tego, aby zakręcić kołem i sprawdzić, któremu z was dopisze szczęście. Zanim jednak to nastąpi, każde z was musiało postawić swoje zakłady.

Na ten moment, z alkoholem się nie śpieszyła. Zdążyła już bowiem napić się zarówno wina, jak i szampana. Co prawda w obydwu przypadkach, do połowy pełne lampki oddała jednej z kelnerek, ale to mało istotne. Na własnym przyjęciu trzeba było, przynajmniej na samym początku, trzymać pewien poziom. Odpowiedni poziom. Dlatego też, do pomieszczenia z ruletką, Agnes zmierzała trzymając w rękach jedynie swoją torebkę. Tę torebkę, w której dla własnej wygody, trzymała obecnie żetony do gry.

- Jak zawsze kochanie. Wiesz przecież, że wolę zaczynać od... nieco lżejszego kalibru. - uśmiechnęła się. Dla niej takim lżejszym kalibrem była ruletka. W pełni losowa, nie wymagająca nadążania za wszystkim, co akurat działo się przy stole. Rozważań dotyczących tego, kto jakie karty miał na ręku; jakie szanse na wygraną. - Poza tym przy ruletce można zawsze na spokojnie porozmawiać. W niczym to nie przeszkadza.

Błysnęła uśmiechem w stronę młodszej krewniaczki.

Kiedy wszyscy zainteresowani znaleźli się przy stole, wyłożyła na jego blacie zawartość swojej torebki. A w zasadzie, to tylko część tej zawartości. Łatwo było określić, że nie zamierzała przeznaczyć na grę więcej jak około... 30 żetonów? Może kilku mniej, kilku więcej. Następnie wysłuchała tego, co do powiedzenia miał krupier. Nie przerywała.

- Urodziłam się gotowa. - zakomunikowała, dopiero, kiedy mężczyzna skończył. Następnie odliczywszy 10 żetonów, umieściła je polu z kolorem czarnym. Tym samym zdecydowała się na drugi rodzaj zakładu. - Do tego dorzucę jeszcze 16 i 10. - nad tym musiała się zastanowić. Ostatecznie wytypowała jednak własną datę urodzin, czego musieli być świadomi Ci, którzy kobietę znali. Urodziła się bowiem 16 października. Na obydwa wybrane pola, przesunęła kolejne 4 żetony, po dwa na każde z nich. - Teraz Twoja kolej, Camille, kotku.

Po odbytej krótkiej rozmowie z "córką" oraz wzniesionym toaście, Richard towarzysząc Lorien, udał wraz z nią i większością osób w kierunku drugiej sali, przeznaczonej na gry hazardowe. Zarejestrował, że większość męskiego grona zdecydowała się od razu skierować na stoły pokera. A on, towarzysząc "małżonce", najwyraźniej utkwił w babskim towarzystwie przy ruletce. W większości. Gdyż poza nim, znalazł się także towarzysz Sophie.

Swoje żetony mieli tradycyjnie na tacce, którą postawił przy zajmowanym miejscu przez Lorien. Nie będzie ich przecież trzymał cały wieczór i pilnował. Nie planował też grać, a jedynie towarzyszyć swojej żonie brata.

Rozejrzał się po obecnych osobach, rejestrując obecność znanej mu Camille Delacour. "Dlaczego ona też musi tu być?" – zadał sobie to pytanie w myślach, mając nadzieję, że dzisiaj nie poniosą go mdłości od nadmiaru zapachów damskich perfum. Niektóre kobiety umiały dobierać odpowiednie zapachy, ale inne, nie posiadały tego umiaru.

Skupił swoją uwagę na krupierze, który swoją przemowę zaczął od wydurniania się. Richard patrzył na niego poważnie, jakby spojrzeniem chciał przekazać, żeby nie robił z siebie durnia. Choć go sam osobiście nie znał, zniósł jego sposób wyjaśniania zasad ruletki.

Obserwował, jak obstawiały kobiety. Niektóre się trochę zastanawiały. W tym również Lorien. Richard stał obok, w pobliżu jej osoby. Doceniał, że nie potrzebowała jego pomocy w postawieniu żetonów na planszy i dosięgła pewnych pól, aby obstawić swój zakład. Spojrzenie skierował na kolejne osoby i proszę. Niespodzianka. Słoneczko Roberta też postanowiło zagrać w ruletkę! ”Błagam, nie przegraj moich galeonów." – kibicował jej w swojej głowie. Niczego po sobie nie okazując. Nie planował robić scen pokroju swojego brata, jakie miały miejsce miesiąc temu na pewnym wydarzeniu. Może nie teraz. Nie dzisiaj? Rozwój sytuacji sam pokaże.

Korzystając również z obecności kelnerek, gdzie przy tutejszym stoliku podeszła rudowłosa Elise, Richard postanowił poprosić o szklankę whisky. Typowo na trzeźwo się nie da. A swój nałóg palacza musiał dzisiejszego wieczora ograniczyć, więc zostawał mu alkohol.

Wzmianka o ślubie Blacków przez Camille, zwróciła jego uwagę. Jakie plotki krążyły wśród tej rodziny?

- Rien ne va plus. – czuwający nad wszystkim Peter, korzystając z dobrze znanej stałym bywalcom kasyn wstawki w języku francuskim, poinformował wszystkich o tym, że czas na obstawianie dobiegł końca. Nadszedł ten moment, w którym należało wprawić w ruch koło od ruletki, a następnie, w przeciwnym kierunku do ruchu tego koła, rzucić kulkę. To też zrobił mężczyzna. – Za chwilę zobaczymy, gdzie się zatrzyma.

Czekając na wyrok losu, Agnes spojrzała w kierunku Lorien.

- Zobaczymy czy takie szczęśliwe, moja droga. – odpowiedziała. Prawda była jednak taka, że zapewne nikt by się nie zdziwił, gdyby przynajmniej pierwsze kolejki ustawione zostały właśnie na korzyść pani Delacour. Skoro napracowała się nad organizacją tego wieczorku, to jakaś nagroda jej się za to należała, nieprawdaż? No cóż, tę kobietę albo kochało się za to jaka była, albo też miało problemy z tym, żeby choćby tolerować.

Następnie uwagę z powrotem przeniosła na Camille.

- Mi również ich brakowało, Kotku. – uśmiechnęła się. Prawda była taka, że dawno już takiego przyjęcia Agnes nie miała okazji zorganizować. W ostatnich miesiącach sporo podróżowała po Europie. Do domu wróciła dopiero w lipcu. – Postaram się jednak zadbać o to, żeby w najbliższym czasie to nadrobić. – padła deklaracja. Tylko czy pani Delacour faktycznie zamierzała tego słowa dotrzymać? Po prawdzie nie była nigdy kimś, kto tego typu sprawami zaprzątał sobie głowę. Było dobrze zachować pewien dystans względem tego, co wychodziło z ust Agnes. I nawet nie dlatego, że w tym momencie kłamała. Ona po prostu nie miała do tego głowy. Była zbyt  roztrzepana, zapominalska, miała wiele pomysłów, ale sporo z nich tak po prostu porzucała.

Nie śpieszyła się z odpowiedzią na pytanie dotyczące wesela Blacków. Skupiona na wpatrywaniu się w srebrną kulkę, na zaklinaniu jej w myślach, odezwała się ponownie dopiero po upływie krótkiej chwili.

- Musiałam odmówić, na początku sierpnia byłam na krótkiej wycieczce w Hiszpanii. Chciałam jeszcze przez chwilę nacieszyć się słońcem. Poza tym sama wiesz, hiszpańscy chłopcy są tacy… - nawet nie musiała tłumaczyć jacy Ci hiszpańscy chłopcy byli, o co jej tutaj chodziło. Dało się to bowiem odczytać. Ton głosu, wyraz twarzy, one mówiły wyraźnie w czym rzecz. – O, chyba już zwalnia. – to mówiąc nachyliła się nad stołem, chcąc znaleźć się możliwie blisko koła ruletki. Dostrzec, w którym polu za chwilę zatrzyma się kulka. – No ale, Camille… czy chcesz mi powiedzieć, że stałaś się po tym weselu bohaterką jakiś gorących plotek? Czy może chodzi tu o kogoś innego? - ciężko było jej sobie wyobrazić Camille jako bohaterkę jakiś mniej grzecznych opowieści. Blondynka nie wydawała się taka. Choć może? Jak to w końcu się mawiało? Cicha woda brzegi rwie. I inne takie. Czasem człowiek mógł się zdziwić. Zdziwić tak porządnie. – A Ty Lorien? Byłaś z mężem na tym weselu? – zagadnęła drugą z kobiet, nie chcąc jej z tej rozmowy wykluczać. Dała jej tych kilka chwil na odpowiedź. Zwłaszcza, że nie chciała jakoś szczególnie śpieszyć się z tym, aby opowiadać o swoim obecnym życiu towarzyskim oraz uczuciowym. Znaczy chciała, po prostu miała na to jeszcze cały wieczór.

Kulka wreszcie się zatrzymała, wybierając pole o numerze 3, w kolorze czerwonym.

- Moi drodzy, los zdecydował. – poinformował Peter, przerywając na moment prowadzone przy stole rozmowy. – Wypadła czerwona trójka.

Znaczyło to tyle, że szczęśliwej liczby nie obstawił nikt. Dwie osoby zdołały jednak poprawnie wytypować pole. Zgodnie z zasadami, nie zyskiwały tym samym jednak szczególnie wysokiej nagrody. Pula, co łatwo było przeliczyć, wynosiła 58 żetonów. Pomiędzy Lorien i Camille, miało jednak zostać rozdzielone jedynie 30% tej puli, zaś pozostała część przechodziła na kolejną rundę. Peter sprawnie wszystko przeliczył.

- 9 żetonów dla pani Lorien i 9 żetonów dla ślicznej Camille. – poinformował, podane ilości przekazując obydwu kobietom. Żadna z nich nie wyszła na tym na plus, Camille była tego jednak nawet i całkiem bliska. Straciła bowiem zaledwie 3 żetony. Mogła więc czuć się wygraną? I to nawet podwójnie, sądząc po tym, że spojrzenie Petera zatrzymało się na niej chwilę dłużej. Czy to coś znaczyło? Czyżby wcale nie był aż tak bardzo zapatrzony w tą młodą kelnerkę imieniem Elise?

Pozostałe żetony, przesunięte zostały przez krupiera na bok, tworząc pulę znajdującą się w grze, ale nie postawioną na żadne pole planszy.

- No cóż, widać szczęście niekoniecznie mi tutaj dopisało. – skomentowała to wszystko Agnes. Tak ciut kwaśno. – Nie to, co wam, kochane. – nie zamierzała jednak się wycofywać. Nie tak szybko. Kiedy plansza ponownie była pusta, a krupier dał znać, że mogą zaczynać kolejną rundę, blondynka obstawiła kolejne liczby. Tym razem zaryzykowała bardziej. Wytypowała 6 liczb, na każdą stawiając po 4 żetony. Były to kolejno: 1, 8, 12, 21, 27 i 33. – Wasza kolej.

Cofnęła się, czekając na to, co zrobią pozostali gracze zgromadzeni przy stole.