Dom, słodki dom.

Morpheus Longbottom ledwie wrócił do kraju, mierząc się od momentu postawienia stopy na wyspach, z żałobą po bracie, będącą niczym uderzenie w brzuch każdego dnia, gdy jego miejsce przy stole pozostawało puste, a już wzywano go znad przyziemnych zajęć Departamentu Tajemnic i Komnaty Przepowiedni, jak wchodzenie w trans wieszczący, aby przewidzieć, jak się potoczy następny kwartał dla Jej Królewskiej Mości. Co tam jednak słodka Elżbieta, gdy w grę wchodzą anomalie magiczne oraz może potencjalne objawienia? Co prawda była jedynie trzy lata starsza od Morpheusa, ale z tego, co było mu wiadome, rodzina królewska nie należała do magicznych i już nie wyprodukuje kolejnych dziedziców (chociaż to tłumaczyłoby długowieczność monarchów Wielkiej Brytanii. Jego osobistą opinią było to, że Victoria była przynajmniej mugolakiem).

— Dzień dobry pani Moss, panie Bagshot — skłonił się obojgu. Pachniał intensywnie ciężkimi kadzidłami, kojarzącymi się z pradawnymi rytuałami, zdawał się nieco emanować tą aurą, jaką mają kapłani po wykonaniu rytuału lub magowie po przeżyciu Eutierri. Otaczał go dziwny spokój, jak otaczały go proste, czarne szaty magiczne. Matowy, jak noc nad nimi, pochłaniał światło dookoła, plamą kontrastującą z błękitnym blaskiem dnia. Zapraszał do otchłani, aż do momentu, gdy się uśmiechnął, rozświetlając przestrzeń iskrami księżycowych promieni.

Wziął głęboki wdech, próbując ogarnąć wzrokiem całe miejsce i rozluźnił ramiona, wyciągnął swoją cisową różdżkę.

—  Wspaniały dzień na epifanię, czyż nie? Zobaczmy co tu mamy...

Rozpoczął tkanie swoich nici, jak każdy pająk Departamentu Tajemnic, ciągnąc nici analizy, badań. Samopiszące pióro zawisło po jego lewej stronie, notując starannie wszystko, o czym myślał w kontekście analizy miejsca niedoszłej zbrodni na kapłance oraz agresywnych magicznych anomalii, nie tego, że biedna Brygadzistka musiała codziennie patrzeć na siebie w lustrze, a wcześniej też nie była zbyt urodziwa.

Morpheus podszedł do kamieni naznaczonych runami, ale ich nie dotykał; póki co. Była to jedna z podstawowych zasad Departamentu Tajemnic. Jeśli tak pomyśleć, to podstawowych zasad bylo od groma, bo i wymagała tego praca. Jak zachowywać się w przypadku zagrożenia, dziwactw kolegów, anomalii i ciosów w plecy. Mógłby wydać książkę pt. Dwanaście lat w DT - jak przeżyć i nie zwariować.

W przedmowie zaznaczyłby, że się nie da, a całość zadedykowałby swojemu rodzeństwu, które zginęło na służbie Ministerstwa, bowiem bardziej szaleńcze od jego pracy były jedynie starcia z czarnoksiężnikami oko w oko. On zwykle zajmował się tym, co działo się już po atakach, walkach i aresztowaniu, często na miejscu akcji jako radar. Tego nie dotykaj, do tamtego użyj tego typu zaklęcia, ale do owego już innego, bo wybuchnie nam w twarze. A czarna magia kusiła, zwłaszcza że pachniała jak jeden z jego nałogów, duszącym, palonym tytoniem i substancjami smolistymi.

Rozluźnił nieco palce, gdy zauważył, że aż nadto zaciska je na różdżce. Schował ją na chwilę i z jednej z licznych, dobrze ukrytych kieszeni swojej szaty wyjął nieduży, oprawiony w miękką, garbowaną na granatowo, skórkę. Nie do końca granatową w rozumieniu biznesowych kolorów ale o barwie głębokiego szafiru, ze złotymi ML oraz MCMLXXII na grzbiecie. Z notesu wystawały różne kartki i widoczne prześwity po załącznikach z innych kartek. Przerysował runy, które widział, wszelkiej maści sigile, dokładnie tak, jak zostały ułożone.

Sprawdzał, czy mogły odpowiadać w jakiś sposób, graficzny lub ilościowy, układowi kamieni w Stonehenge lub powiązać znaczenia piktogramów do znanych mu run i alchemicznych skrótów. W tym drugim nie znał więcej niż język runiczny, związany również z astrologią, wróżbiarstwem i psychoanalizą Junga.

— Wygląda na to, że stoimy u bram jakiegoś procesu magicznego. Splendor Solis.

Morpheus rozłożył swoje podręczne liczydełka, miarki i magiczne mierniki, podstawowe narzędzia w swojej pracy, wyprostował świadomie plecy i rozpoczął pracę. Szybko jednak zgarbił się ponownie, licząc w głowie położenia gwiazd. Nocą byłoby mu łatwiej, ale to kilka dni przed urodzinami Anthony'ego i kilka dni po jego własnych, znał niebo w tym czasie, znał niebo z daty wydarzeń Lithy. Na tym polegała jego praca w gruncie rzeczy. Przypominał jednego z tych czarodziejów, którzy zamykali się w wysokich wieżach i zapominali o świecie, aby dać się pochłonąć własnym obliczeniom. Kiedyś miał takie marzenie...

— Klasyczny podział, związany z energiami, materią i antymaterią, dla ułatwienia nazywany żeńskim i męskim. — odpowiedział Isaacowi, nie myśląc właściwie o tym, skupiając się na matematyce. Numerologia nie była jego mocną stroną, ale same fizyczne obliczenia już nie sprawiały mu kłopotu, zresztą, znał się zarówno na astrologii jak i astronomii. — Początek i koniec. Otwarcie i zamknięcie.

Wstał, otrzepał swoją szatę z zielonych strzępków. Ciało mu zdrętwiało nieco od niewygodnej pozycji, czuł w jednej nodze chodzące mrówki, kiedy krew wracała do normalnego krążenia. Przymknął oczy, rzęsy rzuciły długie cienie na jego policzki. Oddychał energią tego miejsca i jeszcze liczył, aby skierować się ku kamieniom, które miały znaczyć początek.

— Podczas Beltane zaświaty zostały otwarte. Myślę, że tu miało dojść do tego samego. Lub doszło, bo Stonehenge zostało opętane po rytuale. Trzymaj się blisko mnie, na wypadek, gdyby brama pozostała otwarta, ale dostatecznie, aby nic nie trafiło w ciebie. —  Isaac mógł być wyższy i lepiej zbudowany niż on, nadal jednak był małym chłopcem w oczach Morpheusa, tak jak było z Brenną, z Erikiem (tutaj również oboje przewyższali go wzrostem). — Byłoby smutno, gdyby zamiast komunizmu, zabiła cię ojczyzna.

Zaczął badać kamień, szukając dalszych instrukcji, zarówno magią, jak i swoimi instrumentami, nie tłumacząc niczego, z tego co robił. Był Niewymownym, tutaj nie było kursów dla początkujących.

Niemal wywrócił oczami. Czy w symbolach zawsze, ale to zawsze musiało chodzić o seks? Pierwotni i starożytni mieli tendencję do utożsamiania wielu aspektów natury do cielesnego pożądania i koniec końców tworzenia dzieci w sposób zrozumiały dla ludzi. Kobieta i mężczyzna, księżyc i słońce. Ostatecznie też zaćmienie, walka dnia z nocą, bogów chtonicznych i niebiańskich.

Uniósł w górę różdżkę aby stworzyć nad ich głowami iluzję nocnego nieba, nieba w noc Lithy. Znał to niebo doskonale i wystarczyło tak niewiele. Oto tworzył noc, ciemność, chociaż tylko iluzoryczną, ciemność pełną konstelacji, odwzorowanie sprzed kilku dni.

A następnie, bez względu na wynik swojego czaru, rozciął sobie kciuk małym skalpelem i krwią wyznaczył nowe runy, odpowiadające tym na ołtarzu. Niechaj krew spenetruje ziemię, niechaj symbole się połączą. Rysował po ziemi kapiacymi kroplami na nowo księżyc i słońce, stykające się ze sobą, dokonujące pierwotnego aktu stworzenia i przerażenia, w zależności od zasiegniętej symboliki. Przez chwilę oto stał Mag, z uniesioną różdżką w górze, z drugą ręką skierowaną ku ziemi, w załączeniu sacrum i profanum.

Nie mógł wiedzieć, co się stanie, ale miało się to stać, czuł go gdzieś w żołądku i w wątrobie. Nie wybierał nici przyszłości, a jedynie zwijał tę, która musiała się przydarzyć w kłębek.