Końcówka listopada nie była dobrym czasem. Jesienna chandra potrafiła zaatakować już w pierwszych dniach, kiedy temperatura zaczynała spadać, cała zieleń się chowała i świat opanowywały brązy, czerwienie, pomarańcze i szarości, które wkrótce miały ustąpić bieli okropnej zimy. To nie był dobry czas, gdy ten nijaki krajobraz wzmagał w ludziach smutek, przywoływał nieprzyjemne, depresyjne myśli, i odbierał energię na wszystko. A przecież trzeba było robić tyle rzeczy. Trzeba było chodzić do pracy i w niej pracować, chociaż całe jestestwo wręcz błagało, by zostać w domu, zamknąć drzwi, owinąć się puchatym kocem i raczyć się grzańcem, herbatą, kawą lub gorącą czekoladą.

Koniec listopada nie był najlepszym czasem z jeszcze jednego powodu. Jessie zauważył to pierwszy raz już kilka dni temu, ale działo się to trochę za często, by uznać to za przypadek, i było to zjawisko niepokojące.

Wraz z nim, staż w Banku Gringotta odbywało jeszcze trzech innych młodych czarodziei. Jeden był dziedzicem czystokrwistego rodu, a drugi mugolakiem. Do tej pory między nimi nie dochodziło do żadnych większych spięć i niesnasek, choć każdy z nich miewał opinie różne na różny temat. Teraz jednak ten czystokrwisty dziedzic zaczął zadzierać nosa i patrzeć na Jessiego i tego mugolaka z góry, wytykając im krew mugoli, płynącą w jego żyłach. Zaczął również wypowiadać się w sposób, w jaki kulturalny czarodziej nie powinien, i kilka razy wspomniał Czarnego Pana, który ponoć miał oczyścić społeczeństwo czarodziejskie z brudnej krwi.

Ojciec Jessiego był mugolakiem, a ponieważ społeczeństwo, w którym żył ze swoją rodziną, miewało różne opinie o mugolskim pochodzeniu czarodziejów, starał się nie wychylać ze swoimi poglądami, by nie prowokować kłótni. Nie było mu to do niczego potrzebne, a mógłby jedynie narazić siebie i, o Merlinie, swoją rodzinę.

I właśnie teraz, gdy wieczorem wracał do domu z pracy, zamiast deportować się na Horyzontalną, szedł uliczką Pokątnej, zastanawiając się jak się to wszystko zaczęło? Nie tylko jego czystokrwisty partner zaczął nagle mówić głośniej o czystości krwi. Wielu klientów banku, szczycących się swoim nazwiskiem, zaczęło wręcz przechwalać się czystością swojej krwi i rozprawiać o tym, jak to Czarny Pan oczyści wreszcie Anglię. To było chore.

Te myśli, tak bardzo pasujące do jesieni, i tak depresyjne, zaprzątały jego myśli tak bardzo, że nawet nie zauważył zbliżających się trzech czarodziejów, chwiejących się lekko i podśpiewujących wesoło. I pewnie Jessie nawet nie zwróciłby na nich uwagi, gdyby jeden z nich nie zderzył się z nim ramieniem.

Och, Merlinie, pomyślał Jessie, czując od mężczyzny jakże intensywną woń barowej zabawy. Tym trzem panem z pewnością niejedną Ognistą polano.

-Te... Chłoptaś *Hic* - ten, który się z nim zderzył, wycelował w jego stronę palec, ale nie potrafił wycelować prosto w niego. -Możby jakeeś *hic* "przepppszam?

-Tak... Przepraszam - mruknął Jessie, odsuwając się od pijaka.

Niestety, drugi zastawił mu drogę, i chuchnął mu alkoholem w twarz.

-Bachor *hic* cuchnje mgolem - padł osąd.

-A jakby go tak *hic* oddać *hic* Czarnnnnnemu Panuu?

Jessie, w coś ty się wpakował?

Jedną z wielu irytujących cech ludzi w ciężkim stanie upojenia alkoholowego było to, że nie chcieli dać ci spokoju. Albo dostawali nagłego ataku depresji i niemal dusząc się we własnym płaczu, bo Jak mi jest źleeeee..., Dlaczego on/a mnie zostawił/a?, Znowu w życiu mi nie wyszło!, albo nagle podnosił się poziom testosteronu i nagle każda osoba, która znalazła się w zasięgu ich wzroku, była ogromnym zagrożeniem, śmiertelnym wrogiem i trzeba było się go pozbyć. Chronić swój teren. Wypędzić intruza, udowodnić swoje racje, albo podkreślić swoją siłę i dominację. Niestety, najczęściej można było trafić na ten drugi typ, a to nigdy nie zwiastowało spokojnego, udanego wieczoru.

Jessie nie miał ochoty wdawać się w dyskusje z tymi Wielkimi Panami Czystej Krwi, którym Wszelka Brudna Krew z Drogi Uciekać Powinna, by ich Czystokrwistych Butów nie Ubrudzić. Był po pracy, był zmęczony, chciał już wrócić do domu, ogarnąć się i położyć się spać, bo przecież następnego dnia również trzeba było iść do pracy. Tymczasem miał tego pecha, że akurat wtedy, kiedy zbiegły się ze sobą niepokojące zdarzenia, akurat tego wieczoru musiał trafić na trzech Strażników Czystości.

A jeszcze gorsze było to, że wcale nie chcieli pozwolić mu odejść. I tak strasznie śmierdzieli alkoholem, który walił im również z ust, że od samego stania blisko nich można było się upić.

Nie wyciągał różdżki. Ta spokojnie skrywała się w wewnętrznej kieszeni jego płaszcza. Nie było sensu mieszać jeszcze w to magii. Ta Wielka Trójca była tak pijana, że pewnie potknęliby się o własne nogi, unikając zaklęcia, padliby na ziemię, poobijali się, biedni, i zaczęli płakać i wrzeszczeć, to rzucono w nich Cruciatusa. Z pijakami nigdy nie wiadomo.

Jeden z nich kolejny raz zagrodził mu drogę i tym razem chyba byli już gotowi przenieść tę rozmowę na inny poziom, a Jessie powoli zbliżał się do granic swojej cierpliwości. Jego pięści zaciśnięte były tak mocno, aż pobielały mu knykcie. Był już nawet gotowy trochę się poniżyć i po prostu walnąć jednego, drugiego i trzeciego, skoro słowa do nich nie docierały.

I, oczywiście, o niczym nie powie mamie. Ani siostrze. Ani wujom.

To dziewczęce Panie Potter było w sumie zbawieniem w tej irytującej sytuacji, gdyby ta sytuacja nie była tak irytująca, więc jedyną reakcją Jessiego na pojawienie się Brenny i jej zachowanie było uniesienie jednej brwi. Jaki Pan Potter? Jakie spotkanie?

Zerknął jeszcze ukradkiem na jej dłoń, której paznokcie wbijały się w jego skórę. Oby nie próbowała robić tego z jego rękawem. To był jego ulubiony płaszcz.

-Pani wybaczy, miałem pewne... Sprawy... Do załatwienia - jeżeli jesteś w nocy sam, ktoś ma do ciebie problem i nagle pojawia się trzecia osoba, udająca, że cię zna i że cię szukała, bo gdzieś się śpieszycie, WSPÓŁPRACUJ.

Znane nazwisko najwidoczniej zabiło trzem gagatkom ćwieka, bo nagle zamilkli, zrobili bardzo dziwne miny (jeden z nich z tych emocji beknął), jakby faktycznie myśleli.

A jeden z nich uśmiechnął się krzywo do Brenny.

-A panienkaaaa to *hic* sijee nie boji tak *hic* samiuteńkiej chodzić?

No jeszcze tego brakowało.

-Panowie wybaczą, ale sprawy wzywają - powiedział Jasper ostro, odciągając Brennę od pijaczków.

Nie oglądał się już, czy za nimi szli, i miał szczerą nadzieję, że jednak nie szli.

-Miałem wszystko pod kontrolą - powiedział cicho, kiedy już odeszli kawałek.

Tacy ludzie odważni najczęściej byli tylko wtedy, gdy mieli przewagę liczebną, potencjalna piąta nie wyglądała na fizycznie silniejszą i kiedy w ich żyłach buzowały procenty. W pozostałym przypadku pewnie łypnęliby spod byka, burknęli coś pod nosem i nie zaczynaliby nawet rozmowy, wiedząc, że gdzieś w pobliżu mógł być ktoś z Brygady.

Rankiem zapewne nic nie będą pamiętali, poza tym, że wlewali w siebie kolejne kieliszki Ognistej i w pewnym momencie po prostu urwał im się film. Jessiemu nawet nie zrobiło się ich szkoda, gdy ich klucznik nie mógł znaleźć klucza do kamienicy. Jeśli spędzą noc na wycieraczce, może będzie to dla nich bardzo dobrą karą.

Jessie przygryzł wewnętrzną część policzka, przez chwilę przyglądając się Brennie i myśląc intensywnie.

-Wyglada na to, że jestem Pani winien podziękowania - zaczął, bo chociaż miał wszystko pod kontrolą, to nie dało się ukryć, że gdyby Brenna się nie pojawiła, dalszą "rozmowa" mogłaby przybrać bardzo zły obrót, a zakończyć się jeszcze gorzej.

Najpewniej dla tych pijaczków, nie dla Jaspera.

-Tak więc dziękuję. Dzięki Pani uniknąłem z pewnością bardzo nieprzyjemnej "rozmowy" z tamtymi panami.

"Cuchnie mugolem"...

Jego ojciec był mugolakiem, a matka Zdrajcą Krwi. Nie miał absolutnie żadnych wątpliwości, że jego matka dałaby sobie świetnie radę za każdym razem, gdyby zaczepili ją pijani wyznawcy Czystej Krwi, ale jego ojciec... Coś mu ściskało boleśnie żołądek na samą myśl o tym, że jakoś fanatyk (i do tego trzeźwy) mógłby napaść na jego ojca i zrobić mu krzywdę.

Tylko dlatego, że pochodził z rodziny mugoli.

Dla jakiegoś Czarnego Pana.

-Nie da się ukryć - przyznał, będąc pewnym, że tego typu sytuacja nie zdarzyła się po raz pierwszy.-Mam wrażenie, że społeczeństwo czarodziejów z jakiegoś powodu pragnie powrotu do średniowiecza. I muszę przyznać jednemu z tamtych... Przesympatycznych panów... - tu powstrzymał się od użycia epitetu z łaciny podwórkowej - rację. Nie obawia się Pani samej chodzić po ulicy? I to raczej ja powinienem zaproponować Pani, że Panią odprowadzę. A może ktoś jest z Panią?

-Nie wszyscy - przyznał, z pewną ulgą, bo, nawet gdyby świat kompletnie zwariował, a czarodzieje czystej krwi zaczęli tak po prostu biegać sobie po ulicach i mordować szlamy, ku chwale Salazara Slytherina i Czarnego Pana, w jego myślach pojawiły się przynajmniej trzy osoby, które nigdy nie przyłączyłyby się do takiej krucjaty. -Chyba że nie mówił o tym tylko ze względu na pozostałych Założycieli - tak również mogło być, albo może nie wyjawiał swoich planów Heldze Hufflepuff, czy Rowenie Ravenclaw (Godryka nawet nie było sensu brać pod uwagę), ale mógł wtajemniczać w swój plan uczniów, których miał pod swoją pieczą.

Nie był to dobry czas. Nie dla mugolaków. Nie dla ich przyjaciół. Kto wie, do czego jeszcze posunie się Voldemort, jeżeli nikt go nie powstrzyma? W jakie kierunki pchnie go władza i potęga, którą zaczyna wokół siebie gromadzić?

Westchnął cicho.

-Niestety, w takich czasach przyszło nam żyć i musimy jakoś sobie z tym poradzić - przykre, ale prawdziwe.

Na widok odznaki jego brew powędrowała w górę. Brygada Uderzeniowa. Chyba zaczynał się cieszyć, że Brenna pojawiła się, zanim pięści zaczęło go świerzbić, by wybić kilka zębów. A może, gdyby został zaciągnięty przez Brennę do Ministerstwa (jako ofiara albo prowokator), spotkałby siostrę albo któregoś z wujków?

No dobra, to może nie była najlepsza wizja.

-Wygląda na to, że szczęście się do mnie tego wieczoru uśmiechnęło - powiedział, chociaż na jego twarzy nie pojawiło się nawet złudzenie uśmiechu i radości. -Jeśli mogę spytać, zwykły patrol, czy więcej nowo powstałych fanatyków czystej krwi sprawia problemy?

Wszelkie uszczypliwości i złośliwości, które mogłyby się nasunąć na myśl w czasie rozmowy, miał zamiar zachować dla siebie, ale był ciekawy, czy w tym nieciekawym czasie, gdy część społeczeństwa ogarnął lęk o życie własne o bliskich, czy Ministerstwo podejmowało konkretne kroki? Czy może mieli związane ręce?

-Jeżeli taki spacer nie przeszkodzi Pa... Ekhem... Tobie... Podczas patrolu - powiedział i wskazał kierunek, w którym mieli się udać.

Nocą Ulica Pokątna wydawała się zupełnie innym miejscem, niż ta znana uliczka, za dnia goszcząca mrowia czarodziejów. Długa i cicha, zdawała się obserwować pojedynczych przechodniów oczami zamkniętych okiem, a chwilami budynki zdawały się piąć ku niebu i pochylać się, jak ochronny parasol.

A może przestroga, bo ulice widzą, co czynisz?

Samego Jessiego ta cisza napawała spokojem, ale tej nocy miał wrażenie, że patrzy na niego milion wrogich oczu.

-Dlaczego teraz? - zastanowił się na głos, gdy szli, a wzrok skierowany miał ku niebu. -Co takiego się stało, że właśnie teraz się ujawnił? - niechęć do mugoli i ich potomków, których spłodzili z czarodziejami, zrodziła się już wiele lat temu, ale teraz miała swojego przedstawiciela.

Dlaczego teraz?

-Heh, z pewnością go lubili. W końcu Salazar Slytherin i Godryk Gryffindor byli przyjaciółmi, czyż nie? Rowena Ravenclaw również, tak myślę, nie należała do osób, które tolerowałyby towarzystwo osoby, do której sympatią nie pałały - tolerancja inności była jedną z wielu domen założycielski Domu Kruka, ale z pewnością nie było nią bezgraniczne koleżeństwo, a była to znaczna różnica, bo można tolerować, ale nie lubić.

To była jedna z domen Helgi Hufflepuff. Jej uprzejmość i lojalność, przekazywane dalej jej uczniom, którzy czczą te cechy po obecne czasy. Hufflepuff, czasami niesłusznie uważany za "nijaki" Dom, był miejscem, w którym niejedna osoba mogła odnaleźć wsparcie i dobre słowo w trudnych chwilach.

-Myślę, że jednak był to pech - powiedział z ciężkim westchnięciem, drapiąc się po karku.-Przynajmniej tym razem. Nieraz już wracałem nocą sam, ale do tej pory nie miałem tej nieprzyjemności natknąć się na pijaków. Czy tych agresywnych, czy tych odkrywających miłość do ludzi - bo tacy również się zdarzali.

Kiedy alkohol wzburzał krew i dodawał odwagi do robienia rzeczy, których na trzeźwo nikt nie miał odwagi robić, niektórzy nagle dostrzegali, jak "piękny" był świat i tym odkryciem, tą miłością do wszystkich i wszystkiego chcieli dzielić się z każdym. A niekoniecznie każdy chciał na takie gesty odpowiadać.

Słysząc jej odpowiedź, delikatny grymas pojawił się na jego twarzy. Nie chodziło jednak o samą jej pracę, ponieważ utrzymywanie porządku na ulicach, nawet gdy oznaczało to zajmowanie się ulicznymi pijaczkami, bezimiennymi złodziejaszkami, czy bezdomnymi, również było ważne. Grymas pojawił się przez myśl, która przebiegła przez jego głowę. Brenna może nie nie wyglądała na słabiutką i zahukaną dziewczynkę, która ledwo oderwała się od spódnicy mamy i najchętniej tam by wróciła, ale Jessie nie miał wątpliwości, że w swojej pracy musiała radzić sobie z niejedną nieprzyjemną sytuacją. Nieudolne flirty, "śmieszne" żarciki o kobietach i wiele innych. Może nawet któregoś razy jej buty lub inna część garderoby zostały ubrudzone przez wypuszczoną na wolność zawartość czyjegoś żołądka.

Może jego myśli mijały się z prawdą i tak naprawdę Brenna nie musiała radzić sobie z żadną z takich sytuacji, ale tego wiedzieć nie mógł i to było właśnie coś, co pierwsze przyszło mu do głowy. I jakoś tak cieplej zaczął myśleć o swojej pracy. Nawet mimo częstej złośliwości goblinów.

-Jasper, miło mi. Mówisz o tym całym Czarnym Panie, mam rację? Ostatnio robi się o nim coraz głośniej.