Z jakiegoś powodu Morpheus nie był wcale zaskoczony, gdy wychodząc z Departamentu napotkał Jonathana, zdecydowanie kierującego się w jego stronę. To nie tak, że to przewidział, nie do końca o to chodziło, ale też o pewnego rodzaju przeczucie wisiało nad nim od momentu, gdy wszedł do Ministerstwa. Trzecie Oko miało swoje sposoby na przekazywanie mu informacji i większość wahała się od całkowitego bełkotu do ledwie zrozumiałych metafor. Nic nie było jasne.

Bez wahania zgodził się na spotkanie z przyjacielem, zapisując w swoim podwójnym kalendarzu bieg wydarzeń. Nie dlatego, że nie będzie pamiętał, że za kilka godzin ma odbyć rozmowę, ale po to, aby wiedzieć, gdy miną kolejne tygodnie, jaka była kolejność wydarzeń w jego życiu, bo zaczynało mu się to mylić, a nie chciał, aby przez głupią pomyłkę, ktokolwiek dowiedział się o zmieniaczu czasu.

Stary zegar głośno tykał, kolejne sekundy, minuty, upływały w pełnym napięcia milczeniu. Gdyby sprawa nie była tak poważna, jak mu się wydawało, to rzuciłby żartem, że czuje się niemal jak przed swoim pierwszym razem, z całą niezręcznością kto, komu i w jakiej pozycji. Gdy milczenie zostało przerwane, spojrzał bardzo powoli na swoje ubranie.

Nie było to nic wyjątkowego, nie jak na ślub, nie jak na Lammas, raczej standardowa magiczna szata w głębokim odcieniu oberżyny, z czarnymi haftami przedstawiającymi pogoń dzikiego gonu.

— Zauważyłeś? Ręcznie haftowana. W skali od podchodzę do swojego byłego do planuję skoczyć z klifu i rozwalić sobie głowę o skały, jak bardzo głupiego? — rozsiadł się wygodnie, aby dać przestrzeń Jonathanowi do rozwinięcia swojej myśli. Zapalił papierosa, przysunął sobie nogą stolik, na którym stała popielniczka i spojrzał wyczekująco na resztę opowieści.

Sprawa była poważna, z tego co zdążył zrozumieć po swojej wizji, tym wiele znaczącym fragmencie listu, a słowa Selwyna jeszcze bardziej go zmartwiły. Próbował jednak nie dać tego po sobie poznać, aby Jonathan nie zamknął się w sobie, jak ostryga.

Ręce mu opadły. Nie dosłownie, bo trzymał kieliszek, ale metaforycznie już tak. Czy to już zaliczało się do jakichś magicznych fenomenów ostatniego miesiąca, że dawna miłość pobudzała ogień, niekoniecznie miłości, wysyłając odpowiednio skonstruowany list?

— Za chwilę wydepczesz sobie dziurę w dywanie i gdzie drugi taki znajdziesz? — zapytał go. I on również westchnął. — Dwa pytania. Po pierwsze, wybacz mi i nakarm moją ciekawość, jak wygląda taki układ, przecież im nic nie działa — wskazał kieliszkiem okolice własnego krocza, nawiązując do faktu, że brak pulsu jest ściśle związany z brakiem erekcji oraz ostatecznie ejakulacji. 

Miał na twarzy to samo spojrzenie, jak wiele lat temu, gdy Alcuin zaczął otwarcie przy nich mówić o tym, co Antoniusz powinien zrobić i jak powinno żyć i jak zamierza protestować wobec małżeństwa Shafiq'a z Edith. I chociaż w przypadku wilkołaków miał bardzo liberalne poglądy, zakorzenione w hipokryzji bliskiego pokrewieństwa z jednym i znajomości i z innymi, na przykład z Verą Travers. W przypadku jednak wampirów zastanawiał się, na ile ich egzystencja jest możliwa do określenia jako ludzka, a na ile są to standardy duchów, dusz które już nie do końca są istotami rozumnymi. Nie mają pulsu, nie żyją. W formie czysto teoretycznej potrafił znaleźć zrozumienie dla pragnienia stania się wilkołakiem, natomiast przy bladolicych pijawkach wola życia uciekała kominem.

— Moje drugie pytanie to... Jak ci pomóc się go pozbyć. Nie zamierzam biernie czekać, aż wydłubie mi trzecie oko. Mówię tutaj zarówno o ścieżce legalnej, jak i nieco mniej.

Założył nogę na nogę i postukał paznokciem w kieliszek wyczekująco. Nie próbował rozwiać ciężkiej atmosfery. Prawdą było, że w przypadku Morpheusa, mógł wyrządzić poważną krzywdę, po prostu przemieniając go w jednego z nocnych wędrowców. Pal licho fakt niesprawności seksualnej, ale Morpheus składała się w połowie przynajmniej z jasnowidzenia, daru który znikał, co udowodniono w wielu pracach naukowych, w przypadku nabycia klątwy lykantropii lub wampiryzmu. Oto jeden z największych strachów Morpheusa zaglądał mu w oczy.

Wzniósł oczy do nieba, czy raczej na śliczny sufit i sztukaterię oddzielającą go od dekoracji ściennych. Jonathan miał dużo lepszy gust niż on do dekoracji wnętrz, a przynajmniej do tego, aby eksperymentować i wyrażać się przez niego. Morpheus wybierał sprawdzone rozwiązania, klasyczne kolory i tylko czasami decydował się na jakąś ekstrawagancję, jak na przykład czterometrowa Atena w holu czy dramatyczny pomnik w ogrodzie.

— Nie kręcą mnie truposze, mój drogi, ale pożycz, proszę. Doedukuję się w wolnym czasie — prośba była zdecydowanie na serio, chociaż nie z powodów, o których mógł myśleć Jonathan. Morpheus dawno temu nauczył się, że to, co wzbudza erotyczne podniecenie bardzo blisko wiąże się z ryzkiem, a im mroczniejsze dusze, tym większe łaknienie tego typu interakcji i kontrolowanego zagrożenia. Wampiry zaś pochodziły bezpośrednio z nekromantycznych form magii, co sprawiało, że już na wstępie były dla niego naznaczone piętnem, zwyrodnieniem w swojej esencji. Jeśli czarna magia była nowotworem na duszy ludzkości, to krwiopijcy są przerzutami. Longbottom był pewien, że znajdzie bardzo skuteczne odpowiedzi na to, jak pozbyć się byłego kochanka Selwyna nie tylko z jego życia, ale również z tego świata.

— Zaproponowała sama, bo wiedziała, że inaczej prowadziłbym prywatną wendettę i naraził przy tym jej klub. Tak czy tak... — postukał palcami w podłokietnik, nie chcąc dać się zbić z tropu odbijaniem piłeczki. Równie dobrze można było go łajać za wybór pracy wysokiego ryzyka zamiast ciepłego stołka w OSHM-ie. — Znasz jego dokładną datę urodzenia? Z godziną? Mogę skonstruować jego kosmogram i zaprojektujemy odpowiednią klątwę na jego podstawie, tak aby trzymał się od ciebie,  naszej czwórki, w spokoju. Mogę też poszukać przepowiedni na jego temat, jeżeli jest nieśmiertelnym nieco dłużej, na pewno jakaś go dotyczy, bo nie może żyć za długo bez impaktu na konstrukt świata i losu.

Żarty z morderstwa żartami, nawet jeżeli Morpheus był do tego zdolny. Ostatnio wypożyczył z Departamentu Tajemnic kilka ciekawych dzienników, których zawartości chciał użyć, a to brzmiało jak idealnie nielegalna sprawa w idealnie nielegalne testy magiczne. Jonathan nie musiał o nich nawet wiedzieć, był na to za ładny.

Kiedy Jonathan spojrzał na nici łączące ich dwójkę, mógł dostrzec, że nic, absolutnie nic się nie zmieniło. Ciężkie liny przywiązania do siebie, niczym te używane przez żeglarzy na statkach, cumowały ich do siebie. Molo i okręt. Bezpieczna przystań i podróżnik przez świat. Nie dało się stwierdzić, który jest, który, we mgle rzeczywistości. Nici znajdujące się bardzo blisko pokrewieństwa, złączenia krwią, z nutą pożądliwości, która była tam od wielu, wielu lat, przynajmniej od czasu, gdy znali się już jak łyse konie i byli daleko w dorosłości, żarłoczność, która czyniła go głodem, rozpaczą łaknienia. Grzechem obżarstwa. Nie było w tym żalu, nie było gniewu. Morpheus nie patrzył na niego inaczej.

Morpheus przyjął groźbę byłego kochanka Jonathana jako kolejną z kolei informację.

— Szkoda. Pamiętasz, czy był odporny na widzenie nici? Czy był oklumentą? I co może o mnie wiedzieć? — dłoń Morpheusa podążyła do czasozmieniacza ukrytego pod jego ubraniem, a w głowie świeciło pustką, bo nie mógł sobie przypomnieć czy Jonathan o nim wiedział, czy nie. Trzymanie sekretów i zabawa czasem miały swoje konsekwencje i tak, jak niektórzy byli przeklęci fotograficzną pamięcią, on zapominał. Mylił się. Nic w jego głowie nie leżało w porządku chronologicznym ani logicznym, a przepuszczenia mieszały się z faktami.

W tym momencie Morpheus przypominał Brennę. To wychowanie pośród policyjnej braci. Przypominał Woody'iego. Przypominał Jeremiaha. W końcu przypominał swojego ojca. Nie chodziło o urodę, ale może dlatego najbardziej kojarzył się z Brenną, mieli wiele wspólnych cech. Chodziło o gesty, o ten błysk w oku.

— Zdradzisz mi więc, kogo szukam? Imię, nazwisko, portret, fotografię? — odłożył filiżankę i splótł palce. Postukał wskazującym o swój knykieć i podniósł się do prostego siadu. Wywrócił fusy z herbaty na spodek, obrócił nim trzykrotnie według wskazówek zegara. Kiedy nie było wiadomo, dokąd kroczyć, należało zapytać bogów. Uniósł filiżankę i spojrzał na spodek.

Skrzywił się na widok znaku.

— Powiedzcie mi coś, czego nie wiem... — westchnął bardziej do siebie i położył filiżankę na fusy, tak jakby zamykał książkę z frustracją lub zrywał połączenie przez sieć fiuu, poirytowany.

Wywrócił oczami po suficie, gdy usłyszał o lokach. Tak naprawdę od jakiegoś czasu chciał przestać je zaczesywać Ulizanną, ale robił to tak długo, całe swoje dorosłe życie, że zapominał, że powinien po prostu przestać jej używać i przypomniał sobie o tym w momencie, gdy poprawiał ostatni kosmyk. Ostatnio jednak miał postanowienie, że chociaż zapuści, włosy, będzie łatwiej, bo i tak zapomniał się obcinać przez ostatnie dwa miesiące. Jakoś mu to umknęło. Nie zamierzał jednak mówić Jonathanowi głośno o tym, że dojrzał do zmian, bo obawiał się, że przyjaciel użyje tego jako wymówki, aby przestać zajmować się problemem wampira, a wejść do szafy Morpheusa i ją wymienić. Na przykład zabierając mu magiczne szaty, a dając ciepłe swetry.

Grymas Morpheusa tylko się pogłębił na pytanie o wróżbę.

— Miłość, Jonathanie. I małżeństwo. Patrząc na twoją sytuację, to brzmi jak przestroga. Przemienienie w wampira, jako forma przysięgi między dwójką. Z jakiegoś powodu obie moje wróżby, które dotyczyły miłości w ostatnim czasie, dotyczyły również wampirów — przymknął oczy i wyciągnął z kieszeni karty. — Opowiedz mi więcej o waszej relacji. Niech karty nas poprowadzą.

Wykonywał swój prosty taniec dłońmi w rytm cichej melodii, której nikt nie słyszy, a jednak jest wyczuwalna w powietrzu. Karty przesuwały się między palcami wieszcza niczym liście nadchodzącej jesieni, w których zapisano sekrety wszechświata. Każda karta miała swoją duszę, swoją historię, a w czasie tasowania tańczyły one na granicy światów, przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

Wyłożył trzy, dokładnie w takiej kolejności. To co było, to co jest, to co będzie.

Morpheus popatrzył na karty z umięśnionymi brwiami. Zasłonił dłonią usta i zaczął się histerycznie śmiać.