Worcester Park, Londyn
Mieszkanie w kamienicy ukrytej przed mugolami

Zabrawszy kilka próbek z pracy, kontynuowała swoje badania w mieszkaniu. Przestronny i jasny apartamencik składał się z sypialni, pokoju dziennego oraz gabinetu, nie wspominając już o łazienkach, czy kuchni (używanej jedynie do parzenia herbaty). Wynajęta przestrzeń niemal nie zdradzała śladów użytkowania. Wszystkie ubrania i przybory toaletowe schowane były sterylnie w szafkach, za to gabinet był miejscem tętniącym życiem. Zainstalowane dodatkowo regały mieściły ogrom książek, bez których nie wyobrażała sobie pracy. Jej nieskończona pamięć powodowała równie nieskończony chaos umysłu, tak więc używała ich tylko w potrzebie. I to często nie osobiście.

Spowita w len, spoglądała na fiolki z podejrzaną zawartością i spisywała wszelkie procedury, którymi chciała je poddać. Nie, żeby miała je zapomnieć, ale obecna praca wiązała się z działaniem w grupie i pracodawca wymagał prowadzenia dokumentacji. Co było jak najbardziej zrozumiałe.

— Pearl, znajdź proszę fragmenty o ogonku niedźwiedzim — nakazała swojej skrzatce, wiernemu asystentowi. To małe stworzenie wyszukiwało odpowiednie rozdziały, z którymi później Urlett zapoznawała się osobiście. Sama wolała nie ruszać książek. Zbyt wiele źródeł do rozproszenia.

Urlett otworzyła okno. Słońce zaszło i zapragnęła wpuścić do środka trochę chłodnego powietrza. Wróciła do ławy z fiolkami.

Minimalistyczny styl życia Urlett nie oferował kotkowi wielu obiektów do harców. W szafie znalazł niemal tylko i wyłącznie ubrania. Małe puzderko upadło na podłogę ze stuknięciem, ale nie dołączył do niego brzęk rozsypanej biżuterii, gdyż było zbyt dobrze zamknięte. Klamra do włosów nie wzbudziła swoją muzyką wielkich nadziei, ale jedyna fiolka perfum miała szansę stać się gwiazdą wieczoru.

Na pojedynczy dźwięk Urlett by pewnie nie zareagowała. Ale tłuczone szkło tylko głuchego nie zaalarmuje. Podniosła się znad biureczka. To nie dobiegało z dworu.

— Zostań. Kontynuuj — nakazała Perle. Sama szybkim krokiem ruszyła do sypialni. Kto wie, może upragniony małżonek sam się zmaterializował? Nawet o tym nie myślała. Zobaczyła otwartą szafę. Wyrzucone przedmioty. Krople Tears of Banshee stające się powoli jednością z powietrzem.

Brwi delikatnie zmarszczyły się w geście konfuzji. Zamknęła drzwi za sobą. Pani Lestrange miała nieskazitelną opinię landlorda. Nie wynajęłaby nawiedzonego mieszkania. A przynajmniej nie bez poinformowania o dodatkowych współlokatorach. Urlett była gotowa do ataku ewentualnego wyskakującego z ukrycia napastnika. Może chował się za zasłonką, a może w łazience, a może tylko opadł na podłogę za łóżkiem? Ze swojego obecnego miejsca mogła go nie dostrzec. Drobnym ruchem dłoni zakluczyła drzwi niewerbalnym zaklęciem i powoli okrążyła łóżko, rozglądając się za źródłem zamieszania. Czy włamywacz rzeczywiście miał więcej sensu niż duch? A któż to wie, jak to w Londynie bywało?

Obeszła łóżko, ale nikogo nie znalazła. Gestem ręki popchnęła zasłony zaklęciem, ale nic za nimi nie było. Mruknęła coś pod nosem.

Zgodnie z przewidywaniami intruza, zajrzała do łazienki. Tam również odkryła pustkę. Niepokoiło ją to. Musiała być jakaś przyczyna w upadku tych wszystkich przedmiotów. Czyżby magiczni tajniacy wpadli ją szpiegować jako przybysza z innego kraju? Miała oficjalne zatrudnienie w szanowanej firmie. Jej kariera była jawna, czemu ktokolwiek miałby podejrzewać, że jest inaczej?

Wróciła do sypialni i złapała się pod boki. Teraz nie wróci do pracy, bo będzie zbyt rozproszona myśleniem o tajemniczym wydarzeniu.

Przykucnęła przy rozrzuconych przedmiotach. Perfum wsiąknął w podłogę. Jej jedyny zapach. Z gardła wydarł jej się cichy, smutny jęk. Sprzątnęła flakonik zaklęciem, a szkatułkę oraz klamrę podniosła, by odłożyć je do szafy. Wyprostowała się i skierowała ku meblowi. Czy intruz już znalazł się w środku? Czy dostrzegłaby jego rude futerko wśród swoich smętnych, neutralnych szat?

Smutek odbijał się głównie w oczach. Reszta twarzy pozostawała w neutralnym wyrazie, który w przypadku Urlett przyodziany był w uniesione kąciki ust. Jej smutny uśmiech zniknął jednak bardzo szybko, gdy tajemnicze stworzenie znalazło się na ramieniu.

Zgodnie ze swoimi oczekiwaniami, kot poleciał szybko z ramienia, ale na szczęście nie przez cały pokój, tylko na podłogę. Czarownica strzepnęła go z siebie całym ruchem ciała, przerażona sytuacją. Była też zbyt oniemiała, by wydać przy tym jakikolwiek dźwięk.

A mogło skończyć się jeszcze gorzej.

Gdy kociak wylądował na podłodze, mogła zarejestrować jego kształt, jednocześnie rozpoznając brak zagrożenia. Napięcie jeszcze nie ustało. Nie była przyzwyczajona do takich wydarzeń. Ani do zwierząt w pomieszczeniach innych niż sowy.

— Pearl, chodź tutaj! Wyrzuć tego kota!

Zawołana skrzatka pojawiła się w sypialni. Miała bardzo jasną skórę i niemal przejrzyste oczy. To, co odróżniało ją od lokalnych skrzatów, były białe włoski, pokrywające ciało stworzenia. Teksturą przypominały sierść świni. Pearl spojrzała na rudego kota i ostrożnie wystawiła dłoń w jego kierunku. Najwyraźniej wiedziała, jak z nimi postępować. Najpierw dać się powąchać, pokazać przyjazne zamiary. Dopiero wtedy mogła podjąć próbę delikatnego złapania kota... Oczywiście o wzięciu go na malutkie ręce nie było mowy. Wzrost skrzatów pozwalał im traktować tak tylko kocięta.

Tymczasem Urlett zastanawiała się, skąd, na Loftura*, wzięło się owo zwierzę w jej mieszkaniu.

Urlett i Pearl osłupiały. Nie spodziewały się kota, który dostał dzika. Prawdę powiedziawszy, mało miały doświadczenia z tymi stworzeniami. Ojciec Urlett posiadał różne psy, ich usposobienie różniło się jednak znacznie od wszelkich kotów.

Skrzatka nie potrzebowała kolejnych poleceń, by rozpocząć pościg. Teleportowała się w pogoni za kotem, lecz metoda ta była zbyt wolna i nieskuteczna. Brak było Perełce jakiegokolwiek doświadczenia w takich wysiłkach fizycznych.

Urlett natomiast ruszyła za kotem do gabinetu, gdzie chwilowo zatrzymał się nad księgami botanicznymi. Naukowy bełkot. Od groma szczegółowych opisów od ogółu, na pojedynczych komórkach kończąc. 101 właściwości, hodowla, podlewanie, pasożyty. Opisane w bardzo nieprzystępny sposób. Lanie wody.

Kobieta wykorzystała ten moment na zebranie myśli. Pearl była bezużyteczna. Musiała sobie poradzić sama. Jak zawsze. Chociaż tego typu przygód jeszcze nie miała. Musiała przyznać, że podoba się jej takie przerwanie monotonii. Stojąc w drzwiach, zatoczyła dłonią koło obejmując cały gabinet.

— Arresto Momentum.

Rzucony czar powinien znacznie spowolnić nieujarzmione zwierzę. Tak jak i skrzatkę, która nie przerwała prób teleportowania się za kotem.