17 lipca 1972, wieczór
Robert & Lorien & Biblioteka

Odkąd w kamienicy pojawili się kolejno Richard, Charles, Leonard oraz Sophie, ciężko było o znalezienie miejsca, które było w stanie zapewnić Robertowi potrzebne ilości spokoju oraz ciszy. Dom stał się zbyt tłoczny. Zbyt głośny. Nazbyt pełny ludzi. Odnalezienie się w tych nowych warunkach, nie było zadaniem łatwym. Zwłaszcza, że przez długie lata, wszystko wyglądało tutaj zupełnie inaczej.

Salon odpadał. Własna sypialnia również przestała być miejscem dostępnym. Pracownia w piwnicy? No cóż. Człowiek jednak musiał się choć trochę szanować. Z tego samego względu odpadała kuchnia, która była miejscem odpowiednim wyłącznie dla skrzatów domowych oraz kobiet. Do wyboru pozostawały więc gabinet, jadalnia oraz biblioteka. Ze wszystkich tych miejsc, to ostatnie było zapewne tym, w którym Roberta poszukiwano by na samym końcu. Nie dlatego, że z biblioteki nie korzystał. Nic z tych rzeczy. Chodziło o to, że rzadko kiedy było widać, aby opuszczał gabinet. I dla poszukujących go osób, to właśnie on stanowił pierwszy wybór.

Ukryty był pomiędzy regałami. W dalszej części biblioteki. Zapadł się w miękki, wygodny fotel. Taki typu uszak. W rękach trzymał opasłe tomiszcze. Pogrążony był w jego lekturze Była to jakaś wielostronicowa praca dotycząca pieczętowania. Tak przynajmniej można było wywnioskować po tytule. Na to właśnie zdawał się on wskazywać. Robert od dawna to zgłębiał. Starał się z tym zagadnieniem odpowiednio zaznajomić. Już zapoznając się z samym zasobem domowej biblioteki, łatwo można było zauważyć, że dla któregoś spośród mieszkańców tej nieruchomości, tematyka run oraz pieczętowania była wyjątkowo bliska. Poświęcać musiał jej wiele uwagi.

Skupiony na zapoznawaniu się z zawartością kolejnych stron, korzystał z panującego w bibliotece względnego spokoju. Nie zwracał większej uwagi na otoczenie. Z tego też względu nie usłyszał, a także nie zauważył kolejnej osoby, która zabłądziła w to miejsce, przypadkowo bądź wręcz przeciwnie, decydując się mu przeszkodzić. Oderwać go od dotychczasowego zajęcia.

- Richard? - rzucił w eter, przekonany, że jeśli ktoś znalazł się tutaj o tej porze, to musiał to być brat. Nieistotne, że ten książek przecież nie czytał, a bibliotekę odwiedzał od święta. Ostatni raz zapewne przy okazji tej sytuacji, kiedy z jednej takiej ukradł kilka książek na prośbę Roberta. Znaczy nie do końca na prośbę, bo Robert go o samą kradzież nigdy nie poprosił. Jedynie o zdobycie konkretnych materiałów, ale... dobra, zostawmy to. - Zaraz będę kończył, nie musiałeś organizować wyprawy poszukiwawczej. - poinformował go. Albo raczej osobę, co do której był przekonany, że tym Richardem musiała być. Mieli bowiem wciąż sporo do porozmawiania. Sporo planów do omówienia. Świadomy tego Robert, zerknął nawet na zegarek, żeby sprawdzić godzinę. Późna. Cholernie późna. Aczkolwiek jaka to różnica? I tak ostatnimi czasy sypiał cholernie mało. Praktycznie tyle co nic.

Osobą, która pojawiła się w bibliotece, nie był Richard. Poczynił w tym przypadku błędne założenie. A do tego też założenie zbyt szybkie. W ogóle przy tym nie pomyślał. Na jego obronę, na obronę Roberta - takie pomyłki nie zdarzały się jemu szczególnie często. Ta konkretna wynikała najpewniej z dość prostej przyczyny. Nadal nie zdołał przyzwyczaić się do tego, jak dużo osób zamieszkiwało obecnie kamienice. Jeszcze nie tak dawno temu, żył tutaj w zasadzie sam. W okresie wakacyjnym natomiast z córką. Odzwyczaił się od tego, że budynek mógł tak po prostu tętnić życiem. Aby przyzwyczaić się na nowo, zwyczajnie potrzebował czasu. Dużych ilości czasu.

Tak samo, jak on nie powinien być zaskoczony obecnością Lorien, tak Lorien nie powinna być zaskoczona tym, że natrafiła na męża właśnie w tym miejscu. I może nawet tego zaskoczenia obydwoje by uniknęli, gdyby nie to, że żadne z nich do tej pory nie starało się jakoś lepiej tego drugiego poznać. Złożyli podpisy pod aktem małżeństwa, ale samego małżeństwa, tak po prawdzie nie próbowali stworzyć. Dbali jedynie o pozory. Fasadę. O to aby odpowiednio prezentować się w oczach innych.

- Lorien. - stwierdzenie faktu, któremu nie towarzyszyło w tym momencie nic, co można byłoby w sposób jednoznaczny uznać za przejaw niechęci w stosunku do obecności kobiety w tym miejscu, o tej porze. W chwili, kiedy najwyraźniej sam zdecydował się właśnie tutaj ukryć. Zapewne celem zyskania tej odrobiny spokoju.

Jeśli wypowiedziany żart go rozbawił, to tego również po sobie nie pokazał. Zamiast tego w pierwszej kolejności spojrzał na zegarek. Sprawdził godzinę. Przy pomocy zakładki oznaczył stronę, na której skończył czytać. Później zamierzał do tego wrócić. Niekoniecznie będzie to później w tym dniu, ale to już rzecz bez znaczenia. A przynajmniej bez znaczenia jakiegoś takiego, cóż, po prostu większego.

- Masz na policzku pozostałości proszku fiuu. Byłaś gdzieś? - proste pytanie. Stojąca za nim chęć sprawowania kontroli? Być może. Czekając na odpowiedź, obserwował jak zbliża się do starego gramofonu. Niezbyt często zdarzało się, aby ktokolwiek z niego korzystał. Sam Robert miałby zapewne nawet spore wątpliwości odnośnie tego czy sprzęt wciąż się do czegokolwiek nadawał. - Nie przejmuj się moją obecnością. Długo nie potrwa. - zareagował na pytanie. Tylko czy faktycznie znaczyło to, że muzyka miała mu nie przeszkadzać? Prawda była taka, że na usta wręcz cisnął się komentarz w stylu: o takie kwestie wypadałoby zapytać wcześniej. Zanim jeszcze zdążysz w kierunku takiego gramofonu wykonać swoje pierwsze kroki. Podjąć związane z nim działania.

Cale szczęście, Robert Mulciber był tym człowiekiem, który wbrew stwarzanym pozorom, wbrew temu co zdawał się prezentować, sztukę gryzienia się w język opanował w stopniu niemalże mistrzowskim. Mało który człowiek mógłby się z nim na tym polu równać.

Mówiła. No cóż. Prawda była taka, że Lorien przekazywała zapewne całkiem sporo informacji, w stosunku do których Robert świadomie pozwalał na tym, aby wpadały jednym, a następnie wypadały drugim uchem. Niby wiedział, że powinien, ale zwracanie na żonę odpowiedniej uwagi przychodziło mu z pewnym trudem. Nie był do tego przyzwyczajony. Nigdy dotąd nie zdarzyło mu się, aby zmuszony był trzymać rękę na pulsie w przypadku kobiety. Bo kobiety praktycznie nigdy nie stanowiły realnego zagrożenia. Nie leżało to w ich naturze. Oczywiście, istniały wyjątki, ale te policzyć można było na palcach jednej ręki.

Jeden taki wyjątek znał nawet niegdyś całkiem dobrze. Bardzo dobrze.

Aczkolwiek wcale teraz o nim nie myślał.

- Musiało mi w takim umknąć. - odpowiedział. Doskonale zdawał sobie przy tym sprawę z tego, że nie powinien załatwiać tego tematu w sposób ostry. Może i przez lata sporo stracił, jeśli chodziło o zwykłą gadaninę. Jakąś tam charyzmę. Może według niektórych zdziwaczał, co było efektem odcięcia się od dawnych znajomych. Rezygnacji z pojawiania się w miejscach publicznych. Nadal jednak w pewnych kwestiach pozostawał zorientowany. Całkiem nieźle zorientowany. Gorzej jednak z wykorzystaniem tego w praktyce. -  Powinnaś się upewnić, że jestem świadomy tego, dokąd się udajesz. Jako Twój mąż powinienem odpowiednio o Ciebie dbać. Zwłaszcza w Twoj... zwłaszcza w naszej obecnej sytuacji. - bo przecież ta sytuacja dotyczyła ich obojga, nie tylko jej, prawda? Choć to Lorien radziła sobie z tym gorzej, choć to ona mocniej to odczuwała, tak naprawdę tkwili w tym obydwoje.

A przynajmniej to starał się przekazać.

Tak starał się to przedstawić.

Miał przy tym nadzieje, że nie zostanie to odebrane w niewłaściwy sposób. Odczytane jako próba odbierania jej swobody. Ograniczania wolności. Choć oczywiście o to właśnie Robertowi chodziło. Bo choć potrzebował mieć Lorien przy sobie, miał w stosunku do niej pewne plany, to zarazem nie chciał przeżywać powtórki z rozrywki i biegać za nią przez praktycznie całą północną Francję. Nie mógł na te bzdury tracić czasu. Nie mógł ryzykować, ponieważ kolejny taki przypadek mógłby kosztować go życie.

Mógł odezwać się wcześniej. Oczywiście, że tak. Miał możliwość aby zareagować na to z odpowiednim wyprzedzeniem. Poprosić kobietę o to, żeby się ze wszystkim wstrzymała jeszcze przez chwilę. Kilka chwil? Do czasu aż opuścił bibliotekę. Wyglądało jednak na to, że zamiast tego wolał ją obserwować. Czekać na rozwój wydarzeń. Na ciąg dalszy podjętych działań. Może naiwnie liczył na to, że pytanie padnie wcześniej?

Albo po prostu nie interesowało go to. Nie stanowiło to realnego problemu, skoro nie zamierzał w bibliotece zostawać na dłużej. W przeciwieństwie do Lorien, kiedy chciał być sam, to musiał być sam absolutnie. Nie wchodziło w grę nawet ciche towarzystwo. Takie praktycznie niezauważalne. Bo on nie był w stanie tego towarzystwa nie zauważać.

- To dobrze. Zapamiętam na przyszłość. - zareagował na jej słowa. Na tą deklaracje. Nie poinformował zarazem, że jemu obecność tej drugiej osoby czasem przeszkadzała. Nie uważał aby to było konieczne. Aby ta wiedza miała być jej do czegokolwiek potrzebna. Przydatna. - A skoro już na siebie wpadliśmy, chciałbym poruszyć pewną kwestię. Jeśli więc możesz... - wskazał jej wolne miejsce. Te miejsce, do którego już i tak zmierzała. Zaprosił do rozmowy. Miał przy tym nadzieję, iż rozmowy krótkiej. Wszak sam dopiero co zapowiedział, że długo tu nie zabawi; że zaraz bibliotekę opuści. Gabinet zapewniał jednak więcej spokoju oraz prywatności, choć zarazem był pierwszym miejscem, w którym go poszukiwano.

Będzie musiał nad tym później pomyśleć. 

Odczekał chwilę. Dał Lorien dość czasu, żeby usiadła. Ewentualnie zgodziła się z nim porozmawiać na stojąco, jeśli ostatecznie nie zamierzała korzystać z fotela. Do tego jej przecież nie będzie zmuszał. Nie miało to sensu. Nie zareagował w żaden sposób, kiedy przechodząc przed nim, pozwoliła sobie przesunąć palcami po ramieniu. Ani negatywny, ani pozytywny.

- Wyglądasz lepiej. Londyn Ci służy. - zaczął, nieco niezgrabnie. Nienawykły do tego, aby kogokolwiek komplementować. Nie za bardzo wiedząc jak się za to zabrać. Jak zrobić to w odpowiedni sposób. Bo robić tego nie musiał. Nie musiał od dawna się o nic starać. Tego rodzaju kwestiami przejmować. Nie było mu to potrzebne. Przy tym wszystkim ciężko było stwierdzić czy były to słowa szczere. Prawdziwe. Rzeczywiście tak myślał czy po prostu starał się od czegoś zacząć? Odpowiednio poprowadzić rozmowę? Z dbałością o każdy jej szczegół? Każde wypowiedziane słowo? Zdanie? Ostrożnie, aby nie wywołać żadnych komplikacji. Nie doprowadzić do żadnej kolizji.

Dla niektórych ludzi, małżeństwo nie było niczym więcej jak kolejną, zawartą umową. Porozumieniem, którego szczegóły zostały wcześniej uzgodnione przez obydwie strony, i na którego końcu widniały dwa podpisy. Podpisy należące do dwóch osób, które miały czerpać z tego pewne korzyści. Do takich właśnie zdawał zaliczać się związek Roberta oraz Lorien Mulciberów. Żyli bardziej obok siebie niż razem ze sobą. Funkcjonowali bardziej jak współlokatorzy niż faktyczni partnerzy.

Żadne jednak nie wydawało się na ten stan rzeczy narzekać.

- Robercie pokładam w Tobie większą wiarę, niż żeby się upewniać za każdym razem czy mnie słuchasz. - słysząc te słowa darował sobie komentarz. Darował sobie jakąkolwiek reakcje. Skupił się natomiast na tym, co padło chwilę później.

Oczywiście, że to nie będzie łatwe. Dobrze zdawał sobie z tego sprawę.

- Dbanie o Ciebie nie jest już ich obowiązkiem, a moim, Lorien. - pozwolił sobie zwrócić uwagę na ten szczegół. I ktoś naiwny mógłby może pomyśleć w tym momencie, że tak troskliwego, opiekuńczego partnera, to nic tylko ze świecą szukać. Problem w tym, że słowa bardzo często warte były tyle co nic. I podobnie dużo człowieka kosztowały. Brzmiały ładnie, ale na tym właśnie wszystko zdawało się kończyć.

Nie śpieszył się z tym, żeby odpowiedzieć cokolwiek na pytanie, które zadała. Zareagować na propozycje, która się za nimi kryła? Na początku po prostu na nią patrzył bez słowa. Robert Mulciber nie był człowiekiem towarzyskim. Chętnym do spotkań. A kiedy dodać do tego, że spotkać miałby się z własną teściową? Z Adeline Prewett? Zapewne dużo chętniej oddałby się w ręce Czarnego Pana - sam by go poprosił o zaciśnięcie palców na gardle. O pozbawienie oddechu.

- Wystarczy, że przed wyjściem mnie poinformujesz. - nie odmówił wprost. Zamiast tego poprosił raz jeszcze o stosowanie się do tej prostej zasady. Chciał informacji przed wyjściem. Nie rano, podczas śniadania. Nie w momencie, kiedy coś innego zaprzątało jego głowę i najpewniej nawet jej nie słuchał.

Nieistotne, że to ostatnie mogło mieć miejsce przez lwią część czasu.

Dzień wcześniej, poprzedniego wieczora, powiedzieli sobie dużo. Rzeczywiście tak było. Nie znaczy to jednak, iż nie istniały inne sprawy, które również przydałoby się omówić. Poświęcić im odpowiednie ilości uwagi i czasu. Poczekał aż zajmie miejsce. Aż będzie gotowa, żeby kontynuować, a w zasadzie to rozmowę zacząć.

- O kilka kwestii. - odpowiedział. Niby miał zaraz bibliotekę opuścić, ale nie dało się powiedzieć, żeby śpieszył się jakoś nadmiernie. Śpieszył się z tym w ogóle? - Przede wszystkim powrót do pracy oraz kwestie... powiedzmy, że medyczne. Do tego również drobna prośba, o ile byłabyś taki miła, żeby z tym wszystkim pomóc. - wyjaśnił, nie wychodząc jednak w szczegóły. Tak jak to miał w zwyczaju. Na nie przyjdzie czas za chwilę. Może dwie, albo trzy. W odpowiednim momencie, kiedy daną kwestie wreszcie faktycznie poruszą. Do niej zdecydują się przejść.

Dał jej chwilę na przetrawienie tego. Na zastanowienie się. Względnie spokojne przeanalizowanie. Cokolwiek potrzebowała. Nie była to jednak chwila na tyle długa, żeby możliwe było wtrącenie czegoś więcej. W końcu przeszedł bowiem do tego, co faktycznie miało tutaj jakieś znaczenie.

- Nie chciałbym, żebyś już teraz wracała do pracy na pełen etat. - rzucił.

Poważny. Świadomy tego, czego wymagał. Zdający sobie sprawę z tego, że nie będzie to łatwe do osiągnięcia. Lorien nie da się do tego łatwo przekonać. Dlatego też, zamiast mówić dalej, po prostu urwał po tych pierwszych słowach. Czekał na jej reakcje. Na protesty, których zdawał się być wręcz absolutnie pewien.

Nie oczekiwał żadnych deklaracji. Nie na samym początku. Nie przed tym, jak wszystko jej przedstawi. W odpowiedni sposób postara się nakreślić. Chciał wszystko omówić na spokojnie. Krok po kroku. W taki sposób, aby było to zwyczajnie zrozumiałe. A przy okazji – dało mu nieco większą szansę na odniesienie pewnego… cóż, sukcesu. Tak można to określić.

- Pozwólmy, że dla dobra nas obojga, dla dobra tej… unii, którą stworzyliśmy, udam że tego po prostu nie usłyszałam. – oczywiście, że nie spodziewał się niczego innego. Choć nie był Alexandrem Mulciberem, nie posiadał trzeciego oka, to ta rozmowa… mógłby ją zapewne przeprowadzić całkiem sam. Doskonale bowiem wiedział, w jaki sposób Lorien na to wszystko zareaguje. Tylko czy stanowiło to dla niego faktyczny problem?

- Nie, Lorien. – stanowczy, uparty. Jak często taki bywał przy niej? Jak często w taki sposób się do niej odnosił. – Mówiłem Ci wczoraj, że chcę odzyskać żonę. I zrobię wszystko, żeby ona naprawdę wróciła. – pozwolił sobie odnieść się do nie tak dawnych słów; do słów, które sam wypowiedział. Pamiętała? Nie minęło przecież wiele czasu. Niewiele ponad doba. Były wciąż względnie świeże.

Być może z góry zakładał, że będzie to walka przegrana. Być może nawet nie planował w tym przypadku zwycięstwa? To ciężko było stwierdzić. Pozwolił sobie wyciągnąć w jej kierunku dłoń, nachylić się nad stołem. Zniwelować odległość, która ich w tym momencie dzieliła. Palce dotknęły włosów, prześlizgnęły się po nich. Na tyle, na ile pozwoliła.

Następnie cofnęły się. Robert się cofnął. Przyjął ponownie wcześniejszą pozę.

- Nie chciałbym, żebyś z miejsca rzuciła się w wir pracy. To były ciężkie tygodnie, właściwie nawet miesiące. Uważam, że dla naszego dobra, powinnaś to zrobić powoli. Krok po kroku. Ostrożnie. – wrócił do tematu. Przedstawił jej swoje zdanie. Przedstawił pierwsze żądania, które zdecydował się względem niej wysunąć? Można było to tak odebrać. W ten sposób. – Za jakiś czas na pewno poczujesz się wystarczająco dobrze, ale… to wciąż jest przed Tobą.

Obserwował ją. Starał się wychwycić każdą zmianę. Każdą jedną reakcje na wypowiadane właśnie słowa. Jak bardzo jest niezadowolona? Jak bardzo to wszystko jej nie odpowiadało? Gotów był to ciągnąć. Całą tę farsę. Oczywiście ze względnym umiarem. Jego celem nie było przecież wywołanie tutaj iście karczemnej awantury. Doprowadzenia do przerwania tej rozmowy już na tym temacie.

Nie. To byłoby dalekie względem tego co chciał osiągnąć. Dlatego choć stanowczy, Robert zostawiał jej miejsce na sprzeciw. Na dyskusje. Argumenty. Próby znalezienia jakiegoś konsensusu. Wypracowania rozwiązania, na które zgodziłyby się obydwie strony. I miejsca tego, wbrew temu co mogło wydawać się na pierwszy rzut oka, było w tym przypadku naprawdę sporo. Nic nie zostało zamknięte. Raz i na zawsze ukrócone.