Celebryta, artysta i posiadacz wielu talentów, o których lepiej nie wspominać głośno. Lokalny celebryta, który wielokrotnie występował na okładce Czarownicy i Proroka Codziennego. Przekonany o swojej wielkości, gotów dla sławy zrobić wszystko, do tego posiadający umiejętność skradania serc fanów. Wierzy w sporą część czarodziejskich teorii spiskowych.

Eloise, właściwie Anne Eloise Lebeau, dwudziestoczteroletnia gwiazda brytyjskiej magicznej sceny muzycznej. Eloise znana jest przede wszystkim z emocjonalnych, nagrywanych z udziałem orkiestry symfonicznej utworów, nierzadko wykorzystywanych jako ścieżki dźwiękowe w filmach oraz miłosnych ballad, w których niektórzy czarodzieje doszukują się ukrytych dwuznaczności, sugerujących, że adresatką romantycznych wyznań może być kobieta. Eloise dodatkowo podsyca plotki, twierdząc w wywiadach, że obiektem jej westchnień jest ktoś w branży. Swoją karierę rozpoczęła w 1967 roku zdobywając pierwsze miejsce w Europejskim Festiwalu Muzyki Magicznej. Sceniczna rywalka Saorise Spencer-Moon, z którą walczy o sławę i uznanie.

Saorise Spencer-Moon zaczynała jako śpiewaczka operowa, o której talencie rozpisywała się magiczna prasa. Z biegiem czasu coraz bardziej nudziła ją opera, a coraz mocniej ciągnęło w stronę jazzu, soulu oraz szeroko pojętych eksperymentów muzycznych. Jej utwory, choć niekiedy ekstrawagandzke i wyprzedzające swoje czasy, łatwo wpadają w ucho i zajmują wysokie miejsca na listach przebojów - nie ma osoby w magicznej Wielkiej Brytanii, która chociaż raz nie słyszała jej piosenki. Dwudziestosześcioletnia czarownica posiada także dodatkową przewagę - jest w połowie selkie, zatem jej koncerty można uznać za podwójnie magiczne. Walczy z Eloise o względy publiczności i zdaje się, że w tej wojnie nie cofnie się przed niczym;  kiedy obie panie znajdują się na jednej scenie, atmosfera pomiędzy nimi wydaje się tak gęsta, że można ją kroić. Laureatka licznych muzycznych nagród.

Urodzony w 1900 roku jako najstarszy syn w głównej linii rodu. Dyrektor The Globe. Prywatnie mąż malarki Rose z domu Avery i ojciec Hannibala Selwyna.

Zwykł mawiać, że w jego wieku i na jego stanowisku trzeba być bardziej przedsiębiorcą, niż artystą. Tak też zarządza teatrem - dbając o kontakty z patronami, tonując zbyt zaangażowane politycznie zapędy artystów, pojawiając się regularnie na bankietach i wydarzeniach. Potrafi docenić oryginalną wizję i prawdziwy talent, niekiedy pozwala, by jakieś szokujące dzieło ujrzało światło dzienne, rozumiejąc wartość skandalu dla utrzymania zainteresowania publiki.
Zręczny dyplomata i biznesmen - dla mecenasów i partnerów biznesowych uprzejmy, pełen swobodnej pewności siebie i zawsze elegancki. Pielęgnuje znajomości w niemal każdym czystokrwistym rodzie. Jednocześnie bliscy współpracownicy wskazują na to, że wytwarza presję na osiągnięcia i potrafi być bezwzględny jako przełożony. Nieprzychylni zarzucają mu nepotyzm w sposobie, w jaki wypromował swego syna i innych członków rodziny na gwiazdy sceny.
Po rozpoczęciu rebelii przez Lorda Voldemorta, przyjął oportunistyczną strategię: aby nie tracić widowni ani wśród czystokrwistej elity, ani wśród promugolackich środowisk, stawia na spektakle rozrywkowe i historyczne, podsycając ewentualne skandale obyczajowe pracowników, aby odwrócić uwagę od mniej wygodnych pytań o status ich krwi.

Za młodu jego podboje miłosne i głośny rozwód w czasach, kiedy nie była to powszechna praktyka, odbijały się echem w brukowcach. W latach 50. ku uldze rodziny ożenił się z młodszą o połowę malarką i spłodził dziedzica.