Patrzę dziś wstecz: widzę, jak ostygłem. Nawet obecna wojna nie ma miejsca w mojej głowie. Żyję wokół niej. Nie angażują mnie problemy społeczności.
Marsz Charłaków 69 wywarł na mnie wrażenie, porywała mnie idea równości, uwierzyłem w świat-utopię. Dziś widzę w tym miejscu naiwność. Trzy lata minęły, nic się nie zmieniło, na pewno nie na lepsze.
Zauroczenie urojoną sprawczością, tak miłe duszy. Choć od dawna brak mi tamtego zapału, odnalazłszy go, ponownie chętnie oddałbym się idei. Nie za sprawę, a dla siebie. Żeby w coś uwierzyć i o coś zawalczyć. Charłaki to dobry przedmiot takiej narcystycznej batalii. Nie jestem charłakiem, podzielenie ich losu mi nie grozi. Mógłbym płynąć z ich sprawą. Unosić się ich zwycięstwami, gniewać ich porażkami, a potem wyjść, gdy znów sięgnie mnie zobojętnienie, odsunąć się bez konsekwencji.
Wyłączając bezpośrednio dotkniętych problemem, takich tylko spotyka się podczas walki o prawa uciśnionych: młodego ducha chcącego zmienić świat i cynika, któremu nie dość własnych problemów, więc obłudnie prezentuje światu swą cnotę.
To bardzo pięknie pójść na marsz i powiedzieć miłe słowo. Powiedzieć, że nie należy się charłakom wykluczenie. Zasługują na miejsce w naszym społeczeństwie. I gdyby mi przyszło projektować świat, nie wahałbym się im go dać, lecz nie mam władzy nad rzeczywistością zastaną.
Bo co można zmienić dla charłaków?
Nie trzeba mi mówić, że trącę nihilizmem. Wiem to, lecz nie umiem się go wyzbyć.
Myślę często o tym, co Pani mówi. I myślę, jak Pani uniknęła tego losu. Jak udało się Pani mimo lat uchować w sobie ducha nadziei, niezgody na niesprawiedliwość oraz woli walki (nie podejrzewam Pani o cynizm).

Pani Longbottom,
potrzebuję kogoś, kto założy w pracy zabezpieczenia. Strach brać kota w worku, więc zdam się na Pani polecenie, bo nie wątpię, że takowe Pani ma.

20.08.72

Tesso,

przesyłam drobny upominek z Egiptu.

Całusy
Bren

Szanowna,
ostatnio do mnie doszło, że dużo czasu spędzasz z Anthonym Shafiqiem. Nie zrozum mnie źle, życzę wam dobrze!
Załączam mały prezencik. Jak go zobaczyłem, od razu pomyślałem o tym gałganie. Mam nadzieję, że ty też będziesz o Shafiqu myśleć, patrząc na ten drobny upomineczek.

Widzi Pani, madame Longbottom, tylko potwierdza Pani swoją reakcją moje hipotezy. Co skłania kobietę do tego, aby poczuwała się do obrony atutów danego mężczyzny? Proszę sobie odpowiedzieć samodzielnie.
Miłość nie wybiera, świat idzie do przodu. To żaden wstyd, choć nie spodziewałem się, że on jest aż tak mały. Ale nie kłopocz się, godzina lub dwie palenia i zacznie przypominać Shafiqa.

Kochana ciociu,
ostatnio tak sobie myślała i wymyśliłam czy może mogłabyś mi pomóc w jednej rzeczy to jest powtórzyć ze mną runy i pomóc mi je trochę lepiej opanować? Wiem, że je umiesz i ja bym bardzo chętnie z tobą nad nimi posiedziała, albo gdybyś mogła mi podesłać jakieś książki na ich temat. Albo jedno i drugie.

Szanowna Pani,
w kopercie znajdzie Pani zabytkową monetę. Nie jestem kolekcjonerem, nie znam jej dokładnej wartości. Dla mnie jest ona żadna. Codziennie mijam Pani sklepik i gdy trafiła w moje ręce, od razu przyszło mi do głowy, że tu będzie dobre dla niej miejsce.
Proszę przyjąć więc ten podarunek w zamian za to, że mogę cieszyć dzień w dzień oczy uroczą wystawą Pani zakładu.