Osiem długich lat od „wypadku” Castora, a jedno pozostawało niezmienne – Elijah naprawdę nienawidził Munga.

Nie chodziło może o samą instytucję, której przecież przyświecał cel niesienia pomocy chorującym członkom magicznej społeczności, nie; chodziło raczej o przytłaczającą (w jego mniemaniu) atmosferę tego miejsca. Od zapachu przeróżnych eliksirów, warzonych starannie przez uzdrowicieli, coś przewracało mu się w żołądku; widok czarodziejów dotkniętych schorzeniami, o których nawet nie śnił, zmuszał go do odwrócenia spojrzenia. Gdzieś w głębi duszy – w jakimś jej ciemnym, zakurzonym, zapomnianym kącie – Elijah zdawał sobie sprawę dlaczego tak się działo.

To przez ciebie Castor wegetuje w tym piekle.

Na początku rodzice – głównie matka, bo to jej serce złamało się najmocniej tego feralnego dnia – chcieli, by Castor przebywał w domu. Kilka razy dziennie wykwalifikowana uzdrowicielka odwiedzała pacjenta w pokaźnej, rodowej rezydencji, w towarzystwie klątwołamaczy. Na przestrzeni miesięcy różni ludzie wkraczali do ich domostwa i próbowali wszystkiego, a rodzice nie szczędzili pieniędzy; mimo tych wysiłków najstarszy syn rodziny pozostawał pogrążony w magicznym letargu. Wkrótce podjęto decyzję, by Castor został na stałe przeniesiony do Munga, bo jego cicha obecność pogłębiała depresję pani Burke. Mijające lata nieco złagodziły ból, lecz przecież nie przyniosły ulgi; stan Castora nie zmieniał się od lat.

I o to, by tak pozostało, jego młodszy brat modlił się usilnie każdego dnia.

Wkroczył do gmachu magicznego szpitala pospiesznym, nerwowym krokiem, klnąc pod nosem i co rusz zerkając na drogi zegarek zdobiący przegub – prezent od Deborah z okazji rocznicy ślubu. Drogę do odpowiedniego oddziału znał na pamięć; był nawet na tyle uprzejmy, by zamienić kilka grzecznościowych słów z bardziej znanymi uzdrowicielami, których tożsamości zdążył poznać w ostatnich latach. Starał się zerkać do pokoju Castora chociaż raz w tygodniu, w zależności od napiętego grafiku; czasem zabierał nawet ze sobą Alexandra. Jego trzyletni syn interesował się dosłownie wszystkim, na czym spoczęły jego ciekawskie oczy – a to znaczyło mniej więcej tyle, że Elijah cierpliwie musiał tłumaczyć pracę uzdrowicieli i dlaczego wujek się nie budzi. I tak w kółko.

Dzisiaj był jednak sam i niemalże się spóźnił; odetchnął głęboko, stając w drzwiach pokoju i zauważając znajomą uzdrowicielkę. Często widywał ją przy bracie, i szybko skojarzył kobietę z czasów szkolnych. Wydawała się spokojna, poważna, niemal surowa – ale nie jemu było oceniać. Słyszał, że miała nienaganną opinię, i tylko to się liczyło.

Chociaż, w przypadku Castora, może niekoniecznie.

- Dwadzieścia minut z ręką na sercu – teatralnie przyłożył dłoń do torsu, uśmiechnął się niemalże wesoło – jakby byli dobrymi znajomymi – i stanął przy łóżku brata, patrząc na pogrążoną we śnie twarz.

Wtedy przestał się uśmiechać.

- Jedna ze stażystek powiedziała mi, że dwa dni temu zgiął palce prawej ręki. Ponoć na kilka sekund – zerknął na rudowłosą kobietę, tym razem zachowując absolutną powagę. – Czy to w ogóle możliwe, czy mojemu bratu towarzyszyła jakaś wyjątkowo niekompetentna czarownica?

Bogowie, jeśli istniejecie, nie pozwólcie mu się obudzić…

Starał się, by wyraz jego twarzy pozostał neutralny, wręcz obojętny. Dla postronnego obserwatora mógł jawić się jako ktoś, kto faktycznie jest zainteresowany obecnym stanem zdrowia krewniaka; w rzeczywistości martwił się jedynie o własne dobro. Widok Castora nie należał do przyjemnych – jego wymizerowana twarz straciła dawny urok, wątłe ciało musiało być słabe w wyniku nieustającego snu. Gdyby Elijah miał w sobie chociaż odrobinę empatii, zapewne ten widok prześladowałby go co noc, nie pozwalając zasnąć; w praktyce jedynie myśl o przebudzeniu brata wzbudzała niepokój.

- Nie musi pani przepraszać – wtrącił zaraz, zdając sobie sprawę, że jego poprzednie słowa mogły faktycznie wybrzmieć gburowato i niemiło. Nie mógł winić panny Bulstrode za zachowanie i słowa innych pracujących na oddziale. Do tej pory mógł śmiało stwierdzić, że stojąca naprzeciw niego kobieta faktycznie starała się z całych sił, by Castor ponownie wrócił do realnego świata. Jej motywacja pozostawała dla Elijaha zagadką – współczucie, chęć osiągnięcia perfekcji w zawodzie? Mimo wielu lat, podczas których natykali się na siebie wzajemnie, nigdy o to nie zapytał. Żadne nie przekroczyło cienkiej granicy między obojętną uprzejmością a rzeczowymi rozmowami o stanie zdrowia najstarszego z synów pana Burke’a.

- Wolałbym uniknąć takich sytuacji w przyszłości, rozumie pani… Moja matka nadal bardzo przeżywa wypadek Castora. Gdyby usłyszała o poprawie, której nie ma, mogłoby to ją załamać – dodał już łagodniejszym tonem, wyjaśniając motywy wcześniejszej wypowiedzi. Oczywiście dla świata zewnętrznego Burke’owie nadal stanowili potężną rodzinę, której nie złamał nawet wypadek dziedzica – i chyba tylko personel Munga widział przelane łzy, przekleństwa i błagania członków rodu. Sam Elijah był raczej oszczędny w okazywaniu emocji, szczególnie w obecności osób trzecich. Czasem przyłapywał się na tym, że mówił do Castora, lecz były to puste słowa, jedynie na pokaz; coś o niedawno wykonanych pracach w atelier, co nieco o Alexandrze, który stanowił dumę i radość Elijaha. Mógł domyślić się, że Florence – którą, swoją drogą, kojarzył już przecież z lat szkolnych – niejednokrotnie słyszała te wypowiedzi. Nawet, jeśli tak było, nigdy nie dała mu odczuć, że mógłby to być powód do wstydu.

Burke skinął powoli głową, rozważając słowa kobiety; wydał cichy pomruk aprobaty dla jej starań, chociaż jednocześnie poczuł niepokój; co by się stało, gdyby ta kobieta zdjęła klątwę jego brata?

- Mogę o coś zapytać? – zaczął nagle, i nie czekając na potwierdzenie, wziął głęboki wdech i pozwolił słowom płynąć swobodnie. – Dlaczego sprawa Castora jest pani aż tak bliska? Proszę nie zrozumieć tego źle, ale większość uzdrowicieli odpuściła próby zdjęcia klątwy po… jakim czasie, może roku? Pozwalają, by egzystował w tym szpitalu, a nasza rodzina rozumie, że nic więcej nie da się zrobić – podchwycił spojrzenie oczu kobiety; obsydianowe tęczówki mężczyzny nie wyrażały nawet cienia uczuć, chociaż wypowiadane zdania były uprzejme. – Z pewnością ma pani innych pacjentów. Takich, którzy mają realną szansę na powrót do zdrowia.

Dał tym samym jasno do zrozumienia, że samemu nie wierzył w cudowne ozdrowienie brata. Nie chodziło o wątpliwość związaną z umiejętnościami Bulstrode, nie; wolał zdecydowanie bardziej zniechęcić kobietę do podjęcia kolejnych prób, których sam fakt burzył jego ułożony spokój. Elijah wyjątkowo łagodnym gestem poprawił kołdrę okrywającą Castora niemalże po samą szyję, milknąc i przyglądając się pogrążonej we śnie twarzy, niegdyś tak pełnej życia.