[22.08] Księżycowy Staw – Herbatka po obiedzie

Ruda nie spodziewała się, że ten dom będzie krył w sobie tyle tajemnic. Może nie było jej tutaj od początku, bo musiała ogarnąć zmianę w pracy, jednak i dla niej nie zabrakło tu rozrywki. Ogólnie całkiem niezła impreza się kręciła, Heath lubiła jak dużo się działo, więc nie zamierzała narzekać.

- Ruchałaś się ze śmierciożercą? FUUUUJ. - Wood skrzywiła się słysząc słowa Millie, może nie powiedziała tego wprost, ale ona już swoje dodała. - Znaczy wiesz, każdemu mogło się zdarzyć, ale dalej fuuuuj. - Nigdy nie wiadomo przecież kto był po której stronie mocy.

Wood nie znała ich wszystkich jakoś mega mocno, nie przeszkadzało jej to jednak w tym, żeby siedzieć tu teraz i żreć słodycze popijając je pyszną herbatką. Musiała nawiązać bliższe więzi ze starszą częścią Zakonu Feniksa, skoro niedawno i ona do niego dołączyła. Szkoda, że nie było tu Charliego, jemu na pewno też by się spodobało w Księżycowym Stawie. Miała świadomość, że musiał się chować, był w końcu Rookwoodem, a czystokrwiści współpracujący z takimi jak oni nie byli mile widziani, zresztą własna rodzina próbowała go sprzątnąć z tego świata kilka miesięcy temu. Była więc samotną wyspą, najmłodszym ogniwem w Zakonie Feniksa, co wcale jej nie przeszkadzało.

Ruda za cholerę nie znała się na herbacie, więc w ogóle nie zauważyła, że daje grzybem, wypiła całą filiżankę dosyć szybko, bo wpychała co chwilę kolejne ciastka do paszczy, popijanie sprawiało, że mogła więcej zjeść.

- Może z wami nie latałam, ale też zaliczyłam wspaniałe podbijanie nieba, uratowałam nawet tę chatę przed spaleniem, zaczęłam się zastanawiać, czy się nie przebranżowić na strażaka. - Była bardzo dumna z tego, że udało jej się ugasić pożar, który zaczął chłonąć ogród.

W tej rundzie każdy rzuca: [roll= Emocje] (bez spacji) i herbatka podbija taki vibe posta. Nie musicie pogrążać się w ekstramach i tonąć w rozpaczy lub euforii (to potem), ale idźcie za głosem Losu, który dobija się do Waszych drzwi. Emocja, którą dostaniecie podąży z Wami w tej wędrówce.

- Jak możesz porównywać karmienie ciastkami do ruchania? - Najwyraźniej trochę to przerosło Rudą, nie do końca wiedziała, czy faktycznie chce ciągnąć ten temat dalej, bo miała wrażenie, że i tak tego nie zrozumie. Jej mały móżdżek nie był w stanie tego do końca przetrawić, może jak będzie starsza, jak oni to będzie potrafiła zrozumieć takie aluzje, czy coś. Póki co chyba jednak nie do końca jej się to udawało.

- Ach tak, rozjebałam jeszcze kościotrupa, dzięki za przypomnienie! - Rzuciła zadowolona z siebie do Thomasa F., jak mogła zapomnieć o tym spektakularnym pierdolnięciu w tę górę kości. - Co wy byście tutaj beze mnie zrobili... - Lubiła czuć się doceniona, nie miała też oporów przed wpadaniem w samozachwyt, jak widać nadal miała w sobie niektóre cechy celebrytki, chyba nigdy jej to nie opuści. Nie, żeby jej to specjalnie przeszkadzało, za to towarzystwu mogło. Była aż za bardzo pewna siebie, ale miała ku temu powody, kto by nie był, gdyby był tak cudowny jak ona?

- Co zrobił wujaszek Erik? Wyjebał się ze schodów? - Nie usłyszała jeszcze pełnych informacji na temat tego, co działo się w rezydencji, jako, że lubiła wsadzać nos w nieswoje sprawy, to postanowiła się zainteresować tematem.

- Thomas ma trzecie oko w dupie? - Spojrzała na brygadzistę z zainteresowaniem. Nie miała pojęcia, co tu się dzieje, ale w sumie to było całkiem zabawnie z tymi trzema zgredami. Może nie tacy straszni dziadersi jak się jej wydawało?

Wypiła filiżankę herbatki do dna, mimo tego, że nie smakowała najlepiej, zagryzła ją kolejnym ciastkiem, które miało pomóc jej się pozbyć smaku tego jakże wspaniałego trunku, którym ją uraczyli.

Później odezwał się Thomas, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę i próbowała zrozumieć, co właściwie pierdolił, zawiesiła na nim swój wzrok na dłużej.

- Ty wybrakowana? Mam wrażenie, że nas wszystkich trochę przeorało to Beltane. - Miała świadomość, że Millie wylądowała w psychiatryku, więc ją może nieco bardziej niż innych, ale nie była jedyną osobą, która ucierpiała. - Ja myślałam, że mnie wyjebią z roboty po moim popisie wtedy. Strasznie dałam dupy, do dzisiaj mi za to głupio. - W końcu Ruda została chyba jednym z najbardziej poturbowanych funkcjonariuszy, skończyła zakopana żywcem, nieprzytomna. Nadal jej było trochę głupio, że tak się to wszystko potoczyło.

Emocje pozostają z nami już do końca, czas dorzucić zmysły, które uwrażliwią nas na otoczenie i wszechobecną magię! Uwaga to nie do końca omamy, ale podrasowane postrzeganie otoczenia. Każdy w swojej turze rzuca [roll= 1d6] (bez spacji) i zagląda do swojego wyniku poniżej. Poza wskazaniem zmysłu, który zaczyna dominować i przejmować kontrolę, dorzuciłam kilka inspiracji jak można podejść do tematu.