Zakupy rzecz ważna. Norka lubiła sama się tym zajmować, aby mieć pewność, że składniki do eliksirów będą najwyższej jakości. To było dosyć istotne, szczególnie, że z jej mikstur korzystali głównie Zakonierze, więc musiała mieć pewność, że będą działały tak, jak powinnym nie chciała bowiem zawieść swoich przyjaciół. Sama Figg nie walczyła przecież jakoś mocno, a jedynie wspierała ich swoim kunsztem rzemieślniczym.

Idealnie się złożyło, bo pogoda dopisywała, dzięki czemu i humor był jakiś taki lepszy. Niewiele trzeba człowiekowi do szczęścia.

Na zakupy wybrała się oczywiście ze swoim bratem, bez niego trudno byłoby jej się dostać z tym wszystkim do cukierni, nie umiała się przecież teleportować, na całe szczęście w przeciwieństwie do niej on był w tym naprawdę wyśmienity. Razem mogli osiągnąć naprawdę wiele. Strasznie cieszyła się z tego, że postanowił zostać z nią w Londynie, chociaż nie wspominała mu o tym zbyt często, żeby nie daj Merlinie nie zaczął się sobą za bardzo zachwycać.

- Myślę, że jest takie prawdopodobieństwo, a co spieszysz się gdzieś? - Spoglądała na niego z zaciekawieniem, bo w sumie wcześniej jej nie wspominał o tym, że zależy mu na czasie.

Miała świadomość, że nie wszyscy lubią zakupy, znaczy w szczególności faceci za nimi nie przepadali, niestety Thomas był przez nią trochę na nie skazany.

Powoli zbliżali się do apteki, Figgówna miała nadzieję, że wejdą do środka, załatwią wszystko i będą mogli pójść popatrzeć jeszcze na jakieś pierdoły, była trochę jak sroka, która kochała błyskotki i chętnie by kupiła sobie coś zupełnie niepotrzebnego.

Byli świadkami dosyć burzliwej dyskusji, Norka miała nadzieję, że uda im się czmychnąć dyskretnie do środka apteki, jednak nie wyszło. Szczęście ich chyba opuściło.

Stanęła za bratem, jakoś zawsze wybierała taką opcję, kiedy robiło się nerwowo, czuła się bezpieczniej stojąc za jego plecami, trochę się wychylała, żeby zobaczyć jak potoczy się dyskusja.

Grupka osób, która znajdowała się przed apteką miała chyba jasno określone zdanie na temat goblinów, niezbyt pochlebne z tego, co udało jej się wywnioskować.

Spojrzała na brata, który dołączył się do dyskusji i już wiedziała, że to co powiedział mogło nie do końca usatysfakcjonować zebranych. Westchnęła ciężko, bo czuła, że to może nie skończyć się dobrze.

- Nie ma sensu się spierać, skoro wszystko działa tak jak jest teraz, to po co wprowadzać zmiany, są inne problemy które trapią nasz świat. - Próbowała brzmieć jak najbardziej neutralnie, zastanawiała się przez chwilę, czy nie łatwiej byłoby im przytakiwać, ale na takie rozwiązanie to już chyba było zbyt późno.

To nie tak, że potrzebowała niańki w postaci brata, ale faktycznie jego obecność ułatwiała jej ogarnięcie wszystkiego. Sama pewnie musiałaby kilka razy się wracać, żeby przynieść do cukierni wszystko, co ją interesowało. Do tego kominki sieci fiuu nie były rozmieszczone, aż tak gęsto, żeby mogła całkiem szybko teleportować się do siebie. Thomas był bardziej ogarnięty od niej w tej dziedzinie magii, więc dzięki niemu nie musiała tracić czasu na przemieszczanie się. Dobrze było mieć go obok siebie, szczególnie w takich sytuacjach, jak ta.

- Dwie? Powiedz które są tymi szczęściarami? - Nigdy nie wchodziła w dyskusje na temat jego życia miłosnego, ale skoro nadarzyła się ku temu okazja, to zamierzała z niej skorzystać. - Ach, to ważne, koty nie mogą być głodne, dobrze, że o tym pomyślałeś. - Norka czasem niestety zapominała o takich podstawowych rzeczach, szczególnie, że ostatnio sporo działo się w jej życiu, miała też dużo pracy i była trochę zakręcona. Po raz kolejny - miała szczęście, że brat czuwał nad niektórymi z obowiązków.

Nigdy nie wiadomo, jakich odpowiedzi mogą oczekiwac obcy. Bez sensu było kłócić się z ludźmi na ulicy o to, kto ma jakie poglądy. Norka też wolała uniknać podobnych sytuacji, bo można było za to dostać w nos, co nieszczególnie jej się podobało.

Dlatego też zrobiło jej się nieco ciepło, kiedy stojący obok ludzie zapytali ich o opinię. Thomas jednak po raz kolejny okazał się być niezastąpiony, całkiem zgrabnie wybrnął z tej konwersacji. Ledwie mrugnęła, a już znajdowali się w aptece, bezpieczni, z dala od ewentualnego zagrożenia.

- Jesteś najlepszy, wiesz? - Zapytała jeszcze brata, bo zaimponował jej tym szybkim i zdecydowanym zagraniem.

- Może im się nudzi, kto wie, albo faktycznie wyczuli okazję, skoro jest niepewnie. - Nie uważała, żeby to był dobry moment na takie zagrywki, bo przecież śmierciożercy panoszyli się po Wielkiej Brytanii, brakowało im tylko tego, żeby czarodzieje prowadzili równocześnie kilka konfliktów, cóż może dzięki temu ci głupcy szybciej by się powybijali. - Nie wiem, co im przeszkadzają te gobliny, przecież od setek lat się tym zajmują. - Nie umiała sobie w ogóle wyobrazić Banku Gringotta bez nich.

Przeniosła wzrok za ladę, ku jej zdziwieniu jeden z przedstawicieli rasy o której rozmawiali znajdował się za ladą. Cóż za zbieg okoliczności. - Zobacz, ci na zewnątrz na pewno nie byliby szczęśliwi gdyby zobaczyli tego tutaj. - Szepnęła cicho do brata, żeby nie daj Merlinie goblin aptekarz ich nie usłyszał, nie chciała wyjść na nietolerancyjną.

Czasem zdecydowanie lepszą opcją było milczenie, nie wiedzieć czemu Norka jeszcze na to nie wpadła, mimo, że przecież jej brat bardzo lubił wprowadzać ją na minę. Powinna to przewidzieć, no ale tego nie zrobiła (może gdyby była jasnowidzem to byłoby prostsze). Gdy usłyszała jego odpowiedź zatrzymała się, posłała mu zabójcze spojrzenie, ale po chwili wybuchnęła śmiechem. - Nie chcę znać reszty szczegółów, oszczędź mi tego, prooooszę. - Dodała błagalnym tonem.

Norka nie lubiła takich sytuacji, bo nigdy nie mogła domyślić się, jakiej odpowiedzi wymagają ci, którzy zamierzali z nią dyskutować. Nie była osobą, która chętnie wchodziła w konfrontacje, nie potrafiła się kłócić i bronić swoich racji. Zdecydowanie wolała milczeć, słuchać, ewentualnie przytakiwać. Dlatego też najlepszą opcją z możliwych dla niej było uniknięcie dalszej rozmowy. Na szczęście Thomas zdawał sobie z tego sprawę, dzięki czemu bardzo szybko udało im się umknąć. Co ona by bez niego zrobiła? Nie musiała na szczęście nad tym gdybać, bo był obok, zawsze kiedy go potrzebowała. Miała farta, że trafił jej się taki brat, mogła na niego liczyć w każdej sytuacji.

- Zgadzam się w stu procentach. Mogliby się zająć czymś konkretnym, takie dyskusje mogą doprowadzić do niepotrzebnego zamieszania. - Gdyby trafili na kogoś kto był skory do kłótni, to pewnie mogłoby się to wszystko potoczyć inaczej. Z drugiej strony, może nawet i lepiej, gdyby zaczęło się większe zamieszanie to BUMowcy mogliby rozgonić to towarzystwo i problem rozwiązałby się sam.

Nie miała pojęcia dlaczego komuś mogą przeszkadzać gobliny w Banku Gringotta, szczególnie, że przecież od zawsze to one tam pracowały. Zmiana obsady w tym miejscu pewnie wiązałaby się z ogromnymi problemami, podejrzewała, że zwykli czarodzieje mogliby nie być do końca kompetentni.

- Ciekawe, czy wtedy podkulą ogon, czy dalej będą gadać te farmazony. - Miała świadomość, że niektórzy ludzie gadali tylko po to, żeby gadać i zmieniali swoje zdanie jak chorągiewki.

- Daj mi chwilę, zaraz wrócę. - W końcu musiała zrobić te zakupy. Podeszła więc do okienia, w którym poprosiła goblina - aptekarza o kilka korzeni waleriany, skaczące bulwy, muchomory i całą masę innych składników. Dłuższą chwilę zajęło mu pakowanie tego, więc Thomas musiał uzbroić się w cierpliwość. W końcu jednak udało jej się odejść od lady. - Chyba mam wszystko, możemy iść. - Powiedziała do brata.

- Chyba wystarczy mi to, co usłyszałam, ale jakby coś, pamiętaj, że jestem. - Thomas mógł zawsze do niej przyjść ze wszystkim, chociaż po tym, co usłyszała przed chwilą wolała jednak nie kontynuować tego tematu, będzie mogła spać spokojniej, czy coś.

Udało im się wyjść z apteki bez mniejszego problemu. Towarzystwo się rozeszło, nie musieli więc się martwić o to, że znowu ktoś ich będzie nagabywał i pytał o zdanie na temat goblinów. Całe szczęście, Norka nie do końca była w nastroju do wdawania się w dyskusje, które jej zdaniem nie miały żadnego sensu.

Brat całkiem zgrabnie odprawił jej zakupy do cukierni. To była jedna z umiejętności, których ogromnie mu zazdrościła, z drugiej jednak strony, gdyby sama potrafiła takie cuda, to nie spędzaliby razem tak dużo czasu, może dzięki temu ich więź była dosyć silna. Potrzebowała go bowiem nawet do takich prostych czynności, jakimi były zakupy.

- Dzięki, co ja bym bez ciebie zrobiła... - Rzuciła jeszcze, aby Thomas poczuł się doceniony, od czasu do czasu wypadało mu powiedzieć coś miłego.

Wreszcie dotarli do zoologicznego, bardzo ważny punkt na mapie podczas zakupów Figgów. Musieli dbać o swoich kocich przyjaciół i odpowiednio ich rozpieszczać.

Norka zaczęła się uważnie rozglądać po półkach, w poszukiwaniu czegoś, co mogłoby podpasować wszystkim członkom kociej rodziny. - Lady najbardziej lubi ryby, wszystkie, w sumie to je głównie je. - Zaczęła więc szukać właśnie takich przysmaków dla swojej kotki, która była dosyć mocno wybredna.

- Karlowi to chyba obojętne... weźmy mu po trochę wszystkiego. - Tak, na pewno by się obraził, gdyby pominęli go w swojej liście zakupów.

Kiedy już wybrali wszystko co mieli, mogli wreszcie opuścić zoologiczny i udać się do cukierni. Norka skorzystała oczywiście z umiejętności swojego brata i dzięki niemu znaleźli się w cukierni dosyć szybko, bo Thomas potrafił zdziałać cuda jeśli chodzi o teleportację.