—05/08/1972—
Oxfordshire (Czarne Wesele), Wielka Brytania
Erik Longbottom & Geraldine Yaxley

Gerry nie miała pojęcia, że Erik zirytuje się tym, że poszła ogarnąć ich wspólnego znajomego. Fakt, zajęło jej to więcej czasu niż zakładała, ale trochę nie miała na to wpływu. Spotkali po drodze kilka innych osób i jakoś tak trochę się to wszystko przeciągnęło. Nie chciała go zostawić samego na tak długo, ale jakoś tak wyszło.

- Przepraszam! - Zaczęła rozmowę od tego krótkiego słowa, bo czuła, że trochę przegięła. - Nie chciałam cię na tyle zostawiać, ale jakoś tak wyszło, mam nadzieję, że mi wybaczysz? - Zrobiła minę zbitego psa, żeby chociaż trochę wzbudzić litość. Nie miała pojęcia, czy to zadziała, czy nie, ale warto było spróbować.

- Próbowałam uratować kogoś innego przed katastrofą, chyba mi się to udało. Cieszę się, że i ty sobie poradziłeś. - Miała lekkie wyrzuty sumienia, że Erik musiał to zrobić sam, ale nie była w stanie ogarnąć wszystkich swoich przyjaciół jednocześnie. Gdyby tylko umiała się rozdwoić...

- Na szczęście obeszło się bez takiego dramatycznego zwrotu akcji, myślę, że dwie kapibary to i tak zbyt wiele jak na jedno przyjęcie, w ogóle nie sądzisz, że to dziwne, że pozwolili na to, żeby coś takiego stało się na takim weselu? - Zastanawiała się, czy tylko jej dało to do myślenia. Nie miała pojęcia, czy ktoś sobie chciał zrobić żarty, ale nie wydawało jej się, żeby Blackowie specjalnie zapewniali gościom takie rozrywki. Ktoś pewnie za to beknie, sama była ciekawa kto.

- Hmm? - Wydusiła z siebie jeszcze, jednak nie było jej dane dowiedzieć się tego, o czym pomyślał sobie jej przyjaciel.

Zmrużyła oczy, bo ktoś odezwał się do nich używając danych osobowych pary młodej. Pięknie, ta osoba musiała być chyba mocno ślepa, skoro pomyliła ich z nowożeńcami. Zdecydowanie ich nie przypominali, na pewno nie wizualnie.

Ger spojrzała spanikowana na Longbottoma, nie miała pojęcia co właściwie się dzieje, czy powinni grać w tę grę, czy od razu wyjaśnić, że coś się pomyliło tym staruszkom.

- Tak, tak, tylko my możemy wpuszczać gości na górę. - Dosyć szybko wcieliła się w swoją nową rolę, nie wiedzieć czemu nie chciała sprawiać przykrości parze staruszków.

Zbliżyła się do Erika i złapała go pod rękę, żeby jeszcze bardziej przypominać parę młodą, tak się chyba zachowywali nowożeńcy, czy coś? Próbowała sprawiać pozory. - Myślę, że możecie wejść na górę. - Dodała z uśmiechem.

- Nie porównuj się do mojego ojca. Wiesz, że on jest niezrównoważnony. - O, to już był cios po niżej pasa. Nie zamierzała ukrywać, że jest inaczej. Akurat Erik powinien zdawać sobie sprawę, że z Gerardem nie było najlepiej, szczególnie po tym, jak spadł z konia i uderzył się w głowę, ciągle gadał coś o jakiejś Karen Moher. Wolałaby, żeby inni nie mieli przyjemności słuchać o tym wszystkim. - Nie bądź taki, nie próbuj wzbudzić we mnie wyrzutów sumienia, już jestem, wszystko będzie dobrze. - Dodała całkiem mocno rozbawiona tą sytuacją. Erik Longbottom bojący się tłumu, tego to się nie spodziewała. - Trochę się zgubiłam, czy dla mnie, czy dla ciebie. - Ona by sobie jakoś poradziła, z dziadkiem, siostrą, wujem, najwyżej uciekłaby z kraju i miała święty spokój.

- Może to jakaś nowa moda, u was w końcu był bóbr, Blackowie nie chcieli być gorsi... - Podzieliła się jeszcze tą drobną myślą, która pojawiła się w jej głowie. - Na naszych przyjęciach też były zwierzęta, znaczy w lesie, ale na nie polowaliśmy, to chyba coś innego. - Nie do końca rozumiała panujące aktualnie trendy, ale nie było to nic nowego.

- Nie sądzę, aby ich rodziny były skłonne pójść na jakiekolwiek odstępstwa, sam wiesz, jacy oni są. - Rookwoodowie i Blackowie mieli pewną opinię wśród czarodziejów, Ger wolała nie myśleć o tym za dużo, bo czuła, że mogłoby się to źle skończyć.

- Perseus przecież niedawno miał inną żonę, zastanawiam się, jak udało mu się rozwieść tak szybko, czy to nie powinno trwać dłużej? - Zapewne miał znajomości, nic innego nie przychodziło jej do głowy. - Trochę nie rozumiem tego, że tak szybko zapragnął mieć kolejną, wiesz, jaki to ma sens, jeśli bierzesz ślub z osobą, którą ledwie znasz, czy to nie powinno znaczyć czegoś więcej? Czy źle myślę. - Yaxley raczej nigdy nie zamierzała brać ślubu, więc te rozważania były dla niej zupełnie nowe. Nie miała pojęcia dlaczego niektórzy decydowali się na taki krok, ale czyż małżeństwo nie traciło na wartości, gdy stawało się codziennością? - Zresztą ta Vespera, ona chyba też już miała męża, a nawet mężów. - Dla Ger świadczyło to o tym, że te decyzje nie były przemyślane.

Na całe szczęście pojawiła się ta para staruszków, która nie dała powiedzieć Gerry wszystkiego, co siedziało jej w głowie. Nie sądziła, żeby Erik miał jakiś problem z wysłuchaniem jej. Mogłaby jednak powiedziec trochę zbyt dużo, co nie zawsze przynosiło odpowiednie efekty.

Schody były dosyć szerokie, dzięki czemu zmieścili się na nich wszyscy. Całkiem zabawna sytuacja, ale jakoś tak Yaxley nie miała serca odmówić tej parze pomocy. Byli starzy, niedołężni, dla takich osób miała w sobie sporo empatii. Nigdy nie wiadomo, jak ona skończy i jak będzie zachowywała się w tym ostatnim etapie życia (o ile w ogóle dożyje takiego sędziwego wieku).

- Och tak, tatuś jest ze mnie dumny, nie mógł sobie wymarzyć lepszej córeczki. - Próbowała brzmieć poważnie, ale wcale nie było to takie proste. Na myśl, że Chester Rookwood mógłby być jej ojcem robiło jej się słabo. Miała Gerarda, który mimo swoich pewnych mankamentów był chyba najlepszym egzemplarzem na jaki mogła trafić. Nigdy na niego nie narzekała, wręcz przeciwnie, naprawdę ceniła swojego starego.

- Jeszcze dzisiaj zabierzemy się do roboty, żeby nie zawieść wszystkich. - Dodała na wzmiankę o dzieciach, chociaż było to chyba skierowane do Erika, Yaxley nie umiała milczeć. Nawet w takiej durnej sytuacji.

Rozglądała się uważnie, kiedy przemierzali pomieszczenie. Gdzieś tu musiał być pokój, w którym znalazłoby się miejsce dla tej pary staruszków.

- Dobrze, że nie przelecieć smoka. - Mruknęła cicho Erikowi na ucho, tak, żeby dziadkowie jej nie słyszeli.

- U nas zwierzęta były odkąd pamiętam, tylko w innej formie. My je zabijamy na rodzinnych przyjęciach. - Dodała całkiem poważnie, bo jednak tutaj nie do końca tak to wyglądało.

Wiele się działo, bardzo łatwo można było się zgubić w tym, co gdzie i kiedy. Czystokrwiści mieli naprawdę bardzo mocno napięte kalendarze, wliczając do tego problemy Yaxley ze wspomnieniami... cóż trochę się w tym wszystkim gubiła. Dobrze było wiedzieć, że nie tylko ona.

- Ja też niezbyt, ale to jedne z tych rodzin, których wolałabym unikać, nie wyglądają na takich, którzy są specjalnie postępowi. - Przynajmniej tak się jej wydawało, ale co ona tam mogła wiedzieć. Sama nie do końca umiała rozgryźć swojego ojca, a co dopiero innych.

- Skoro tak mówisz, to może faktycznie to było zaplanowane, kto wie. - Wcale nie tak łatwo było to ocenić, szczególnie gdy znało się niewielu członków ich rodziny.

Nie miała problemu z tym, żeby udawać, że wie co robi. Para staruszków najwyraźniej nie do końca znała parę młodą, nie wydawało jej się, żeby ktokolwiek mógł się dowiedzieć o tym, że przez chwilę weszła w rolę Vespery. Ona z Erikiem mieli rozrywkę, a para staruszków została zaopiekowana. Brzmiało to, jakby każdy wygrywał w tym układzie, najwyraźniej nie widziała tego, że Longbottom czuje się w tym trochę nieswojo.

Udało im się w końcu znaleźć jakiś pokój. Nie miała pojęcia, czy był zarezerwowany, czy nie. Doprowadzili tam staruszków, którzy pożegnali się z nimi dość czule i rzucili nawet mądre rady na przyszłość. Wspaniale.

Gdy zamknęły się drzwi sypialni odsunęła się od Erika i wybuchnęła głośnym śmiechem.

- Całkiem niezłe to było, nie sądzisz? - Zapytała jeszcze przyjaciela.

- Bylibyśmy idealną parą. - Dodała jeszcze lekkim tonem. Nie dało się zaprzeczyć, że Yaxley i Erik wyglądali razem naprawdę nieźle. Do tego pochodzili z odpowiednich rodzin, cóż ich bliscy na pewno by się cieszyli, gdyby połączyło ich coś więcej.

Cóż, Gerry nie przejmowała się takimi rzeczami. Podchodziła raczej lekko do podobnych sytuacji, bawiło ją to, ale ona raczej mało co traktowała poważnie. Taki już miała charakter. Nie spodziewała się jednak, że to spotkanie ze staruszkami może tak bardzo wstrząsnąć jej przyjacielem. Nie przyzwyczaił się jeszcze do tego, że te starsze pokolenia zawsze mają coś durnego do powiedzenia? Po tylu latach przebywania w towarzystwie powinien być gotowy na wszystko. Ger nie miała z tym problemu, bo jej matka niemalże na każdym obiedzie rodzinnym powtarzała jej, że jest już stara i powinna zacząć interesować się powiększeniem rodziny. Niedoczekanie...

- Czy ja wiem, czy takie przerażające, można do tego przywyknąć. - Sama pewnie w życiu nie zadałaby podobnego pytania nikomu, jak widać jednak niektórzy nie mieli granic. - W przypadku kobiet? Może przejażdżka na kelpie, wiesz, to też dosyć ekstremalne. - Nie miała pojęcia, jak właściwie to wyglądało, w ogóle pierwszy raz spotkała się z tym, że lot na smoku był uznawany za coś, co powinien zrobić mężczyzna, jednak w sumie nigdy jakoś specjalnie się tym nie interesowała, nie obchodziły jej te ich wszystkie durne pomysły. Daleko jej było do typowej konserwatystki.

Mieli problem z głowy. Odprowadzili dziadków do pokoju, mogli opuścić piętro, zejść na dół tymi samymi schodami, którymi weszli. Perseus powinien się cieszyć, że nie spotkał tego małżeństwa i że to akurat oni zajęli się sprawą.

- Dolohov chyba zna się na rzeczy, wiesz, że kiedyś nawet pomógł mi z jedną sprawą? - Dodała jeszcze. Kiedyś podchodziłaby sceptycznie do tego, co mówili wróżbici, ostatnio jednak coś się zmieniło. Zaczynała wierzyć w to, że to ich gadanie ma jakiś sens. Sama nie mogła uwierzyć w to, jak zmieniło się jej zdanie na temat wróżbiarstwa, zdecydowanie już go nie lekceważyła.

- Chyba nie sądzisz, że zmieniłabym nazwisko? Za bardzo lubię swoje. - Dodała jeszcze śmiejąc się przy tym całkiem głośno. Nie wyobrażała sobie siebie nigdy jako czyjejś żony, nie zastanawiała się nad tym, jakie mogłaby nosić nazwisko. Nie była stworzona do tego, aby zostać małżonką. To ograniczyłoby to, co tak bardzo kochała. Jej wolność. Może kiedyś przyjdzie jej zmienić zdanie, może kiedyś pokocha kogoś tak mocno, że będzie chciała to zrobić. Póki co jednak, nie spotkała jeszcze nikogo takiego, dla kogo gotowa byłaby zmienić swoje przekonania.

- Co do rodziny, to mam wrażenie, że moja mogłaby konkurować z twoją. - Szczególnie ostatnio. Yaxleyowie mieli swoje problemy, z którymi przyszło walczyć głównie jej. Nie narzekała na to, że tak się działo, wzięła to na siebie, jak miała w zwyczaju, zależało jej na bliskich, więc nie widziała w tym żadnego problemu, no, może poza tym, że czasem brakowało jej sił, ale jakoś się z tego wszystkiego dźwignie, jakoś sobie poradzi, jak zawsze przecież sobie radziła.

- Tak naprawdę, to nigdy nie zrobiłabym ci takiej krzywdy Erik, cieszę się z tego, że jesteś moim przyjacielem. - Nie była lekkim w obyciu człowiekiem, jej tryb życia był na dłuższą metę męczący, chyba nikt normalny nie byłby z nią w stanie dłużej wytrzymać. Odpowiadało jej to, jak wyglądała ich relacja i nie chciała tego popsuć. Ten komentarz to miał być tylko i wyłącznie kolejny durny żart, który zdecydowała się powiedzieć na głos. Ceniła sobie znajomość z Erikiem, bo jako jedna z nielicznych osób nigdy jej nie oceniał, a był przy niej, kiedy potrzebowała pomocy.

Gerry nie miała tyle szczęścia co Erik, znaczy nie można powiedzieć, że zupełnie, ale ostatnio jej ojciec również nie cieszył się do końca sprawnym umysłem. Wszystko zaczęło się od tego, że spadł z konia i zaczął te swoje opowieści o Karen Moher, myśleli, że mu to przejdzie, jednak tak się nie stało. Yaxley do tego przywykła, ba obiecała mu nawet, że zajmie się tą babą, chociaż nie miała pewności do tego, czy ona faktycznie istnieje. Była więc naprawdę bardzo odporna na wszelkie inne ekscentryczne pokazy innych czarodziejów. Nic nie było jej w stanie zdziwić, ani zaskoczyć, była tolerancyjna jeśli chodzi o takie wyskoki, nawet jeśli nie zawsze były na miejscu.

- To było dawno, na szczęście, zdążyłam się już po tym pozbierać. - Wolała nie chwalić się nikomu o tym, że jeden z jej kochanków okazał się być kotem animagiem, który łasił się do małej dziewczynki. Na samą myśl ją skręcało, na szczęście, jak się okazało Dołohov nikomu o tym nie wspomniał. To tylko zachęcało do kolejnej wizyty w jego gabinecie, zabawne, że jeszcze niedawno uważała wszystkich wróżbitów za bajkopisarzy, jak to się może zmienić w krótkim czasie...

- Dla mnie przez długi czas wróżbiarstwo to były bujdy, jednak chyba zaczęłam zmieniać zdanie. - Akurat Erikowi mogła się do tego przyznać.

- Tak samo okropnie jak Geraldine Longbottom, myślę, że to głupi pomysł byśmy zmieniali nazwiska. - Pociągnęła dalej ten temat, zdecydowanie i ona i jej przyjaciel nie powinni póki co myśleć o zmianie. Nie miała pojęcia, czy Erik miał aktualnie kogoś na oku, i jak wyglądało jego życie miłosne, w sumie jej to nawet zbytnio nie obchodziło, nie rozmawiali ze sobą nigdy akurat o takich tematach, i może to nawet lepiej. Yaxley niespecjalnie lubiła się otwierać i gadać o swoich uczuciach, traktowała to jako słabość, zupełnie niepotrzebną.

- Myślę, że to mogłaby być najlepsza opcja, ciekawe czy wszyscy wyszliby z lasu. - Pewnie ktoś by się z kimś pokłócił, tydzień w lesie brzmiał jak wyzwanie. Z drugiej strony przecież kiedyś byli już razem na wakacjach i ich rodziny nawet jakoś się dogadały, więc może nie byłoby tak źle?

Zaśmiała się w głos słysząc kolejny komentarz Longbottoma. - To prawda, razem bylibyśmy niezwyciężeni. - Przynajmniej tak się wydawało również jej. Erik był całkiem wprawionym czarodziejem, do tego fizycznie potrafił za nią nadążyć, mogliby zdziałać cuda - wspólnie. - Bez sensu tak zabierać im całą zabawę. - W duecie pewnie nikt nie potrafiłby im stawić czoła. - Lepiej będzie, jak zostanie tak jak jest. - Mogli dzięki temu rywalizować ze sobą.