Oboje mieli więc bardzo kiepską noc, bo Victoria oka nie zmrużyła. Była nabuzowana przez większą część poprzedniego dnia, kiedy to wróciwszy nad ranem z wesela, poszła spać, a gdy wstała – bębny i wątpliwej jakości nakurwianie w przypadkowe instrumenty i sytuacja wcale się bardzo nie poprawiła, kiedy późnym wieczorem wróciła z pracy i dostała list od Laurenta, w którym pisał jej, że już wie, kto stał za oskubaniem biednego feniksa z piór i na domiar wszystkiego skrzywdził jeszcze inne zwierzęta w rezerwacie. I że była to ta sama osoba, która rzekomo mieszkała za ścianą jej mieszkania, ta sama, której ryki czasami słyszała, a kogo nie słyszał z kolei nikt inny. Rzekomo, ponieważ tej nocy, kiedy Victoria postanowiła wziąć sprawę we własne ręce i razem z Brenną włamały się do tego mieszkania to zastały… wielkie nic. Żadnych instrumentów, żadnych bębnów, żadnego zespołu muzycznego, ba – nawet żadnego człowieka żywego albo martwego. Właściwie to było tam tak, jakby wcale nikt tam nie mieszkał… A niedługo później odkryły za to coś innego, równie niepokojącego w jej własnym mieszkaniu. W jej salonie, który ścianą graniczył z tamtym mieszkaniem...

Że nie są w jej domu całkiem same z kotami, jak cały czas myślały.

I jak w takich warunkach w ogóle pójść spać? Zgoda, Victoria spała tu do tej pory, tak jak jej koty, ale w najśmielszych snach nie sądziła, że jest tu też jeszcze jakaś obecność, a gdy już wiedziała… Pomijając, ze cierpiała na bezsenność (za to miała cały zapas kadzideł i eliksirów), to po prostu nie zamierzała iść spać. Po prostu n i e.

Ten list napisany do Berhta w środku nocy był wyrazem naprawdę ogromnej desperacji. W końcu wyrwała się z rodzinnego domu, ze szponów własnej matki, z tej toksycznej relacji, w której Victoria niemalże nie miała prawda do własnego zdania, a tutaj… to. Taka niemiła niespodzianka, a było ciemno i późno, normalne osoby w tym czasie spały i kogo ona miała wyciągać z łóżka? Jasne, to mogło poczekać do rana… tylko wolałaby się pozbyć tego problemu jak najszybciej i nie słyszeć już tych wszystkich dźwięków, a poza tym skąd miała mieć pewność, że ten poltergeist nie odwali czegoś gorszego?

Siedziała jak na strunach w salonie, woląc mieć oko na nieproszonego gościa, pasażera na gapę, który też łypał do niej złym, wkurwionym okiem przepełnionym nienawiścią ze swojej kratki wentylacyjnej. Jej koty dotrzymywały jej towarzystwa, malutka czarna Luna wcisnęła się pomiędzy plecy Victorii a oparcie miękkiego fotela, a Błękitny Kwiatuszek leżał na rogu kanapy, przy stojącej obok na podłodze dekorowanej donicy z areką. Zaś w jej myślach kołatały się najróżniejsze scenariusze i prawdę powiedziawszy, to Victoria nie robiła się ani trochę bardziej spokojna. Ale w końcu nastąpiło upragnione pukanie do drzwi – a przez myśli Victorii przeszło błaganie, żeby to był Dægberht, a nie kto inny (cóż, to mógłby być tylko Sauriel i nie to, że nie ucieszyłaby się na jego widok, bo ucieszyła by się bardzo, ale bardzo, ale to bardzo potrzebowała teraz pomocy kogoś, kto potrafił egzorcyzmować duchy).

Bardzo szybko wstała z tego fotela, co spotkało się ze zdziwieniem wtulonego w nią koteczka i wybiegła na korytarz, a potem zbiegła po schodach na parter i dopadła do drzwi, Flint nie musiał więc wcale długo czekać na otwarcie.

– Leży związany jak baleron – wypaliła bez sensu na to przywitanie, ale zaraz rysy twarzy jej złagodniały i rzuciła się w objęcia Berhta, na chwilę zapominając o tym, jaka jest zimna i nieprzyjemna. – Wybacz – wymamrotała i zaraz się odsunęła. Nie była tym urażona, zdążyła się już przyzwyczaić do tego, jak nieprzyjemna jest dla ludzi i nie miała tego nikomu za złe. A przynajmniej starała się nie mieć. – Na Matkę, jak dobrze cię widzieć całego i w jednym kawałku. Dawno wróciłeś? – zagaiła, zamykając za nim drzwi do swojej kamienicy i pozwoliła sobie na chwilę przyjrzeć się dawno niewidzianemu przyjacielowi. Ale nie zmienił się jakoś bardzo, to nadal był ten sam Flinty, pachniał też tak, jak to zapamiętała. Dopiero teraz zwróciła uwagę na świeczkę, którą tak dumnie dzierżył w ręce o tym charakterystycznym fallicznym kształcie… Doskonale wiedziała, co to jest, bo sama miała ich kilka (uważała je za obrzydliwe i nie planowała ich używać… ale kupiła je na złość Robertowi Mulciberowi). Uniosła za to wyżej brwi, patrząc wymownie na Dægberhta – no bo świeca z afrodyzjakiem? Chyba nie miał zamiaru jej uwieść…?

Flint pewnie odebrał jej słowa jako żart w odpowiedzi na jego pobożne życzenie, ale za chwilę miał się przekonać, że Victoria była przy tym śmiertelnie poważna, pomimo tego, jaki to miało wydźwięk i jak absurdalnie brzmiało. Wszystko w tej sytuacji było zresztą absurdalne: od tego, co się działo, jak zostało rozwiązane, do przedziwnego znaleziska, aż po narzędzie, jakim złośliwy duch miał zostać wygnany. Pomimo jednak tego wszystkiego, Lestrange szczerze ucieszyła się na widok dawno niewidzianego przyjaciela. Co prawda jakiś czas emu dostała od niego wiadomość, i pisywał co jakiś czas, tak jak i ona do niego, ale to przecież nie było to samo… Zresztą słanie takich listów nie było do końca bezpieczne, bo i nigdy nie wiadomo, jaka pogoda trafi się nad wodą, i gdzie dokładnie będzie… Ciemnowłosa czuła sporą ulgę na jego widok: od tego, że w ogóle wrócił w jednym kawałku, że miał się dobrze, że go widzi i może usłyszeć, po to, że ściągnięty tutaj w środku nocy faktycznie przyszedł ratować damę z opresji – bo tym właśnie w tej chwili była (co drażniło ją dokumentnie). Tak, Dægberht był oderwany od rzeczywistości, ale Victorii nigdy to nie przeszkadzało. Nie był jednym z tych pustych paniczyków, który nie miał nic do powiedzenia, żył w swoim świecie, ale rozmowy z nim zawsze były ciekawe, rozwijające. Zaś jego wiara w Matkę była wielka. I teraz Victoria mogła powiedzieć, że to rozumie. Tęskniła też za jego śmiechem.

– Nie, po prostu czasami zapominam jaka zimna i nieprzyjemna jestem dla innych – nie o jego słowa chodziło, a o uzmysłowienie sobie, że to nijak nie jest komfortowe, ani przyjemne. Zimno, jakim ziała, powodowało gęsią skórkę w krótkim kontakcie, a na dłuższą metę… była tylko jedna osoba w jej otoczeniu, która była w stanie to znieść ze spokojem i bakiem wzruszenia. – Ja się już przyzwyczaiłam, że ciągle mi zimno, ale dla innych to co innego – dodała i uśmiechnęła się, ale wcale nie smutno. Człowiek był niesamowitą istotą, która potrafiła się tak dobrze adaptować do różnych warunków, i to tak szybko… – Taa… Przepraszam, naprawdę. Ale nie wiedziałam nawet do kogo się z tym zgłosić. Byłam z Brenną jak go odkryłyśmy i mówiła, że zna kogoś, ale jak ją zobaczy w środku nocy, to ucieknie. I tak zresztą wolałabym, żebyś ty się tym zajął – wiedziała, że to się najpewniej będzie wiązało z wyciąganiem go z łóżka w środku nocy… I nie była z tego zadowolona, ale jaki miała wybór? Chyba lepiej się go było pozbyć od razu. Tak, miała nadzieję, że Dægberht jest już na miejscu, ale nie sądziła, że ledwo co wrócił i takiego zmęczonego podróżą tu właśnie ściągała.

– To są świece z afrodyzjakiem – poinformowała go usłużnie i ruszyła w stronę schodów na pierwsze piętro. – Robert Mulciber o mało nie dostał zawału jak je zobaczył sprzedawane na Lammas pod swoim nazwiskiem. Wiem, bo akurat byłam obok jak jakiś chłopak od nich je wyciągnął spod lady i po kryjomu komuś pokazywał i opowiadał co tam mają w środku. Też mam ich kilka, ale tylko dlatego, że Mulciber dostał szału i kazał sobie iść. Nie będzie mi stary grzyb mówić co mam robić – że Bulstrode złamał taką na głowie Notta, to sobie darowała, ale nie mogła odmówić ogólnie opowiedzenia tej krótkiej przypowiastki o świeczkach.

Na piętrze poprowadziła ich w lewo, gdzie weszli przez łukowate przejście do przewonnego salonu, utrzymanego raczej w brązowej tonacji – jedna ściana była kremowa, pozostałe ciemne, było to pomieszanie drewna i kamienia, a meble również były raczej ciemne, co najwyżej rozjaśnione ewentualnymi dodatkami. Okna miała po dwóch stronach pokoju – wychodziły na Pokątną, ale też na tyły kamienicy, teraz zasłonięte były ciemnymi i grubymi zasłonami sięgającymi aż do ziemi. Czego na pewno było tu dużo to kwiatów – małych, dużych, stojących na meblach, albo na podłodze; sukulenty, palemki, w całym domu było chyba kilkanaście różnych odmian kalatei, łańcuchy serc i inne. Na jednej z szafek w salonie stała kolorowa psianka, trująca jak diabli, ale za to zdecydowanie ożywiała cały pokój, w którym panowało raczej ciepłe, nieco przytłumione światło stojących lamp. Na środku, w centralnej części była kanapa, okupowana teraz przez błękitnego kota, dwa fotele (na jednym leżał malutki czarny kotek) i niski stolik kawowy.

– Nie mam innych świeczek. Jak ta podziała, to mi to obojętne. Ale ten duch się w tobie nie zakocha od tego, nie? – wolała się upewnić i tak, było to głupie i absurdalne, ale przyszło jej do głowy, więc musiała zapytać. – Rozstałam się z narzeczonym, a moja matka wpadła w szał, to była taka kopka nad i. Najwyższy czas, żeby wyfrunąć z domu, gdzie nikt mi nie mówi co mam robić, ani nie patrzy na palce – nie była smutna, już nie. I może i rozstała się z narzeczonym, ale nadal miała z nim kontakt… Spędziła z nim Lammas, przetańczyła całą noc na weselu, a na dzisiejszy wieczór byli umówieni… gdzieś na jakimś odludziu. Uważała jednak, że wyrwanie się z domu, to najlepsza możliwa decyzja z korzyścią dla wszystkich. Uśmiechnęła się przy tym do Flinta, żeby sobie nie myślał, że to takie turbo poważne, po czym wskazała mu palcem kratkę wentylacyjną przy ścianie graniczącej z mieszkaniem po drugiej stronie. – Tam siedzi.

– W lustro? A co ma do tego lustro? – Lestrange ewidentnie nie zrozumiała, że właśnie dostała zawoalowany komplement, bo ciągle myślami była w kwestii zimna, która z jej obliczem nie miała zbyt wiele wspólnego jej zdaniem.

A przepraszała, bo zamiast umówić się na kawę czy kremowe piwo i porozmawiać spokojnie o tym, jak przebiegły ostatnie wojaże Flinta, czy o tym, co działo się w życiu Victorii, ona ściągnęła go do siebie w środku nocy, żeby jej pomógł. To wyglądało źle w jej własnych oczach, zupełnie jakby był jej potrzebny tylko do tego i mierziło ją to, przeszkadzało w jej własnej głowie. I tak, przepraszała, że jest w potrzebie - miała do tego tendencję, bo wolała nie zawracać ludziom głowy pierdołami - oczywiście pierdołami w jej własnym mniemaniu. I tak, zawsze miała w sobie ten chłód i dystans, ludzie mieli ją przez to za sztywniarę i “panią protokół” i dopiero przy bliższym poznaniu zyskiwała, bo okazywała się być osobą, która jednak dba o ludzi i wcale nie szczędzi dobrego słowa. Przywykła za to do sposobu życia Berhta, że raz jest, raz znika, że jest niestały jak morze i jednocześnie tak pewny jak przypływ i odpływ zależne od fazy księżyca – tak zgrane z modłami jakie do Pani Księżyca składał. Nic tu nie było dziełem przypadku, to że miał córkę też nie (wszak zbliżenia powodują ryzyko… aż dziwiło, że nie sięgnęli po jakieś eliksiry, by ewentualnej wpadce zapobiec), zaś to, że nie poświęcał jej odpowiednio dużo czasu… dzisiaj nie miał usłyszeć kazania na ten temat.

– Nie wiedziałam nawet czy jesteś już w pobliżu… ale nie poprosiłam nikogo innego – to była akurat prawda. Brenna od razu była gotowa ściągać tu jakiegoś swojego znajomego (który ewidentnie się jej bał), ale Victoria wolała w pierwszej kolejności dowiedzieć się, czy może Dægberht nie mógłby się tym zająć. Nie brała go za pewnik wtedy, kiedy go nie byłom pisał jej, że wraca do Londynu, ale nie wiedziała, kiedy to nastąpi. I miała cichą, och jakże cichą nadzieję, że jednak może już wrócił i po prostu nie zdążył dać jej znać, że jest. Nie pomyliła się, skoro dopiero co zawitał do domu i próbował się przespać. Już w momencie kiedy powiedział, że nie ma swoich rzeczy i to świeczka od Vior, wiedziała, że Flinty nie ma żadnych ukrytych motywów. Ale sama pomyślała, że jego współlokatorka może takie mieć.

– Jeden od Mulciberów po prostu – wzruszyła ramionami. – Jeden z tych, który najwyraźniej przywykł do wydawania rozkazów i myśli, że każdy będzie go słuchać – nie znała go jakoś dobrze, ale na tyle, żeby nie pałać dobrymi uczuciami i po prostu trzymać się z daleka. – W każdym razie zrobił niezły cyrk i jeśli chciał uchronić rodzinę przed wstydem, to zrobił jeszcze większy – a przynajmniej według niej. Bo można to było rozegrać z klasą, ale widocznie nie każdego było na nią stać.

Meble były nowe, bo tak, Victoria była na tyle bogata, żeby sobie na nie pozwolić, ale mieszkanie kupiła już jakiś czas temu, po prostu stało nieużywane z myślą, że “aaaa… może się kiedyś przyda”. Przydało. Znane były za to niektóre kwiaty, które zabrała z rezydencji rodziców, dużo było jednak nowych, powciskanych w chyba każdy kąt tego mieszkania, nie tylko salonu.

Podążyła za spojrzeniem Dægberhta, a jej wzrok padł na błękitnego kota.

– Tak. I tak, jest niebieski. To Błękitny Kwiatuszek, wzięłam go ze sobą z Kociego Azylu na Lammas. A to Luna – tu wskazała na całkiem czarną małą kulkę zwiniętą na fotelu. – Zrobię – obiecała, ale nim się ruszyła, przez moment obserwowała, jak Berht bierze sobie stołek, żeby zajrzeć do pechowej kratki. Łypnęło na niego złe, pełne nienawiści żółte oko istoty, która ewidentnie była zakneblowana… i rozwiązywana jak syneczka gotowa do wędzenia, wciśnięty w ten kanał wentylacyjny – Victoria nie kłamała. – Przystojniak, nie?

Chwilę później Victoria teleportowała się do kuchni, żeby przygotować Flintowi herbatę.

Victoria była czasami irytująco wręcz bystra i spostrzegawcza, a czasami koszmarnie niedomyślna – jak zresztą teraz, kiedy cały czas pewna, że chodzi o tę jej przypadłość, nie załapała komplementu, który Flint próbował przemycić.

– Och, naprawdę? – nie powinna się temu tak być może dziwić, nieraz widziała przecież, jak mężczyźni się za nią oglądają, czasami to też słyszała i niby była świadoma swojej urody, lecz nie przykładała do tego aż tak dużej wagi. I chyba słyszała to za rzadko od osób, od których chciała to słyszeć, łatwo można było więc stracić tę pewność siebie, a już zwłaszcza działo się to w ostatnim czasie. Piękno było względne, lecz kto nie chciał się podobać innym… Victorii zrobiło się więc jednocześnie głupio, że nie załapała od razu, i miło – bo to był bądź co bądź komplement. Nigdy też nie była tak próżna, by sądzić, że mogłaby się Dægberhtowi podobać bardziej, niż jego była żona. – Dziękuję – za taki komplement należało podziękować, tym bardziej że skojarzenie z Włochami też jej się spodobało. Pasowała tam – tak czuła, chociaż może było to wrażenie złudne, bo była tam raptem dwa dni na krótkim wypadzie z Laurentem. – Bardzo mi się tam podobało, niedawno byłam na Sycylii – ale pewnie też wiele osób by się z Dægberhtem nie zgodziło, bo tylko przed bliskimi jej ludźmi odkrywała tę swoją wcale nie taką chłodną i zdystansowaną naturę.

Być może źle się wyraziła i niedostatecznie dobrze się zrozumieli, ale Berht był jej pierwszym wyborem jeśli chodziło o egzorcyzmy. Lecz jeśli by go nie było – to wszak szukałaby pomocy u kogoś innego, nie zostawiłaby tego problemu tak, jak był, bo chciała się pozbyć lokatora na gapę.

– To w sumie trochę zabawne, bo jakiś czas temu z Brenną miałam podobną rozmowę. Coś jest z tym pokoleniem nie tak, nauczeni, by się kłaniać teraz myślą, że ich dzieci będą robić dokładnie to samo. Ale wydaje mi się, że są popsuci i nie potrafią inaczej – nie mogła oczywiście mówić o wszystkich i za wszystkich, a jedynie o tych, których widziała na własne oczy, albo o swojej rodzinie czy gdzieś tam znajomych… Niezaprzeczalnie była to prawda, a przynajmniej wedle jej własnego kodeksu i zdania.

Victoria przez moment przyglądała się, jak Dægberht siłował się z poltergeistem, by wydobyć go z wąskiej kratki, ale po chwili rzeczywiście znalazła się w kuchni, gdzie machnięciami różdżki wprawiła w ruch czajnik, który napełnił się wodą, a potem sam podleciał pod ogień, który zresztą zmusiła do tego, by był cieplejszy, a woda szybciej się nagrzała. Tak samo z szafki wyleciał porcelanowy dzbanek i puszka z herbatą, skąd nasypała się odpowiednia ilość. Znajdowała się właśnie dokładnie pod salonem i musiałaby być głucha, żeby nie słyszeć tych krzyków i syków, i aż głośniej wypuściła powietrze przez usta, kiedy zły duch darł się o porwaniu dziecka. W środku nocy. Z westchnieniem przywołała srebrną tacę, na której nalazła się też miseczka z ciasteczkami, filiżanki i spodeczki do nich, cukiernica, łyżeczki i wszystko czekało tylko na dzbanek z herbatą. I po chwili, gdy woda już się zagotowała, Victoria złapała tacę w ręce i teleportowała się na górę, by zobaczyć sam koniec tego przedstawienia, gdzie kotów już dawno nie były, bo zwiały gdzieś, gdzie było znacznie spokojniej. Ciemnowłosa z gracją położyła tacę na stoliku i wyprostowała się, a Dægberht zdmuchnął ogień i nagle zrobiło się tutaj tak… dziwnie cicho.

– Udało się? – zapytała cicho, nie ośmielając się podnieść głosu.

Nie pomyślałaby, że kłamał – nie widziała nigdy, by to robił. Mógł się nie odzywać, nie wypowiadać słów, nie przelewać ich na papier, ale gdy już otwierał buzię, to mówił prawdę i tak było zawsze, odkąd tylko się znali i ze sobą zadawali. Dlatego też dziękowała za ten komplement, bo był miły. Był też budujący, nawet jeśli to nie te usta, które powinny, to mówiły. I nawet jeśli to nie te oczy, które na nią patrzyły, to widziały.

– Było miło. Ludzie jacyś tacy bardziej otwarci. Ale nawet tam nie czułam ciepła. Piękne widoki, szkoda tylko, że nie miałam wystarczająco czasu, by wszystko obejrzeć. To były tylko dwa dni – i owszem, były to sprawy całkowicie przyziemne: chęć wyrwania się z tego smutnego momentu w życiu, dwa dni wakacji, prawdziwych wakacji, choć i tam nie obyło się bez smutku i poczucia, że jest się samotnym, małym człowiekiem, który nic nie znaczy dla ogromu świata. – Kawa była dobra.

Uniosła wyżej brwi, widząc wzburzenie Dægberhta, które chyba nie było potrzebne. Nie musieli się ze sobą zgadzać i przecież nigdy w pełni tak nie było. Wystarczyło spojrzeć na jego relację z córką – której nie pochwalała, bo czy tak to powinno wyglądać? Zresztą zawsze mu to mówiła. Albo relacja z Vioricą, równie pokręcona i dziwna, przy której mogła jedynie unieść brwi… Chociaż tu była trochę hipokrytką, bo z narzeczonym się rozstała, a jednak utrzymywała z nim kontakt; Lammas, wesele Blacków, danie mu kluczy do domu, by mógł zajmować się kotami…

– Tak, coś jest z nimi nie tak biorąc pod uwagę punkt widzenia, w którym się znajdujemy. Zamiast dopasować się do czasów, w jakich żyjemy, w jakich młodzi chcą kreować swoje życie, to trwają w zatwardzeniu, wzdychając do starych czasów i nie rozumiejąc, że coś się zmienia. Bo skoro oni się słuchali wszystkiego, co mówili ich rodzice, to my też musimy, bo… Z jakiej racji? – bo Matka tak chciała? Nie. Ale to był chyba po prostu wpływ czasów, postępu… czegoś, czego Victoria być może nie umiała nazwać, ale sama czuła to w sobie, ten bunt. Chęć zrobienia po swojemu, gdy tak długo słuchała się swojej rodziny w niemalże każdym aspekcie. Ach, dobra, grzeczna córka, która nigdy nie sprawiała problemów… Tupnięcie nóżką było tym mocniejsze, im bardziej rodzina wywierała na niej presję – a wywarła ją ogromną. Ale czy naprawdę byli tak zatwardziali jak mówiła? Owszem, bardzo pokłóciła się z matką, bardzo – tak, że w ręce poszły talerze, a następnie ciche dni. Ale ostatecznie… wyrwała się przecież z domu i nikt nie groził, że ją za to wydziedziczą. Prawda jednak była tez taka, że pomimo tej ciężkiej ręki i tego, w jaki sposób Victoria została wychowana, to… wyrosła na dość porządną osobę. Chłodną w obyciu, ale całkiem łagodnego usposobienia i wcale nie okrutną. Tak, rodzinę stawiała wysoko w swojej hierarchii priorytetów, była też trochę skrzywiona… ale na pewno nie była zepsuta. Dægberht miał wiec sporo racji, której nie dostrzegała.

Omiotła spojrzeniem otoczenie. Nigdzie nie było widać jej kotów, które musiały uciec do innego pomieszczenia, ale nie było też śladu po paskudnym duchu, który darł się wniebogłosy. Tylko dym… Lestrange widziała, że Flint poczerwieniał na policzkach, choć w tym momencie myślała bardziej, że to od wysiłku włożonego w egzorcyzm. Za to jego głos… Hmm…

– Hm, jest szansa, że nic nie słyszeli. To taki ostateczny test… Kilka dni temu zapłaciłam specjalistom za nałożenie na to mieszkanie wyciszenia. C prawda nic to nie dało na hałasy sąsiada i byłam bliska złożenia reklamacji, tylko nie miałam za bardzo kiedy, ale wychodzi na to, że to nie był wcale mój sąsiad – wzięła się pod boki i raz jeszcze spojrzała w kratkę, gdzie jeszcze do niedawna siedział zły duch. – Więc może jednak działa… A jak nie, no to cóż. Poskarżą się, pogadają i co mi zrobią? Nic. A ja zrobię małe piekło tym "specjalistom" – wzruszyła ramionami, po czym palcami wyrysowała w powietrzu cudzysłów. – Chodź, zrobiłam ci herbatę. I mam też ciasteczka, częstuj się – dodała zaraz ciepło i uśmiechnęła się delikatnie do Dægberhta. – I powiedz mi, jak mogę ci się odwdzięczyć?