W przeciwieństwie do Atreusa nie miał większych problemów z tym, że miałby zostać oddelegowany do pracy biurowej w trzewiach Ministerstwa Magii. Ostatnie wezwania z tego miesiąca, w jakich brał udział, wcale nie nastrajały go jakoś pozytywnie do wizyty na Nokturnie, jeśli chodziło o doświadczenie wyjątkowo intensywnych zjawisk. W pierwszych dniach lipca miał okazję pertraktować z pracownikami cyrku Bellów w sprawie zakłócania ciszy nocnej, odbębnił pogadankę o bezpieczeństwie w rozgłośni radiowej.

A co się wydarzyło zaledwie dzień później? Wzywał wsparcie na bazar w Dolinie Godryka, aby ktoś z departamentu zajął się transportem znalezionych rzeźb. Ktoś musiał w końcu potwierdzić ich autentyczność, czyż nie? W każdym razie, po zestawianiu ze sobą tych trzech incydentów, nie spodziewał się, że wyprawa w asyście Bulstrode'a zapewni mu jakiś wyjątkowo duży zastrzyk adrenaliny. Ba, zaczynał się powoli przyzwyczajać do tych lekkich zleceń... Może jednak lepiej nie przerywać tej passy?, pomyślał przelotnie, notując zeznania właściciela apteki.

— Słyszał Pan, żeby dochodziło w okolicy do podobnych incydentów? — spytał ze spokojem sklepikarza, gdy Atreus postanowił wyjść na zewnątrz.

— A bo ja wiem? — sapnął rozdrażniony, gładząc swój bogaty zarost na twarzy, jakby próbował sobie przypomnieć, jakieś inne wypadki z ostatnich tygodni. — Wiecie, to jest Nokturn, tutaj rzadko jest spokojnie. Zwłaszcza teraz, jak do miasta zjechały te wszystkie cholerne bękarty. — Splunął z odrazą na podłogę. — Wyrasta nam tutaj nowe zgrupowanie przestępczości zorganizowanej.

W pierwszej chwili chciał zaprzeczyć słowom mężczyzny, nawiązując do tego, że przecież nie mogło być aż tak źle. Przecież to była tylko młodzież. Zaraz jednak przypomniał sobie, gdzie właściwie przebywał i zdał sobie sprawę, że... To była aż młodzież. Przecież na własne oczy widział, że propaganda Czarnego Pana popychała całe rodziny ku przestępczej ścieżce, gdzie matka i syn potrafili razem planować atak na funkcjonariuszy prawa... Eh, może tłuczenie witryn dało się zakwalifikować jako niską szkodliwość społeczność, ale kto wie, w co mogło to ewoluować? Erik chrząknął tylko ze zrozumieniem, a po zadaniu kilku dodatkowych pytań, skierował się na zewnątrz, aby dołączyć do swojego dzisiejszego partnera. Rychło w czas, bo małe dzieci właśnie wołały o pomoc.

— To bardzo nieodpowiedzialne z jego strony — rzucił z niesmakiem, przesuwając się bliżej Bulstrode'a i lustrując dzieciaki uważnym wzrokiem. — Raczej nikogo tutaj nie interesują takie widoki.

!nokturn

Skrzywił się z niesmakiem, gdy poczuł charakterystyczne mrowienie z tyłu głowy. Przez tę krótką chwilę jawiło się ono niczym dzwon oznajmiający nadejście wrogiej armii. Tyle że w tym razem nie chodziło wcale o niespodziewany atak czarnoksiężników czy innych szumowin z przestępczych zakamarków magicznego Londynu, a o gorejącą pod atreusową czupryną myśl posłaną prosto w Longbottoma. Niczego nikomu nie ukręcisz, pomyślał trzeźwo, posyłając mężczyźnie ostrzegawcze spojrzenie.

Wiedział, że komunikat ten nie miał szans do niego trafić w swej oryginalnej formie. Bo jak miałby to niby zrobić? Erikowi nie udało się opanować Fal, toteż mógł polegać tylko na własnej mimice twarzy i nadziei w to, że auror w porę się opamięta i nie będzie dążył do eskalacji całej sytuacji. Nie musiał zresztą tego robić, bo osoby postronne doskonale radziły sobie z tym na własną rękę. Zapijaczony czarodziej wyściubił nos z pobliskiego podwórka, od razu obierając sobie za cel Erika. I jeszcze te fajki... Ugh. Ale czy na pewno fajki? Może to czarna magia?

Longbottom nie miał czasu się nad tym zastanawiać, bo mężczyzna postanowił zrobić najgłupszą możliwą rzecz i... zamachnąć się na niego. Głupota, zdążył pomyśleć, próbując się uchylić i odskoczyć w bok. Manewr okazał się stosunkowo bezproblemowy, toteż po wyminięciu pięści pijaczka Erik spróbował zajść go od tylu i chwycić za fraki, co by uniemożliwić mu dalsze sianie chaosu w okolicy.

— Sugerowałbym, aby oddalił się pan i nieco ochłonął — oznajmił Erik, zaciskając nieco mocniej dłoń na ramieniu obcego mężczyzny. — Napaść na funkcjonariusza podczas służby może poskutkować bardzo nieprzyjemną karą w postaci grzywny, prac społecznych lub nawet aresztowania. — Miał dziwne wrażenie, że facet był już zaprzyjaźniony z tym systemem kar, jednak powstrzymał się od wymownego przewrócenia oczami. Rozejrzał się czujnie na prawo i lewo, jakby oczekiwał, że z którejś z pobliskich kamienic wyłoni się kolejny żądny wrażeń czarodziej. — Nie mamy złych zamiarów w stosunku do dzieci. Kolega chciał się tylko dowiedzieć, czy nie widziały w okolicy czegoś podejrzanego.

Wzmocnił chwyt i zerknął w stronę Atreusa.

— ...Prawda? — odezwał się, ewidentnie oczekując, że towarzysz potwierdzi jego słowa.

Brygada Uderzeniowa powinna świecić przykładem dla innych członków społeczności czarodziejów, a nie zniżać się do poziomu menelstwa z Alei Śmiertelnego Nokturnu i pozwalać na to, aby osoby trzecie mogły uwikłać ich w jakieś krzywe akcje. A co jak co, ale Erik nie miał zamiaru tłumaczyć się potem Bonesowi i Harper, czemu po mieście chodzą plotki o tym, że para pracowników Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziei zaczepia nieletnich w godzinach pracy. Zwłaszcza że jak tak dalej pójdzie, to niedługo ''zaczepianie'' zmieni się w ''dobieranie'', a stamtąd szybka droga do molestowania i całej masy innych oskarżeń, z jakimi żaden z nich nie chciał się mierzyć.

— Co ty mi tu będziesz gadał, co? — zacharczał pijany czarodziej, próbując utrzymać równowagę. — Myślisz, że jak masz tę odznakę, to wszystko ci wolno? — Ponownie spróbował splunąć w kierunku Atreusa. — Dzieciaki straszycie, a potem udajecie, że to dla ich dobra! — wybełkotał, machając niezdarnie rękami w powietrzu. — Już ja wam pokażę, co to znaczy sprawiedliwość, psia mać!

Merlinie, daj mi cierpliwość, bo jak dasz mi siłę, to nie skończy się to dobrze, pomyślał gorączkowo Erik, nie odwzajemniając uśmiechu swojego partnera. Nie miał pojęcia, co konkretnie miało kryć się za tym grymasem. Bawiło go to, że jego dzisiejszy partner na służbie mocował się z innym czarodziejem pod wpływem zdecydowanie zbyt dużej ilości taniego alkoholu? A może był to uśmiech satysfakcji, bo cieszył się, że po zakończeniu kursów aurorskich zostawił tego typu wezwania za sobą, aby zająć się ważniejszymi wezwaniami krążącymi pośród funkcjonariuszy prawa?

— Człowieku, dobrze Ci radzę, uspokój się i zabieraj manatki do... — kontynuował Longbottom, jednak urwał, gdy facet szarpnął całym ciałem, próbując wyrwać się z uścisku. Erik spróbował w ostatniej chwili zacisnąć palce na wymykającym mu się kołnierzu mężczyzny.

Jednym z przymiotów, jakie pozwalały wyróżnić Erika Longbottoma z tłumu, była jego wiara w ludzi. Za wszelką cenę chciał utrzymać w sobie przekonanie, że inni czarodzieje bez względu na swoje... niecodziennie... czasem decyzje, byli naturalnie dobrymi istotami, którym po prostu czasem mogła powinąć się noga. Chociaż ostatnie miesiące konfliktu Ministerstwa Magii ze zwolennikami Czarnego Pana uświadomiły mu, że na świecie były osoby, których nadrzędnym celem było zrujnowanie życia innym tylko po to, aby osiągnąć własne ambicje, tak detektyw dalej uważał, że wiarę w dobro należało pielęgnować.

Takie incydenty przy pracy uświadamiały mu, jak trudne zadanie sobie wybrał, starając się nie zbaczać z tej ścieżki. Czy powinien się frustrować jak Atreus? Dać się ponieść gniewowi w stosunku do tego pijusa i pokazać mu gdzie jego miejsce? A może wykazać się empatią, postawić się na jego miejscu i spróbować zrozumieć czemu zachowywał się w taki, a nie inny sposób? Kto wie, co dane było mu zobaczyć na tym opuszczonym przez Merlina osiedlu? Może w ten specyficzny sposób troszczył się o tutejsze dzieciaki? A może po prostu szuka okazji do tego, żeby się na kimś wyładować, pomyślał przelotnie Erik, kiwając powoli głową.

— Mhmm, do widzenia — sarknął Longbottom, odprowadzając mężczyznę spojrzeniem, aby zaraz zwrócić się ku Atreusowi. — Mniej więcej? — Podrapał się po policzku. Chyba jasne było, że nie miał jak zapisać tych wszystkich zeznań, ale przecież z jego pamięcią dalej było całkiem nieźle, prawda? — Zawrę wszystko w raporcie. O to akurat nie musisz się martwić.

Skrzywił się minimalnie, dopiero po chwili zauważając, że ich obecność na Alei nie spotkała się z jakimiś wyjątkowymi pokładami wdzięczności czy pozytywności ze strony okolicznych mieszkańców. Na Merlina, mam nadzieję, że tego po nas nie widać, pomyślał, starając się skupić na swym towarzyszu, a nie postronnym ludziom. Ludzie różnie reagowali na służby bezpieczeństwa, jednak Nokturn był dosyć specyficzną dzielnicą. Teoretycznie sięgała tu ręka Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, jednak można było też odnieść wrażenie, że co po niektórzy prędzej przyjęliby pomocną dłoń od złodzieja i mordercy niż brygadzisty lub aurora.

Zła reputacja pracowników Ministerstwa Magii w okolicy? Przekonania przekazywane z pokolenia na pokolenia przez osoby, które przez lata mieszkały w sąsiednich kamienicach? Całkiem możliwe, zdał sobie sprawę Erik, nie przykładając jednak większej wagi do swoich przemyśleń. Nawet gdyby chciał, to nie mógłby po prostu machnąć różdżką i uzmysłowić tym wszystkim ludziom, że chcą im pomóc. Oszustwo. Manipulacja. To by sobie pomyśleli. A kto wie, jak zareagowaliby więksi przestępcy z okolicy, gdyby dowiedzieli się, że Ministerstwo Magii próbuje zawojować nową magiczną dzielnicę? Erik westchnął ciężko.

— Chyba nie uda nam się tutaj za wiele już dzisiaj ugrać — mruknął, rozglądając się z wyraźnym niezadowoleniem na prawo i lewo. — Chyba nawet mój uśmiech nie zachęci tutaj nikogo do gadania.

Uśmiechnął się krzywo. Ehh, gdyby tylko sesja zdjęciowa z Czarownicy mogłaby tutaj posłużyć za ich tajną broń.