Miała ogromne szczęście, że na plaży był Thomas. Nie chciała mu przeszkadzać w zabawie, jednak trochę nie widziała innego wyjścia. Nie miała jak stamtąd uciec bez czyjejś pomocy. To był chyba pierwszy raz, kiedy faktycznie żałowała, że nie potrafi się teleportować. Może wreszcie powinna zainteresować się tym tematem, na pewno ułatwiłoby to jej życie.

Znaleźli się w domu, w bezpiecznym miejscu, tutaj mogła pozwolić sobie na ewentualne dramatyzowanie. Tkwiła w uścisku brata, chyba potrzebowała tej chwilowej bliskości, tulił ją niczym koc. Koił jej wszystkie lęki.

Odprowadził ją do fotela, gdzie usiadła. Nogi jej się trzęsły, była dosyć mocno zestresowana tym, co wydarzyło się na plaży. Mimo wszystko cieszyła się, że wyrzuciła z siebie te informacje, kiedyś musiało do tego dojść, może lepiej szybciej niż później. O ile w ogóle można było to uznać za szybkie, bo spóźniła się z tym jakieś osiem lat.

- W sumie to herbaty. - Powiedziała spoglądając na brata.

Wypadałoby mu chyba wyjaśnić, co się stało. Była mu to winna, w końcu wyciągnęła go z trwającej w najlepsze imprezy, za co też trochę było jej głupio. Miała wrażenie, że nieco za bardzo korzysta z jego dobroduszności, nie powinna tak robić.

Przeniosła wzrok na płomienie, które pojawiły się w kominku, zrobiło się tu całkiem przytulnie. Ciężar który pojawił się w jej klatce piersiowej jednak jej nie opuszczał. Nie do końca wiedziała, na czym stoi. Przeniosła wzrok na pierścionek który znajdował się na jej palcu i go potarła. Jeszcze kilka godzin temu wszystko układało się po jej myśli.

- Przepraszam za to. - Próbowała jakoś zacząć rozmowę, jednak wcale nie tak łatwo było jej opowiedzieć o swoim największym sekrecie.

Nora miała świadomość, że zawsze może na niego liczyć, ale trochę jej było głupio być wiecznie wrzodem na tyłku. Thomas powinien zająć się swoim życiem, a nie ciągle pomagać jej w tym, które ona sobie wybrała. Nie mogła być jego ciężarem, zbyt często prosiła go o pomoc, ale znowu znalazła się w sytuacji podbramkowej i nie znalazła innego wyjścia.

- Jesteś najlepszy. - Powiedziała, kiedy w salonie znalazła się lewitująca herbata. Sięgnęła po jeden kubek i upiła z niego niewielki łyk. Smak był przyjemny, inny od tych, które znała. Pewnie brat sięgnął po któryś ze swoich wynalazków. Nie przeszkadzało jej to wcale, że często pokazywał jej nowe smaki.

- Faktycznie, można znaleźć jakieś plusy tej sytuacji. - Dodała i wysiliła się na niewielki uśmiech. Zazwyczaj zostawała do końca, żeby pomóc w ogarnięciu miejsca, w któym odbywała się impreza, chociaż na to mogła się przydać, tak samo było z przygotowaniami, zawsze pojawiała się jako jedna z pierwszych.

- Zapakuje ci nawet dwa kartony, u nich ostatnio mieszka wiele ludzi. - Nora zaczęła się nawet gubić w tym, kto faktycznie mieszkał w Warowni, a kto przebywał tam tylko na chwilę. Nie miała pojęcia, czy Longbottomowie prowadzą jakiś rejestr.

- Zrobiłam coś złego Thomas. - Przeniosła w tej chwili wzrok na swoje buty. Najwyraźniej postanowiła się tym z nim jednak podzielić, bo nie chciała, żeby niepotrzebnie się martwił. Wcale nie tak łatwo było jej o tym mówić dlatego też spoglądała na swoje obuwie.

- Nie wiem, czy nie popsułam wszystkiego. - Nadal trochę na okrętkę, ale próbowała dojść do sedna tego, co właściwie wydarzyło się na plaży.

Prychnęła słysząc jego odpowiedź. - Ty, darmozjadem? Dobre sobie. - Może za rzadko mówiła mu o tym, że bez niego by sobie nie poradziła? Bała się jednak, że gdyby robiła to zbyt często to mógłby obrosnąć w piórka, powinna znaleźć jakiś złoty środek, żeby brat mimo wszystko czuł się dowartościowany. To, że tak dobrze sobie radziła było również jego zasługą.

- To prawda, mało kto jest się w stanie oprzeć moim słodkościom. - Nie siliła się ku udawaną skromność, bo miała świadomość, że jest dobra w tym co robi. Niewiele osób mogło jej dorównać w cukiernictwie, ale pracowała na to od wielu lat. Poświęciła sporo czasu swojej pasji, która okazała się zostać czymś więcej niż tylko hobby, stała się jej życiem. Wszystko co robiła toczyło się przecież wokół cukierni, zaangażowała w to swoich najbliższych.

- Nie wiem, czy takie małe... - Trudno jej było o tym mówić, ale chyba potrzebowała, żeby ktoś jej wysłuchał, brat powinien ją zrozumieć, przynajmniej po części. Łudziła się, że będzie w stosunku do niej wyrozumiały - jak zawsze był, miała nadzieję, że nie będzie oceniał decyzji, które kiedyś podjęła. Była młoda, i głupia, myślała, że postępuje słusznie, a teraz musiała ponieść konsekwencje.

- Jak byś zareagował na to, że ktoś ukrywa coś przed tobą od wielu lat. - Po raz kolejny nie przeszła od razu do sedna problemu, nerwowo pocierała przy tym ten nieszczęsny pierścionek, który znajdował się na jej palcu. Nie miała pojęcia, czy faktycznie spełni swoją funkcję, bo przecież miał stać się zaręczynowym, a nie wiedziała do końca, czy Sam jeszcze będzie chciał z nią rozmawiać - wcale mu się nie dziwiła.

- Wiesz, łączy mnie z Samuelem przeszłość, osiem lat temu, na wakacjach byliśmy ze sobą bardzo blisko. - Nie bez powodu wspomniała o tym, kiedy to się działo. Może Thomas będzie na tyle bystry, że sam połączy kropki i nie będzie musiała mówić tego na głos.

Nora radziła sobie jako tako, bo poza Thomasem miała wokół siebie naprawdę spore grono przyjaciół i innych członków rodziny, którzy zawsze byli chętni do pomocy. Gdyby była zupełnie sama, pewnie nic by nie osiągnęła. Przynajmniej tak się jej wydawało.

- Cóż teleportacja to twój konik, więc nie jest to najgorsze rozwiązanie. - Miała w zwyczaju rozpieszczać swoich najbliższych wypiekami, które tworzyła. Było to dla niej naturalne, okazywała w ten sposób to, że ktoś jest dla niej ważny. Bardzo często wysyłała paczki z cukierni do sporego grona znajomych. Chciała, aby każdy czuł się chociaż odrobinę rozpieszczony.

Zbliżyła swoje usta do kubka z herbatą i upiła z niego spory łyk. Przyjemne ciepło ją opatuliło. Nie miała pojęcia, jak to możliwe, że herbata potrafiła, aż tak koić nerwy. Może Thomas dolał tam czegoś jeszcze? Nie, to niemożliwe, nie sięgał po jej eliksiry, pewnie nawet nie wiedziałby który do czego służy.

- Tak, chyba nikt nie byłby szczęśliwy, ale co jeśli ktoś myślał, że postępuję dobrze, że podjął najlepszą decyzję z możliwych? - Zapytała jeszcze. Dla niej to nie było łatwe, może nawet próbowała się w pewien sposób wybielić, bo teraz nie wydawało jej się, żeby decyzja, którą podjęła była słuszna. Tyko, kiedy miała te osiemnaście lat naprawdę się bała, nie do końca wiedziała, co powinna zrobić. Działała po omacku, trochę zbyt emocjonalnie, bo była skrzywdzona. Nie znała też wszystkich faktów i powodu, dla którego Sam faktycznie ją zostawił. Ostatnio sobie to wyjaśnili, teraz rozumiała, wcześniej jednak nie widziała wszystkiego.

- Tak, powody, nie wiem, czy czasem jest to wystarczający argument, bo są rzeczy o których powinno się powiedzieć bez względu na powody. - Była trochę rozdarta, ale czy żałowała tego, że tak się stało? Może trochę, z drugiej strony udało jej się jakoś odnaleźć w tym świecie, który sobie stworzyła, przez wiele lat to wszystko działało dokładnie tak jak chciała, tyle, że Sam pojawił się znowu w jej życiu i to wszystko skomplikowało.

Spoglądała na brata niepewnie, tak, kalkulował widziała to po jego twarzy i musiał poradzić sobie z tym działaniem, bo dostrzegła, że jest zaskoczony. Dobrze, że udało mu się tego domyślić. Był chyba pierwszą osobą poza Samuelem, której o tym powiedziała. Niedługo już wszyscy będą wiedzieć jaką jest kłamczuchą.

- Jeśli masz na myśli to, że Sam jest ojcem Mabel, to jest to dokładnie to co chcę powiedzieć. Dzisiaj mu o tym powiedziałam, a on wzbił się w powietrze i zniknął. - Ponownie przeniosła spojrzenie na swoje buty. Wiedziała, że narzeczony mógł uciekać też przed swoją klątwą, że nie chciał zrobić jej krzywdy, mimo wszystko była to dosyć nieoczekiwana reakcja. Z drugiej strony, czego się spodziewała? Ukrywała przed nim osiem lat, że ma dziecko.

Norka rzadko kiedy w przeciwieństwie do wszystkich swoich bliskich pozwalała sobie jeść słodycze, które wypiekała, nie było to do końca typowe, ale jadła je tak naprawdę tylko wtedy, kiedy się stresowała. Wiedziała, że cukier potrafi uzależniać, jak wiele innych substancji, czy powinna się czuć odpowiedzialna za to, że inni nie umieli się oprzeć jej słodkościom? Przecież o to jej chodziło. Przyzwyczaić ich do tego pysznego smaku tak, żeby nigdy nie przestali jej odwiedzać, iście szatański plan. - Wydaje mi się, że trochę przesadzasz. - Rzuciła jeszcze do brata, bo nie wydawało jej się, żeby faktycznie mocno przybrał na wadze.

Słuchała uważnie tego, co brat miał jej do powiedzenia. Chciała zobaczyć, jak on widzi to wszystko, czy myśli podobnie do niej. To wcale nie było takie łatwe, wybieranie mniejszego zła, zatajanie informacji. Pewnie zachowałaby się inaczej, gdyby nie była wtedy pewna, że Sam nie chce z nią dłużej być. Z racji na to, że ich drogi rozeszły się nim dowiedziała się o tym, że spodziewa się dziecka postanowiła nie informować go o tym, że zostanie ojcem. Nie chciała, żeby został z nią tylko dlatego, że zaszła w ciążę. Wtedy stwierdziła, że tak będzie lepiej. Nie znała dokładnego powodu dla którego postanowił ją od siebie odsunąć. Gdyby wiedziała to, co przekazał jej ostatnio pewnie próbowałaby zawalczyć, wtedy jednak nie wydawało jej się to właściwie. Cóż, nie spodziewała się tego, że spotka ją taka sytuacja, że ponownie się do siebie zbliżą, teraz czuła, że musiała mu o tym powiedzieć, chciała, żeby nie mieli już przed sobą tajemnic. Sporo ją to kosztowało, ale udało jej się to z siebie wyrzucić.

Czasem słowa były zbędne, była to jedna z takich sytuacji. Thomas przytulił ją do siebie i dokładnie tego potrzebowała w tej chwili. Najwyraźniej nie zamierzał jej oceniać, nie prawił morałów, był przy niej, co dla Nory było naprawdę ważne. Kilka łez popłynęło po jej policzkach, starała się jednak nie rozpłakać, musiała wziąć się w garść.

- Myślisz, że coś takiego można wybaczyć? - Zapytała w końcu, gdy wysunęła się z jego uścisku. Była ciekawa jego opinii.