Jessie nie lubił się spóźniać. I to nie tylko dlatego, że było to uważane za zachowanie niekulturalne, które pokazuje, jak bardzo "w poważaniu" ma się osobę, z którą umówiło się na spotkanie. Brak szacunku do czyjegoś czasu, co czyjejś osoby. A jeśli ktoś spóźniał się na jakieś ważne spotkania - rozmowa o pracę, czy sama praca, to już mogło postawić tę osobę w bardzo złym świetle.

Oczywiście, światło to mogło przygasnąć, lub zgasnąć całkowicie, jeśli miało się dobry powód, przez który doszło do owego spóźnienia. Czasami awarie czy wypadki po prostu się zdarzają i chociaż magia, krążąca w ich żyłach, potrafiła zdziałać wiele, tak nie potrafiła zmienić każdego biegu wydarzeń i nie na wszystko miała wpływ.

Dzień chylił się już ku końcowi, ludzie zdążyli już wrócić do swoich domów i zapewne zasiadali z rodzinami (lub sami) do kolacji lub powoli przygotowywali się do snu, by wcześnie i z energią powitać następny dzień. Latarnie rozświetliły ulice.

Wśród tych nielicznych person, które pojawiały się jeszcze na ulicach Pokątnej i Horyzontalnej, był Jessie. Trochę zmęczony, na zewnątrz mało radosny, ale w środku szczęśliwy, że w końcu udało mu się wyrwać z pracy. Swoją pracę lubił, ale czasami miał ochotę swoich współpracowników zganić i posłać do kąta, ale wtedy musiałby sam wszystko naprawiać, a na to nie miał ani sił, ani ochoty, a wołać co chwila starszych pracowników, by pomogli mu coś naprawić, też nie miał ochoty.

Nie wiedział dokładnie, która była godzina, ale był pewien, że jego spóźnienie nie było na tyle duże, by jego mama się na niego gniewała. Oczywiście, wolałby być na czas i nie kazać jej czekać, ale tak wyglądało dorosłe życie - czasami plany ulegały zmianie bez względu na to, czy to się komuś podoba, czy nie. A przynajmniej Charlotte mogła sobie spokojnie poprawić włosy.

-Mieliśmy mały problem z jednym depozytem. Musiałem zostać chwilę dłużej - powiedział lekko, chociaż nie był to lekceważący ton. -Wiesz, może rozważyłbyś trochę łagodniejsze mówienie o kimś, kto pilnuje twoich pieniędzy, hm?

Jessie nie raz słyszał w pracy rozmowy, przeprowadzane między sobą przez gobliny. Nie raz również w takich rozmowach uczestniczył. Różnice między czarodziejami i goblinami były spore, ci drudzy nosili również w sobie żal do tych pierwszych i gdy tak się tego słuchało, i to nie z podręczników czy plotek, a z ust samych "poszkodowanych", aż dziw brał, jak te dwie rasy zdołały dojść do porozumienia, które pozwoliło im na wspólną pracę. Kwestia własności była głównym tematem, który rozpoczynał między pracownikami Gringotta wiele sprzeczek, ponieważ niejeden depozyt klientów był wytworem goblińskich rąk i gobliny czasami nie potrafiły utrzymać języka za zębami, przez co niejeden czarodziej opuścił bank z zepsutym humorem, ponieważ został przez któregoś z pracowników nazwany "złodziejem". Na szczęście do tej pory udawało się jakoś załagodzić sytuację, by bank nie stracił wszystkich swoich klientów.

-Mhm - mruknął, zdając sobie sprawę, że pomysł założenia mugolskiego konta musiał wyjść od jego ojca. -Uwierz mi, oni nie ufają ci równie mocno.

Wszystkie zabezpieczenia, strzegące skrytek w podziemiach banku Gringotta, mówiły same za siebie.

Jessie zmrużył oczy, dostrzegając zbliżających się do nich czarodziejów, którzy, sądząc po ich stanie, dobrze się tego wieczoru bawili. Nie byli jeszcze tak okropnym stanie upojenia, by przebywanie obok nich wywoływało obrzydzenie albo mogło zwiastować kłopoty, ale zdecydowanie kilka kolejek ognistej było już za nimi. I kiedy jeden z nich tak bezceremonialnie chwycił Charlotte za ramię, Jessiemu brew drgnęła i chciał już gościa odepchnąć, kiedy jego następne słowa wzbudziły zainteresowanie jego mamy i kobieta ujęła jego ramię.

Aurora? Jaka Aurora? Patricia? Harold? Siedmiopiętrowy tort? Co tu się odwalało? Czyżby mama mu o czymś nie powiedziała, gdy umawiali się na wyjście? Nie, nie byłaby taka zaskoczona.

No dobrze, mama dała się im wciągnąć. Ciekawe, czy w ogóle wiedziała, kim jest ta cała Aurora... No ale skoro chciała tam iść, to trzeba było ją pilnować. Oczywiście, Jasper nigdy by nie podejrzewał, że Charlotte zrobiłaby coś głupiego, gdyby spuścić ją z oczu, ale mogłaby zrobić coś głupiego, gdyby spuścić ją z oczu.

-Patricii byłoby przykro, gdybyśmy tak wzgardzili wybranym przez nią tortem - no co miał zrobić? Zepsuć mamie zabawę, odciągając ją od imprezy?

-Ha! Tak jest, młody! - obok niego pojawił się drugi szczęśliwy czarodziej, ścisnął go mocno ramieniem i potargał mu fryzurę. -A po torcie strzelimy sobie jeszcze kolejeczkę!

-Najważniejsze, żeby nie przestali ufać mi, bo mógłbym mieć wtedy w pracy nieciekawie - rzucił komentarzem bardziej do siebie, niż jako odpowiedź na zbyt radosne, jego zdaniem, stwierdzenie matki.

Gobliny, które musiały pracować z czarodziejem, któremu nie ufały, stawały się goblinami jeszcze bardziej zrzędliwymi, niż na co dzień, co mogłoby być szokiem nawet dla czarodziejów, którzy pracowali z nimi już od dłuższego czasu. Ciągłe patrzenie na ręce, krzywienie się na widok różdżki, która wciąż pozostawała poza zasięgiem goblinów, ciągłe mamrotanie pod długim nosem i podważanie umiejętności szczególnie młodszych pracowników. Gobliny były bardzo złośliwe, ale skrupulatne, to trzeba było im przyznać. I kiedy zdarzały się momentu, gdy nie były złośliwe, potrafiły mówić bardzo mądrze i ciekawie. Ale tego już matce nie musiał mówić. Charlotte z całą pewnością i tak by się z nim nie zgodziła, a po co mieli dążyć do ewentualnej sprzeczki.

Ze swojego podobieństwa do ojca, nie tylko z wyglądu, Jasper był dumny, chociaż tej dumy starał się za bardzo nie uzewnętrzniać, ograniczając się jedynie do uśmiechu i krótkiego "dziękuję", gdy ktoś przy nim wspomni o tym na głos. Czasami w żartach mówił, że ten świat nie byłby w stanie przetrwać z wiernymi klonami Charlotte Kelly, więc jeśli Rita wdawał się w ich matkę, on, dla równowagi, powinien być podobny do ojca. Prawdą jednak było, że czasami żałował, że nie był trochę bardziej podobny do matki. Że może był czasami za miły, za dobry. W szkole zdarzało mu się być dla kogoś złośliwym, ale nie były to złośliwości, przez które ktoś mógłby się na niego obrazić, albo powiedzieć "Zdecydowanie wdał się w swoją matkę". Kiedyś ta jego "dobroć" z całą pewnością wpakuje go w kłopoty, z których już się nie wykaraska. Nie sam. Wciąż jednak mógł mieć nadzieję, że stanie się to później, niż prędzej.

-Jak musiałby wyglądać, żeby był bardziej okazały, niż ten z twojego ślubu? - spytał, unosząc brwi na widok tortu. Faktycznie, tort robił wrażenie, ale może było to spowodowane rozmiarem tortu. -Jestem ciekawy, czy i kiedy się zorientują, że nie jesteśmy gośćmi -powiedział na tyle cicho, by poza matką nikt nie mógł go usłyszeć.- Kojarzysz w ogóle tę parę?

Nawet nie zauważył, kiedy talerzyk z kawałkiem ciastka pojawił się na jego dłoni, ale narzekać ani zbyt długo nad tym rozmyślać nie miał zamiaru. Trochę go ta marakuja zniechęcała, ale po pierwszym, małym kęsie musiał przyznać, że ciasto nie było takie złe.

-Więc albo są obrzydliwie bogaci, albo sprzedali dla tego tortu tiarę po babci.

Jessie zmarszczył lekko brwi, powtarzając w myślach kilka razy słowa, wypowiedziane przez Charlotte.

-Kuzynka Cecylia... To ta, która miała krzywe zęby i za każdym razem mówiła, że to jeden z kanonów piękna w Chinach, czy Indiach? - a może nie była to kuzynka Cecylia, tylko jakaś dziewczyna ze szkoły, której imienia już nawet nie pamiętał. A może ktoś jeszcze inny? -No cóż, miał do wyboru dwanaście smaków. Byłoby prawdziwą klapą, gdyby żaden z nich mu nie smakował. Nie wiem, czy byłoby to gorsze przeżycie dla niego, widzieć tort i nie móc zjeść tortu, czy dla cukiernika, że dwanaście pięter, każde inne i sławnej osobistości nie smakowało żadne z nich.

Do tortu, który miał pojawić się na ślubie Charlotte i Jonathana, z oczywistych względów nie mógł porównać tortu, który zajadał teraz niewielkimi kawałkami, ale musiał przyznać, że z każdym kolejnym kawałkiem smakował on coraz lepiej, o czym świadczyć mógł błogi wyraz twarzy. Aż mu się trochę zrobiło szkoda jego rodzeństwa, że nie mogli tego tortu spróbować.

Odwrócił głowę, zainteresowany, kiedy matula odsunęła się od niego i zagadnęła gościa, który ją tu zaciągnął. Gość przez chwilę miał naprawdę głupi wyraz twarzy, przez który Jessie parsknął cichym śmiechem, omal nie krztusząc się ciastem. Oczywiście, sam nie byłby w stanie wymienić tyle odcieni barw, ile byłyby w stanie wymienić jego mama i siostra, ale zawsze go bawił widok kobiety, która trajkotała o jakichś seledynach, pudrowych różach, czy błękitach pruskich, a słuchający je facet jedynie pomrukiwał i potakiwał głową, chociaż nie miał absolutnie zielonego pojęcia, o czym jego partnerka właśnie mówiła.

Zaśmiał się cicho i pokręcił lekko głową, idąc z matką do stolika, na którym ustawione były tace z kieliszkami szampana, przy którym zaczęło zbierać się coraz więcej ludzi.

-No dobrze, Pannę Młodą znasz. A powiesz mi coś o Panu Młodym? Oprócz tego, że ma na imię Harold?

Czyli jednak to była jakaś dziewczyna ze szkoły. W sumie było to do przewidzenia. Rodzina od strony matki, na wieczność już obrażona za solowy występ Jonathana podczas ich ślubu, była mu praktycznie nieznana, a jeśli już kogoś kojarzył, to tylko dlatego, że Charlotte czasami wspominała o kimś w rozmowie, jak teraz o tej całej kuzynce Cecylii. A ponieważ nie znał tej części rodziny za dobrze, to zdarzało mu się pomylić jedną osobę z drugą i czasami mógł powiedzieć coś, czego niektóre osoby nie chciałyby słyszeć - szczególnie, gdy mówił właśnie o nich.

-Czyli to był ktoś ze szkoły - wzruszył lekko ramionami, bo w sumie za dużo się nie pomylił, skoro ta kuzynka faktycznie miała wystające zęby. -Czemu nie? Jakby spróbował każdego po małym kawałku, to chyba nic by mu się nie stało. No, mogłoby go trochę zemdlić, gdyby któreś było bardzo słodkie. Bardziej bym się martwił o wuja Morpheusa - który przecież miał cukrzycę, więc zajadanie się dwunastoma różnymi ciastami mogło nie być najlepszym dla niego pomysłem. -Nie cierpiał po tym za bardzo? - oczywiście, istniały medykamenty, i całą pewnością wuj Morpheus pamiętał o regularnym ich stosowaniu, ale kto wie, czy i kiedy organizm przyzwyczai się do leku i nie będzie on tak skuteczny? Albo czy w natłoku emocjo po prostu wyleci to z głowy, zostawiając człowieka z niepewnym "Nie no, na pewno wziąłem leki", po czym okazuje się, że jednak się tego leku nie wzięło.

Na pytanie matki nie odpowiedział słownie, po prostu sięgając po jeden z kieliszków z winem. Szampan nigdy nie był jego ulubionym alkoholem - zawsze irytowały go te bąbelki, musujące na języku. A kiedy wzniesiono toast, jego kieliszek również poszedł w górę, zawołał nawet wspólnie z pozostałymi gośćmi, życząc młodej parze szczęśliwego pożycia (i szybkiego dorobienia się gromadki dzieci, ale tę część Jasper przemilczał, zajmując usta winem).

Ciekawie było obserwować Charlotte, gdy tak niby przypadkiem trącała ludzi, a potem prowadziła przemiłą, w jej wykonaniu, rozmowę z dwiema starszymi paniami, z których jedna marszczyła się, jak mops.

-Ładnie - powiedział, kiedy matula wróciła do niego z nowymi informacjami, i stuknął swoim kieliszkiem o ten jej. -A spróbujesz się jeszcze dowiedzieć, kim był ten przemiły jegomość, który wpisał nas niespodziewanie na listę gości?

Może dla niego Charlotte również byłaby taka miła?

I w momencie, gdy ostatnie słowa padły z jego ust, jakieś dzieciaki zaczęły się ganiać przy stołach, również obok nich, a para młoda zaczęła zapraszać gości na parkiet.

-Uważaj - powiedział, nachylając się do matki. -Chyba jakiś stryj po trzech kieliszkach będzie próbował cię zaciągnąć do tańca.