—28/06/1972—
Okolice Dziurawego Kotła, Niemagiczny Londyn
Erik Longbottom & Patrick Steward, Thomas Figg

A przecież ledwo zaczął się czerwiec, komentował bezgłośnie Erik, zmierzając za Patrickiem w stronę jednej z bocznych uliczek znajdujących się w sąsiedztwie przejścia do magicznych dzielnic Londynu. Tak jak maj upłynął mu stosunkowo powoli przez żałobę, jaką nosiła rodzina po śmierci wuja Derwina, tak pierwszy letni miesiąc niósł ze sobą całą masę wrażeń. Niektórzy mogliby powiedzieć nawet, że zbyt dużą.

Chociaż Longbottomowi rzadko kiedy brakowało wrażeń, tak teraz musiał przyznać, że cierpiał nieco na ich nadmiar. Począwszy od rytuału miłosnego z Beltane, który powiązał go z Norą i Elliottem i przechodząc do walki z górskim trollem w Górach Kaledońskich, rozbicia traktora na mugolskiej farmie czy wizycie na statku widmo, wszystkie znaki na niebie i ziemi zdawały się popychać go ku jednej konkretnej tezie: to lato miało być wyjątkowo ciekawe. Jakby nie żyli w wystarczająco interesujących czasach.

Czy wezwanie do mugolskiej dzielnicy miasta miało raz jeszcze uświadomić mu, że zagrożenie mogło w gruncie rzeczy czaić się na każdym skrzyżowaniu? Mężczyzna zmarszczył brwi, rozglądając się uważnie na prawo i lewo, zanim przeszli przez ulicę, bo łaskawie parę kierowców-niemagów postanowiło ustąpić im pierwszeństwa. Notka, jaka dotarła do Ministerstwa Magii, nie była zbyt szczegółowa, jednak padło na niej wystarczająco dużo informacji, aby wzbudzić zainteresowanie funkcjonariuszy. Zwłaszcza że wiadomość pochodziła od nikogo innego jak Thomasa Figga.

Kiedy znaleźli się w końcu w zaułku, Longbottom poczuł dreszcz przebiegający mu po plecach, gdy wyczuł sygnaturę magiczną zaklęć zwodzących. Zerknął czujnie przez ramię. Może to i lepiej? Bądź co bądź, nie była to Horyzontalna czy nawet Pokątna, więc ukrycie się przed wzrokiem wścibskich mugoli było dosyć dobrym posunięciem.

— Oby nie stało się nic naprawdę złego — rzucił z nadzieją, rozglądając się za bratem Nory.

Kiedy w końcu go dostrzegł w cieniu jednego z bocznych budynków, uniósł wysoko rękę na powitanie, zaznaczając tym samym ich przybycie na miejsce. Nie, żeby ponadprzeciętny wzrok i mundur Brygady Uderzeniowej nie były wystarczająco sygnałami.

— Nie musimy od razu zakładać, że naprawdę zły scenariusz jest od razu tym najgorszym — mruknął z krzywą miną, zerkając za Patrickiem w stronę nieba.

Może takie właśnie były efekty zboczenia zawodowego wynikającego z wieloletniej pracy w siłach bezpieczeństwa Ministerstwa Magii? Zawsze spodziewać się najgorszego? W gruncie rzeczy na pewno nie byliby pierwszymi, chociaż w tych czasach dużo łatwiej było rozbudzić podobne sentymenty w pracownikach Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Wystarczyło spojrzeć na Alastora i jego krewnych. Tam już królowała dewiza stałej czujności. Erik westchnął przeciągle, przesuwając się bliżej Thomasa.

Nie zakładał z góry, że wezwanie miało cokolwiek wspólnego z działaniami Śmierciożerców. Bardziej obawiał się, że Figg mógł znaleźć jakieś zwłoki, porzucony czarno-magiczny artefakt albo inne cholerstwo, które mogło narobić problemów w dzielnicy mugoli. A w gruncie rzeczy ukrycie czegoś po niemagicznej stronie Dziurawego Kotła było bardzo sprytne. Nie sposób było prześwietlić całej metropolii za machnięciem czarodziejskeij różdżki. A przejście na Pokątną znajdowało się wystarczająco blisko, że jak komuś zależało na ukryciu czegoś to...

— A więc mowa tylko o prawdopodobnym porwaniu i... nielegalnej zmianie mugola w papugę — podsumował bezosobowym tonem, mrugając parokrotnie. Cóż, z dwojga złego już chyba wolał to niż przeklętą pozytywkę lub kamień manipulujący aurami. I wszystko wskazywało na to, że ich koledze udało się uzbierać całkiem wiele przydatnych informacji. — Mhmm… Dobrze będzie tam zapukać. I to raczej szybciej niż później, skoro minęło już kilka godzin.

Skinął głową w stronę Patricka. W końcu z ich dwójki był od niego wyższy stopniem, więc nie miał problemu z tym, aby podporządkować się zaleceniom czarodzieja.

Nie dało się ukryć, że mugolski Londyn, choć łatwy łup dla oddziałów złożonych z czarodziejów, obfitował w miejsca znacznie bardziej ''godne'' uwagi Śmierciożerców niż przypadkowy zaułek w okolicy przejścia na Ulicę Pokątną. Czyż nie lepiej byłoby skupić uwagę na pałacu Westminsterskim, Big Benie, pałacu królewskim, a nawet okolicach Hyde Parku? Gdyby chcieli wywołać jak największy chaos - a to przecież było ich specjalnością - z pewnością zaczęliby swoje pokazy właśnie tam.

— Czy jesteś w stu procentach pewien, że dym papierosowy... eee… nie stępił twojego węchu? — dopytał nieśmiało Erik w nawiązaniu do uwagi mężczyzny o zapachu czarnej magii.

Po chwili uniósł wymownie brwi, gdy Thomas sięgnął po swoją osobistą paczkę fajek. Odmówił krótkim machnięciem dłoni. Wprawdzie sam nie był wolny od tego grzechu, tak w tym przypadku wolał nie poświęcać najbliższych minut na zaciąganie się papierosem. Zwłaszcza jeśli w grę miała jeszcze wchodzić czarna magia i czarnoksiężnicy. Wolał być ostrożny z oskarżeniami o korzystanie z tego rodzaju technik.

Ludzkie zmysły potrafiły być zawodne, a Londyn sam w sobie nie był najłatwiejszym polem operacyjnym pod słońcem w tym konkretnym względzie. Chociaż sporą ilość czarno-magicznych fenomenów i wypadków szło zidentyfikować i bez wskazówek węchów, tak w mieście, w którym roiło się od palaczy, zarówno tych magicznych jak i niemagicznych, łatwo było o zbyt szybkie połączenie kilku kropek. Ale są jeszcze ta ptaki..., napomniał się Longbottom, wzdychając ciężko.

— Nie chcę zanadto krytykować naszych ziomków, ale dziwne ciuchy mogą wskazywać na jakichś tradycjonalistów — napomknął z krzywą miną. Wpływ kultury mugoli na społeczeństwo czarodziejów był praktycznie widoczny gołym okiem. Żeby nie sięgać daleko, wystarczyło przypatrzyć się codziennej garderobie jego siostry. Bardzo łatwo przyszło jej zrezygnować z tiar i wielowarstwowych szat na rzecz T-shirtów i dżinsów. — Jak się okaże, że noszą kiczowate nakrycia głowy i posługują się niezrozumiałym słownictwem, to będziemy mieli już prawie sto procent pewności, że coś się tu kroi.

Skinął głową, kierując się za Patrickiem i Thomasem w stronę kamienicy.

— Mogę poczekać na zewnątrz — zaproponował bez większego wahania. — Thomas najwięcej widział, więc może w środku też mu się coś rzuci w oczy, więc dobrze by było, gdyby poszedł z tobą.

Erik nie miał większego problemu z tym, aby czasem odpuścić i usunąć się na bok. Bądź co bądź, jego zestaw umiejętności i domysłów nie zawsze musiał być tym, który okaże się kluczowy do rozwiązania danej sprawy. A kto wie, może Figg razem ze Stewardem zdołają razem coś tam znaleźć? Odprowadzając obu mężczyzn wzrokiem, Erik pozostał pod wejściem, aby po niedługim czasie przesunąć się w stronę pobliskiej ławki.

No dobrze, może pozostawienie pod drzwiami kamienicy osoby, która nie miała bladego pojęcia, jak wygląda ich obiekt zainteresowanie, nie było idealnym rozwiązaniem. Erik zareagował jednak impulsywnie, wychodząc z założenia, że skoro Thomas miał okazję obserwować już mężczyznę, to być może uda mu się zidentyfikować w mieszkaniu coś, co potwierdziłoby jego domniemania. Mimo wszystko, gdy za parą czarodziejów zamknęły się drzwi, Longbottoma ogarnęło zwątpienie. Może jednak za szybko się zgłosił do tego, żeby zostać na zewnątrz? Ehh, niby pierwsza myśl najlepsza, pomyślał, modląc się w duchu o to, aby ta decyzja ich nie spaliła.

— Nie można mieć też aż tak wielkiego pecha — skomentował pod nosem, przysiadając na ławce, nieopodal głównego wejścia.

Nie do końca świadom własnego podenerwowania, mężczyzna zaczął wystukiwać butem przerywany rytm. To zgłoszenie pozwoliło mu raz jeszcze przemyśleć swoje dotychczasowe decyzje. Może powinien zacząć coraz poważniej myśleć o jakimś wewnętrznym awansie zawodowym? Wprawdzie chciał i musiał dalej pracować w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów, chociażby ze względu na swoją działalność dla Zakonu Feniksa, jak i to, że w gruncie rzeczy nie miał przyszykowanego planu B, tak... Poniekąd strzelał sobie w kolano tym, że coraz częściej stawiał się w sytuacjach, gdy musiał wybierać pomiędzy dobrem organizacji, a odpowiednim wypełnianiem obowiązków służbowych.

Rosnąca ostatnimi czasy rozpoznawalność, wywiad dla Lockharta, te wszystkie oczy zwrócone ku Dolinie Godryka i jego rodzinie... To wszystko sprawiało, że mimowolnie sam zdecydował, że ktoś musi przyjąć na siebie światła fleszy. Ledwie parę dni temu udało mu się wykorzystać swoją znaną twarz podczas małego śledztwa Brenny. Ale czy w pewnym momencie nie zacznie to działać na jego niekorzyść? Wieści o jego obecności w danej dzielnicy czy miejscowości zaczną się rozchodzić coraz szybciej, a to mogło negatywnie wpłynąć na prowadzone przez niego śledztwa. Zwłaszcza takie wymagające stałego kontaktu z ludźmi z zewnątrz.

Wypuścił powoli powietrze przez usta, kręcąc powoli głową. Z drugiej strony, sława nigdy nie była pewna. Owszem, były jednostki, którym udało się zagwarantować sobie dosyć stałą pozycję w mediach czarodziejów poprzez swoje osiągnięcia i rozpoznawalność, ale przecież byli też mniejsi celebryci, którzy po prostu schodzili z języków ludzi, kiedy tylko sezon plotek dobiegał końca, a reporterzy przerzucali uwagę czytelników i słuchaczy na nowy cel. Kto wie, może za kilka tygodni lub miesięcy okaże się, że będzie mógł bez trudu zniknąć w tłumie?

— Marzenia ściętej głowy — mruknął, niezbyt wierząc w tę wersję zdarzeń. Musiałby chyba całkowicie wycofać się z życia towarzyskiego, aby doprowadzić do tego stanu rzeczy. A miał jednak świadomość tego, że im więcej pojawiał się w gazetach, tym mniejszą uwagę przykuwały poczynienia jego krewnych. Brenna miała większe pole do popisu. Mavelle i reszta kuzynek. Nora. Dora. Nawet Charles, który obecnie ukrywał się w Warowni.

Longbottom przeniósł wzrok na rzędy okien okalające ścianę kamienicy, aż w jednym z nich wypatrzył sylwetkę Patricka. Uniósł minimalnie w odpowiedzi dłoń, dając czarodziejowi znać, że jak dotąd nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Dla pewności rozejrzał się na prawo i lewo. Żadnych awantur. Nikt go nie zaczepił, a wszelcy przechodnie zdawali się zbyt zajęci swoimi codziennymi sprawami i chęcią dostania się do celu swych dzisiejszych spacerów, żeby w ogóle zwrócić na niego uwagę. Może jednak nie będzie tak źle?