I w prawo.

I w lewo.

I w prawo.

I w lewo.

I tak w kółko. Ciekawe, kiedy rozboli go od tego kark.

Jasper Kelly stał obok Fontanny Syreny, która właściwie to przedstawiała trytona, z groźną miną obserwującego przechodniów. Nie patrzył jednak na samą rzeźbę, a trochę niżej, bliżej ziemi, na jasny, nie tak mały, punkt, pojawiający się przed fontanną i na ułamek sekundy znikający za nim. Punktem tym był pies. Jego pies, Benji, który z jakiegoś powodu zapragnął przyprawić się o zawroty głowy, bo od dobrych kilku minut krążył tak dookoła fontanny, nie zatrzymując się nawet na chwilkę. A Jessie tak stał i patrzył na niego, zastanawiając się, skąd właściwie w jego ciele tak duże pokłady energii. Trochę mu tego nawet zazdrościł, bo on sam czuł się, jakby ktoś wbił mu igłę w ramię i wypuścił z niego energię, jak powietrze w przebitego balona.

Ale czy powinien porównywać się w tym momencie do psa? W końcu pies nie musiał wstawać rano i przychodzić do pracy, w której musiał pracować, a po powrocie do domu nie musiał jeszcze zajmować się swoim pupilem, więc nie tracił tak dużo energii.

W takich momentach Jessie ogromnie się cieszył, że jego kochana bliźniaczka również pokochała tego psiaka, którego wuj Jonathan w heroiczny sposób uratował przed samobójczą śmiercią na moście, i opieką nad psiakiem się dzielili, bo gdyby Jessie musiał zajmować się nim sam, pewnie nie miałby już sił na nic. Oczywiście, zdawał sobie sprawę z odpowiedzialności, jaka miała na niego spaść, już w momencie, gdy Jonathan go spytał, czy nie chciałby zabrać psa ze sobą, ale był po prostu wdzięczny siostrze, że również chciała się nim zajmować.

O! Benji zmienił kierunek! Omal nie wywrócił się na pyszczek, kiedy jego łapki nie nadążyły za gwałtownym skrętem ciała, ale teraz krążył już w drugim kierunku.

-Mógłbyś się podzielić tą energią - powiedział w końcu Kelly, bawiąc się smyczą w rękach. -Ewidentnie masz jej za dużo.

Wydawać by się mogło, że po takim maratonie, jakim było zrobienie pewnie trzydziestu kółek dookoła fontanny najpierw w jedną, a potem w drugą stronę, zmęczyłoby psa, ale nie - Benji nie wyglądał na tak zmęczonego, jak mogłoby się zdawać i Jessie unosił brwi coraz wyżej, kiedy jego pupil zmieniał kierunek, w jakim robił kolejne okrążenia. Było to dla Kelly'ego o tyle dziwne, że już od dłuższego czasu wychodził z Benjim na dłuższe spacery, podczas których zapewniał mu o wiele więcej ruchu, niż na samym początku. Rita mogła wyprowadzać go na krótsze spacery, ale z nim psiak tracił o wiele więcej energii i zazwyczaj po powrocie do domu od razu szedł do swojego legowiska i momentalnie zasypiał. Jak szybko jego organizm odnawiał spożytkowaną energię?

Benji zatrzymał się tak gwałtownie, aż niemal się zatrzymał i nadstawił pyszczek. Musiał coś wyczuć. Szczeknął raz, a potem drugi, patrząc gdzieś z tyłu Jessiego.

-Hm, co się dzieje, kolego? - spytał Jasper, kucając przy psiaku, by przypiąć mu smycz do obroży.

Jeszcze tego brakowało, by się psiak wyrwał i gdzieś uciekł. Co prawda reagował na komendy i do tej pory nie było z tym żadnego problemu, nawet gdy Jessie wypuszczał go na otwartej polanie, ale człowiek nigdy nie mógł być całkiem przekonany, że i tym razem nic się nie stanie.

Jego twarzy rozjaśniła się od uśmiechu na widok znajomej.

-Hej, Iskierko - przywitał się, obejmując ją delikatnie. -U mnie wszystko w porządku. Świetnie wyglądasz. Zrobiłaś coś z włosami?

W czasie, gdy oni wymieniali uprzejmości, psy również wymieniły swoje psie uprzejmości. Nie było to ich pierwsze spotkanie, co pozwoliło ich właścicielom niepokoju, czy coś im nie odbije i nie zaczną się na siebie rzucać, bo coś im w drugim psie nie podpasuje.

-I dobry wieczór tobie, Cerber - Jessie również przywitał się z psem Electry, kucając i głaszcząc go po karku, gdy czarny pudel do niego podszedł i obwąchał jego rękę.

Tamtego dnia, na korytarzu w Hogwarcie, gdy Jessie był na trzecim, a Electra na drugim roku, ta ksywka po prostu wpadła Jasperowi do głowy w momencie, gdy dziewczyna wyjawiła mu swoje imię. Nie wiedział wtedy, że jej starsi bracia nazywali ją w ten sposób, a gdy Electra mu o tym powiedziała, pomyślał jedynie "Ciekawe dlaczego?". Ksywka jednak została i Jasper miał zamiaru jej używać, dopóki Electra sama mu nie powie, że chciałaby, by przestał.

-Pasują ci umyte włosy - powiedział z nutką niewinnej złośliwości.

Musiał jednak przyznać, że Electra w tym "naturalnym" wydaniu wyglądała o wiele lepiej, niż kiedy czasami widywał ją "pół przygotowaną" do pracy, albo gdy migała mu gdzieś na schodach w całkiem ładnie ułożonych włosach, z którymi zapewne niekrótko walczyła, by z nią współpracowały. Wtedy Electra również ślicznie wyglądała, ale teraz, gdy stała przed nim bez żadnych skomplikowanych stylizacji, wyglądała... jak ona.

I chyba to było w niej najpiękniejsze.

Jessie nie poświęcił Cerberowi tak dużo czasu, jak może by chciał, ponieważ jego własny pies chyba poczuł się zazdrosny i zaraz wpakował mu łeb po ramię, oparł przednie łapy o jego udo i podniósł pyszczek, by polizać go po policzku.

-No już - zaśmiał się Jasper, odsuwając psi pysk od swojej twarzy i tarmosząc go po uszach. -Nie musisz być zazdrosny. To twoje legowisko jest u mnie w pokoju.

I podniósł się z kucem, a Electra, jeżeli tylko chciała, mogła przywitać się z Benjim, który chyba tylko na to czekał.

Na pytanie o atak szczęki Jaspera zacisnęły się na chwilę, ale szybko na jego usta powrócił uśmiech. Nie był już jednak tak radosny, jak jeszcze chwilę temu.

-Powinienem w ogóle pytać, skąd wiesz? - spytał. -Wszystko ze mną w porządku. Nie musisz się martwić, że teraz będę latał po Londynie w czarnej pelerynie, syczał na słońce i polował na dziewice, by wypić z nich krew - zaśmiał się. -Ale niech to będzie dla ciebie ostrzeżenie, żeby nie wchodzić po zmroku w ciemne uliczki. Spieszysz się gdzieś, czy mogę liczyć na twoje towarzystwo podczas spaceru? - skoro oboje wyszli z psami, to dlaczego by nie iść razem?

Kuksańca za swój komentarz przyjął z udawanym jękiem bólu i śmiechem. Oczywiście, nie miał zamiaru wymądrzać się w kwestii pielęgnacji kręconych włosów, bo niby skąd miał wiedzieć, w jaki sposób Electra powinna najlepiej dbać o swoją czuprynę? Fryzjerem nie był, a ani Rita, ani jego mama nie miały takich włosów. Wciąż jednak mógł sobie trochę pożartować.

-Hm... Racja... Nawet nie zwróciłem uwagi, czy tam był. Jak widzisz, jestem żywy i czuję się dobrze. No już, nie smuć się tak. Zostanie ci tak, jak będziesz stroić miny - podniósł dłoń i trochę potargał jej włosy.

To nie było tak, że Jessie kompletnie odcinał się od niej wewnętrznie. Były rzeczy, które Electra zdążyła poznać, gdy jej o nich powiedział, albo sama zauważyła. Wiedziała o jego strachu przed otwartą wodą, ale nie znała historii jego bogina. Wiedziała o jego ślepocie na barwę Gryfonów (chyba jeszcze nigdy nie czuł się tak zażenowany, gdy się do tego przyznawał. Czerwone policzki piekły go wtedy jeszcze dwa kolejne dni), ale nigdy nie powiedział jej, dlaczego tak bardzo lubił podróżować mugolskim samochodem.

Wciąż nie powiedział jej o swoim ojcu. Oczywiście, osoba Neda Kelly'ego nie była owiana tajemnicą, którą strzec powinny wszystkie pokolenia jego potomków, ale nie był to temat, na który Jessie chętnie rozmawiał. Jeszcze nie.

Czasami czuł się podle gdy Electra odkrywała przed nim kolejne swoje sekrety, z których czasami śmiali się do rozpuku, a przez niektóre Jessie pozwalał dziewczynie wypłakać się w swoje ramię. Czasami czuł się źle, że on sam nie dzielił się z nią swoim życiem tak, jak ona dzieliła się z nim swoim.

Gwizdnął przeciągle w odpowiedzi na to śmiałe wyznanie dziewczyny.

-Panno Prewett, no proszę - Electra nie raz opowiadała mu o swoich romansach, więc w sumie mógł się domyślać, ale byłoby to trochę dziwne, gdyby tak po prostu zastanawiał się akurat nad tą stroną jej życia. -Czy twoi bracia wiedzą, że nie jesteś już tą grzeczną dziewczynką, za którą cię uważali?

A może nadal uważają i Electra dobrze się kryje?

-Masz na myśli kiermasz z okazji Lammas? - spytał, gdy spokojnym krokiem spacerowali ulicą. -Wpadłem dosłownie na chwilę. O jakiej szarpaninie mówisz?

Typowa Electra, pomyślał z rozbawieniem, kiedy się tak szeroko wyszczerzyła.

-"Z tego, co wiedzą", tak? - powtórzył, unosząc lekko głowę, a na jego twarzy pojawił się udawany grymas niezadowolenia z niewielkiej różnicy w ich wzroście, z przewagą dla jego towarzyszki. -Schlebia mi Pani, Panno Prewett, choć Pani starszy brat z pewnością zaprzeczyłby Pani słowom, jeśli tamtej pamiętnej nocy słyszał moją rozmowę z uzdrowicielami - i znowu grymas niezadowolenia, tak samo udawany, jak poprzedni.

Jeżeli tamtej nocy Basil miał dyżur i słyszał, jak Jasper rozmawiał z uzdrowicielami, powiedziałby z pewnością, ze Kelly zachowywał się jak bachor, nie jak dżentelmen. Oczywiście, Jessie nie zachowywał się niekulturalnie, ale jego postawa i niechęć do współpracy sprawiały, że na naklejkę Dzielnego Pacjenta zdecydowanie nie zasłużył.

-Coś obiło mi się o uszy, że coś się działo, ale nie znam za bardzo szczegołów - przyznał i przystanął, bo Benji zaczął węszyć w jednym miejscu. -I chyba mignął mi przed oczami nagłówek z Proroka Codziennego, ale do tej pory nie przeczytałem tego artykułu.

Tą szarpaniną Electra wzbudziła jego ciekawość, bo o ile bijatyki, w których nie brał udziału ani on, ani nikt z jego bliskich, nie znajdowały się w strefie jego zainteresowania, tak teraz chciał posłuchać więcej. Ewidentnie stało się tam coś naprawdę interesującego, skoro Electra o tym wspominała.

Przy pierwszych słowach jego brew uniosła się. Przy drugich - wytrzeszczył oczy. Z Philipem Nottem? Tym Philipem Nottem? Po ostatnich słowach parsknął śmiechem, zasłaniając usta ręką.

-Że co? - zawołał, rozbawiony. -Czekaj! Chcesz mi powiedzieć, że ktoś sprzedawał na Lammas świeczki w kształcie pały, ktoś się nimi nawalał z gwiazdą Quidditcha i mnie to ominęło? No nie...

Zwykle Jasper starał się używać bardziej wyszukanego słownictwa - nie nie próbował na siłę zachowywać się, jak arystokrata, którym nie był, ale lubił wysławiać się w miarę elokwentnie - ale ta historia nie potrzebowała pięknych słówek. Te po prostu by ją zniszczyły.

-Kto sprzedawał te świeczki?