Okres świąteczny wiązał się z przyjęciami, na których warto się było pokazać. Czystokrwiści lubili hucznie świętować sabaty, często towarzyszyły temu bale, i inne podobne wydarzenia towarzyskie. Większa część śmietanki towarzyskiej oczekiwała tego okresu, bo niemalże codziennie coś się działo.

Pogoda sprzyjała zimowemu świętowaniu, nastrój był wyjątkowo wyczuwalny w mroźnym powietrzu. Płatki śniegu tańczyły na zewnątrz. Jeszcze kilka dni temu raczej można było przyrównać zimowe poranki do czegoś zrobionego ze stali, jakby miały metaliczny smak i ostre krawędzie, jakby nie były stworzone dla człowieka, śnieg łagodził tą atmosferę. Otulał gałęzie drzew niczym ciepła pierzyna, zrobiło się przyjemniej, chociaż dni nadal trwały bardzo krótko. Ciemność nie miała litości, okrywała płaszczem świat wcześnie, to był jej czas.

Bal u Macmillanów miał być jednym z większych wydarzeń tego sezonu zimowego. Warto było zaznaczyć na nim swoją obecność, chociaż przez chwilę przemknąć między innymi czystokrwistymi. Panna Yaxley zdawała sobie z tego sprawę, i chociaż zdecydowanie wolałaby spędzać ten wieczór w rodzinnej rezydencji w Walii, z kubkiem grzanego wina w dłoni, siedząc najpewniej przed kominkiem, to nie mogła się tutaj nie pojawić.

Myślała o tym grzanym winie nawet kiedy przemierzała parkiet w poszukiwaniu kolejnego kieliszka whisky. Wydawało jej się nawet, że czuje zapach goździków w powietrzu i pomarańczy, musiała jednak wrócić całą sobą do tej sali balowej. Nie mogła bujać w obłokach. Jakoś tak się złożyło, że zjawiła się tutaj sama. Próbowała znaleźć jakieś znajome twarze, ale na parkiecie było tłoczno, co dosyć mocno to utrudniało.

Jako, że była wysoka nie miała problemu z tym, żeby zlokalizować bar, chociaż tyle jej się udało. Skoro wokół było tyle ludzi, to oznaczało, że nie piła sama, prawda? Starała się nieco wybielić przed samą sobą.

Tak naprawdę nie do końca pewnie czuła się pewnie między tymi wszystkimi poważanymi arystokratami. Musiała uważać na to, co mówi. Pilnować się, żeby nie palnąć jakieś głupoty i nie zostać ocenioną jako idiotka - mogło to nie sprzyjać temu, jak inni widzieli jej rodzinę, jedynie przez to martwiła się tym, jak mogą odebrać ją inni. Rodzina była dla niej najważniejsza.

Udało się jej jakoś przemknąć do tego nieszczęsnego baru. Odetchnęła z ulgą, gdy znalazła się przed ladą. Bezpieczne miejsce. O ile nie nawinie się jej pod nogi ktoś, kogo nie chciała spotkać. Dopiero teraz, oparta plecami przez ladę mogła docenić piękno dekoracji, które ozdabiały salę. Ktoś naprawdę przyłożył się do sprawy, wystrój przypominał bowiem ten na zewnątrz, na suficie mieniły się gwiazdy (najprawdopodobniej była to jakaś magiczna iluzja), a reszta dekoracji była biała. Dostrzegła śnieg, miała ochotę wsadzić w niego rękę, żeby sprawdzić, czy jest zimny. Gdzieniegdzie na suficie można było zauważyć jemiołę i ostrokrzewy, które powodowały, że pomieszczenie nie wydawało się być przesadnie białe.

Gdy skończyła podziwiać te piękne dekoracje odwróciła się znowu w stronę baru. Nim odezwała się do mężczyzny, który bardzo sprawnie mieszał drinki poprawiła swoją sukienkę, bo jedno z ramiączek jej się zsunęło. Nie do końca dobrze czuła się w takich oficjalnych strojach, ale miejsca jak to wymagały odpowiednich ubrań. Jej suknia, która sięgała niemal do ziemi była w kolorze butelkowo-zielonym, jej ulubionym, szyta oczywiście na zamówienie u Rosierów, bo trudno było dostać coś oficjalnego w pierwszym, lepszym sklepie na kogoś jej gabarytów. Długie rozcięcie ciągnęło się jej od samego dołu niemalże do końca uda. Wiele by dała, aby ta suknia nie była tak bardzo obcisła i nie ograniczała jej ruchów, trochę żałowała, że nie wybrała czegoś innego, jednak teraz nie miała już innego wyjścia, jak jakoś przeżyć ten wieczór. Nie zamierzała zresztą długo tutaj zostać. Macmillanowie ją widzieli, przywitała się z nimi na samym początku, zaznaczyła swoją obecność, więc wykonała swoje zadanie.

Nie miała jednak zamiaru odmówić darmowego alkoholu, nie, żeby nie było ją stać na trunki, ale te za niektóre nie musiała płacić zawsze smakowały jakoś lepiej. - Podwójną ognistą, poproszę. - Rzuciła chrapliwym głosem do mężczyzny, który stał za barem, ubrany był w całkiem gustowny, biały smoking. Na czoło Ger spadło pasmo włosów, próbowała je zdmuchnąć, aby nie wchodziły jej do oczu, że też one musiały być tak bardzo niesforne, jak i ona. Najwyraźniej upięcie nie zamierzało przetrwać całej nocy.

Czuła spokój, bo barman wreszcie zwrócił na nią uwagę, jeszcze chwila, a szklanka wypełniona złotym trunkiem znajdzie się w jej dłoni. Będzie się mogła napić, zdecydowanie tego potrzebowała. Trudno było jej przetrwać spędy jak te bez odpowiedniej ilości alkoholu krążącej w jej krwi. Dzięki niemu spoglądała na to wszystko z mniejszą niepewnością, mogła przestać przejmować się tym, że przyniesie wstyd rodzinie. Miała świadomość, że nie może przesadzić. Wścibskie plotkary czekały na to komu powinie się noga, będą mogły opowiadać o tym kto zataczał się nieodpowiednio, kto mrugnął nie do tej osoby, której powinien. Zdecydowanie nie zamierzała zostać tej nocy bohaterką opowieści plotkar, na całe szczęście znała swoje granice i wiedziała na co może sobie pozwolić. Uśmiech wpełznął na jej twarz po tym, jak przypomniała sobie, że w poprzednim roku któryś z Averych tak się upił, że skończył pływając nago w fontannie, o czym nie dawali mu zapomnieć do dzisiaj.

Okazało się jednak, że szklanka alkoholu o której marzyła musiała nieco zaczekać. Jakieś rozchichotane dziewczę wepchnęło się jej w kolejkę, bez najmniejszego zawahania. Odsunęła się o krok. Zastanawiała się, czy była w nastroju, by pokazać jej z kim zadarła. Potrafiła sprowadzać ludzi do pionu, nie miała z tym najmniejszego problemu. Gdyby tylko chciała mogłaby ją wystraszyć samym spojrzeniem, znała takie typy dziewcząt. Wiedziała, że uważają iż wszystko im się należy tylko i wyłącznie dlatego, że mają sporo uroku osobistego, miała też świadomość, że wewnątrz wcale nie są takie słodkie.

Wypuściła więc jedynie ciężkie westchnięcie z płuc, bo zadecydowała, że nie będzie robić scen. Nie był to odpowiedni moment. Kilka kolejnych minut oczekiwania nic nie zmieni.

Zaczęła z niecierpliwości wystukiwać jakiś rytm paznokciami o ladę.

Wzrok uniosła dopiero wtedy, kiedy usłyszała swoje imię. Jej głowa powoli odwróciła się w stronę z której dochodził. Zmierzyła może trochę nazbyt oceniającym spojrzeniem mężczyznę, który stał niedaleko niej, a później wróciła wzrokiem do dziewczęcia, które chwilę wcześniej ją zirytowało. Chyba przyszli tu razem, na pewno się znali, to udało jej się odczytać po chwili w której na nich spoglądała.

- Ambroise. - Powiedziała cicho wracając do niego spojrzeniem. Cóż, nie było nic dziwnego w tym, że i on znalazł się w tym miejscu. Wydarzenie sezonu, sama nazwa zobowiązywała. Pojawiła się tu naprawdę ogromna część socjety, nic dziwnego, że i uzdrowiciel znalazł się wśród nich.

Nie znali się zbyt dobrze, jednak ich ostatnie spotkanie okazało się być całkiem przyjemne. Wzbudził jej zainteresowanie tym, jak lekko się z nim rozmawiało. Był całkiem przystępny jak na medyka. Zapamiętała to.

Dziewczyna, która z nim stała rozpłynęła się jak mgła. Yaxley nie zauważyła, kiedy odeszła. Nadal nie miała w ręku swojego trunku, myślała, że Greengrass chce się z nią tylko przywitać i wróci do swojej towarzyszki, konsternacja więc pojawiła się na jej twarzy, gdy poprosił ją o to, aby poczekała. Czy miała coś lepszego do roboty w tej chwili? No nie, i tak była tutaj sama. - Dobrze. - Mogła nie odezwać się wcale, a gdyby przyszedł zobaczyłby, że czeka, chciała mieć jednak pewność, że będzie wiedział, iż nigdzie się nie wybiera. Dlaczego? Jego towarzystwo okazało się być ostatnio całkiem zabawne, może i tym razem tak będzie, to mogłoby przynieść nieco rozrywki, bo wieczór był póki co raczej nudny. No i nie będzie musiała pić sama, kolejny spory argument za tym, aby na niego poczekała.

Odprowadziła go wzrokiem, wyglądał jakby się czymś denerwował, nie była jednak tego pewna, bo nie znała go na tyle dobrze, aby mogła odczytać emocje, które kierują jego zachowaniem. Zniknął gdzieś w tłumie, a ona odwróciła się do baru, na którym czekał na nią przygotowany przez barmana trunek. Sięgnęła po szklankę i jednym haustem wypiła jej zawartość. Nie było to szczególnie rozsądne, ale nie zdążyła dzisiaj wypić nic więcej niż lampkę wina. Odstawiła puste szkło na blacie.

Odwróciła się ponownie w stronę parkietu. Nie zamierzała stąd odchodzić, póki Ambroise nie wróci, ale jaką miała pewność, że faktycznie zamierza to zrobić? Nie, żeby jej jakoś mocno zależało na jego towarzystwie, chociaż tliła się mała nadzieja, że zaraz się pojawi, trochę ciekawa była tego jaki jest poza Mungiem, gdzie widziała go po raz ostatni, bo nie pierwszy, ale o tym nie miała pojęcia.

Znalazł się obok po krótkiej chwili. Dotrzymał słowa. Usta panny Yaxley drgnęły w uśmiechu, powiększył się, kiedy poprosił o alkohol. Nie będzie musiała pić sama.
- Tak właściwie to trzy razy, pan ma do nadrobienia kolejkę. - Odparła do barmana, a na jej twarzy malował się uśmiech. - Nie mogę pozwolić na to, żebyś był szklankę za mną.

Zastanawiała się przez chwilę, czy zadać pytanie, które pojawiło się jej w głowie. - Zgubiłeś swoją uroczą pannę? - Nie, żeby ją to specjalnie obchodziło, nie mogła jednak się powstrzymać przed zadaniem go.

Zapewne znalazłoby się więcej osób poza ich dwójką, które nie do końca przepadały za tymi spędami. Ciekawe dlaczego więc jeszcze od tego nie odeszli, skoro nie wszyscy bawili się doskonale na tych przyjęciach. Spora część czarodziejów podchodziła do tego, jako do nie do końca przyjemnego obowiązku. Przestarzałe tradycje ciągle nie odchodziły w zapomnienie. Cóż, skoro arystokraci krzyżowali się głównie między sobą to musieli się gdzieś poznawać, a raczej prezentować swoje dzieci, niczym zwierzęta, które mieli sprzedać innym rodzinom, aby rosnąć w siłę. Przyjęcia, jak te był ku temu idealne - neutralny grunt, piękne stroje, trunki, wszystko wymuskane, no nie pozostawało nic innego jak się zakochać. Iluzja jednak z czasem mijała, ciekawe ile z młodych czarownic zawiodło się po tym, jak w końcu spotkało swojego wybranka w prawdziwym świecie, nie w tym wyidealizowanym. Oczywiście też można było spotkać wiele interesujących kontaktów, nawiązywać umowy biznesowe, tyle, czy faktycznie wystawne przyjęcia były ku temu potrzebne?

Czuła, że robi się coraz cieplej. Wypity alkohol uderzał w tętnice osób bawiących się na parkiecie. Lodowe rzeźby niedługo zaczną się roztapiać, o ile ktoś nie zadba o to, aby wdarło się tu choć trochę zimnego powietrza. Sama czuła, że przyjemne ciepło zaczęło się rozchodzić po jej ciele, kiedy wypiła te podwójną porcję ognistej. Jeszcze chwila, a na jej bladych policzkach pojawią się rumieńce, jak zawsze gdy alkohol zaczynał krążyć w jej żyłach.

Nie zakładała tak naprawdę niczego, gdy się tutaj pojawiła. Była pewna, że prędzej, czy później spotka jakąś znajomą twarz, już ich kilka minęła, tyle, że byli zajęci swoimi towarzyszami, a ona zjawiła się sama. Więcej nie popełni tego błędu, nie zamierzała bowiem nikogo odciągać od towarzystwa. Stąd stwierdziła, że wychyli te kilka drinków i zmyje się do domu, albo skończy w jakimś obskurnym pubie jak miała w zwyczaju. Tam przynajmniej nikt jej nie oceniał, mogłaby się nawalić tak, że straciłaby kontrolę i nikogo by to nie obchodziło.

Nie zamierzała dzisiaj wracać do rodziców. Walia była zbyt daleko, to znaczy dzisiaj była zbyt daleko, normalnie teleportowałaby się tam w kilka sekund, ale nie wykorzystywała tej umiejętności po tym gdy piła. Pewnie rano odwiedzi rodziców i Astarotha, na pewno sporo urósł od czasu, kiedy ostatnio się widzieli. Jej myśli na moment skierowały się ku jej starszemu bratu, ciekawe, gdzie on spędza święta. Wyjechał kilka lat temu, pisywali regularnie, ale nadal listy przychodziły z opóźnieniem, więc nigdy nie mogła mieć pewności, gdzie się w danej chwili znajduje.

- Zawsze dbam o swoich towarzyszy. - Nawet mógł uwierzyć w te słowa, bo przecież ostatnio spotkali się w szpitalu, gdy przyniosła tam niemalże na plecach swojego rannego kuzyna. Obojętne jej było, czy znajdowała się na polu walki, czy z szklanką walcząc z alkoholem starała się, aby każdy czuł się dobrze, niepominięty, ważny na swój sposób. Uniosła swoją szklankę w toaście, kiedy on sięgnął po swoją.

Margaux. Zarejestrowała imię. To była ta dziewczyna, która jeszcze parę minut temu wepchnęła się jej w kolejkę, ta, która z nim tutaj stała. - Nie wyglądasz, jakbyś się tym szczególnie przejmował. - Przynajmniej w tym momencie, bo ledwie chwilę temu zniknął stąd zapewne w poszukiwaniu tej dziewczyny. Może faktycznie nie zamierzał jej szukać, albo znalazł i nie chciał jej w czymś przeszkadzać. Możliwości było wiele. Nie chciała jednak o to pytać, bo mogłoby to być uznane za wsadzanie nosa w nieswoje sprawy - całkiem słusznie zresztą.

Przeniosła wzrok w stronę szklanki w której stronę kiwnął palcem. Skrzywiła się patrząc na jej zawartość. Nie był to najlepszy trunek dostępny w tym miejscu. - Możesz jej przekazać, żeby prosiła o czysty alkohol, te drinki nie mają go w sobie wcale, nie to co ognista. - Właściwie, czy to faktycznie była wada? Pewnie zależało od tego, jaki był cel picia tych trunków. Yaxley założyła, że ta dziewczyna ma podobny do tego jej - nawalić się w miarę szybko. Miała świadomość, że niektórzy woleli mieć jasny umysł, w ich przypadku sięgnięcie po to, co znajdowało się w szklance było bardziej zrozumiałe.

Czy bawiła się dobrze? Sama tak naprawdę jeszcze nie wydała osądu. Był to początek wieczoru, póki co nikt nie zdążył jej nadepnąć na odcisk, więc nie było najgorzej. - W tej chwili? Tak, bo mam towarzystwo. - Nie musiała pić sama, a to wystarczało jej do szczęścia. - Przyszłam tutaj sama, zapomniałam, jak bardzo głupim to jest pomysłem na tych przyjęciach. - Ciężko było się przebić przez te tłumy osób, uwiesić się na kimś na dłużej, poczuć bezpiecznie. Wśród tych dalszych znajomych bowiem ciągle musiała być czujna, wiedziała, że będą ją oceniać - zawsze to robili. - A ty? Jak się bawisz Ambroise? - Wypadało zapytać o jego wrażenia, kultura tego wymagała.

Usłyszała znajomy rytm, który wybijała palcami na blacie przed chwilą, teraz on robił to samo. Ciekawe, czy był to jeden z tych świadomych odruchów, czy wręcz przeciwnie. Nie skomentowała, że to wyłapała.

- Mam wrażenie, że co roku próbują pokazać, że stać ich na więcej, to trochę głupie zważając na to, że nie mają żadnej konkurencji. - Macmillanowie zawsze robili najwspanialsze przyjęcia, nie powinno to nikogo dziwić, ciekawe, co się stanie, jak skończą im się pomysły na kolejne atrakcje.

Yaxley kiwnęła głową do barmana porozumiewawczo, by podał jej całą butelkę ognistej, bez sensu co chwila zamawiać kolejną kolejkę, nie musieli przecież wypijać całej, ale będą mieli alkohol pod ręką. Butelka stała przed nimi nim zdążyła mrugnąć okiem.

Margaux. Wrócił do tej dziewczyny z którą tutaj stał. Nie miała pojęcia kim dla niego jest, ale jej pierwotne założenia musiały nie być trafne. Skoro mówił o niej dziecko, to musiała być albo jego jakaś młodsza znajoma, albo ktoś z rodziny. - Robisz za niańkę? - Zapytała unosząc brwi, przy okazji sięgnęła po butelkę i zaczęła im wlewać whisky do szklanek, zdążyli opróżnić te swoje.

Akurat upijała łyk trunku ze swojej szklanki, gdy usłyszała słowa mężczyzny. Zakrztusiła się whisky, gdy dotarł do niej sens jego słów. Udało jej się jednak dosyć szybko ogarnąć. - To był cios poniżej pasa. - Dodała, a po chwili na jej twarzy pojawił się uśmiech. Poniekąd miał rację, spotkali się przecież, gdy wlała w swojego kuzyna eliksiry, które nie były zdatne do spożycia. Tyle, że ponownie ona widziała tę sprawę inaczej, jej zdaniem było to konieczne, aby ukoić jego ból. Mniejsza o to, że powinna była sprawdzić datę ważności, o tym już zreszta dyskutowali ostatnio. Po tamtej pogawędce zaczęła nawet naklejać karteczki na fiołki, żeby faktycznie móc dostrzec, czy mikstury mogą zostać podane. Jak to się mówi? Człowiek uczy się przez całe życie.

- Z tym nie mogę się zgodzić. - Kto wiedział, co kłębiło się w głowach osób obecnych na tym przyjęciu. Nigdy nie wiadomo, jakie mają zamiary, alkohol potrafił zresztą wyciągać to co najgorsze z ludzi, którzy go spożywali. Młoda, urocza dziewczyna była łatwym celem dla tych niegodziwych osobników. Z drugiej strony był to odpowiedni moment, aby nauczyć się, jak sobie z nimi radzić. - Potwory czają się wszędzie Greengrass, nawet w takich miejscach, a najgorsze z potworów to ludzie. - Nie, żeby zależało jej na tym, aby zmienił swoje zdanie, ale wolała, żeby nie zapominał o takiej prostej prawdzie. Z drugiej strony było tutaj tak dużo ludzi, że pewnie nikt nie próbowałby zrobić krzywdy przy nich wszystkich, może faktycznie nie było się czym przejmować? Łatwiej było mieć pewność po prostu, że jest się w stanie sobie poradzić z ludźmi, którzy nie mieli dobrych zamiarów, wtedy nie trzeba było się przejmować tym, że ktokolwiek może cię skrzywdzić. Najprostsza metoda.

- Myślę, że oni widzieli już wiele. - Spojrzała na tłum czarodziejów bawiący się na parkiecie. Czy byli gotowi na to, aby pijana nastolatka kręciła się im po przyjęciu? Na pewno nie byłby to pierwszy taki przypadek, ale rozumiała podejście swojego towarzysza coraz bardziej, miał mieć na oku to drobne, pragnące uwagi stworzenie. Alkohol, szczególnie ten mocny nie sprzyjał powodzeniu tego zadania. Mogłaby narobić niepotrzebnego zamieszania, chociaż i bez tego świetnie sobie z tym radziła.

- Nie sądziłam, że to takie istotne. - Nie przykładała wagi do tego, że mogą się nią zainteresować, póki nie plotkowali o jej rodzinie, a tylko o niej. Nie było to dla niej ważne. Zresztą była do tego przyzwyczajona. Jej dosyć ognisty temperament często był pożywką dla plotek, nie miała problemu z tym, aby dosyć mocno akcentować swoje zdanie, kiedy nadarzyła się do tego okazja, oczywiście nigdy nie dotyczyło to ich rodzinnej działalności.

- To dobrze, już się bałam, że przejmujesz się tym, co będą o tobie gadać, z tego, co się orientuję nie cieszę się najlepszą opinią wśród nich. - Była tego świadoma. Chętnie podsycała te plotki, co by nie mówić nie miały często żadnego sensu, gadali byle gadać, nigdy nie spodziewała się, że dopowiadanie może sprawić komuś tyle przyjemności. Co jednak innego miały do roboty te wszystkie stare ciotki? Nic. To była ich jedyna rozrywka.

Zbliżyła szklankę z alkoholem do swoich ust, nie wlewała teraz go w siebie w zbyt szybkim tempie, bo znała swoje granice, wolała powoli rozkoszować się jego smakiem. Noc była jeszcze młoda i dobrze by było gdyby doczekała do jej końca w miarę odpowiednim stanie. Nie przeszkadzało jej to zupełnie, że znaleźli się bliżej siebie, nie zwiększała dystansu. Chcą plotek - będą je mieć.

- W końcu skończą im się pomysły, wtedy spadną z piedestału. - Na pewno znajdzie się ktoś w młodym pokoleniu, kto będzie w stanie zaskoczyć bywalców przyjęć. Prędzej, czy później się to wydarzy, zawsze tak było, przychodzili młodzi, którzy zajmowali miejsca tych, którzy zajmowali się tym od lat. - Chociaż nie sądzę, że Macmillanowie tak łatwo oddadzą pałeczkę, zbyt wiele lat się tym zajmują. - Czy w ogóle było istotne, kto organizował te przyjęcia? Służyły one tylko dla rozrywki, czy tak naprawdę to, jak wyglądała sala balowa było ważne?

- Myślę też, że to dla wszystkich bardzo wygodne, oni organizują przyjęcia na których pojawiają się arystokraci, dzięki czemu nikt inny nie musi się tym zajmować. - Zapewne to też kosztowało sporo czasu. Yaxleyowie byli w stanie wyprawić co najwyżej polowanie, zresztą sama brała w ich udział, nie bawiły ich piękne sale i te wszystkie konwenanse, nie każda rodzina odnalazłaby się w stworzeniu czegoś takiego.

- Kiedy mówisz o tym, jako eskorcie brzmi jakoś tak poważniej. - Dodała rozbawiona. Nie zmieniało to jednak faktu, że zmierzało do tego samego. Był opiekunem swojej nastoletniej kuzynki. Ciekawe kto go w to w robił i co będzie z tego miał.

Dopiła zawartość swojej szklanki i dolała sobie whisky. Zawartość butelki się sama nie wypije. - Niańki więc chyba mają nad tobą przewagę, przynajmniej dostają za to zapłatę. - Wiedziała, że to nic nowego w świecie arystokratów. Często kuzynostwo było obarczane podobnymi obowiązkami. - Pozostaje jedynie szansa, że sam będziesz się choć trochę dobrze bawił, wtedy nie będziesz na tym zupełnie stratny.

Nie czuła się zakłopotana, bardziej zdziwiona tym, jak celnie potrafił strzelać. Powinna się tego spodziewać, już przy pierwszym spotkaniu zauważyła, że był całkiem bystry, nie bez powodu dyskusja z nim sprawiała jej wtedy przyjemność. Nie przepadała za miałkimi osobami, które tylko przytakiwały, zdecydowanie większą frajdę sprawiało jej to delikatnie podszczypywanie się nawzajem.

Koneksje wiele znaczyły w ich świecie. Nie słyszała nigdy nic na jego temat, dlatego zmrużyła oczy i przyglądała mu się dłuższą chwilę. Był dosyć pewny swojej wypowiedzi, Odpowiedni ludzie to wiedzą zupełnie nie wahał się, kiedy o tym mówił, musiał być przekonany, że faktycznie nikt nie zrobi krzywdy jego kuzynce. Nie wyglądał jej na kogoś, kto obracał się w towarzystwie osób o nieodpowiedniej renomie, ale miała świadomość, że mogą to być tylko pozory. Uzdrowiciele pewnie świadczyli usługi najróżniejszym czarodziejom, sam wspominał jej o tym, że można sobie wykupić prywatne wizyty. Być może wiele osób wisiało mu przysługi. To mogło powodować tę pewność siebie.

- Nie wyglądasz mi na kogoś kto otacza się potworami. - Powiedziała lekko dolewając sobie kolejną szklankę alkoholu. Powoli zaczynał ją dręczyć głód nikotynowy. Kiedy piła zmagał się, wychyli jeszcze z dwie, trzy porcje złotego trunku, a będzie musiała wyjść na zewnątrz. Tym się będzie jednak martwiła za chwilę. Szkoda było przerywać tę barwną rozmowę.

Yaxley wiedziała, że nic nie łączyło arystokracji tak jak nielegalne interesy. Sama na sali widziała sporo osób, którym dostarczała ingredienty, które niekoniecznie można było dostać w sklepach. Czarny rynek kwitł, a ona była jednym z dostawców tych składników. Czy była z tego dumna? Niekoniecznie, ale ktoś musiał się tym zajmować, była to nisza w której się odnajdywała, a przy okazji przynosiła spore zyski. Biznes kwitł, jednak nikt o tym nie mówił.

Wiedziała też, że te potwory, które znajdowały się na przyjęciu nie będą zamierzały narazić się jej ojcu, zresztą ona też zdążyła już pokazać im swój temperament. Nie bała się ich, nie tutaj, chociaż kto wie, co mogłoby się wydarzyć w ciemnej alejce? Nie sądziła jednak, żeby komukolwiek zależało na jej krzywdzie, była im potrzebna, co powodowało, że stała się nietykalna, przynajmniej jak na razie, dopóki mogła im dawać to, czego potrzebowali.

- To musi być smutne, tęsknić za dawnym życiem i nie robić tego na co masz ochotę przez to, że nie chcesz, aby inni to komentowali. - Był to jej największy strach, że kiedyś skończy jako stara, zgnuśniała baba, która będzie żyła życiem innych osób. Póki co, wydawało jej się, że raczej się to nie stanie, nie pozwoliłaby na to, potrzebowała adrenaliny prawie tak jak tlenu, zawsze gdzieś z tyłu pozostawała gdzieś obawa, co jeśli? Co jeśli jej rodzice postanowią wbrew jej woli znaleźć jej męża, usidlą ją w jakiejś pięknej rezydencji z gromadą bachorów. Na samą myśl o takiej wizji przyszłości przeszedł ją zimny dreszcz po plecach. Kobiety miały zdecydowanie gorzej, były zależne od tego, czego wymagała od nich rodzina. W ostateczności mogłaby się od nich odciąć, ale to wiązałoby się z tym, że jej skrytka z rodowym bogactwem zostanie odcięta, dalsze konsekwencje niosły brak zagranicznych podróży, brak przygód. Tego nie była w stanie zaakceptować. Póki co była młoda, nikt nie męczył ją jeszcze wizją zamążpójścia jakoś zbyt mocno, ale wiedziała, że z każdym upływającym rokiem jej życia będzie się to zmieniać. Cała nadzieja w ojcu - liczyła na to, że będzie ją wspierał w ścieżce którą wybrała, gniew matki jakoś zniesie.

Przesunęła dyskretnie wzrok w stronę kobiety, o której zaczął opowiadać. Nie przyglądała się jej nachalnie, żeby nie domyśliła się, iż o niej plotkują. - Cóż, teraz wygląda jakby miała zaraz zawinąć się w sen zimowy w jakiejś jaskini. - To futro. Musiało być jej niemiłosiernie gorąco. Gerry nigdy nie rozumiała poświęcenia kobiet związanego ze strojami. Ją naprawdę wiele kosztowało ubranie tej sukienki, ale przynajmniej nie było w niej gorąco, tylko nieco za bardzo ją opinała. W futrze... cóż musiało być w tej chwili bardzo gorąco. Dziwne, że jeszcze się nie roztopiła, chociaż wyglądała, jakby za chwilę miało się to wydarzyć.

- Teraz chyba robi za ozdobę swojego męża, w tym już nie ma żadnego szaleństwa. - Miała świadomość, że w ten sposób kończyła większość kobiet, trochę jak przedmiot, biżuteria. Arystokraci lubili się chwalić swoimi pięknymi żonami, chcieli, aby inni im zazdroszczyli, szkoda, że mało który z nich zauważał, że kobiety są im równe i mają dużo więcej do zaoferowania niżeli ładna buzia. Mąż pani Rosier wydawał się w ogóle nią nie przejmować, może każdy z tych etapów był już za nimi. Teraz podążała za nim niczym cień, a on wydawał się nie zauważać jej obecności. Smutny owoc żywota czystokrwistych kobiet.

- Czy to wyzwanie? - W jej oczach pojawił się błysk. Mogłaby sypać plotkami na swój temat z rękawa, wiele ich się pojawiło przez te kilka lat od kiedy zaczęła bywać na salonach. Przysunęła w jego stronę swoją szklankę, aby jej również dolał alkoholu, nie miała pojęcia, która to już szklanka, przestała liczyć. Nie wydawało się to w tej chwili ważne.  Wypity alkohol spowodował, że zrobiło jej się ciepło i przyjemnie lekko. Humor jej dopisywał. - Zgoda, to może być całkiem ciekawe doświadczenie. - Nie miała problemu z tym, żeby dzielić się plotkami na swój temat, nawet jeśli niektórzy uważali, że w plotkach zawsze jest odrobina prawdy. - Opowiadają, że sprowadzam do siebie młodych chłopców, upijam i demoralizuję, piję ich krew, a następnie zostawiam, a gdy do mnie wracają to udaję, że się nie znamy. - Niesamowicie ją to bawiło, bo trochę porównywali ją do wampirów, którymi przecież gardziła, jak całą resztą przeklętych bestii. - Teraz twoja kolej. - Czekała przyglądając się uważnie Greengrassowi, nie miała pojęcia o tym, czym mógłby ją zaskoczyć. Sama Ger raczej unikała plotek, nie wchodziła w dyskusje na temat obcych osób, interesowało ją, co mogliby o nim opowiadać.

- Chętnie obejrzę takie przedstawienie, upadki wydają się być zdecydowanie zabawniejsze od tego, gdy wszystko jest zaplanowane. - Na pewno będzie czekała na to gdzieś z boku. Kto wie jednak, czy wydarzy się to prędko.Póki co Macmillanowie nadal wydawali się być w całkiem niezłej formie.

- Niech żyje.. - Uniosła swoją szklankę, aby zawtórować mu w toaście. Jej wzrok na chwilę zawiesił się na tlumie tańczących osób. Najwyraźniej całkiem nieźle się bawili. Ciekawe, jak oni by przeżyli bez tych wystawnych, macmillanowych przyjęć. Czuła, że mogłaby to być ogromna strata dla czarodziejskiej socjety.