Poranek minął jej spokojnie. Nie zamierzała dzisiaj wybierać się do lasu. Nawet osoby takie jak Yaxley czasem potrzebowały odpoczynku, no i wieczorem umówiła się z Gio do kina. Wolała więc nie zniknąć w jakimś lesie, bo tam traciła poczucie czasu. Wybrała się z psami na spacer, dotarła na niewielkie targowisko, postanowiła rzucić okiem na przedmioty, które można było tam dostać. Nie było to wielkie miejsce, ledwie kilka straganów. Jej uwagę przykuło niewielkie, srebrne lusterko. Wpadło jej w oko przez to, że pamiętała iż jej babka Jose miała podobne. Pamiętała, jak przeglądała się w nim kiedy jeździła do niej do Kanady. Postanowiła je kupić.

Wróciła do domu, siedziała na parapecie paląc szluga w oknie, w ręku miała to niewielkie lusterko w którym się przeglądała. Niby nie przywiązywała wagi do takich rzeczy, ale wzbudziło w niej trochę sentymentów i przypomniało o dzieciństwie. Nie miała wtedy żadnych problemów, życie było takie kolorowe, wiele by dała by móc do tego wrócić. Z drugiej strony, czy aby na pewno, na samą myśl, że znowu miałaby wykonywać polecenia rodziców po jej plecach przechodził dreszcz. Zdecydowanie dobrze być dorosłym człowiekiem, pozostawała nadzieja, że szybko upora się z tym cały syfem, który ciągnął się za nią od kilku miesięcy. Była bliska rozwiązania zagadki. Zgasiła szluga w jednej z wielu popielniczek, które znajdowały się w kuchni. Ponownie spojrzała w lusterko i omalże wypuściła je z rąk. - Kurwa mać. - Jej skóra zrobiła się zielona, ciemnozielona. Na szczęście udało jej się utrzymać przedmiot w dłoni, bo niewiele brakowało, żeby padła na nią klątwa rozbitego zwierciadła i siedmiu lat nieszczęścia, tego nie była w stanie na siebie wziąć.

Nie zamierzała zwlekać. Wiedziała, że musi coś z tym zrobić. Wybiegła z mieszkania w pośpiechu. Wzięła przedmiot ze sobą, póki co nie powiązała go z tą przypadłością, która jej się przytrafiła. Tyle, że zupełnie nieświadomie nie zostawiła przedmiotu w mieszaniu.

Pamiętała o tym, że jej nowy znajomy Thomas Figg miał doświadczenie związane z klątwami, bardzo szybko więc znalazła się przed cukiernią, w której Thoran zamawiał pączki. Miała nadzieję, że zastanie go na miejscu. Czuła, że ktoś zrobił sobie z niej żarty, pewnie jacyś gówniarze.

Wparowała do cukierni i zaczęła rozglądać się po jej wnętrzu w poszukiwaniu znajomej twarzy. Jej skóra aktualnie przybrała fioletowy kolor.

Rozglądała się uważnie po pomieszczeniu. Nie szukała długo znajomej twarzy, wyłoniła się zza lady. Energicznie ruszyła w jego kierunku. Miała szczęście, bo akurat nikt nie stał w kolejce po ciastko, czy inne pyszności. Nie zmieniało to jednak faktu, że w cukierni znajdowali się inni ludzie. Inni ludzie, którzy mogli zobaczyć, że nie wygląda normalnie, kolory na jej ciele zmieniały się co kilka minut. Aktualnie była fioletowa, trochę przypominała wielkiego buraka. W dłoni nadal trzymała niewielkie, srebrne lusterko, z którym wyszła z domu. Nie wiedzieć czemu.

- Czy wszystko w porządku? - Gdyby nie to, że aktualnie jej twarz była fioletowa, to pewnie by się zaczerwieniła. Panna Yaxley była wkurwiona. Niestety denerwowała się bardzo szybko i od razu można było to zauważyć po jej wyrazie twarzy.

Zbliżyła się do mężczyzny, nachyliła nad nim i wysyczała przez zęby. - Jak kurwa wszystko może być w porządku, jak jestem zielona? - Najwyraźniej jeszcze pozostała na tym etapie, kiedy to ten kolor zdobił jej skórę.

Po chwili do niej dotarło, że to nie była jego wina, że próbował być nawet miły, a ona zachowała się jak kutas, bo była wkurwiona na to, że ktoś sobie z niej zażartował. - Jakieś dzieciaki rzuciły na mnie klątwę, tak mi się wydaje. - Uniosła lusterko do swojej twarzy, żeby jeszcze raz przyjrzeć się swojej skórze. Westchnęła ciężko, gdy zauważyła, że jest jednak fioletowa. - Czy możesz coś z tym zrobić? - Zapytała teraz nieco bardziej spokojnym tonem głosu. - Spójrz tylko jak wyglądam. - Wręczyła mu w rękę lusterko, jakby to w nim miał zobaczyć jej oblicze.

- Czy naprawdę sądzisz, że zrobiłabym sobie taką krzywdę sama?! Musisz mieć mnie za kompletną wariatkę. - Właściwie nie ma się co dziwić, skoro poznał jej wyimaginowanego brata bliźniaka, którego żarty były na podobnym poziomie. Nie, Geraldine nigdy w życiu nie zrobiłaby sobie czegoś takiego, nawet jeśli chodziło o poświęcenie dla kamuflażu.

Miała szczęście, że Thomas nie był w cukierni sam. Głupio by było tak opowiadać o tym wszystkim przy ludziach próbujących na spokojnie wypić kawę. Niestety już zdążyła zwrócić na siebie uwagę.

Udała się więc z nim do szczęści mieszkalnej, trochę bardziej potulna, bo liczyła na to, że pomoże jej się pozbyć tej kolorowej skóry.

- Sorry, trochę się zawinęłam, faktycznie nie potrzebujesz lusterka. - Była tak wkurzona, że wcale nie dziwiło ją to irracjonalne zachowanie. Często gdy pojawiały się nerwy nie myślała do końca jasno.

Figg postanowił jednak sięgnąć po lusterko. Ledwie do dotknął, a jego skóra zaczęła się zmieniać.

- Pierdole, to nie żart pojebanych dzieciaków, to to lusterko. - Doszła wreszcie do jakichś słusznych wniosków, to musiał być ten przedmiot, skoro po jego kupnie przydarzyło jej się to samo. - A już chciałam im nogi z dupy powyrywać. - Na szczęście najpierw postanowiła zająć się przywróceniem sobie naturalnego koloru skóry.

[b] - Co to są smerfy? - Przeniosła wzrok na kocura, który wdał się z nimi w rozmowę. Dopiero po chwili do niej dotarło, że to on powiedział te słowa. - Dlaczego on mówi? - Kolejne pytanie, pojawiało się ich coraz więcej, a przecież dopiero się spotkali.

Roześmiała się, gdy Thomas zagroził kotu, że zamieni go w dynię, była ciekawa, czy zwierzę w ogóle się tym przejmie. Miała świadomość, jakie zachowania potrafią prezentować koty - te mniejsze i większe. Nie bez powodu w jej mieszkaniu można było znaleźć psy, a nie koty.

- Nie dziwny, ostatnio coraz więcej osób uważa mnie za wariatkę. - Rzuciła, jakby to wcale nie było nic takiego. Wbrew pozorom zaczęło ją to przerażać, ale Thomas nie był odpowiednią osobą, aby dzielić się tymi obawami. Dużo gówna działo się w jej życiu i póki co jeszcze tego wszystkiego nie ułożyła, ale była coraz bliżej. Na pewno szybciej by się jej to udało, gdyby nie to, że co chwilę przydarzały jej się rzeczy, jak chociażby ta zmiana koloru skóry, które ją rozpraszały od tego, czym faktycznie powinna się zajmować.

- To dobrze, bo to pojebana akcja, nie wiem dlaczego mi się to przytrafiło. - W tonie jej głosu mógł wyczuć lekkie rozczarowanie. Zdecydowanie ostatnio zbyt wiele dziwnych sytuacji ją spotykało, powoli przestawała wierzyć w to, że ma na wszystko jakikolwiek wpływ. Nie chciało jej się już walczyć z wiatrakami.

- Tylko nikomu o tym nie mów, to mogłoby zszargać moją opinię. - Dodała jeszcze nieco ciszej, konspiracyjnym tonem, ale uśmiechnęła się przy tym więc najwyraźniej powoli faktycznie zaczęło z niej schodzić ciśnienie. Dała się podejść gówniarzom, potężna łowczyni potworów - wspaniale.

- Skąd znasz mugolskie komiksy? - W jej ręce nigdy żaden nie trafił, więc postanowiła dowiedzieć się, jakim cudem Thomas miał szansę coś takiego przeczytać. Nie, żeby sama chciała sięgnąć po ten komiks wymyślone, niebieskie stworzonka nie brzmiały jako jakiś sukces literatury.

- Nie wytrzymałabym z takim kotem, pewnie zwisnąłby za ogon nad drzwiami. - Nie była szczególnie wyrozumiała dla zwierząt.

Nie zdążyła się odezwać, kiedy Figg zniknął na schodach. Cóż, nie miała innego wyjścia jak na niego zaczekać, nie trwało to specjalnie długo - w mgnieniu oka pojawił się znowu obok niej, tym razem zaopatrzony w torbę, cóż może była to jego apteczka pierwszej przeciwklątwowej pomocy.

- Jesteś pewien, że mogę to wypić? - Nie znała się na eliksirach, nie zamierzała jednak zwlekać, jeśli to miało jej pomóc, wlała w siebie jednym haustem zawartość fiolki.

- Jak mnie zabijesz, to zabiję cię bardziej. - Rzuciła jeszcze nim jego zaklęcie poszybowało w jej stronę.

Na całe szczęście Thomas postanowił nie zadawać tych pytań. Nie było szans, aby Yaxleyówna się przed kimkolwiek otworzyła. Musiała sama sobie radzić z tymi wszystkimi problemami, ciągle usilnie to sobie powtarzała, póki co nie przynosiło to jednak niczego dobrego.

- Ty to potrafisz pocieszyć, nie ma co. - Dlaczego się nie teleportowała? To było dobre pytanie, zazwyczaj, gdy coś ją złościło wybierała ruch. Aktywność fizyczna pomagała jej w radzeniu sobie z wkurzeniem, pewnie liczyła na to, że jak to rozchodzi, to będzie mniej zirytowana, nie do końca pomogło. Grunt jednak, że już zaczęła się uspokajać.

- Ciekawe, może podróżowaliśmy w inne miejsca. - Ona raczej podczas swoich wypraw uczyła się o różnych, bardziej egzotycznych dziedzinach magii. Może każdy trafiał na to, co faktycznie go interesowało. Nie oceniała jednak Figga, zdawała sobie sprawę, że świat mugoli może być całkiem ciekawy, jednak nie powiedziała o tym głośno. Lepiej, aby nie mówiła w głos o swoim sympatyzowaniu z niemagicznymi, to mogło być różnie odebrane w kręgach w których się obracała.

- Rozumiem, ale na dłuższą metę pewnie strasznie by mnie to irytowało. - Na całe szczęście jej psy nie potrafiły mówić, więc były zdecydowanie dużo prostsze w obsłudze, nie wtrącały się też w jej rozmowy ze znajomymi, czasem jedynie przychodził wyżebrać nieco głaskania.

Gdy uderzyło w nią zaklęcie poczuła się dziwnie. Wibracje przeszły jej ciało. Nie miała pojęcia, czy to zadziałało, dała sobie kilka sekund, nim spojrzała na swoje ręce. Efekt przecież musiał zejść, na pewno nie stało się to od ręki. Wyciągnęła dłoń przed siebie i zaczęła ją obracać, nie była już ani zielona, ani fioletowa. Odruchowo chciała złapać za lusterko, żeby spojrzeć na twarz, jednak zatrzymała dłoń w locie. W końcu to ono spowodowało to, że jej skóra zaczęła zmieniać kolor, wolała drugi raz tego nie przeżywać.

- O tym nie pomyślałam. - Rzuciła z uśmiechem, była już całkiem zadowolona, bo udało mu się osiągnąć sukces.

- Całkiem szybko poszło, ta klątwa chyba nie jest jakaś mocno upierdliwa. - Słyszała opowieści o klątwach, których nie dało się zdjąć przez lata. Tutaj wystarczył eliksir, zgrabnie rzucone zaklęcie i problem się rozwiązał.

Przyglądała się mu, kiedy rzucał zaklęcie na siebie, chciała zapytać, czy może jakoś pomóc, ale się powstrzymała, bo pojawiła się obawa, że mogłaby mu jedynie zaszkodzić.

- Kurde, tobie też schodzi, chyba problem z głowy! - Odparła z entuzjazmem.

Tak właściwie to nie do końca z głowy, bo przecież było jeszcze to cholerne lusterko. Szkoda by było, żeby jeszcze komuś sprawiło kłopoty. - Może powinniśmy je rozwalić, tak na popiół, żeby nikt już go nie dotknął? - Wydawało jej się to być najprostszym rozwiązaniem.