Przemierzała w ciemności uliczki Nokturnu. Smród unosił się w powietrzu, jak zawsze. Bez względu na porę roku to miejsce było chyba skazane na ten nieprzyjemny zapach. Śnieg skrzypiał jej pod nogami, miała wrażenie, że z każdym krokiem coraz głośniej. Było mroźno, całkiem malowniczo nawet jak na Nokturn, chociaż śnieżyca wydawała się przybierać na sile. Wiedziała bardzo dobrze dokąd zmierza, czuła chłód rozchodzący się po jej ciele. Nie znikał, musiała się ogrzać, jednak wypadałoby nim to zrobi dostarczyć truchło, które miała przy sobie jego nowemu właścicielowi. Wcale nie tak łatwo było się przemieszczać w miarę cicho z ogromnym błotoryjem na plecach, na szczęście mrok i śnieg byli jej przyjaciółmi. Mało kto miał ochotę wychodzić na zewnątrz, kiedy panowała taka zawierucha.

Przejechała po swoim policzku lewą dłonią, czuła, że ma na nim zaschniętą krew, aczkolwiek tutaj nie powinna się tym przejmować. Księżyc oświetlał jej drogę, gdy zmierzała w kierunku jakże uroczego miejsca jakim był Biały Wiwern.

Nie czuła się nieswojo, może powinna, ale dosyć często trafiała na Nokturn z racji na swoją profesję. Był pełen osób, które potrzebowały ludzi jak ona. Takich, którzy mogli im dostarczyć wszystko to, czego potrzebowali od ręki, bez zbędnych pytań. Nie ujmowało jej świadczenie tych usług, najważniejsze, że odpowiednio płacili za jej zaangażowanie.

Udało jej się dotrzeć do drzwi Wiwerny. Otworzyła je z hukiem, a raczej hulający na dworze wiatr jej w tym pomógł. Wcale nie zrobiła tego umyślnie, wolałaby nie zwracać na siebie uwagi wszystkich osób, które siedziały w środku tej obskurnej knajpy. Póki co mało kto mógł dostrzec jej twarz, chowała się pod głębokim kapturem który miała naciągnięty na głowę. Kilka pojedynczych pasm włosów opadało jej na twarz posklejanych przez roztapiający się śnieg. Uwagę mógł przykuwać jej wzrost i pakunek, który miała ze sobą.

Nie martwiła się tym jednak zbytnio, osoby które znajdowały się w środku dosyć szybko wróciły do rozmów które prowadziły. Ona skierowała się ku stolikowi, który znajdował się w kącie, z dala od większości. Szła w jego stronę pewnym krokiem, jakby bardzo dobrze znała drogę. Nie musiała się przy tym rozglądać. Dopiero gdy znalazła się w miejscu, które uznawała najwyraźniej za bezpieczne, bo nie sięgało to zbyt wiele światła zdjęła z siebie płaszcz i zawiesiła go na oparciu krzesła. Teraz musiała czekać, miała jeszcze jakąś godzinę nim pojawi się jej klient. Mogła się rozgrzać, to chyba było najodpowiedniejszą czynnością na tę chwilę.

Miała świadomość, że napije się tu niczego ciekawego, skinęła jedynie barmanowi wzrokiem. Po chwili pojawił się przed nią z jedną pustą szklanką i butelką whisky. Nie była to ognista, bardziej jakiś samogon, który miał przypominać złocisty trunek. Nie zamierzała jednak wybrzydzać. Kiedy położyła dłoń na butelce, którą miała zamiar otworzyć zobaczyła, że jej knykcie są czerwone. Znowu zapomniała ubrać rękawiczek, na dłoniach też miała wiele śladów po zadrapaniach, najwyraźniej ta walka z błotoryjem wcale nie należała do najprostszych, oczywiście zwalała wszystko na warunki atmosferyczne, które panowały aktualnie na zewnątrz.

Nalała sobie tych szczyn do szklanki, po czym wreszcie wsadziła papierosa w usta, nie była w stanie palić przy tym wietrze. Będzie mogła napawać się smakiem tytoniu w spokoju. Co jakiś czas spoglądała na drzwi, jej klient miał się pojawić za godzinę, tyle, że jeszcze nie miała pojęcia, jak wygląda. Lepiej pozostawać czujną. Dostała krótką notatkę, że mają się spotkać w tym miejscu, przy tym stoliku, gdzie zazwyczaj przeprowadzała swoje nie do końca legalne interesy.

Nie przestawała obserwować drzwi. Czekała na mężczyznę, który miał się tutaj pojawić lada chwila. Już niedługo będzie mogła opuścić to obskurne miejsce i ruszyć do domu. Do swojej jaskini z której nie zamierzała się wyłaniać przez najbliższy dzień. Musiała odpocząć. Polowanie w taką pogodę kosztowało ją zdecydowanie więcej, niż było to warte. Nie mogła jednak zawieść swojej klienteli, musiała pokazywać, że zawsze jest do ich dyspozycji. To mogło w przyszłości przynieść jej więcej profitów, bardzo na to liczyła. Starała się jak najbardziej usamodzielnić, działać na własną rękę. Od zawsze pragnęła udowodnić ojcu, że miał co do niej rację, że była najlepszym, co go spotkało. Całe życie goniła za tym, chociaż nie miała pojęcia dlaczego jej, aż tak zależy. Może przez to, że nigdy jej nie skreślił, chociaż niektórzy nabijali się pod nosem, że próbuje z niej zrobić łowcę, ze słabej dziewczynki, która nigdy nie będzie miała szansy dorównać mężczyznom. Udowodniła im, że się mylili, ojciec miał rację, kiedy pozwolił jej podążać swoją drogą. Była mu za to wdzięczna i ciągle chciała pokazywać, że stać ją na jeszcze więcej. Kiedyś pewnie się przez to przekręci, ale to była zupełnie inna sprawa.

Wypiła może dwie szklanki tego dziwnego trunku, który miał przypominać whisky. Przyzwyczajała się do tego niezbyt przyjemnego smaku, jednak nie zamierzała się tutaj upijać. Interesy dobrze prowadziło się przy alkoholu, jednak nie można było się doprowadzić do stanu zamroczenia, lub nawet lekkiego rauszu. Musiała mieć jasny umysł, aby odpowiednio prowadzić rozmowę. W domu będzie mogła pozwolić sobie na więcej, czekał na nią tam spory barek z alkoholami z wyższej półki, dużo przyjemniej było się nimi upijać. Nawet tutaj bogacze mieli prościej, trunki które spożywali smakowały nie najgorzej, a przecież prowadziły tak naprawdę do tego samego, co szczyny podawane w takich miejscach, no przynajmniej mieli świadomość, że nie stracą od tego wzroku, co do alkoholi podawanych w Wiwernie nie byłaby taka pewna.

Dzięki alkoholowi, który piła robiło jej się cieplej. Ręce wróciły do swojego dawnego koloru, a i na policzkach pojawiły się różane rumieńce, musiały pięknie kontrastować z zakrwawioną szramą na jej policzku. Nabierała kolorów, najwyraźniej krążący w żyłach alkohol przyniósł oczekiwane skutki.

Co chwila spoglądała na drzwi, liczyła na to, że mężczyzna pojawi się wcześniej, że uda jej się szybko załatwić sprawę, bo była po ludzku zmęczona. Miała dość tego dnia i chciała aby się skończył. Powoli tęskniła za wiosną, wtedy wszystko było łatwiejsze, bardziej przystępne. Nie musiała się martwić o to, czy nie zamarznie podczas polowania, nie musiała się pilnować, mogła w pełni oddać się łowom. Zimą było zupełnie inaczej, powinna pamiętać o tych wszystkich aspektach, które mogły przynieść jej przypadkową śmierć, nie mogła się w tym pełni zatracić. Jednak już niedługo, jeszcze chwila, a wszystko wróci do normy. Nie mogła się tego doczekać. Zimą najchętniej zaszyłaby się w rodzinnej rezydencji rodziców i z niej nie wychodziła, grzała przy kominku i piła, pewnie długo by nie wytrzymała, zanudziłaby się na śmierć, ale po dniu spędzonym na mrozie taka perspektywa wydawała się być atrakcyjną.

Drzwi się otworzyły, przesunęła na nie spojrzenie i wyprostowała się niczym strzała. Czyżby to był mężczyzna, którego oczekiwała? Nadzieja jej nie opuszczała. Tyle, że wejście było nieco za bardzo efektowne, jak na kogoś kto miał z nią dobijać targu. Niejedna osoba, a dwie wtoczyły się do środka. Próbowała zrozumieć co się dzieje, co wcale nie było takie proste, kiedy siedziała dosyć daleko od drzwi i nie chciała rzucać się w oczy. Jedna z postaci wylądowała na ziemi, to lądowanie nie wyglądało na specjalnie przyjemne, aczkolwiek chyba było jej to obojętne, bo nie doszło do jej uszu nawet jęknięcie. Czy był, aż tak nawalony? Prawdopodobnie, chociaż mogło też chodzić o coś zupełnie innego. Mogła usiąść bliżej, łatwiej byłoby jej ocenić, co właściwie się wydarzyło. Druga osoba usiadła na krześle, a raczej osunęła się na nie. Musiała być zmęczona. Nie dziwiło jej to wcale, kto wie skąd właściwie przyniosła tego drugiego?

Wahała się chwilę, czy wstać, czy nie. Yaxleyówna jednak była dosyć mocno ciekawska, może ktoś potrzebował przysługi? Bardzo chętnie by mu pomogła, a później oczekiwała tego, że kiedyś odwdzięczy się tym samym. Nie było lepszej waluty od przysług. Przesunęła krzesło i wstała z miejsca, rzuciła jeszcze okiem na swój pakunek, nadal stał pod stołem, nie widoczny dla nikogo.

W kilka sekund znalazła się przy tym facecie, który leżał na ziemi. Przykucnęła przy nim, aby sprawdzić, czy jej założenia są prawdziwe, miał twarz opatuloną szalikiem, więc nie widziała zbyt wiele. Próbowała wyczuć zapach alkoholu, ale nie było to proste, kiedy sama śmierdziała lokalnymi trunkami. Uniosła wzrok, aby spojrzeć na tego, który walnął się chwilę wcześniej na krześle. Przeszedł ją dreszcz, gdy zobaczyła twarz, która chowała się pod kapturem. Znała ją, nie spodziewała się jednak spotkać go na Nokturnie. - Chujowo wyglądasz. - Rzuciła na dzień dobry, bo zdecydowanie widziała już Greengrassa w lepszej formi. - chociaż ten tutaj jeszcze gorzej. - Oczywiście mówiła o jego znajomym, zakładała bo wiem, że go zna z racji na to, że pojawili się w Wiwernie razem.

Nie powinna interesować się tym, co się wydarzyło, a jej ciekawość wiele razy sprowadzała na nią kłopoty. Najwyraźniej jeszcze się nie nauczyła, że nie warto wsadzać nosa w nieswoje sprawy, może kiedyś dotrze do niej, że to bezsensowne, szczególnie w miejscach jak Nokturn. Bez zastanowienia więc ledwie w kilka sekund znalazła się przy tym zupełnie obcym typie i jego koledze. Jej wybór, oby nie był niewłaściwy.

Nie spodziewała się spotkać Ambroise'a w takim miejscu. Nie do końca pasował jej do Nokturnu. Najwyraźniej tak jak ona chodził swoimi ścieżkami, miał swoje tajemnice. Nikt nie lubił się chwalić w towarzystwie szemranymi interesami, a po tym, jak wniósł tu tego mężczyznę zakładała, że raczej nie znalazł się tutaj przypadkowo. Tak jak ona. Łączyło ich więcej, niż mogłaby przypuszczać.

- Uważaj, złość piękności szkodzi. - Nie przejęła się szczególnie jego nieprzyjemnym tonem. Zapewne coś poszło nie po jego myśli, próbowała jednak póki co domyśleć się, co właściwie się wydarzyło. Gdy przyglądała się bardziej mężczyźnie który leżał na ziemi zauważyła, że wcale nie był nawalony. Ktoś musiał go pobić, nie było to niczym nadzwyczajnym na Nokturnie, czasem wystarczyło, że spojrzało się na kogoś w nieodpowiedni sposób i można było tutaj stracić życie.

W końcu wstała na nogi, odszukała wzrokiem barmana i przywołała go do siebie spojrzeniem. Działała szybko, wiedziała, że nie mogą pozwolić sobie na to, aby zajmować się tym mężczyzną na tej sali, gdzie znajdowało się poza nimi kilka osób. Mogli ją z tym połączyć, nie wysiliła się przecież nawet na założenie płaszcza i kaptura, stanęła przed nimi w całej okazałości, a co jeśli ktoś ją skojarzy? Tym będzie się martwić później.

Wiedziała, że Greengrass będzie potrafił mu pomóc. Był w końcu medykiem, nie miała pojęcia, czy z nim jest wszystko w porządku, nie wyglądał najlepiej. Wypadałoby się tym zainteresować. Podeszła do niego, zignorowała wiązankę, którą ją uraczył. - Jesteś ranny? - Tym razem ton jej głosu był zdecydowanie łagodniejszy, jakby nie chciała go bardziej interesować. Spokój mógł uratować ich wszystkich.

Barman w końcu do nich doszedł, więc Gerry szeptem poprosiła go o to, aby wyprowadził ich na górę, na pewno któryś pokój był wolny. Musiała jednak wrócić po swoje rzeczy, były zbyt cenne. Zapomniała też najwyraźniej o tym, że miała dostarczyć przesyłkę, miała nadzieję, że klient jej wybaczy niedyspozycję.

- Zaraz tu wrócę. - Rzuciła jeszcze przez ramię, gdy szła w kierunku stolika przy którym chwilę wcześniej siedziała. Wzięła swój płaszcz i pakunek, po raz kolejny w kilka sekund znalazła się przy tym niewielkim zgromadzeniu mężczyzn. - Pójdziemy do pokoju, tam nikt nas nie zobaczy. Pomóż mi. - Dosyć rozkazującym tonem odezwała się do barmana, zdecydowanie nie zakładała, że jej się sprzeciwi. Podniosła mężczyznę, który dalej był nieprzytomny i oparła o swoje ramię, barman złapał go pod drugie. - Dasz radę iść sam? - Zapytała jeszcze Ambroise'a, bo nadal nie wiedziała, w jakim do końca jest stanie.

Nie był to dobry moment na zbędne dyskusje. Musieli jak najszybciej zawinąć się na górę, tak, aby nikt nie zainteresował się tym, co się działo. Mogłoby to im to wszystko ułatwić. Nie wiedzieć czemu zakładała już, że jest to ich wspólny problem, a raczej stał się nim, kiedy postanowiła podejść bliżej. Nagle wzięła na siebie odpowiedzialność za to, aby ukryć przed obecnymi w pubie osobami to co się działo. Najgorsze było to, że tak naprawdę sama nie miała pojęcia dokładnie, co się wydarzyło, a i tak postanowiła się zaangażować. Pakowanie się w kłopoty, wspomniał jej o tym, że to jego talent, najwyraźniej dzisiaj miała potwierdzić tę umiejętność. Nie wiedzieć czemu zakładała, że nic dobrego z tego nie wyniknie, nie, żeby ją specjalnie to odrzucało od zaangażowania się w tę sprawę.

- Ja jebie.- Mruknęła właściwie do siebie, gdy usłyszała odpowiedź Greengrassa. Z nim też było coś nie tak, skoro mówił coś bez ładu i składu, nie dotarły do niego jej słowa. Najwyraźniej nie był jednak w pełni sił, niedobrze, bo nie będzie w stanie udzielić temu drugiemu pomocy. Powinna więc zacząć od niego, gdy znajdą się na górze.

Oczywiście nie miała pojęcia w jaki sposób będzie mogła im pomóc, jednemu, czy drugiemu. Nie potrafiła nawet do końca ocenić, co tak naprawdę im dolegało, co już samo w sobie nie ułatwiało sprawy. Będzie się tym martwić później, jak wreszcie znajdą się z dala od ciekawskich oczu. Musiała działać, a nie myśleć, to zresztą wychodziło jej najlepiej.

- Tak, jest wieczór. - Nie zamierzała ciągnąć rozważań na temat pory dnia. Wiedziała jedynie, że nie trafi do mieszkania tak szybko, jakby chciała, chyba się z tym już nawet pogodziła. Odpocznie po śmierci, czy coś.

- Nie wyglądasz, jakbyś miał ujść. - Nie mogła się powstrzymać przed kolejnym komentarzem, ale skoro twierdził, że sobie poradzi nie zamierzała mu pomagać, musiała zająć się jego znajomym, czy tam nieznajomym, typem, którego rzucił chwilę wcześniej na ziemię.

Mężczyzna, którego wzięła pod rękę i postanowiła zaciągnąć do jednego z pokoi znajdujących się na górze nie był zbyt ciężki. Gdyby się uparła pewnie dałaby radę sama zanieść go na piętro, może nieco by jej w tym przeszkadzała ta torba z pakunkiem, którą musiała  ze sobą zabrać, znaczy nie musiała, ale chciała. Szkoda jej było tych godzin, które spędziła na mrozie, w śniegu, żeby zostawić ją samopas. Była pewna, że prędzej, czy później któryś z bywalców Wiwerny postanowi się nią zaopiekować. Nie zamierzała na to pozwolić.

Miała jednak pomoc, trochę może wymuszoną, ale nie musiała targać go sama. Dzięki temu całkiem sprawnie zawinęli się z pubu i przeszli do części w której można było wynająć pokój. Gdy szła na górę, co chwila spoglądała za siebie przez ramię, żeby mieć pewność, iż Ambroise nie zniknął im po drodze. Zdecydowanie nie był dzisiaj w formie, zastanawiała się, co właściwie mu się przytrafiło, ale spróbuje to z niego wyciągnąć później.

W końcu znaleźli się przed drzwiami, pchnęła je, aby się otworzyły, dzięki czemu mogli wleźć do środka. Dosyć szybko pozbyła się barmana, nie potrzebowała go tutaj do niczego więcej. Nim wyszedł pomógł jej rzucić nieprzytomnego mężczyznę na obskurne łóżko. Swoje rzeczy zostawiła gdzieś pod ścianą, musiała się ich pozbyć, aby wygodniej jej się działało.

Nie widziała w pomieszczeniu Greengrassa więc wyszła jeszcze za drzwi, aby pomóc mu się dostać do środka. Nie wyglądał najlepiej, był dziwnie zagubiony. Czy tego chciał, czy nie, pociągnęła go za rękę, usadziła na krześle, które znajdowało się przy stole, a później rzuciła zaklęcie na drzwi, tak, aby nikt nie wszedł do środka, nie miała pojęcia, czy ktoś ich nie szukał. Przezorność czasem popłacała.

- Ja pierdole, ale gówno. - Powiedziała jeszcze do siebie spoglądając na dwójkę mężczyzn. Co miała właściwie teraz zrobić? Od czego zacząć? Chuj jeden wiedział.

Postanowiła trzymać się swojego pierwotnego planu, Ambroise wyglądał jakby był mniej poszkodowany, więc musiała od niego zacząć, miał doświadczenie i poradzi sobie z tym bardziej rannym. Znalazła się przed nim i pstryknęła mu palcami przed oczami, jakby chciała go obudzić, ale przecież do końca nie spał. Może ktoś rzucił na niego jakiś urok? Było naprawdę wiele możliwości, a ona średnio miała czas sprawdzać je wszystkie.

Nie miała pojęcia, czy próbował oszukiwać siebie, czy ją z tym, że wszystko jest w porządku. Jeśli ją - to mu się nie udało, nie była głupia, widziała, kiedy ktoś niedomaga. Nadal jednak, nie był to ich największy problem. Póki co, najistotniejsze było niezwrócenie na siebie większej uwagi. Niby prosta rzecz, a wcale nie tak bardzo. Mogłaby spróbować rzucić jakieś zaklęcie, które sprowadzi chwilowe zapomnienie na siedzących na dole ludzi, wiedziała jednak, że wspomnienia do nich wrócą, więc to nie miało większego sensu. Szkoda marnować na to czas. Nie było ich zresztą zbyt wielu, może akurat fortuna będzie im sprzyjać i nikt ich nie rozpozna. Tej wersji wolałaby się trzymać.

Słyszała, jak zapewniał siebie, że ujdzie, a może ją? Oby to na niego zadziałało, wolałaby, aby nie spadł ze schodów, bo to mogłoby tylko przysporzyć niepotrzebnych komplikacji. Szkoda by było, żeby się potłukł, dlatego też zaglądała co chwila, by sprawdzić, czy szedł za nimi. To była droga przez mękę, przynajmniej dla niego, wyglądało na to, że sporo go kosztowało wejście po schodach. Upewniło ją w tym, że z nim też nie jest dobrze. Może nie na zewnątrz, bo wydawał się nie mieć żadnych ran na ciele, ale jakby nie do końca ogarniał to, co działo się wokół niego.

Poczuła się bezpieczniej, gdy znaleźli się w środku pomieszczenia, jeden z problemów został rozwiązany. Nikt nie widział, co się działo. To była akurat najprostsza część tego wszystkiego, taka z którą była sobie w stanie poradzić. Znalezienie tymczasowego azylu, tyle co dalej? Myśl Yaxley. Próbowała jakoś się w tym odnaleźć, szło jej to raczej średnio, przez co zaczynała się irytować.

Machała mu tymi palcami przed twarzą, ale to nic nie dało. Nie udało mu się podążać za nimi, potwierdziło to jej obawy, do tego wszystkiego miała wrażenie, że jej nie rozpoznał, przynajmniej jak na razie. Nie, żeby czuła się jakąś bardzo znaczącą dla niego osobą, ale świadczyło to o tym, że był nie do końca świadomy tego, co działo się wokół niego. Dobrze, że trafił akurat na nią, przeszło jej przez myśl, bo ktoś inny mógłby się jeszcze bardziej zainteresować temat i spróbować to wykorzystać, ona nie miała złych zamiarów.

- Sięgnę do twoich rzeczy. - Wolała uprzedzić, bo nie miała pojęcia w jaki sposób może na to zareagować, lepiej, aby wiedział co zamierzała zrobić. Nie chciała, aby myślał, że chce go skrzywdzić.

Próbował wstać, to mogło się skończyć źle. Dlatego też wyciągnęła dłoń, żeby go powstrzymać, w miarę delikatnie, ale jej dłoń uniosła się w powietrzu, aby ograniczyć mu kolejne próby wstawania. - Spróbuję ci pomóc. - Czy coś wyjdzie z tej próby? To się dopiero okaże. Nachyliła się do jego torby z medykamentami z nadzieją, że skoro zrobił jej taki wykład o opisywaniu eliksirów, to te jego faktycznie będą dokładnie oznaczone. Bałaby mu się podać coś losowo, bo nie chciała go skrzywdzić. Od czego powinna zacząć? Od czegoś najmniej inwazyjnego. Wiggenowy zawsze był dobrym pierwszym wyborem, czy jednak pomoże na jego dolegliwości? Nie miała pojęcia, najważniejsze, że nie powinien dołożyć kolejnych.

Przeglądała zawartość torby z medykamentami w poszukiwaniu znajomej mikstury, wiele razy piła wiggenowy, wiedziała, jak wygląda, jak pachnie i bardzo dobrze znała jego smak. W końcu znalazła fiolkę z zieloną zawartością, otworzyła ją, nim mu podała to jeszcze nachyliła nad nią nos, aby sprawdzić zapach. To musiało być to.

Zbliżyła się do niego ponownie, nie miała pojęcia, czy będzie w stanie sam wypić eliksir, musiała mu go podać. - Musisz to wypić. - Trzymała fiolkę w dłoni, stała przed nim, musiała zrobić wszystko, aby to wypił. - Proszę, to powinno pomóc. - Rzuciła jeszcze, gdyby chociaż przez sekundę się wahał, a następnie wyciągnęła buteleczkę w jego stronę.