Starała się jakoś w tym wszystkim odnaleźć. To nie należało wcale do tych prostych rzeczy. Po pierwsze nadal nie potrafiła tego nazwać, co okropnie ją irytowało, po drugie musiała przywyknąć do tego, że z Greengrassem znowu połączyło ją coś więcej niż tylko zlecenie. Aktualnie wcale jej to nie przeszkadzało, no i właśnie to też było zastanawiające. Bardzo lekko przyszła jej zmiana nastawienia do jego osoby. Nie miała pojęcia na ile było to prawdziwe, bo wiedziała, że na pewno nie jest naturalne. Te spotkania nie były wcale takie bolesne, zważając na to, że pojawiła się też zmiana w jego zachowaniu. Łapała się na tym, że nawet lubiła spędzać z nim czas na szukaniu odpowiedzi, chociaż póki co nie udało im się zbytnio ruszyć do przodu.

Musieli współpracować, tym razem nie mogli działać osobno z leczeniem swoich traum i pozostałości po wizycie w nawiedzonym dworku. Znaczy pewnie by mogli, ale nie potrafiła się trzymać od niego z daleka. Nie chciała rozwiązywać tej zagadki sama, co też było w swój sposób wyjątkowe. Gdy opuścili pałac pojawiła się dziwna pustka, ciężar, którego nie potrafiła określić, póki co to nie znikało. Obawiała się, że może tak zostać. Było to przytłaczające, nie zniosłaby chyba żyć wypełniona tymi emocjami do końca życia.

Zazwyczaj przychodziła do niego wieczorami. Dni spędzali na swoich typowych zajęciach, te spotkania ułatwił fakt, że Ambroise przeniósł się do Londynu, odpowiadało jej to, że był bliżej. Mogła tu wpadać zawsze, kiedy znajdowała wolną chwilę. Przestała się nawet zapowiadać, co najważniejsze nie czuła się intruzem. Byli w tym razem, musieli działać wspólnie.

Pojawiła się przed jego drzwiami z papierową torbą w ręku. Spodziewała się, że nic nie jadł, gdy zatracał się w tych książkach zapominał o całym świecie. Musiał jeść, jeśli chciał jasno myśleć, głód nie był przyjacielem. Zastukała, nie byli jeszcze na tym etapie znajomości, żeby wchodziła do środka, jak do siebie.

Otworzyła drzwi, kiedy się odezwał. Nie mówił, że ma nie wchodzić, a w ich stronę chyba pofrunęło jakieś zaklęcie, które miało wpuścić ją do środka.

Rozejrzała się po niewielkim pomieszczeniu oceniająco. Książki zajmowały chyba każdą wolną przestrzeń w tym niewielkim mieszkaniu. Widać było, że mocno zafiksował się na poszukiwaniu odpowiedzi. Yaxley nie była zbyt dobrym pomocnikiem, jeśli chodzi o takie sprawy. Nie umiała się skupiać zbyt długo na materiałach źródłowych, książki ją nudziły, nigdy nie wybierała ich jako głównego źródła wiedzy.

- Niedługo na pewno do tego dojdziesz. - Czuła jego frustrację, zresztą nie dziwiła jej wcale. Nie odpuszczał, dokupywał kolejne tomy, widać było, że się starał. Zaczęła się obawiać tego, że nie znajdą odpowiedzi, że będą musieli z []tym[/i] żyć.

Z drugiej strony nie było możliwości, że coś podobnego się jeszcze nikomu nie przytrafiło. Może nie słyszała o podobnych przypadkach, ale to wcale nie oznaczało, że nie istniały.

Przyglądała się mężczyźnie dłuższą chwilę, drgnęła, kiedy książka, którą jeszcze przed chwilą trzymał w dłoni posunęła się po podłodze. Miała wrażenie, że trochę za bardzo się w to angażował, bała się, że popadnie w jakiś obłęd. Zdecydowanie tego nie chciała.

- Na pewno coś znajdziemy. - Próbowała mówić spokojnym tonem, któreś z nich musiało łagodzić atmosferę, padło na nią, co dziwne zaskakująco lekko to przyjęła. Będzie dla niego tym, czego potrzebował.

- Nie wiedziałam, że z ciebie taki poeta. - Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, kiedy tak kolorowo określił swój księgozbiór.

Ruszyła do wnętrza pomieszczenia, omiajając zgrabnie wszystkie tomy, które leżały na ziemi. Strasznie dużo ich tutaj było, nie miała pojęcia skąd brał te książki, wyglądało na to, że miał ich niekończącą się studnię.

- Łap! - Powiedziała krótko, kiedy w końcu na nią spojrzał. W jego stronę poleciała papierowa torebka, z kanapką z kurczakiem w środku.

- Podejrzewam, że nic nie jadłeś, co? - Zapytała nieco oceniającym tonem, bo nie do końca podobało jej się to jak się zafiksował. Powinien żyć, a miała wrażenie, że zamykał się w tym mieszkaniu i egzystował.

W końcu usiadła na krześle, fotelu, czymkolwiek co znajdowało się w pomieszczeniu i sama sięgnęła po jedną z książek. Rzuciła okiem na podkreślone fragmenty, jakby mogła wyczytać z nich coś więcej.

Stało się to trochę jej codziennym rytuałem, trochę jak mycie zębów, wypicie kawy z rana, tak wyglądały teraz te jej wieczorne wizyty u Greengrassa. Kiedy się tutaj nie pojawiała, czuła, że czegoś jej brakuje. Nie umiała tego nazwać, bo przecież to nie była też taka paląca potrzeba, jak te wszystkie podstawowe czynności, które wykonywała, jednak podskórnie odczuwała inaczej. Jakby naprawdę musiała się tutaj znaleźć każdego wieczora, wręcz towarzyszył jej dziwny niepokój, kiedy tego nie robiła. Nie próbowała tego zrozumieć, bo wiedziała, że nie jest w stanie tego pojąć. Czasem lepiej nie nazywać rzeczy po imieniu, a nawet bez sensu było próbować je nazwać, kiedy nie miała zielonego pojęcia, co to własciwie oznaczało.

- Nie wszystko można osiągnąć zaraz. - Na pewno zdawał sobie sprawę. Rozumiała jednak jego niecierpliwość, sama miała w zwyczaju domagać się wszystkiego od razu. W tym wypadku jednak nie było to możliwe, pomimo nakładu pracy i zaangażowania. Niektóre sprawy były zdecydowanie bardziej skomplikowane, a ta należała do jednych z nich. Szkoda, bo sama była ciekawa odpowiedzi, jakie znajdą. Nie próbowała jednak tego ponaglać, czuła, że jak pogrzebią odpowiednio głęboko to dostaną to czego potrzebowali, nawet ją to nieco przerażało, bo nie miała pojęcia z czym zadarli, co jeśli odpowiedzi im się nie spodobają? Z drugiej strony zdecydowanie lepiej było mieć świadomość z czym przyszło im walczyć, mogliby przynajmniej spróbować odzyskać nad tym kontrolę. Nie ukrywała już nawet przed sobą, że ma jakikolwiek wpływ na to, co się z nią stało. Nie walczyła z uczuciem pustki, które się pojawiło, pogodziła się z tym, że ono w niej istnieje.

Poczuła specyficzny zapach, który unosił się w powietrzu, uniosła głowę w poszukiwaniu jego źródła, wtedy dostrzegła ogień, a raczej płomienie, którymi zajęła się kartka. - Nie mów mi, że tak cię to drażni, że wybierasz podpalenie. - Jasne, było to irytujące, ale chyba nie prosiło się o aż takie radykalne kroki. Oczywiście nie zakładała, że Ambroise zrobił to celowo, ale nie mogła się powstrzymać przed tym, jakże błyskotliwym komentarzem. Nadal nie brakowało jej upierdliwości.

Obserwowała go, gdy gasił ogień, na całe szczęście całkiem szybko sobie z tym poradził, chociaż kartka, którą przed chwilą trzymał w dłoni zdecydowanie już się do niczego nie nadawała. - Poproszę inny zestaw pytań, bo to wylosowało się trochę zbyt trudne. - Nie zamierzała gdybać nad tym, kiedy znajdą odpowiedzi na nurtujące ich pytania, nie była jasnowidzką, nie wiedziała, czy w ogóle istnieją. Naprawdę doceniała to, co dla nich robił, ale to mogło go doprowadzić do granicy, mógł się w tym całkowicie zatracić, a nie chciała widzieć jak w tym tonie, bała się, że nie potrafiłaby mu pomóc.

Sama Yaxleyówna próbowała podchodzić do tematu mniej agresywnie. Jasne, ją też to irytowało, ale gdyby we dwójkę zafiksowali się tak mocno, to mogłoby się skończyć wspólnym ześwirowaniem. Ktoś musiał odpuścić, aby ewentualnie móc wyciągnąć pomocną dłoń w stronę tej drugiej osoby. Nie zamierzała z tym walczyć, zresztą Ambroise zdecydowanie dużo bardziej odnajdywał się w temacie, wiedział gdzie szukać ksiąg, skąd brać te wszystkie materiały. Ona nie posiadała takiej wiedzy, trochę też przez to postanowiła nieco odsunąć się w bok. Nie w pełni, bo przecież tutaj przychodził, wertowała z nim te książki, jednak nie oszukujmy się nie była w to wszystko, aż tak zaangażowana.

Spodziewała się, że mogłoby to być coś czarnomagicznego, jednak nigdy nie interesowała się tym rodzajem magii, nie miała pojęcia, kogo mogliby o nią wypytać, nie wiedziała, gdzie szukać ksiąg z tym związanych. To nie był temat, który interesował ją kiedykolwiek. Zresztą wolała odrzucać od siebie te myśli, przerażało ją to, że mogłaby zostać zbrukana tym rodzajem magii.

- Nie mogę się doczekać, kiedy do tego dojdzie, nie zapomnij mnie zaprosić na wieczorek poetycki, będę twoją największą fanką. - Próbowała nieco rozluźnić atmosferę, odsunąć jego myśli od tego, że nie do końca udawało mu się znaleźć rozwiązanie. Nie chciała, żeby się tym denerwował. Potrzebowali czasu, zdecydowanie i jeszcze więcej książek? Nie, tych mieli pod dostatkiem. Zdawała sobie też sprawę, że większość tej literatury nie należała też do tych specjalnie przystępnych dla każdego czytelnika, miała w rękach bardzo stare księgi, których interpretacja zajmowała godziny. To nie ułatwiało sprawy.

Wzruszyła jedynie ramionami. - Wiem, przecież wiele razy już dyskutowaliśmy o tym, że ani ja, ani ty nic nie musimy, ale chciałam. - Dźwięk, który po chwili rozbiegł się po pomieszczeniu utwierdził ją w tym, że miała rację. Pewnie nic dzisiaj nie jadł, nie zamierzała tego komentować, jej sumienie będzie spokojne bo dzięki niej zaspokoi głód. Kolejny dobry uczynek odhaczony.

- Wiem, znam to. - Miała tak samo, kiedy skupiała się na czymś zbyt mocno zapominała o całym świecie. Nie jadła, nie spała, żywiła się kawą i szlugami, może czasem dokładała do tego alkohol. To nie było zdrowe, nie pomagało w myśleniu, wręcz przeciwnie, mogło jedynie zaszkodzić.

Zachęcona tym, że sięgnął po papierosa zrobiła to samo, wyciągnęła jednego ze swojej papierośnicy i wsadziła go sobie do ust. Odpaliła go swoją srebrną zapalniczką, którą zawsze miała przy sobie, zaciągnęła się dymem, a po chwili wypuściła niewielki kłębek.

[Rozsiadła się wygodnie w fotelu, miała w zwyczaju siadać bokiem, dzięki czemu nogi zwisały jej za jeden z podłokietników, mogła sobie nimi machać w powietrzu. Nie umiała usiedzieć bez ruchu, więc było jej to potrzebne do pełnego skupienia. Wertowała książkę szukając czegoś, co mogłoby się im przydać. Przypadkowo popiół spadł jej na kartkę, przetarła go od razu palcem, nie chciała zniszczyć tej książki.

Zamyśliła się na moment, widać to było po jej twarzy. - A co jeśli to nie jest żadna klątwa? - Chodziło jej to po głowie od jakiegoś czasu, co jeśli w ogóle szukali w złym miejscu?

- Łatwiej nie zawsze znaczy lepiej. - Jasne, każdy lubił od razu znajdować rozwiązanie zagadki, tyle, że czy nie czerpało się większej przyjemności, kiedy udawało się zmierzyć z czymś naprawdę trudnym, przeszkodą, która wydawała się być z tych raczej nie do pokonania? - Zauważ, jak wielką satysfakcję będziemy mieć, kiedy wreszcie uda nam się znaleźć odpowiedzi, jasne, może trwać to dłużej, ale sądzę, że będzie warto. - Mówiła o tym, jakby czekała na końcu jakaś nagroda, co najmniej niesamowita, a może odzyskanie kontroli faktycznie było taką nagrodą?

To nie tak, że bała się splamić czarną magią, lękała się zupełnie czegoś innego, dlatego trzymała się z dala od tej dziedziny. Co jeśli by jej się to spodobało? Jeśli by się w tym zatraciła tak jak wielu przed nią. Wybrała więc najprostszą metodę z możliwych - trzymanie się od tego z daleka. Nie chciała sprawdzić, czy jest od tego silniejsza, opowieści, które słyszała skutecznie odsuwały od niej ten pomysł. Znała siebie, wiedziała, że bardzo łatwo potrafi się zatracać, a nie chciała sprzedać swojej duszy, nie była na to gotowa. Wydawało się to być bardzo racjonalne, jak na nią, bo zazwyczaj nie przejmowała się konsekwencjami czynów, które robiła. Tutaj zdawała sobie sprawę z niebezpieczeństwa, jakie to za sobą niosło. Wolała więc nie próbować, nie grzebać w tym, nie szukać, chociaż mogłaby tam znaleźć odpowiedzi.

Nie miała pojęcia o tym, że Ambroise interesował się tym tematem. Na pewno by zainterweniowała, nie, żeby sądziła, że coś by sobie z tego zrobił, bo przecież zawsze robił to na co ma ochotę, jednak nie chciała, aby przez ich problem to on się w tym zatracał, bo to mogło być zdradliwe. Mogło mu się wydawać, że jest silniejszy od tego, że ma nad tym kontrolę, ale to wszystko mogło być złudne. Nie chciałaby widzieć, jak go to pochłania.

- Ogień nie jest rozwiązaniem, może chwilowym, na pewno nie na dłużej. - Przecież zależało im na tym, aby dotrzeć do źródła problemu, a nie chwilowo się go pozbyć.

- Dlaczego ciągle chcesz iść na łatwiznę, cooo? - przeciągnęła ostatnie słowo. Nie spodziewała się po nim, że będzie aż tak pragnął tego, żeby wszystko dostawać od ręki. Jasne, tak byłoby prościej, szybciej, mogliby się dzięki temu rozejść, ale czy faktycznie właściwiej? Czuła, że nie, może nawet obawiała się, że za chwilę znajdą odpowiedź i nie będzie miała już tu po co przychodzić, że nie będzie chciał z nią spędzać więcej czasu, bo przecież teraz mieli powód, aby się spotykać, co się stanie jeśli go zabraknie? Czy znowu się od siebie oddalą, aktualnie bardzo by tego nie chciała, bo zdążyła go znowu polubić, kiedy zaczęła się tutaj pojawiać.

- To zależy. - Nie do końca potrafiła znaleźć odpowiedź na to pytanie, które jej zadał. Zdecydowanie było prostsze od wcześniejszego, ale nadal migała się od odpowiedzi. Właściwie dlaczego w ogóle go to obchodziło, jaki miał cel w zadaniu go poza tym, że chciał nieco rozładować atmosferę. - Zależy od tego o której stąd wyjdę i czy w ogóle chcesz, żebym wychodziła. - Miała ochotę uciec od niego wzrokiem, bo może nie powinna ujmować tego w ten sposób, ale nadal się w niego wpatrywała, nieco zawstydzona, skoro zadał jej to pytanie, to może miał jakąś propozycję? Postanowiła dać mu pole do popisu. Zazwyczaj wychodziła stąd późnym wieczorem, wracała do siebie, gdzie nie robiła nic ciekawego, ostatnio nie mogła się na niczym skupić, więc nie miało to większego sensu. I tak o nim myślała, kiedy była w swoim mieszkaniu, gdyby została tu na noc miałaby go tuż obok siebie. Nie zastanawiałaby się, czy śpi, czy dalej siedzi z nosem w książkach, mogłaby to wszystko kontrolować, upewnić się, że nie zatraca się w tym dalej. Mogłaby też dalej się mu przyglądać, obserwować dyskretnie, gdy tego nie widział. To była naprawdę interesująca perspektywa. Ignorowała wszystkie sygnały, które wysyłało jej ciało, miała wrażenie, że kiedy znajdował się zbyt blisko zaczynało płonąć, nie chciała sprawdzać przyczyny, dlatego wolała trzymać się na dystans, wybierała ten nieszczęsny fotel, który pomagał jej go utrzymywać.

- Pffff. - Wymsknęło jej się, kiedy wspomniał o tym, że czegoś nie może. To było rozczarowujące, bardzo. Nic się jeszcze nie nauczył. - Sugerujesz, że nie mogę robić tych dwóch rzeczy jednocześnie? - Nie zamierzała odpuścić, już nastawiła się na to, że będzie stała w pierwszych rzędach podczas jego występów. Nie miała zamiaru zmienić zdania. - Obiecuję, że za to nauczę się dla ciebie tego rumuńskiego. - Mogłaby to zrobić, na pewno. Nie miała póki co pomysłu kto mógłby ją nauczyć tego języka, jednak nie wydawało jej się to aktualnie problemem. Gdyby potrzebowała pewnie pojechałaby do Rumunii i przywiozła sobie stamtąd kogoś, kto mógłby pomóc jej przyswoić ten język, nie widziała w tym najmniejszego problemu.

- To nie brzmi zachęcająco. - Jasne, spodziewała się, że nie będzie kolorowo, ale może nie aż tak bardzo? Szkoda, że nikt nie przekładał tych książek na bardziej aktualny język, jakby zapomnieli o tych wszystkich różnicach, które pojawiły się na przestrzeni lat. Może nikt w nich za bardzo nie grzebał, jak widać jednak znalazły się wyjątki w ich postaci, które musiały to robić. Dlaczego nikt nie myślał o takich zdesperowanych jednostkach?

- Nie ma szans, nie będziesz się żywił tylko whisky, zapomnij. - Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, jakby szukała jakiegokolwiek innego podobieństwa między nim, a tymi skrzydlatymi koniami poza tym, że aktualnie wybierał alkohol jako główne pożywienie. - I psst, to są abraksany, Słońce, nie abraskany. - Będzie musiała faktycznie zrobić mu jakąś przyspieszoną lekcję na temat magicznych stworzeń, nie wiedziała, jak to właściwie możliwe, że był w stanie przekręcić niemalże każdą nazwę. Dopiero po chwili dotarło do niej jak go nazwała, zawiesiła wtedy wzrok gdzieś na ścianie i zaciągnęła się dymem, nie było szans, aby znowu na jej policzku nie pojawiły się rumieńce, dlaczego nie potrafiła nad tym zapanować?

- A czy tutaj cokolwiek jest normalne? - Rzuciła pytanie w eter, chociaż znała na nie odpowiedź, nie oczekiwała więc, że on postanowi udzielić jej Geraldine. Nic tutaj nie było normalne, miała tego świadomość. Zaczęła się o niego martwić, chciała mu pomagać, znajdować się obok, najlepiej jak najczęściej. To nie było normalne, tak samo jak to, że przyglądała mu się ukradkiem, ani to, że zastanawiała się czasem, czy o niej myślał, gdy była gdzieś indziej.

Uśmiechnęła się ciepło, kiedy zobaczyła, że zjadł kanapkę, chociaż tyle udało jej się w niego wmusić. Uznawała to trochę za swój sukces, nie odrzucił jej wyciągniętej ręki, co jeszcze jakiś czas temu zapewne by nie przeszło, nawet jeśli chodziłoby tylko o głupią kanapkę.

- Skoro mówisz, że musi, to zapewne tak jest. - Nie zamierzała teraz się z nim kłócić, że może być inaczej. Poświęcili sporo czasu grzebiąc w tych książkach, bardzo chujowo by było, gdyby się okazało, że zaczęli nie tam gdzie trzeba, że pominęli coś na starcie.

Nie podzieliła się z nim ze wszystkim, nie łatwo jej było o tym mówić. Zresztą jeśli ona się tak czuła, to on zapewne miał podobnie. Jedno i drugie zmieniło swoje zachowanie, co było odpowiednim argumentem na to, że nie musiała o tym wspominać, bo przecież byli tam razem, w tym przeklętym dworku. Na pewno przechodzili teraz taką samą gehennę, to nie mogło spotkać tylko jej. Jasne, że łatwiej byłoby powiedzieć o tym na głos, skonsultować się, wymienić doświadczeniem, ale to wcale nie był łatwy krok. Najwyraźniej póki co nie była gotowa na to, aby go zrobić.

Yaxleyówna miała problem z mówieniem wprost o swoich uczuciach, tym bardziej, że teraz nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, czy były to jej uczucia, czy kogoś innego. Nie wiedziała, co jest prawdziwe, a co nie. Gdy będzie miała pewność pewnie spróbuje się tym podzielić, póki co jednak wolała tego nie robić. Bała się, że mogłaby się za bardzo odsłonić, że mógłby ją zranić, znowu od siebie odsunąć, albo wziąć za idiotkę. Nie chciała, żeby tak się to wszystko potoczyło. Odpowiadało jej to, jak wyglądała ich relacja aktualnie, no, może nie do końca, może czasem zbyt długo próbowała sobie przypomnieć smak jego ust, który kiedyś już poznała, ale to wszystko. Nie zamierzała tego spierdolić.

- Jasne, rozumiem. - Powiedziała nadal spokojnym tonem. Skoro to było dla niego najważniejsze, nie zamierzała tego negować. Zrozumiałe, że chciał się pozbyć tego kłopotu jak najszybciej. Ją też to okropnie irytowało, chociaż próbowała podchodzić do tego lekko. Dało się z tym żyć, to nie było nic, aż tak naglącego, może trochę mieszało im w głowach, ale zawsze mogło być gorzej, czyż nie? Mogli ucierpieć fizycznie, zostać przykuci do łóżka, zapaść w śpiączkę, a jedynie mieszało im się w głowach, mogło się to skończyć zdecydowanie mniej przyjemnie.

Nie wierzyła jednak, że rozwiązanie spadnie im z nieba, to nie tak, że na to czekali, ale te pierwsze próby nie przyniosły żadnych efektów, co oznaczało, że błądzili, zaczęli szukać w złym miejscu, przecież powinni do tej pory znaleźć jakiekolwiek poszlaki, które pomogłyby im ustalić, co właściwie im dolega. Tak się nie stało. Czuła, że Ambroise jest naprawdę zdesperowany, że bardzo chciałby mieć to już za sobą. Może to i lepiej, przynajmniej nie będzie między nimi niedopowiedzeń, które zaczęły się pojawiać.

- Tak, tylko najpierw niszczy wszystko, co stanie mu na drodze, nie wiem, czy nowa, silniejsza roślinność jest tego warta. - Bała się tego, że ogień ją poparzy i zniszczy, że nic nie będzie w stanie narodzić się z popiołów. Najwyraźniej brakowało jej nadziei mężczyzny, który raczej widział w tym możliwość odrodzenia. Ona nie była co do tego taka pewna.

- Nie zgadzam się z tym, nie jesteś wcale prostym człowiekiem. - Gdyby takim był, to nie miałaby problemu z tym, żeby go rozgryźć, a takowe się pojawiały. Nie do końca potrafiła odczytywać jego intencje, przewidywać kolejne ruchy, nie miała pojęcia, co siedzi w jego głowie. Mógł o sobie mówić wiele, ale na pewno nie to, że był prostym człowiekiem, nie w oczach Geraldine. - Wszystko zależy od tego kto o nas mówi. - Chciała zwrócić jego uwagę na to, że i ona do nich należy. Do bogatej arystokracji, która lubiła zadzierać nosa, która zawsze dostawała to, na co miała ochotę. Może pasowała do nich raczej średnio, ale była wychowana w duchu wyższości takich jak oni nad innymi. Sami siebie traktowali jako wyjątkowych, przecież wiele razy była świadkiem różnych wysrywów na przyjęciach, zawsze ją strasznie bawiły. Nie komentowała tego nigdy, ale czystokrwiści wcale nie byli takim małym procentem czarodziejskiego świata, mnożyli się niczym chochliki kornwalijskie. Jasne, mugolacy nie patrzyli na nich przychylnie, często drwili z tego, że ich pozycję mogą zawdzięczać tylko i wyłącznie koneksjom, że sami nie mają nic do zaoferowania. Uważała, że to gówno prawda. Wiedziała, że tacy jak ona też muszą ciężko pracować nad tym, aby utrzymać się na piedestale, bo można z niego spaść w mgnieniu oka. Najważniejsze to mieć tego świadomość i działać.

Nie przejmowała się specjalnie tym, co aktualnie działo się w czarodziejskim świecie. Nie bała się, że ktoś będzie miał chęć wykurzyć ich ze stanowisk, jakie zajmowali. To wbrew pozorom wcale nie było takie proste zadanie, nie miała też jakiejś obsesji na punkcie czystości krwi. Było jej to wszystko obojętne. Inne rzeczy zdecydowanie wzbudzały w niej większe zainteresowanie. Miała w swoim gronie znajomych czarodziejów różnorakiego pochodzenia, co więcej nie zauważała między nimi żadnych różnic w tym, w jaki sposób obchodzili się z magią. Jasne, ci, którzy byli tutaj od zawsze mogli korzystać z łatwo dostępnej wiedzy, którą mogli czerpać od swoich rodzin, ale ci inni nie mieli problemu, aby im dorównywać. Najlepiej by było, aby nie wchodzili sobie w drogę i po prostu ze sobą koegzystowali. Oczywiście nie mogli zacząć lekceważyć arystokracji, bo przecież to oni kształtowali ten świat od pokoleń, to była by jawna pogarda dla tego, co udało im się osiągnąć.

Dostrzegła, że uniósł brew i czekał, aż się określi. Nie miała pojęcia, jak zareaguje na jej słowa, czy w ogóle miał chęć, żeby tutaj została. Postanowiła spróbować, chciała zobaczyć, czy spodoba mu się ten pomysł. Nie miała przecież nic ciekawszego do roboty, ostatnio skupiała całą swoją uwagę na jego osobie. - Nie odstąpisz mi łóżka, bo to ty wyglądasz na kogoś kto potrzebuje porządnie się wyspać, bez urazy oczywiście. - Nie chciała mu dokładać i sugerować, że wygląda chujowo, czy źle, jakoś tak samo wyszło. - Mogę spać tutaj. - Zerknęła na fotel, w którym się tak wygodnie ułożyła, nie widziała problemu by spędzić w nim całą noc. - albo faktycznie wrócę do domu, chociaż pytałeś co będę robić do białego rana, więc nie będziesz musiał mnie odprowadzać, skoro dzień już wstanie. - Nie chciała go fatygować, wydawał się potrzebować odpocząć, a odprowadzanie jej wiązało się z marnowaniem czasu, który mógłby wykorzystać na sen. Miała nadzieję, że nie będzie negował tego, co mówiła, bo zaraz się pewnie znowu zaczną przerzucać argumentami. Nadal nie do końca pozwalała mu decydować o wszystkim, nie byłaby sobą, gdyby nie dodawała do tego swoich wizji, czy pomysłów.

- Teraz trochę się boję przyjąć wyzwanie, z drugiej strony, im trudniej będzie je wykonać tym lepiej, zwycięstwo ma wtedy lepszy smak. - W przeciwieństwie do tego, co Ambroise mówił jej chwilę wcześniej ona naprawdę lubiła się przemęczyć. Sprawiało jej ogromną radość przyjmowanie wyzwań, których nie dało się na pierwszy rzut oka wykonać. Z każdym takim nie do końca prostym zadaniem, które udawało jej się pokonać czuła się coraz bardziej silniejsza.

Pokręciła przecząco głową, gdy wspomniał o właściwościach odżywczych ognistej. Zdecydowanie się z tym nie zgadzała, nie była, aż takim laikiem w tej dziedzinie. - Bujać to my Ambroise, ale nie nas. - Na pewno spodziewał się, że zwątpi w to, czym się odżywiał. Nawet ona wiedziała, że musi jeść, żeby mieć siłę. To nie tak, że gardziła alkoholem, nie ma się co oszukiwać, Yaxleyówna za kołnierz nie wylewała, ale pamiętała o tym, żeby od czas do czasu przyjąć coś w formie stałej.

Ulżyło jej, gdy nie zareagował na jej niefortunny dobór słów. Pewnie tego nie zauważył, może nawet nie słuchał jej do końca, skoro to zignorował, albo usłyszał i nie chciał o tym wspominać? Nie zamierzała tego roztrząsać, musiała bardziej się skupiać na tym, jakie słowa opuszczały jej usta. Nie chciała po raz kolejny powiedzieć zbyt dużo, lub w nieodpowiedni sposób. Nie zauważyła nawet, że się zmieszał, że sparzył sobie palce. W odpowiednim momencie odwróciła wzrok, dzięki temu była bezpieczniejsza. Nie musiała widzieć efektów, jakie przyniosły jej słowa. Grunt, że nie wykorzystał tego przeciwko niej, bo wiedziała, że byłby w stanie to zrobić, gdyby tylko chciał.

- Podaj mi proszę definicję normalności, tej twojej normalności. - Chciała wprowadzić do tej dyskusji nieco życia, pociągnąć go za język, może też poznać jeszcze bardziej, bo niby wiedzieli o sobie wiele, a jednak nie tak wiele. - To, czyli co konkretnie? - Nie do końca podobało jej się to, że krążyli wokół tematu i nie nazywali rzeczy po imieniu, może był to idealny moment na drobną konfrontację, może mogli wreszcie dość do tego, o co faktycznie im chodziło i czy w sumie było to to samo. Tak, jeszcze chwilę wcześniej wydawało jej się, że nie chce poruszać tego tematu, ale teraz zmieniła zdanie, zupełnym przypadkiem. Kobieta zmienną jest, czy coś.

Obserwowała go, kiedy rzucał książkami, nie sądziła, że żonglowanie nimi będzie mu wychodziło tak uroczo. Widać było rosnące z czasem spędzonym między księgami doświadczenie. Nie miała pojęcia ile ich przewertował przez te ostatnie dwa tygodnie, ale na pewno były to ogromne ilości, pewnie nie byłaby ich w stanie policzyć, podejrzewała, że sam Ambroise również.

Wbiła wzrok książkę, kiedy podniósł się z krzesła, nie czytała jej, ale nie chciała, żeby widział, że go obserwowała, tak było prościej, kiedy o tym nie wiedział, chociaż pewnie mógł się tego domyśleć, te spojrzenia były coraz bardziej nachalne. Usłyszała, że zbliża się w jej kierunku, a gdy poczuła ciepło koca, którym ją okrył uniosła jedynie głowę do góry, aby na niego spojrzeć. W jej oczach mógł zobaczyć ciepło, zareagowały odruchowo na ten miły gest.

Oddalił się od niej równie szybko, co się pojawił. Odprowadziła go w stronę balkonu, na którym postanowił zniknąć, widziała ze swojego miejsca jego sylwetkę, bo to mieszkanie nie należało do największych. Zimne, chociaż już nieco pachnące wiosną powietrze wdarło się do środka. Zachęcało do tego, aby poczuć je w pełni. Nie zastanawiała się ani sekundy, ześlizgnęła się z fotela jednym, zwinnym ruchem i opatulona w ten koc postanowiła do niego dołączyć. Ledwie kilka sekund później stała u jego boku, wpatrując się z nim w ulice, które znajdowały się tuż przed nimi. Nie mówiła nic, nie widziała sensu, aby przerywać tę krótką chwilę. Zresztą słowa czasem nie miały żadnego znaczenia.

- Tyko, czy faktycznie zgadzanie się na to jest zgodne z naszą naturą? - Z jej raczej nie było. Należała do osób, które walczyły z czym tylko się dało, czasem tyko po to, żeby walczyć, żeby poczuć cokolwiek. Taki już miała styl życia, lubiła znajdować się w niebezpieczeństwie. Nie przepadała za akceptowaniem prostych rozwiązań, gdyby mogła pewnie sama weszłaby w ten ogień i pozwoliła się spalić, aby tylko poczuć, jak to jest spłonąć. Nie była to szczególnie przyjemna wizja, no ale tak już miała.

Nie przywykła do takich filozoficznych rozmów, to nie było w jej stylu, próbowała się w tym odnaleźć, ale czuła, że trochę błądzi, nie do końca odnajdywała sens w tym, co on mówił i co ona myślała. Miała nadzieję, że nie wytknie jej tego.

- Naprawdę uważasz, że takie pierdoły mówią najwięcej o człowieku? - Jasne, nie miała pojęcia, jaki był jego ulubiony kolor, nie wiedziała nawet kiedy miał urodziny, nie posiadała takich informacji, ale to nie one były dla niej najważniejsze. Na swój sposób udało jej się go poznać, a przynajmniej takie miała wrażenie. Nie sądziła zresztą, żeby on przykładał wagę do takich drobnostek, może się myliła? Może faktycznie znała go słabo, tak jak jej sugerował. Trochę jej się nie podobało, że mogłoby faktycznie tak być, bo nie chciała, żeby uważał ją za obcą, chciała wiedzieć o nim wszystko. Wiedziała jednak, że do tego jeszcze długa droga, przecież dopiero poznawali się po raz trzeci, w zupełnie innych rolach, w nowej sytuacji.

- Pff, jeśli tylko chcę potrafię być prawdziwym dupkiem, takim, że inni nie są w stanie mi podskoczyć. - Potrafiła przybierać taką rolę, szczególnie, gdy ktoś nadepnął jej na odcisk. Umiała uprzykrzać innym życie, nigdy jednak nie robiła tego dla czystej przyjemności. Ktoś musiał ją sprowokować, aby pokazywała tę stronę siebie, tak naprawdę była wrażliwa i całkiem przystępna, jeśli dostawała ku temu szansę. Nie jej wina, że najczęściej na jej drodze pojawiali się ci, którzy lubili zadzierać nosa, również nie jej winą było to, że przyjemność sprawiało jej ścieranie im tych głupich uśmiechów z twarzy.

Starała się nie pokazywać swoich słabości i tego, co kryło się pod tymi pozorami nikomu, kto na to nie zasługiwał, bo wiedziała, że przez to bardzo łatwo było ją zranić. Przywiązywała się do ludzi, chociaż wolałaby tego nie robić, bo to nie ułatwiało egzystencji na tym świecie.

Przewróciła oczami, kiedy usłyszała kolejny, jakże wspaniały argument, jakim postanowił ją uraczyć. Naprawdę spodziewał się, że to wystarczy? - Nie mam nic do twojej twarzy, przynajmniej zazwyczaj, dzisiaj tylko trochę mi się nie podoba. - Nie, żeby miała coś złego na myśli, po prostu się o niego martwiła, szkoda, że nie chciał tego zrozumieć, tylko znowu postanowił potraktować to tak lekko. Naprawdę zależało jej na tym, żeby zaczął o siebie dbać, tylko tyle.

- Wiesz, że jestem dużą dziewczynką i potrafię o siebie zadbać, prawda? - Lubiła to podkreślać, nie było wiele rzeczy, których się bała, a już na pewno nie należał do niej samotny powrót nad ranem do domu. Robiła to wiele razy, czasem naprawdę mocno pijana i nigdy nie przydarzyło jej się nic złego. Nie sądziła, że tym razem mogłoby być inaczej. Była naprawdę pewna tego, że nic by się jej nie stało. Kolejną rzeczą, której była pewna było to, że wiedziała, że jeśli Ambroise by się uparł, to nie byłaby w stanie mu wyperswadować tego pomysłu z głowy, więc zapewne i tak by ją odprowadził, nie chciała jednak, aby czuł się zobowiązany, czy coś. Nie znosiła myśli, że ktoś czuje się za nią odpowiedzialny, chociaż przecież sama robiła to samo w stosunku do niego.

- To całkiem uczciwy układ. - Gdyby tylko wiedziała, że na starcie miał nad nią przewagę, to pewnie nigdy by go nie zaakceptowała. Niestety nie miała pojęcia o tym, że dolewał sobie do alkoholu eliksirów, nie była jasnowidzką, a szkoda, mogłaby mu wtedy wytknąć, że jest oszustem. W tym wypadku jednak zaakceptowała tę propozycję. Naiwna Geraldine, nie przewidziała, że może przegrać to z kretesem.

- Teraz? Coś ty, ja zawsze szukam wyzwań, taka już moja natura. - Oczywiście, kiedy paliła się jej dupa, coraz więcej gówna działo się w jej życiu to robiła to jeszcze z większą intensywnością. Wtedy najchętniej łapała się wszystkiego, czego tylko mogła, aby zająć czymś swój umysł i ciało. Potrzebowała tego, aby zbyt wiele nie myśleć, to oczyszczało jej umysł. Uwielbiała wyzwania w każdej postaci.

- To się dopiero okaże, trochę wstyd będzie, jak wymięknę na samym początku. - Wiedziała, że jeśli sobie coś założy to raczej mało prawdopodobnie będzie to, że odpuści. Nigdy jednak nie przykładała się do języków, z angielskim radziła sobie dobrze, ale to przez lata nauki w Hogwarcie, udało jej się nawet zgubić walijski akcent, pojawiał się wyłącznie wtedy, kiedy była naprawdę wkurwiona i zaczynała mówić bardzo szybko.

Nigdy nie przykładała wagi do nauki innych języków, nie wydawało jej się to potrzebne, szczególnie, że nie miała jednego kraju do którego najczęściej podróżowała, raczej plątała się po całym świecie, nie potrafiła nawet stwierdzić, który z języków mógłby się jej najbardziej przydać, dlatego cóż - nie wybrała żadnego. Idealne rozwiązanie.

Westchnęła ciężko. Czuła rozgoryczenie w tym co mówił. Tak, coś mieszało im w głowach, tak to nie było normalne, ale dobrze było znaleźć chociaż odrobinę normalności w tym wszystkim, żeby do reszty nie zwariować i nie skupiać się tylko i wyłącznie na tym szaleństwie. - Nie masz obrzydliwego charakteru. - Znowu postanowiła negować to co mówił. Nie rozumiała zresztą dlaczego tak o sobie mówi, na tyle na ile zdążyła go poznać, to raczej trudno jej się było doszukać w nim czegoś obrzydliwego. Wręcz przeciwnie, szczególnie ostatnio zauważała jego wiele zalet, mogłaby mu je tu nawet zacząć recytować, chociaż trochę przerażało ją to, że zaczęła w nim widzieć tyle dobrych stron. Nie mogła się oszukiwać, patrzyła na niego od tej wizyty w dworku zupełnie inaczej.

- Mhm. - Nie wiedział, to dobrze, było to nawet pocieszające, bo ona też nie wiedziała. Nie lubiła być jedyną osobą, która nie dostrzegała oczywistych rzeczy. W tym wypadku jednak najwyraźniej oboje nico się gubili w tym co się działo. Tracili kontrolę, ale byli w tym razem, nie zostali skazani na babranie się w tym gównie w samotności. Cieszyła się zresztą, że tym razem postanowili współpracować, nie miała pojęcia, czy dałaby radę przetrawić to sama.

Sytuacja była mocno skomplikowana, bo nie mieli świadomości, co w tym wszystkim było prawdziwe, sama gubiła się w swoich myślach, łapała na czymś, czego nigdy by nie powiedziała, czy zrobiła. Jakoś to akceptowała, wiedziała, że nie da rady z tym walczyć, czy to było odpowiednie podejście, pewnie nie. Proste, to na pewno, ale czy faktycznie miało sens? Najmniejszego, powinna z tym walczyć z całych sił, nie dać sobie mieszać w głowie, najwyraźniej jednak nie była zbyt silna.

Mroźne powietrze było naprawdę przyjemne, przynosiło spokój, którego teraz potrzebowała. Balkon może nie należał do największych, jednak jakoś udało im się zmieścić na nim we dwójkę. Nie było jej zimno, bo koc skutecznie ogrzewał jej ciało. Kiedy znajdowała się tak blisko niego miała ochotę oprzeć swoją głowę na jego ramieniu, aby jeszcze bardziej zbliżyć się do mężczyzny, nie zrobiła tego jednak, bała się, że zaczną się za bardzo spoufalać, to nie tak, że tego nie chciała, obawiała się jednak, że mogło to by im tylko jeszcze bardziej namieszać w głowach, a i tak już byli mocno niestabilni.

Poczęstowała się fajką, chociaż przecież przed chwilą skończyła palić swoją. Nie przeszkadzało jej to jednak w tym, aby od razu sięgnąć po następną. Wsadziła ją sobie w usta, pomógł jej z kocem, przytrzymał go, aby się z niej nie zsunął kiedy wyciągała dłoń po papierosa. Nie miała przy sobie zapalniczki, wybrała więc najprostszą opcję do odpalenia swojej fajki. Zbliżyła swoją twarz do jego, przytrzymała przy tym dwoma palcami fajkę którą miała w ustach, żeby przypadkiem jej nie wypadła i skorzystała z żaru, którym tlił się jego papieros. Zaciągnęła się przy tym głęboko dymem, żeby to faktycznie doszło do skutku. Plan się powiódł, mogła więc truć się razem z nim w całkiem urokliwej atmosferze.