Ger nie bała się śmierci. Znaczy dotychczas. Gdy poczuła na karku jej oddech nieco zmieniła zdanie. Czuła, że nie chciała odejść, jeszcze nie teraz, a przecież wiele razy patrzyła jej w oczy. Jak widać wszystko mogło się zmienić zupełnie znienacka. Nie miała pojęcia z czego to wynikała, bo ryzykowała, ale zawsze było to na jej własne życzenie, może właśnie o to chodziło. Tym razem to coś polowało na nią, role się odwróciły.

Wiele razy zastanawiała się nad tym, czy ktoś przyszedłby na jej pogrzeb, czy znaczyła coś w życiu kogokolwiek poza swoją własną rodziną. Oni chyba nie mieliby innego wyjścia, musieliby się pojawić, chociaż, czy aby na pewno i czy wszyscy? Zastanawiała się nad tym, czy było coś później, czy faktycznie śmierć wiązała się z końcem. Widywała na swojej drodze duchy, nie miała pojęcia, czy stałaby się jednym z nich, pewnie tak, aktualnie miała na ziemi wiele niezałatwionych spraw, gdyby teraz miała odejść to pewnie coś by ją tutaj zatrzymało, zbyt wiele się tego nawarstwiło.

W jej życiu działo się ostatnio naprawdę wiele, nie panowała nad nim zupełnie, pogodziła się już z tym i nie zamierzała nawet udawać przed sobą, że ma jakąkolwiek kontrolę.

Poza tym, że musiała sobie radzić z tymi wszystkimi problemami, które okazały się być raczej długotrwałe to nie mogła przestać pracować. Wypadało, aby udawała, że wszystko jest u niej w porządku, szczególnie, że nie podzieliła się tym, co działo się w jej życiu praktycznie z nikim, wolała trzymać to w sobie, niż się nad sobą użalać. Zaciskała zęby, uśmiechała się i udawała, że wszystko jest w porządku, tak było zdecydowanie prościej.

Noc spędziła w jednym z okolicznych lasów. Teleportowała się niedaleko mugolskiego Londynu, bo tutaj znajdowała się miejscówka do której miała dostarczyć jajo hipogryfa, które znajdowało się w jej plecaku.

Wyglądała zwyczajnie, znaczy nie dało się nie zauważyć, że nie przespała tej nocy, miała podkrążone oczy, była też blada, najważniejsze jednak, że udało jej się wykonać zadanie.

Szła niedaleko mugolskiego cmentarza, gdy zauważyła sporą grupę osób, która zmierzła alejkami. Zaciekawiło ją to. Niedługo mogło spotkać ją to samo. Weszła więc za ogrodzenie zaciekawiona samym przebiegiem ceremonii, nigdy nie widziała mugolskiego pogrzebu. Zastanawiała się, czy bardzo różnią się od tych czarodziejskich. Szła kilkanaście kroków za tłumem, bo nie chciała niepokoić osób, które przyszły pochować zmarłego, wolała zachować dystans. Cóż, śmierć przytrafiała się każdemu, czarodziejom, mugolom, w tym przypadku nie było różnicy z którego świata się pochodziło. Przystanęła przy niewielkim drzewie, wzrok skierowała w kierunku żałobników. Zimny dreszcz przeszedł jej po plecach, to faktycznie niedługo mogło się jej przytrafić, ta świadomość nie należała do przyjemnych.

Powoli zaczęła się wycofywać, bo chyba jednak nie chciała na to patrzeć. Odwróciła się dosyć gwałtownie, nie zauważyła ławki, która wyrosła jej dosłownie znikąd. Kiedy na nią wpadła zauważyła, że ktoś na niej siedzi.

- Ja pierdole. - To nie był jej szczęśliwy dzień. Zdecydowanie. Była gotowa zrobić krok do tyłu i udać, że jej tu nie było, ale była mu winna wyjaśnienia. Ich ostatnie spotkanie przebiegło dosyć gwałtownie, później udawała, że wcale do niego nie doszło, myślała, że uda jej się go unikać na tyle, że zapomni o całej sprawie. Cóż, los chyba tego nie chciał. Stała więc przed nim niczym kołek, i próbowała zebrać myśli w słowa, ale póki co nic poza tym jakże przyjemnym japierdole nie wyszło z jej ust.

Powinna się spodziewać, że ją zauważy, chociaż gdzieś tliła się jednak nadzieja, że może jej nie rozpozna? To było całkiem przyjemne rozwiązanie, przeprosiłaby, że na niego wpadła, a później grzecznie opuściła to miejsce. Jasne, nie spodziewała się, że byłby w stanie udawać, że jej nie zna. Szczególnie po tym, jak ostatnio go potraktowała. Na swoją obronę miała jedynie to, że w jej życiu naprawdę wiele się działo. Czas ją naglił, musiała załatwić wiele spraw, wśród nich niestety nie znalazł się list do niego. Wierzyła, że jej wybaczy, że doceni to, że nie zamierza być jego kłopotem, w końcu sam zadecydował o tym, że nie chce jej w swoim życiu. Akceptowała to, wiedziała, że z nią może być trudno, rozumiała więc, że nie była osobą która mogła wydawać się odpowiednia do wspólnej egzystencji, naprawdę. Zresztą to wszystko, co działo się u niej teraz tylko to potwierdzało. Była chodzącym rozpierdolem, który ledwie trzymał się kupy, to dziwne w ogóle, że jeszcze udawało jej się normalnie funkcjonować. Nie zastanawiała się szczególnie nad tym, jak właściwie było to możliwe, po prostu budziła się rano, nakładała maskę z uśmiechem na twarz i udawała, że jest dokładnie tak, jak sobie wymarzyła. Niestety Ambroise, miał to niesamowite szczęście, że spotkał ją akurat wtedy, kiedy tę maskę zdjęła, ależ był z niego farciarz. Ona sama próbowała wyprzeć ze swojej pamięci istnienie tego wieczoru, kiedy się poznali. Do dzisiejszego dnia nawet jej się to udawało.

- Nie mam innej opcji? - Wolałaby jednak nie siadać, tylko spierdalać stąd w podskokach, ale czuła, że jest mu to winna. Odetchnęła więc głęboko, po czym usiadła na tej nieszczęsnej ławce, o którą przed chwilą prawie się potknęła. Brakowało tylko tego, żeby przypadkiem rozbiła to jajko, które miała w plecaku, wtedy ten dzień mógłby zostać całkowicie spisany na straty. Cóż, nie tylko dla niej, najwyraźniej ten ktoś w trumnie też nie miał najlepszego dnia, bo dzisiaj wsadzali go pod ziemię.

Spojrzała na niego, jakby urwał się z ozdobnego yulowego drzewka. Przez chwilę zastanawiała się o jakim człowieku mówił, dopóki do niej nie dotarło, że chyba chodziło mu o tego trupa. - Nie, na całe szczęście nie, znaczy nie wiem, czy szczęście, bo w sumie to może na nieszczęście? - Trochę zaczęła się miotać. Powinna bowiem mieć szacunek do zmarłego, wypadałoby, bez względu na to, czy był mugolem, czy czarodziejem, kiedy przychodziła śmierć wszyscy byli równi. No może poza wampirami, bo trzeba było sporo cierpliwości, aby pozbyć się ich z tego świata. Z drugiej strony byli trochę martwi nawet jeśli jeszcze żyli. Za dużo ostatnio myślała o życiu i śmierci, zdecydowanie.

- Chodzi mi o to, że go nie znałam. - Postanowiła się nieco zreflektować, bo przed chwilą gadała jak poparzona, zdecydowanie nie był to jej najlepszy dzień.

Dopiero teraz spojrzała na mężczyznę, wcześniej uciekała wzrokiem. Zwróciła uwagę na to, że nie był w najlepszej formie, zazwyczaj wyglądał na bardziej zadbanego. - Tak właściwie, to co ty tu robisz? - Mogła zapytać o to na początku, siedział sobie na ławce, jakby nigdy nic. Miał coś wspólnego z tym zmarłym, czy o co właściwie chodziło?

Właśnie nie do końca. Ostatnio łapała się na tym, że znajdowały się rzeczy, które faktycznie musiała robić, a przynajmniej wypadałoby je zrobić. Brakowało w niej tej dziecinnej butności, która kiedyś była dla niej bardzo oczywista. - Tak, wiem. - Nie zamierzała z tym dyskutować. Mimo wszystko postanowiła tu zostać, chociaż na chwilę, a nuż spróbuje sięgnąć po jakieś wyjaśnienia, powinna była mu je dać już wcześniej. Wybrała jednak najłatwiejszą opcję z możliwych - udawała, że problem nie istnieje, że do ich rozmowy nie doszło. Całkiem rozsądne zachowanie, takie dla nich typowe. Powinna nauczyć się, że nie warto jest zmierzać w tym kierunku, cóż, jak widać nie była najlepszym uczniem.

Nie, nie, nie. Nie brakowało jej szczerości. Wspominała mu przecież, że jej brat jest potworem. Może nie powiedziała wprost o jaką bestię chodzi, nie sięgnęła po konkrety, ale na pewno padło słowo potwór. Pamiętała o tym. Jasne, nauczona doświadczeniem powinna była sięgnąć po całą prawdę, ale zachowała się jak zawsze. Mieli w tym przecież doświadczenie, niezbyt wiele się zmieniło. Nadal łatwiej było sięgać po półsłówki i niedopowiedzenia. Tym razem jednak nie skończyło się to dobrze, mogło jeszcze gorzej, więc i tak miała więcej szczęścia, niż rozumu - jak zawsze.

Na trzeźwo trudno jej było wrócić do sytuacji, która miała miejsce. Czuła nawet trochę żal do siebie, że się przed nim rozsypała, dlaczego to musiał być akurat on? Nie powinien jej widzieć w takim stanie. Jasne, miło, że wpadł, że ją ogarnął, ale to nic nie zmieniało. Nie chciał jej w swoim życiu, musiała to zaakceptować. Zresztą już to zrobiła. Pogodziła się z tym, a przynajmniej wydawało jej się, że to zrobiła. Nie powinien teraz znowu włazić w jej życie ze swoimi buciorami, jakie by ono nie było. Musiała sobie radzić z tym bałaganem sama.

Na szczęście póki co nie zamierzał poruszać niewygodnego tematu, bardzo dobrze, ona na pewno nie przejdzie do tego pierwsza. Nie chciała dyskutować na temat tego, jakim chaosem było jej życie. Bała się, że znowu zacznie ją oceniać. Miała w zwyczaju pakować się w kłopoty i nic się nie zmieniło, może nawet pod tym względem było tylko gorzej, bo chyba jeszcze nigdy dotąd nie wdepnęła, aż w takie bagno. Jak widać, Geraldine była w wyśmienitej formie, jeśli o to chodzi.

Ten rok był dla niej paskudny, chyba nie mógł być gorszy, nie miała pojęcia, czego jeszcze powinna się spodziewać, ale była gotowa przyjąć kolejne komplikacje, jakoś to dźwignie, poradzi sobie, zawsze przecież sobie radziła.

- Tak, akurat dzisiaj nie muszę. Codziennie zdarzają się małe tragedie, których nie widzimy. - Odparła z lekkim przekąsem. Akurat teraz mogli to zobaczyć, bo znaleźli w tym miejscu. Żałobnicy żegnali kogoś bliskiego. Śmierć była czymś, co miało przytrafić się każdemu, nigdy nie zna się dnia, ani godziny. Yaxleyówna coraz bardziej sobie to uświadamiała, ba w przeciwieństwie do innych miała świadomość, że Kostucha na nią polowała. Czyż to nie udogodnienie? Mogła przynajmniej nastawić na to, że jest możliwość, że niedługo odejdzie. Oczywiście nie zamierzała przestać walczyć, ale nadal czuła, że ta walka może ją przerosnąć.

- Ciekawe sobie miejsce wybrałeś na przemyślenia. - Nie wypytywała go skąd wracał, nie było to jej sprawą, już nie. Pozostawała im jedynie lekka pogadanka o niczym, na nic więcej nie było ich stać po tych wszystkich latach, które razem spędzili.

- Uchylisz rąbka tajemnicy, o czym tak myślisz? - Nie miała pojęcia, czy zechce to zrobić, czy raczej powie jej, żeby się nie interesowała, bo kociej mordy dostanie, ale skoro już siedzieli tutaj razem, to może warto było sobie pogawędzić.

Pogodziła się z tym, podjął decyzję, właściwie z dnia na dzień. Wtedy, kiedy akurat było dobrze. Kiedy wydawało jej się, że jest dla nich nadzieja. To było najgorsze. Naprawdę sądziła, że są w stanie coś razem stworzyć. Wiele razy chciała go zapytać dlaczego ją tak podle zostawił, nie spojrzał jej w oczy, nie powiedział z jakiego powodu to zrobił. Tak, był ten cholerny list, który niczego nie wyjaśniał, właściwie to nie można było tego nawet nazwać listem, krótka notatka, która miała jej wystarczyć. Po tym wszystkim co przez lata razem budowali i niszczyli. Uniosła się jednak dumą i chociaż miała chęć wiele razy się z nim skonforntować, to tego nie zrobiła. Może nie zasługiwała na wyjaśnienia, oswoiła się z tą myślą, chociaż z początku była bardzo bolesna.

Musiała się skoncentrować się na czymś innym. Ból który jej wtedy towarzyszył był pochłaniający, niemalże tak jak powietrze, znajdował się wszędzie. Mogła się tylko wyłączyć. Uciec przed tym bólem serca w najczystszej postaci. Myślała, że gorzej być nie może, musiała z tym walczyć. Zaczęła się zatracać po to, aby poczuć coś innego. Nie, żeby jej to pomogło, ale z czasem rana się zabliźniła, to musiało wystarczyć.

Starała się podchodzić do niego z obojętnością, oczywiście nie zapominała, jak przez niego cierpiała, ale gdzieś w tym wszystkim były też te przyjemne wspomnienia, przecież nie wszystko co razem przeżyli kojarzyło jej się z destrukcją. Stąd obojętność wydawała się być odpowiednia, taka nijaka.

- Niestety, muszę się z tym zgodzić. - Czy tego chciała, czy nie, też tak postępowała. Patrzyła, ale nie zawsze chciała widzieć. Tak było często wygodniej, zaczęła lubić wygodę, kiedyś okropnie jej przeszkadzała.

- Czy ja wiem, zawsze potrafiłeś zaskakiwać. - Nie było nic dziwnego w tym, że miał jakieś swoje nowe przyzwyczajenia o których nie wiedziała, nie była już częścią jego życia, nie mogła więc zauważyć zmiany. Nie spoglądała teraz na niego, zdecydowanie ciekawsze wydawały się być jej buty, w które wpatrywała się z ogromną intensywnością.

- Nie spodziewałam się, że zrobisz się taki sentymentalny, kruchość, naprawdę? - Nie chciała powiedzieć, że to do niego nie pasowało. Nie miała prawda tego robić. Zawsze był niczym tornado, niczym się nie przejmował, nie miał problemu z uderzaniem silnie w miejsca, które miały zaboleć, kiedy coś mu się nie podobało. Wtedy nie wydawało jej się, aby robiło to na nim wrażenie. Cóż, czas płynął, ludzie się zmieniali, najwyraźniej on też.

- Chyba wolę nocną perspektywę. - Mimo, że to dzień kojarzył się jej z prawdą, bo przecież praktycznie nic nie mogło się ukryć przed światłem. Noc wydawała się więc być bezpieczniejsza, skutecznie ukrywała to, co miało nie zostać dostrzeżone. Aktualnie chyba wybierała taką wersję, unikała konforontacji, chowała się w cieniu, tak było wygodniej.

Gerry przestała się skupiać na żałobnikach, wolała nie zastanawiać się dłużej nad ich cierpieniem. Nie było niczym nadzwyczajnym, to miało spotkać każdego. Śmierć nie wybierała, czekała na odpowiedni moment i zabierała to, co do niej należało.

Wypuściła głośno powietrze, kiedy usłyszała jego kolejne słowa. Nie spodziewała się, a powinna. Nie zapomniał o tym, co się wydarzyło podczas ich spotkania. Naprawdę miała nadzieję, że postanowi trzymać się z boku, pozwoli jej się babrać w tym błocie samej. Tak byłoby lepiej. Rozsądek podpowiadał jej jednak, że tym razem faktycznie może potrzebować wsparcia, chociaż zdecydowanie wolałaby, aby tak nie było.

- Stąpasz po niepewnym gruncie, że też właściwie masz czelność mnie o to prosić w ten sposób. - Nie działały na nią te ckliwe słowa, w imię tego, co między nimi było? Dobre sobie, teraz jej o tym przypominał? Teraz, kiedy ledwie rok temu wzgardził tym, co mu dała.

Starała się nie irytować, mówiła cicho z racji na szacunek do miejsca, w którym się znajdowali. Wiedziała, że te kilka dni temu, gdy z nim rozmawiała nie była do końca sobą, a do tego była nawalona, ale teraz to się zmieniło. Wzięła się w garść, a przynajmniej próbowała udawać, że to zrobiła.

- Rozważę to, jeśli obiecasz mi, że to będzie ostatni raz. - Nigdy więcej nie wlezie ze swoimi brudnymi buciorami w jej życie, musiał jej to zagwarantować, bo nie była w stanie sobie radzić z raną, która niby była zabliźniona, a jednak zaczynała chyba znowu krwawić.

- Mhm. - Mruknęła, bo to były jej słowa, nie miała już nic więcej do dodania. Nie zamierzała się rozczulać, ten rozdział był już za nią (ta, jasne). Przykro jej było, że teraz nie zaskakiwał jej, ale nie spotkali się tu po to, by o tym dyskutować. Nie było już ich. Rozeszli się każde w swoją stronę, ku wolności, w końcu była to najważniejsza wartość, czyż nie? Zabawne, że smakowała okropnie gorzko, kiedy w końcu się mogło jej posmakować.

Nie jego nazywałaby chaosem, to była jej domena. Wpadała niczym huragan, niszczyła wszystko wokół siebie, a później znikała. Chaos z najczystszej postaci. Nie mogła mu oczywiście odmówić tego, że też miał coś w sobie z tej okrutnej energii. Łączyło ich to. Nie mogła uwierzyć, że mogli kiedyś myśleć, że będą w stanie razem nad tym zapanować. Jacy oni byli głupi. Byli stworzeni do tego, aby rujnować wszystko na czym im zależało. Niestety, taka była prawda. Dobrze się stało, że któreś z nich było w stanie to przerwać, nim było za późno. Ambroise wykazał się rozsądkiem, mogłaby mu to nawet przyznać. Zresztą teraz mógł dostrzec to w jakim gównie się taplała, przynajmniej nie zabrała go ze sobą na dno, chociaż jedno z nich mogło być bezpieczne.

Przynajmniej póki co, bo oczywiście musiała go w to znowu wciągnąć, musiał zostać świadkiem jej upadku i nie potrafił się w to nie zaangażować. Powinien ją zostawić, niejeden raz już mu się to zdarzyło, dlaczego więc znowu się na to nie zdecydował? Miała wrażenie, że tak jak ona dążył do destrukcji, zobaczył jaka pojebana to jest sytuacja i postanowił się w nią zaangażować. To mógł być argument. Nie zakładała bowiem, że zrobił to dla niej, nie była dla niego nikim istotnym, nie teraz. Nie musiał się o nią troszyć, nie chciał tego robić. Skutecznie ją od siebie odsunął pewnego pięknego poranka.

- Dlatego wolę to nocne. - Księżyc pomagał ukrywać wszystkie tajemnice, ostatnio miała ich wiele, właściwie to zawsze, nie tylko ostatnio. Ciążyły jej, ale wolała, aby zostawały spowite ciemnością, nie chciała, żeby ktokolwiek się w to zagłębiał. Ambroise znał ich wiele, w końcu był w jej życiu przez sporo czasu, teraz nawet nie bywał, zniknął i wolałaby, aby na tym się skończyło. Oczywiście nic nigdy nie szło po jej myśli, więc pojawił się w najmniej oczekiwanym momencie.

- Tak, ten w którym potrafimy się najlepiej odnajdywać.- Nigdy nie mieli pod stopami twardego podłoża, ich znajomość toczyła się w dziwny, specyficzny sposób, którego nie potrafiła zrozumieć. Do tej pory miała z tym problem, nie mogła zaprzeczyć, że czasem bywało między nimi naprawdę dobrze, ale czy było tego dobra naprawdę, aż tak wiele.

Byli do siebie podobni, mieli zbliżone charaktery, podobną moralność, łączyło ich naprawdę wiele, ale i tak nie dało się na tym zbudować nic konkretnego. Zawsze coś musiało się spierdolić, nawet gdy wydawało się, że mają swój okres świetności, lepiej być nie mogło - tak sobie wtedy powtarzała. Cóż, szkoda, że tylko ona tak myślała.

- Uwierz mi Roise, nie chcesz w to brnąć, naprawdę. - Nie zamierzała teraz dyskutować z nim na temat tego, gdzie miała jego słowo, bo nie było to odpowiednie miejsce na podobne dyskusje. Mogłaby zupełnie niechcący wybuchnąć i zacząć niepokoić żałobników. Nie chciała psuć im tego nostaligcznego momentu. Mógł sobie wsadzić te swoje obietnice bardzo głęboko, bo i tak nie zamierzała w nie wierzyć. Zbyt wiele razy pojawiły się wątpliwości, na pewno nie zamierzała znowu ślepo mu zaufać. Nie była tą sąmą głupią dziewczyną, którą zostawił. Odrobiła lekcje. Nie chciała się ponownie na nim przejechać, ostatnia przejażdżka ją zbyt wiele kosztowała. Pewnie nawet sobie nie zdawał z tego sprawy, bo miał ją w dupie.

- Nie musisz się przede mną kajać.- Nie pasował jej do niego ten ton wypowiedzi, do tego prosił ją o to, żeby mógł się zaangażować w sprawę. To nie było w jego stylu, on się tak nie zachowywał. Może nie łączyło ich aktualnie nic poza wspomnieniami, jednak nie chciała, żeby zachowywał się w stosunku do niej w ten dziwny sposób, to nie był jej Ambroise, tylko ktoś obcy, a wolała jednak aby nadal pozostawał sobą, takim, jakiego go zapamiętała.

Podczas ich ostatniego spotkania widziała w jego oczach tę dawną dzikość, którą uwielbiała, teraz może na niego nie spoglądała, ale nie czuła tego żaru, jakby zgasł. Czuła marazm i melancholię, które zupełnie nie pasowały do wizji Greengrassa, którą miała w głowie. Oczywiście przez ten rok nie zapomniała o nim na dobre, łapała się czasem na tym, że zastanawiała się nad tym, co u niego słychać, czy kupił jakieś trzpiotce urocze kapcie, przygotowywał rano ulubioną kawę i zrobił dla niej miejsce w łóżku. Nie do końca chciała się pogodzić z tym, że ktoś mógł zająć jej miejsce, chociaż wiedziała, że nie było powrotu. Jasno przecież to oznajmił, no napisał, jeden grzyb.

- Tak, zrozumiałam, dotarło to do mnie za pierwszym razem. - Powiedziała chłodnym tonem, chciał się zaangażować, a później zniknąć, typowe. Lepiej by było, gdyby się nie spotkali, ale skoro już do tego doszło to nie zamierzała wzbraniać się rękoma i nogami przed współpracą, kiedyś wychodziło im to całkiem nieźle. Była na tyle zdesperowana, że wolała go do tego zaangażować, niżeli swojego niestabilnego brata wampira. Jakby wybierała zabawki w sklepie, w którym były tylko te popsute...

- Dobrze, ale pamiętaj, że ja tu rządzę, nie ty. - Musiała to podkreślić, bo miewał tendencje do tego, żeby przejmować dowodzenie, tym razem nie zamierzała mu na to pozwolić.