Słowo domem się stało.

Geraldine stała przed chatką, którą pierwszy raz odwiedziła miesiąc temu. Teraz to była ich chatka. Wtuliła się mocniej w ramię Ambroise'a który znajdował się tuż obok niej. Była szczęśliwa. Udało im się tego dokonać. Wspólnymi siłami osiągnęli cel. To był całkiem budujące. Stali się właścicielami wspólnej nieruchomości. Wymagało to od nich nieco zachodu, negocjowanie z mugolami nie należało może do najłatwiejszych, ale w końcu udało im się go kupić.

Chatka może nie należała do szczególnie wyszukanych, ale nie przejmowała się tym jakoś specjalnie, nie o to chodziło przy tym zakupie. Mieli swoje miejsce na ziemi w którym mogli się chować przed całym światem. Wiedziała, że nieistotne jest to, jak ten dom wyglądał, najważniejsze było uczucie z nim związane. Nawet najpiękniejszy dwór nie miał duszy bez odpowiednich mieszkańców.

Okazało się, że do tego domku przynależał kawałek plaży, mieli własną plażę! Mało kto mógł się czymś takim pochwalić. To nie tak, żeby zamierzała kogokolwiek informować o tym miejscu. Nie chciała tutaj nikogo zapraszać, wolała mieć pewność, że nigdy ich nikt tutaj nie będzie niepokoił. - Roise... - Odwróciła w jego stronę twarz, żeby przyjrzeć mu się uważnie. Nie wiedziała, czy powinna tego od niego wymagać, ale skoro już ją nawiedziła ta myśl, to postanowiła się nią podzielić. - Nie będziemy nikomu mówić o tym, że go kupiliśmy? - Wolała zapytać go o zdanie, bo zaczęła uczyć się tego, co to znaczy żyć z kimś. Powinna przegadywać z nim każdą decyzję, która dotyczyła ich dwójki, całkiem nieźle odnajdywała się w tym koegzystowaniu. Nie chodziło jej o to, że chciała trzymać ich relację w tajemnicy, gdzie tam, pokazywali się już przecież razem, więc niedługo pewnie wszyscy się domyślą, że łączyło ich coś więcej niż przelotna znajomość, nie kryli się ze swoimi uczuciami, co ją cieszyło, bo może wreszcie zdesperowane panny przestaną mu rzucać przelotne spojrzenia. Tyle, że zależało jej na tym, aby to miejsce było faktycznie ich. Znajdowało się daleko od Londynu, mogli znikać tu na ile tylko mieli ochotę. Nie chciała, żeby ktoś wiedział, gdzie można ich znaleźć.

- Wiesz, nie chciałabym, żeby ktokolwiek się tutaj pojawiał. - Postanowiła dokończyć swoją myśl, to też było istotne, żeby przypadkiem nie pozostawić miejsca na jakieś niedopowiedzenia. To miejsce miało należeć tylko do ich dwójki, nie mogła się doczekać, aż uwiją tutaj swoje gniazdko, do którego będą przylatywać co jakiś czas.

Przeniosła spojrzenie na dom, oczy błyszczały jej z radości. Pojawili się tu pierwszy raz po kupnie tej nieruchomości. Czekało ich trochę pracy, żeby wreszcie urządzić to miejsce po swojemu, w sumie Yaxleyówna nawet jeszcze nie wiedziała, co to właściwie oznacza, ale była gotowa to sprawdzić. Czekał ich pracowity weekend, ale napawało ją to pozytywną energią, wiedziała, że praca która ich czeka będzie warta poświęconego czasu. Ostatnim razem udało im się pozbyć tych obrzydliwch figurek, które spoglądały na nich złowieszczo, to było najważniejsze. Mugole oczywiście nie powiązali ich z tym wydarzeniem, nikt przecież nie wiedział, że potajemnie się tutaj wkradli. Teraz mogli tu być oficjalnie, miejsce należało do nich, nie będą się musieli bać, że ktoś uzna ich za intruzów.

Na jej twarzy pojawił się wyraz zamyślenia. Trochę tak sugerowała, może nie do końca o to jej chodziło, ale jakby nie patrzeć mógł odczytać to w ten sposób. Miejsce do potajemnych schadzek nie brzmiało jednak dokładnie tak jak chciała. Miał to być ich dom, ostoja, gdzie mogli się zaszyć, no nic musiała się pogodzić, że faktycznie chodziło jej o miejsce do potajemnych schadzek. Tyle, że w sumie, czy te schadzki był na pewno potajemne, skoro pokazywali się razem poza tym miejscem? Trochę zaczęła się gubić w swoich zawiłych myślach, nie szło jej zbyt dobrze analizowanie tego wszystkiego.

- To nie do końca to, co miałam na myśli, oczywiście mogło by to być całkiem ciekawym rozwiązaniem... - Tak, ukrywanie się i udawanie na co dzień, że się nie znają. Czuła w powietrzu ten dreszczyk emocji, ale to nie było to, co chciała z nim zrobić. Zależało jej na tym, aby wszyscy wiedzieli, że do siebie należą, aby nikt nie spróbował nawet do niego podchodzić, bo był jej. Zdecydowanie potajemny romans nie miał w tym przypadku racji bytu. - Jest zdecydowanie zbyt późno, no i nie pozwoliłabym na to, żeby te wszystkie czystokrwiste dziewuchy myślały o tym, że jest szansa, że mogą się do ciebie zbliżyć. - Och tak, potrafiła być bardzo zaborcza, jeśli jej na czymś zależało.

Nie zaliczyli jeszcze swojego oficjalnego debiutu jako para, ale wiedziała, że ten moment się zbliża. Tak naprawdę to na niego czekała, wiedziała, że z początku może to wzbudzić pewne kontrowersje, ale z drugiej strony, czy w ogóle powinno? Należeli do odpowiednich rodzin, nie łamali żadnych zasad, które od lat były mile widziane wśród ich kręgów, wszystko rysowało się naprawdę nieźle.

Okazało się, że nie było to takie trudne. Zaakceptował jej pomysł. Była zadowolona, że nie miał nic przeciwko temu. To miejsce pozostanie tylko ich, nikt nie będzie wiedział, gdzie znikają, aby wyrwać te kilka dni rzeczywistości. Uśmiechnęła się i odruchowo cmoknęła go w policzek, uradowana, że zaakaceptował ten pomysł. Mogli więc zacząć pracować nad tym, aby to miejsce faktycznie stało się ich domem.

- Wydaje mi się, że zawsze, nie sądzę, że w miesiąc coś by się zmieniło. - Nie zwracała wcześniej uwagi na te drobne mankamenty, które teraz stawały się bardziej widoczne. Coż, może przez to, że faktycznie aktualnie to był ich problem, bo domek został ich własnością. Nie powinni mieć jednak problemu z tym, aby sobie ze wszystkim poradzić. Mieli w końcu magię, przy pomocy zaklęć odrestaurują to miejsce całkiem szybko. Nie wydawało jej się, żeby była potrzeba, aby naprawiali to miejsce, jak mugole. Nie byli nimi. Kilka wprawnych zaklęć wystarczy, aby domek sprawiał pozory niemagicznego. Przydałoby się również nałożyć jakieś zabezpieczenia, aby nikt nieproszony tutaj nie wchodził pod ich nieobecność. Miejsce znajdowało się na uboczu, ale to nie zmieniało faktu, że ktoś mógł się nim zainteresować.

- Fioletowo? - Powtórzyła po nim cicho. Nie był to chyba jej ulubiony kolor, na pewno rzucał się w oczy, szczególnie w tej mugolskiej części zabudowań, ale czy jej to przeszkadzało? Nie. - Może być fioletowy, chociaż nie wiem, czy nie lepiej pozostać przy mugolskim wtapianiu się w tło. - To byłoby bezpieczniejszym rozwiązaniem, zdecydowanie. Może faktycznie powinni jednak podążać tą ścieżką, skoro nikt miał nie domyślić się, że mieszkają tutaj dziwacy, to znaczy czarodzieje. Tak właściwie to nie miała jeszcze pomysłu w jaki sposób powinni urządzić ten domek, miała zamiar improwizować, to zawsze była odpowiednia metoda. Pewnie postanowi tu przynieść coś ze swojego mieszkania, może jakieś futra zwierząt, które mogłyby wprowadzić do wnętrza nieco ciepła. Tak, Yaxleyówna uwielbiała odzwierzęce materiały, jak przystało na łowcę potworów. Wiedziała, że nie wszyscy lubią trzymać martwe części zwierząt w domu, no ale w jej przypadku nie było innej możliwości. Szczególnie, że zostawiała sobie te materiały, które wydawały jej się być atrakcyjniejsze, z kwiatkami Ambroise'a to mogło być naprawdę całkiem przyjemne miejsce. Musiała się go zapytać o to, czy zna jakieś gatunki roślin, którym odpowiadał piasek jako podłoże do życia. Nie znała się praktycznie w ogóle na tej części przyrody, ale miło by było mieć tu jakiś ogródek, cokolwiek.

Zresztą dopiero co stali się właścicielami tego miejsca, czuła, że nie powinni mieć problemu z określeniem tego, jak to miejsce miało wyglądać. Jeszcze kilka przyjazdów, a domek zacznie w pełni należeć do nich. Gdyby się uparli zapewne byliby w stanie zrobić to w jeden weekend, ale Yaxleyówna nie przyjeżdżała tu tylko po to, żeby odrestaurowywać domek, nie, to był tylko dodatek do czasu, który mieli spędzać z ukochanym na zupełnie innych czynnościach.

Nadal czuła się, jakby trwał ich miesiąc miodowy, było wspaniale, nie mogła przestać się cieszyć jego obecnością. Niby powinna do tego przywyknąć, bo miała to na co dzień, ale zdecydowanie jeszcze się tak nie stało.

- Ależ oczywiście. - W kilka sekund znalazła się w jego ramionach, oplotła swoje dłonie wokół szyi mężczyzny i dała się wnieść do chatki.

Najgorsze mieli już za sobą, załatwili wszystkie formalności związane z zakupem tego miejsca, wypadałoby więc wreszcie się w nim rozgościć. Rozmawiałi przecież o tym, że je ochrzczą, miała nadzieję, że i ta obietnica zostanie spełniona.

- Wiesz, że nie musisz być uprzejmy, prawda? - Uniosła kącik ust w uśmiechu, bo miała świadomość, że on tak jak i ona bardzo często powtarzał, że nic nie musi, więc to było raczej oczywiste. Był uprzejmy, bo tego chciał.

- Nie, nie mogłoby. Ja już nie chcę sprawiać pozorów. - Wiedziała, że on też tego nie chciał. Zbyt wiele ich to kosztowało. Mieli już za sobą udawanie i ukrywanie wszystkiego, co do siebie czuli. Zdecydowanie wolała to, jak ta relacja teraz wyglądała. Wreszcie mogła odetchnąć i przestać się przejmować czymkolwiek, nie musiała pilnować swoich gestów, czy słów. Nie musiała myśleć o tym, że robi coś nieodpowiednio, co najważniejsze wiedziała, że on również tego chce.

Tak właściwie to ona również od dawna nie wykazywała zainteresowania nikim innym, od lutego nie spoglądała na żadnych mężczyzn, bo czuła, że ten, którego pragnie jest na wyciągnięcie ręki, mimo, że wtedy jeszcze nie była skłonna jasno określić, że zaczęła coś do niego czuć, to była lojalna, nie wiedzieć czemu po prostu nie chciała spoglądać na nikogo innego. Liczyła na to, że prędzej, czy później skończą właśnie w ten sposób. Razem. Na szczęście udało im się do siebie dotrzeć i zmienić formę relacji, która ich łączyła.

- Czy to oficjalne zaproszenie? - Nie, żeby go potrzebowała, ale wolała się upewnić. Przez chwilę zastanawiała się, jak wygląda kalendarz najbliższych wydarzeń towarzyskich, nie, żeby specjalnie go śledziła, ale czerwiec był tym miesiącem, w którym trafiał się sabat, więc może to było odpowiednie miejsce do pojawienia się razem. - Litha, pójdziemy razem na Lithę. - Dokończyła za niego. Będą mogli razem świętować ten sabat i dać do zrozumienia innym, że nie są już pojedynczymi jednostkami, tylko, że teraz stanowią parę. Nadal nie do końca przywykła do tego, bo rzadko kiedy pojawiała się u czyjegoś boku oficjalnie, raczej tego unikała, jednak tym razem bardzo chciała, aby do tego doszło. Przede wszystkim dlatego, że działo się to z jej własnej woli, nie było zainicjowane przez nikogo innego, oni sami stwierdzili, że razem mogą stworzyć coś pięknego.

- Będziemy pleść wianki i szukać kwiatu paproci. To znaczy ja będę plotła wianek. - Poprawiła się niemalże od razu, bo to przecież była rola kobiety, wbrew pozorom mimo swojego noszenia się po męsku, wiedziała, jak powinno to wyglądać. Tak naprawdę poza tą całą otoczką, która się nad nią unosiła miała w sobie sporo typowej, dziewczęcej dziewczyny, którą nawet cieszyły takie sprawy, oczywiście o ile miała z kim te święto odpowiednio celebrować, a tak się składało, że w tym roku wyjątkowo miała.

Normalnie pewnie nie wydawałoby się jej to szczególnie atrakcyjne, ale z odpowiednim towarzystwem, cóż każda okazja była dobra do świętowania. Mogłaby się z nim nawet zgubić w ciemnym lesie, jeśli trafiłby się do tego odpowiedni moment. Oczywiście nie miała w zwyczaju gubić się w głuszy, ale z Ambroise'm mogłaby to zrobić. Tak, to brzmiało nieźle. Zdecydowanie będą musieli pójść razem na ten sabat.

Nie mogła trafić lepiej, nawet nie zamierzała się z tym kłócić, mogłaby nawet powiedzieć mu to wprost, zresztą nieraz wspominała mu o tym, jakim był idealnym kawalerem, miała szczęście, że trafił się właśnie jej. Może nie wspominała mu o tym jeszcze od momentu, w którym przekroczyli granicę przyjaźni, ale wiedziała, że on wie, co o tym myśli. To było najważniejsze.

- Fioletowy to ogólnie całkiem ładny kolor... - Zaczęła całkiem neutralnie, ale wiedziała, że w przypadku tej mugolskiej wioski mógłby za bardzo rzucać się w oczy, powinni odpuścić te tradycję. Szczególnie, że zależało im na tym, aby schować się przed całym światem. Wypadałoby, aby po prostu wtopili się w tło. Tak było najprościej.

Na szczęście Ambroise doszedł do tego samego wniosku co ona, odetchnęła nawet z ulgą. Nie będą mieli fioletowych drzwi. - Tak, wydaje mi się, że tak będzie lepiej. - Bezpieczniej? Może nie do końca lepiej, ale ich głównym celem w tym miejscu miał być odpoczynek, a nie zwracanie na siebie uwagi. Wystarczy więc, że nieco odnowią te drzwi i temat będzie za nimi. Czekało ich trochę pracy, żeby zrobić te miejsce w pełni funkcjonalnym, ale w żaden sposób jej to nie przeszkadzało. Chciała właśnie ten domek i go dostała, ze wszystkimi jego plusami i mankamentami, pozostawało pozbyć się tych drugich, a będzie to najpiękniejsze miejsce na ziemi. Przynajmniej w oczach panny Yaxley.

Udało im się wejść do środka bez żadnych strat. Greengrass był naprawdę silny, właściwie to była nawet zdziwiona, że tak bezproblemowo sobie poradził z wniesieniem jej do środka, jakby faktycznie była lekka niczym piórko (a nie oszukujmy się - nie była). Geraldine była kupą mięśni, które ważyły swoje, nie przywykła do noszenia na rękach, jak widać i to się miało zmienić. Przy nim czuła się niemalże jak księżniczka, którą nigdy nie chciała być, w sumie teraz uważała, że to było głupie. Zauważyła, że całkiem podobało jej się takie traktowanie. Widać punkt widzenia mógł się zmienić w każdej chwili.

- Witamy w naszym domu. - Dodała jeszcze z uśmiechem, nim Ambroise posadził ją na tej drewnianej komódce, która jeszcze nie dawno pełna była tych okropnych figurek, na szczęście pozbyli się ich podczas ostatniej wizyty, już wtedy wiedzieli, że dom będzie należał do nich.

Przyparł ją do ściany, która była dosyć szorstka, aczkolwiek w tej chwili było jej to całkiem obojętne. Oczy jej błyszczały, czuła ciepłko, które zaczęło jej się rozchodzić po całym ciele. Pragnęła go, teraz, właśnie w tym momencie. Wiedziała, że on również nie mógł się oprzeć jej bliskości. Nie bez powodu przecież kupili ten dom, mieli wiele planów zwiazanych z tym, co będą tutaj robić, kiedy wreszcie będzie należał do nich, powinni zacząć je realizować.

Oplotła się wokół niego swoimi nogami, ręce narzuciła mu na szyję, chciała być jak najbliżej mężczyny, komoda okazała się być w tym całkiem przydatna, mogła oprzeć na niej praktycznie cały ciężar swojego ciała.

Te pocałunki nie były słodkie i niewinne, raczej zupełnie przeciwnie. Pełne pożądania i pragnienia, które się między nimi pojawiło. Geraldine nie przestawała go całować, przypadkiem kilka razy przygryzła zbyt mocno jego dolną wargę, a jej dłonie zaczęły błądzić po jego plecach. Nie musieli się już niczym przejmować, bo to miejsce należało do nich, w końcu mogli się zatracić, tak jak planowali od samego początku.

Uśmiechnęła się jedynie, bo wiedziała do czego zmierzał. Byli w tym do siebie strasznie podobni, ciągle podkreślali, że niczego nie muszą, wszystko co robili więc było dokładnie tym czego chcieli. Takich osób, jak oni nie dało się podstawić pod ścianą, nikt nie mógł wpływać na ich zachowania, robili tylko to, co uważali za słuszne, nie przejmowali się tym, co wypdało lub trzeba było zrobić. Dobrze, że ich to łączyło, bo dzięki temu miała pewność, że wszystko co robi Ambroise jest szczere, a przede wszystkim na tym jej zależało. Na prawdzie i szczerości, uważała, że jeśli będą się tym kierować to osiągną sukces we wszystkim, czego się dotkną.

Znowu się zgodzili, strasznie lekko im to ostatnio przychodziło, nie miała pojęcia z czego to wynika, bo raczej wykazywała tendencje do nadmiernego akcentowania swojego zdania, zresztą Ambroise rownież, a tutaj nie mieli najmniejszego problemu z tym, aby znajdować wspólne rozwiązania. Oby dalej też im się wszystko tak dobrze spinało i układało.

- Tak właściwie... - Przerwała na chwilę, jakby bardzo mocno się nad tym zastanawiała. - Tak właściwie to nie, jesteśmy umówieni. - Wiedziała, że potrafiłby to zrobić w odpowiedni sposób, ale nie potrzebowała tego wcale. Najistotniejsze było dla niej to, że faktycznie pojawią się tam razem, zadebiutują, a przy okazji będą świetnie bawić.

- To chyba całkiem niezła opcja. - Postanowiła to jeszcze skomentować, bo te letnie sabaty były obchodzone całkiem przyjemnie. Zazwyczaj po prostu płonęły ogniska, pojawiały się stragany, a czarodzieje kręcili się po okolicy. Zdecydowanie lepsza opcja od wiecznego trzymania kija w tyłku na jakimś oficjalnym przyjęciu w czyjejś rezydencji. To musiało się udać.

Zastanowiła się krótką chwilę nad jego kolejną propozycją, tak właściwie może wcale nie było to takie głupie. Wypadałoby, aby wreszcie poinformowała swoich rodziców o tym, że w jej życiu zaszły pewne zmiany. - Myślę, że tak, możemy się tam pojawić na krótką chwilę i powiedzieć, co i jak, bez jakichś konkretnych szczegółów. - Nie miała zamiaru tłumaczyć się rodzicom z całego swojego życia uczuciowego, chciała im po prostu przekazać, że się kim zainteresowała, co najważniejsze on nią też, więc nie ma powodu, aby przejmowali się tym, że ludzie gadają o tym, że na pewno zostanie starą panną. Dobrze by było mieć to już za sobą, kolejna rzecz z listy, którą wypadałoby odhaczyć, aby mogli sobie żyć na spokojnie.

- Nie mów tylko, że się boisz iść do ciemnego lasu... - Pociągnęła temat jeszcze dalej. Oczywiście, że zamierzała go tam zaciągnąć, jasne był to ten jeden z sabatowych zwyczajów, którego wcześniej nie rozumiała, ale teraz, kiedy w końcu miała z kim wyruszyć na poszukiwania kwiatu paproci wydawało jej się, że może zmienić nieco swoje zdanie na temat tej zabawy.

Wiedziała, że nie musiała go zaciągać do tego lasu, aby dostać to na co miała ochotę, mimo wszystko taka perspektywa wydawała się jej być naprawdę interesująca, nie, żeby była specjalnie wierząca, ale może warto było sprawdzić, czy te zabobony mają jakiś większy sens? Akurat z Ambroise'm bardzo chętnie by przeprowadziła takie badania. - Tak naprawdę nie wiem nawet jak wygląda ten kwiat paproci, więc będziesz mi potrzebny, aby pomóc mi go znaleźć. - Nie tylko do tego go potrzebowała, ale to była całkiem niezła wymówka, aby faktycznie poszli tam razem, jak nakazywała tradycja. Zabawne, że w ich przypadku to on znał się lepiej na roślinach, a ona zajmowała się zabijaniem magicznych stworzeń, nieco odwrócili swoje role, ale nie uważała tego, za nic złego.

- Drewno to chyba najlepsza opcja z możliwych. - Całkiem poczciwy surowiec, którego piękno doceniała. Właściwie Yaxleyówna lubiła prostotę, więc wpasowywało się to w jej gusta. Nie znosiła przepychu, pstrokatości, dużo bardziej podobały jej się neutralne kolory, które nie raziły oczu.

Geraldine nie była przekonana co do tego, że chatka będzie potrzebowała kapitalnego remontu. Tak, zapewne trzeba będzie wymienić część rzeczy, odświeżyć niektóre pomieszczenia, ale nie wydawało jej się, aby musieli zmieniać zbyt wiele. To miejsce straciłoby wtedy swój urok, nie potrzebowała przepychu, odpowiadało jej to, jak to wszystko teraz wyglądało. To nie miał być ich ofcjalny dom, w którym mieli żyć na co dzień, a letnia chatka do której mogli uciekać od rzeczywistości. To zmieniało jej wymagania. Zresztą naprawdę nie były one zbyt wielkie. Podczas swoich podróży zdarzało jej się sypiać w naprawdę okropnych miejscach, które nie mogłyby nigdy dorównać tej nieruchomości.

Na szczęście aktualnie nie zamierzali przejmować się remontem, tylko zaczęli testować wytrzymałość mebli, które znajdowały się w środku, w sumie to było całkiem rozsądnym posunięciem, przynajmniej będą pewni, co będzie wymagało ewentualnej wymiany.

To było potężne, uderzające do głowy uczucie - obserwowanie czyjegoś urzeczenia. Widziała jak na nią spoglądał, zresztą w jej wzroku zapewne mógł dostrzec to samo, była strasznie wygłodniała, pragnęła tej bliskości niczym ćpun kolejnej dawki narkotyku. Uzależniła się od niego. Dłonie, które wsunął pod jej koszulę pozostawiały po sobie palące ślady, czuła, że jej ciało zaczynało wariować i domagać się jeszcze więcej tego dotyku. Był okropnie przyjemny i poruszał wszystkie zmysły. Nie miała cierpliwości, wręcz przeciwnie zachłannie szukała jego ust, aby składać na nich kolejne, może nieco za bardzo agresywne pocałunki. Chciała zaspokoić pragnienie, które robiło się coraz silniejsze. Czuła, jakby jej ciało płonęło żywym ogniem. Miała ochotę się z nim tutaj spalić, w tym momencie, a potem odrodzić z popiołów niczym feniks.

Ubrania zaczęły jej przeszkadzać, stanowiły niepotrzebną granicę między pragnącymi siebie ciałami. Nie potrafiła dłużej tego znieść, chciała wreszcie poczuć jego skórę przy swojej. Sięgnęła w końcu po jego koszulkę, aby się jej pozbyć, w przeciwieństwie do Ambroise'a nie potrafiła czekać, chciała dostać wszystko najlepiej od razu, całego jego. Pozbyć się tego palącego uczucia, które zaczynało ją drażnić. Wiedziała, że mają czas, nigdzie się nie spieszyli, ale to nic nie zmieniało. Nie zamierzała zwalniać, choćby na sekundę, chociaż samo delektowanie się jego widokiem mogło być naprawdę atrakcyjne, tyle, że to nie tego teraz chciała.

Nie hamowała się, zaczęła znaczyć ustami zarys jego szczęki, tym razem nie tak łapczywie, próbowała nieco zapanować nad tym wypełniającym ją pożądaniem, ale to wcale nie było takie łatwe.

Nigdy nie była cierpliwa, niewiele się zmieniło pod tym względem, zawsze dostawała to na co miała ochotę w danej chwili, wiedziała zresztą, że Ambroise zmierza w tym samym kierunku. Dostrzegła drganie jego ciała, które pojawiało się pod wpływem jej dotyki, czy każdym, kolejnym pocałunku. Jej usta zaczęły błądzić po jego ciele, chciała zostawić na nim jak najwięcej śladów swojej obecności, przygryzała jego szyję, gubiła się w tym wszystkim, jej dłonie zaczęły błądzić wszędzie, jakby nie mogły określić gdzie właściwie powinny się znaleźć. Opętała ją chęć zaspokojenia tego, co udało mu się wzniecić, nie miała pojęcia co właściwie z nią robił, chyba nigdy jeszcze nie czuła czegoś takiego. Nigdy nie pożądała nikogo, aż tak mocno.

Chłonęła jego zapach, dotykała miękkich włosów, napawała się chwilą, którą wyrwali szarej rzeczywistości. Mogłaby trwać w tym wiecznie, nie myśląc o całym świecie, który zostawili gdzieś daleko.

Zamyśliła się na moment. Czy zamierzała faktycznie odbębnić to po łebkach? Chciała załatwić to szybko, to prawda, bez zbyt wylewnych komentarzy. Nie lubiła się rozdrabniać i nie znosiła, kiedy ktoś za bardzo interesował się jej życiem. Nawet jej rodzice. Nie bez powodu wyniosła się do Londynu tuż po tym, jak zakończyła swoją edukację. Chciała ich trzymać z daleka. To wydawało jej się najlepszym rozwiązaniem. W sumie nie miała powodu, aby zrobić to w nieodpowiedni sposób, gdyby zrobili to według ogólnie przyjętych norm mieliby święty spokój. Może faktycznie nie warto było w tym przypadku pomijać żadnych kroków? To mogłoby wyjść na plus, przynajmniej tak się jej wydawało, kiedy zaczęła o tym dłużej myśleć. Pośpiech nie zawsze był wskazany. - Nie, zrobimy to jak Merlin przykazał. - Będą zabawiać swoje rodziny i opowiedzą o swoich zamiar. Nie mieli przecież nic do ukrycia, to faktycznie się między nimi działo, nie musieli więc omijać tych oficjalnych kroków. Może działo się to dosyć szybko, ale nie widziała w tym nic złego. Lepiej, aby ich rodziny zdawały sobie sprawę z tego co się dzieje, bo może przestaną wreszcie wchodzić z butami do ich życia. To mogło przynieść święty spokój.

- Nie, nie obawiam się, na pewno nie ingerencji mojej rodziny. - Wiedziała, że Ambroise spełniał wszystkie oczekiwania jej matki, tego była stuprocentowo pewna. Nie powinni mieć najmniejszego problemu z tym, aby oficjalnie uznać tę realcję jako wiążącą. Trochę ją irytowało, że w ich świecie w ogóle było to potrzebne, ale powinna do tego przywyknąć. Nie byli pierwszymi, lepszymi nic nieznacznącymi rodzinami. To niosło ze sobą pewne obowiązki, które do tej pory jej ciążyły - teraz nie powinny, bo przecież miała jego.

- Wiem, znaczy spodziewam się tego. - Nie miała pojęcia do końca co ich czeka, bo właściwie jeszcze nigdy nie musiała robić czegoś podobnego i niby nie bała się nieznanego, no ale to niosło ze sobą pewne deklaracje. Najwyraźniej jednak Ambroise nie miał z tym najmniejszego problemu, więc czemu ona się tak martwiła? Nie miała pojęcia, może faktycznie to było zupełnie zbędne. Tak, powinna myśleć w ten sposób, wszystko się ułoży, oficjalnie i będą mogli wreszcie przestać się przejmować tymi konwenansami, a po prostu dalej cieszyć tym, co zamierzali zbudować.

- Nie będę zrzucała tego na ciebie. - Nie zamierzała pozwolić na to, żeby to on dźwigał ten ciężar, może brakowało jej w tym pewności siebie, ale też musiała wykazać chociaż odrobinę inicjatywy, nie musiała - chciała. - Zrobimy to razem i uwierz mi nie jestem w stanie przy tobie wyglądać jak zakładnik. - Co do tego była pewna, nie było szans, aby reagowała tak na jego obecność, wręcz przeciwnie, gdy znajdował się obok niej czuła, jakby wreszcie na obrazku znajdowało się wszystko, czego potrzebowała.

Geraldine podczas spotkań rodzinnych często była tym błaznem w towarzystwie. Nie brała niczego na poważnie i raczej podchodziła do wszystkiego lekko. Matka mówiła, że powinna się ogarnać i zachowywać jak przystoi, miała z tym lekki problem. Wiedziała jednak, że w tym przypadku będzie musiało być inaczej, zamierzała pokazać, że naprawdę jej zależy, bo rzeczywiście tak było - nie chciała tego spierdolić.

Wzruszyła jedynie ramionami i uśmiechnęła się bardzo niewinnie. Nie powinna może sugerować takich rzeczy, jak to, że boi się wejść do lasu, ale jakoś nie mogła się od tego powstrzymać. Wiedziała, że Greengrassowie są powiązani z Knieją, więc nie powinno to być dla niego żadnym problemem, ale ona cóż - ona przecież praktycznie ciągle siedziała w głuszy.

- Ciekawe, czy byłabym w stanie go dostrzec. - Cóż, raczej nie tego szukała w lasach, kiedy je przemierzała skupiała się na śladach, które pozostawiała zwierzyna, nie przywiązywała większej wagi do roślin, to nigdy nie był jej konik, a raczej dodatek do tego, aby określić, gdzie może się znajdować zwierzyna.

- Cóż, chętnie bym sprawdziła, czy rzeczywiście jest taki nie do zdobycia. - Lubiła wyzwania, miała świadomość, że mało kto się skupiał na tym, aby faktycznie go znaleźć, ale może to był jakiś plan. Dokonać niemożliwego? Oczywiście nie miałaby nic przeciwko temu, żeby szukać tego kwiatu w sposób, w który szukała go większość uczestników sabatu, jednak nie musieli z Ambroisem skupiać się na tym, aby zbliżyć się do siebie właśnie w ten wieczór, mieli ku temu inne okazje, nie byli dla siebie nic nieznaczącymi kochankami na jedną noc. Mogli faktycznie spróbować znaleźć po prostu ten kwiat, dla niego jako zielarza to mógł być całkiem ciekawy egzemplarz do obserwacji.

Yaxleyówna sama nie przepadała za wygłupami, nie zamierzała stawiać ich w sytuacji, w której nie czuliby się komfortowo, ale mimo wszystko zależało jej na tym, aby razem spędzili ten czas, między ludźmi, by inni wreszcie zdali sobie sprawę z tego, co ich łączyło. To było dla niej naprawdę istotne.

- My nie jesteśmy jak większość par. - Dodała jeszcze. Chciała, żeby zdawał sobie sprawę z tego, że naprawdę traktowała ich jako coś wyjątkowego. Uważała, że byli stworzeni do czegoś więcej, niżeli te wszystkie przypadkowe pary, które spotykały się podczas Lithy.

Drewno wydawało się być dobrym wyborem, neutralnym, nie specjalnie ekstrawertycznym, Geraldine zresztą nie miała jakiegoś nietypowego gustu, prostota i funkcjonalność liczyły się dla niej najbardziej. Miała świadomość, że niektóre dziewczęta przywiązywały uwagę do detali, ale jej to nie dotyczyło. Była naprawdę prostym człowiekiem pod tym względem, co zreszta można było zauważyć po tym w jaki sposób się nosiła. W jej szafie brakowało wyszukanych ubrań, dopracowanych detali, ceniła sobie nieco trwalsze materiały, aby nie musieć zbyt często wymieniać swojej garderoby.

Geraldine stała się ostrożniejsza w doborze swoich zleceń. Nie znikała tak często jak dotychczas i trzymała się raczej Wielkiej Brytanii, kiedyś zawsze była skora do długich, zagranicznych wypraw, teraz wolała ich unikać, oczywiście nie mogła tego robić ciągle, wybierała jednak te najmniej czasochłonne opcje. Nie chciała opuszczać domu na zbyt długo, bo wreszcie ktoś tu na nią czekał. Stała się też trochę ostrożniejsza i zaczęła myśleć o konsekwencjach swoich czynów, nie ryzykowała kiedy nie musiała, jak na nią to było naprawdę wiele, bo zawsze była gotowa jako pierwsza wychodzić przed szereg i sięgać po naprawdę nieprzemyślane metody. Może trochę dojrzała? Nie chciała, żeby cierpiał przez głupie decyzje, które miała w zwyczaju podejmować.

Zauważała w sobie te zmiany, jednak nie wydawały jej się być szczególnie uciążliwe, wręcz miała wrażenie, że dzięki niemu stawała się lepszym człowiekiem. Nie były one może szczególnie widoczne dla osób, które nie znały jej blisko, ale na pewno przyjaciele byli w stanie dostrzec te drobne różnice, nie znajdowała też już czasu, aby pojawiać się na wszystkich spotkaniach towarzyskich ich niewielkiej grupy znajomych, kiedyś nie odmawiała, teraz wolała spędząć ten czas z kimś innym, tym który zajął specjalnie miejsce w jej sercu.

Tak właściwie łapała się nawet na myśli, że była w stanie zrezygnować dla niego z większości swoich przyzwyczajeń, już to robiła. Nie czuła jednak, że traci przez to jakąś część w siebie, wręcz przeciwnie - jakby odkrywała coś nowego, co zawsze się w niej kryło tylko nigdy nie miało szansy ujść na zewnątrz.

Napierali na siebie, smakowali siebie nawzajem, zatracili się w pożądaniu. Czuła, że nie jesy w tym sama, on pragnął jej równie mocno. Zatracili się w tej bliskości. Nie spodziewała się właściwie, że to było możliwe pragnąć kogoś, aż tak mocno. Nie zamierzała kwestionować istnienia tego uczucia, wolała dać się mu pociągnąć na dno, szczególnie, że mieli to zrobić razem. Rzucić się w przepaść, dać ponieść tej narastającej żądzy.

Słowa nie były rzucane na wiatr, w końcu dyskutowali o tym, co będą robić w tym miejscu, dotrzymali obietnicy, właściwie to przeszli do rzeczy już na samym początku. Nie dało się zapanować nad tym, co między nimi było. Razem zachowywali się jak niszczycielski żywioł, który mógł pochłonąć wszystko, co znajdywało się wokół.

Nigdy nie była szczególnie delikatna, wręcz uważała, że delikatność nie była wskazana w takich momentach. Chciała szybko zaspokoić wszystkie potrzeby, które zaczęły dawać o sobie znać, jej ciało potrzebowało zaspokojenia, rozum najprawdopodobniej nie miał nic do powiedzenia, bo serce przejęło nad wszystkim kontrolę. Zresztą to był Ambroise - nigdy nikogo nie pragnęła tak jak jego. Nigdy nie wracała do swoich kochanków po więcej, byli tylko krótkimi epizodami w jej życiu. Tutaj wszystko było inaczej. Chciała, aby tylko on jej dotykał, tylko jego usta mogły wędrować po jej ciele w poszukiwaniu miejsc, które jeszcze nie zostały przez niego naznaczone. To było wyjątkowe, ta więź była czymś zupełnie nowym.

Jej oddech zaczął przyspieszać, trudno jej było oddychać, kiedy gubiła się w pocałunkach, musiała pamiętać o tym, aby nie zapomnieć o tej prozaicznej czynności. Zatracała się jednak tak bardzo w tej bliskości, że mogło być to możliwe.

Z każdą minutą znajdowali się coraz bliżej spełnienia. Zaśmiała się cicho, kiedy zerwał z niej koszulę, dostrzegła też pożądanie w jego oczach, to było bardzo satysfakcjonujące, bo ona to mu robiła, to jej pragnął ta świadomość okropnie się jej podobała. Zresztą on jej robił to samo, ona również nie potrafiła trzymać emocji na wodzy. Musieli pozbyć się jak najszybciej pozostałych, zbędnych części garderoby, bo to na nich niepotrzebnie się teraz skupiali, a mogli być już zdecydowanie gdzieś dalej, bliżej spełnienia.

Zdjęła w końcu swoje ręce z jego szyi, roplotła też nogi, które jeszcze kilka sekund wcześniej miała owinięte wokół niego i oparła się na dłoniach o tę nieszczęsną drewnianą komodę unosząc przy tym biodra do góry, aby wreszcie pomógł jej się pozbyć tych cholernych spodni, które okazały się być teraz jej największym problemem. Może powinna zacząć chodzić w sukienkach? One zdecydowanie ułatwiałyby sprawę. - Pozbądź się tego. - Wysyczała jeszcze cicho przez zęby.

Nie była szczególnie zadowolona, że musiała oderwać swoje usta od jego, ale była w stanie to zrobić tylko i wyłącznie po to, aby wreszcie mogli zaspokoić swoje pożądanie.

W końcu sama sięgnęła do spodni Greengrassa i rozpięła je jednym, pewnym ruchem, one również wyjatkowo jej teraz przeszkadzały.