Kiedy w Twoich żyłach płynęła krew osób, które poświęciły życie na gromadzenie wiedzy i osób, które mogły zapoznać się z tą wiedzą w każdym nowożytnym języku, ciężko było o to, abyś nie stał się Intelektualistą przez duże I.

To mogła być kwestia odpowiednio profilowanego wykształcenia, które od najmłodszych lat skupiało się na rozwijaniu językowych talentów, krytycznego osądu, racjonalnego myślenia, podstawowych zasad logiki, która rządziła tak retoryką jak i matematyką. To mógł być chłód najbliższych, który podsycał ogień ambicji, potrzebą zasłużenia na ich uwagę. Na ich uczucie.

Z czasem Anthony zaczął gardzić tym trendem, gardzić ambicjami rodziców tak bardzo, jak wsiąkł w grupę rówieśników, która pomimo przemądrzałego tonu i wiecznego kręcenia nosem przyjęła go jak swojego. Teraz o nich chciał zabiegać. Teraz im chciał udowadniać, każdemu coś odrobinę odmiennego.

Z czasem też zapragnął udowodnić coś sobie. Odnaleźć, zbadać i określić granicę własnego poznania, doświadczaniem i smakowaniem życia, już nie tylko w literaturze, ale w praktyce obieżyświata, który maksymalnie wykorzystywał możliwości, które dawało mu ministerstwo i tworzona skrupulatnie przez lata sieć kontaktów na całym świecie. Biblioteki stały przed nim otworem, a naukowe prace nie potrzebowały znajomości kulturowych kontekstów i metafor. Naukowe prace przechodziły do sedna, które on mógł smakować jak bukiet najprzedniejszego wina.

I jak bardzo gardził Tiarą Przydziału, wyliniałym artefaktem, który każdy z Jeźdźców (no może poza Jonathanem z oczywistych względów) zastraszył aby osiągnąć to co chciał, o tyle prawdziwie był wychowankiem domu Roweny Ravenclaw. Kiedy jakaś myśl, jakaś fanaberia, jakieś pytanie pojawiło się w jego głowie... musiał znaleźć na nie odpowiedź.

Tak było, gdy chodziło o smoki. Tak było, gdy chodziło o wilkołaki. Tak było i teraz, gdy magia pozbawiona różdżki wymuszała na nim działania, do których nie był nawykły. Ćwiczenia, medytacje, treningi uważności. Treningi pokory. Jak to miało prawo działać? Ale przede wszystkim... dlaczego czuł, że jego postrzeganie magii przez to się zmienia? Że staje się każdego dnia coraz bardziej świadomy otaczającego go splotu?

Łapał się tego rozpaczliwie. Jak brzytwy, która miała uchronić go przed oceanem melancholii, obsesyjnego myślenia o sobie w kategoriach najgorszej, najpodlejszej istoty, nie wartej zainteresowania i chwili, choćby chwili spędzonej razem przy wspólnej kolacji. Odrzucenie piekło go, ale im bardziej cierpiał, tym bardziej szukał, kopał, obsesję zasłaniając inną obsesją.

Dzień spędził w swoim apartamencie, który sąsiadował z Biblioteką należącą do jego ciotek (bo umówmy się, wujkowie niewiele w tej rodzinie mieli do gadania, poza przekazaniem nazwiska dalej). Zakopany w książkach, w źródłach możliwie nieanglojęzycznych, uzupełniał kwerendę, próbował zrozumieć jak zmiany w postrzeganiu magii mogą zmienić inne aspekty jej używania w życiu codziennym. Oczywiście najbardziej zależało mu na oklumencji, jego ostatecznej barierze, którą tak w ostatnim miesiącu sponiewierała Lorraine. Oczywiście znów nie znalazł nic, czego by już nie wiedział.

Z irytacją zebrał książki, blady, wyniszczony niedawnym alkoholowym rajdem, który nie przyniósł mu ukojenia, nie posklejał jego serca. Zebrał książki i ruszył by jak najszybciej pojawiły się na półkach. Nikt nie chciał drażnić ciotek. Nie warto było odcinać się od tak pięknego źródła wiedzy, nawet jeśli w obecnej chwili było tak rozpaczliwie... nieprzydatne.

Wszedł do środka i skupił się na moment, by spróbować przenieść wolumin na miejsce bez używania cisowej witki. Bezskutecznie. Babcia - jak kazała siebie nazywać kambodżańska dyplomatka - zrugałaby go pewnie, punktując jego ogólne zmęczenie ciała i umysłu. Na szczęście nie było jej tutaj.

Był kto inny.

Rozpoznał głos i zastrzygł uchem. Isaaac?

– Pan Bagshot! Niestety nie wpłacamy nadgodzin za przebywanie w bibliotece moich krewnych – powitał go lekko, mając w pamięci jego stan, gdy widzieli się ostatni raz. Z zaciekawieniem wyciągnął szyję, by sprawdzić cóż tak zajęło młody umysł jego stażysty. Nieco się zdziwił, gdy skanując tekst wyłapał opowieści o dziwnych anomaliach roślinnych. Zdziwił i zmartwił.

– Czyżby popołudnie u Abbottów wciąż Pana prześladowało? – zapytał łagodnie, choć jego postawa pozostawała dystyngowanie chłodna. Pozostawali w miejscu publicznym i... cóż, nie byli przyjaciółmi, a Anthony nie był nawykły do okazywania swojej uwagi dotykiem. Zamiast tego przysiadł na krześle na przeciwko i zaczął przeglądać z zaciekawieniem tytuły, wyciągając wolumin po woluminie, okładka po okładce, bibliografia po bibliografii... Nie miał siły zajmować się już swoją zagadką, ale może cudza? Może cudza zmęczy go na tyle, by mógł dzisiejszej nocy zasnąć.

– Ciszej proszę. Książki lubią ciszę, podobnie jak inni czytający – powiedział w neutralny, można nawet powiedzieć, że jałowy sposób. Owszem był zmęczony i nikt nie musiał mu o tym przypominać. Wergiliusz, który w bardzo podobny sposób cieszył się na terenie Little Hangleton swobodą, nie musiał już mówić. Wystarczyło, że spojrzał w odpowiedni sposób, że przyniósł melisy, zamiast herbaty czy kolejnej kawy. Ostatecznie jednak to nie skrzat domowy rządził czarodziejem, a czarodziej skrzatem.

– Ciekawość badacza jest zawsze wskazana, szczególnie jeśli zajmuje się tym poza godzinami pracy, – odpowiedział nieco rozbawiony, choć znów, godzina rozmowy i wszystko co wydarzyło się w ciągu ostatnich tygodni, pozbawiała jego ton zwyczajowego blasku i lekkości. – Cóż, ostatnio coraz więcej jest doniesień o dziwacznych roślinach. Słyszałeś na pewno o tym szkaradztwie z którym musieli zmagać się Selwyn z Remingtonem. – Przerośnięta mandragora w magazynie celnym to był rzeczywiście OMSHMowy news, który jednak szybko został wyparty przez plotki ze spotkań integracyjnych.

– Rośliny szaleją, sądzę, że coś co wydarzyło się podczas tego nieszczęsnego Beltane może mieć z tym związek, ale to już nie nasze... – umilkł, bo manuskrypt upadł przed nim i chociaż Anthony większość życia był politykiem, to Tiara przydziału nie bez powodu umiejscowiła go w domu Kruka, a nie Węża. Ze ściągniętymi brwiami zapoznał się z treścą.

– Zaraz, Kamerun... coś mi to mówi... – Niestety nie mógł posiłkować się swoimi pamiętnikami, ale bywał na czarnym lądzie regularnie - wszak jego ojciec był ambasadorem Egiptu od lat. – Chyba wpadł Ci w ręce trop. Poczekaj, pójdę po Atlasy. Oddał Isaacowi i ruszył do innego, sąsiadującego regału w poszukiwaniu detali dotyczących tamtej okolicy.

Anthony słuchał z uwagą tego co jego błyskotliwy stażysta miał do powiedzenia. A miał całkiem sporo w tej sprawie i nawet jeśli jego rola w tej historii ograniczyła się do przyniesienia atlasu i zweryfikowania nowej nazwy jeziora, to wciąż pozostawało podjęcie kolejnych kroków. Gdy już wysłuchał Isaaca, poczynił notatki z jego wypowiedzi, od razu dodając własne komentarze i ścieżki, kroki, które jako usłużni obywatele nie tylko Anglii ale i świata powinni poczynić - wstał.

– To jest niesamowite, że roślina niewidziana tyle lat nagle objawiła się i to w tak bardzo konkretnym momencie, gdy obok znajdowało się bardzo dużo ludzi. Sabotaż? – Nie chciał oczywiście rzucać czczych oskarżeń bez poparcia, teraz jednak trwali w "burzy mózgów", a jego podwładny stał się obecnie partnerem badawczym. Każda więc odpowiedź była w takim samym stopniu błędna jak prawidłowa. – Abbotowie kochają rośliny, a Mirabella w końcu wywodzi się z domu Greengrassów. W Dolinie znajdują się też ich szklarnie, może mieli sadzonkę, która w kontakcie z uwolnioną w Kniei Magią gwałtownie i niekontrolowanie się rozrosła? – To brzmiało całkiem wiarygodnie, szczególnie że to w jego urzędzie celnym znaleziono przerośniętą mandragorę, którą później badało Towarzystwo Herbologiczne.

Przystanął nagle i zamyślił się.

– To ziarno mogło tam trafić przypadkiem, mogło trafić na życiodajne magiczne soki wspierające rozwój drzew w Sadzie. Koniecznie musimy dać znać Niewymownym, Morpheus będzie tym na pewno bardzo zainteresowany. Sądzę też, że bezwzględnie musimy skontaktować się z Szkołą Magii Uagadou. Nawet jeśli nie oni bezpośrednio, to będą mieli informacje, kto zajmował się badaniem tej sprawy. Skoro mamy kwiaty, można wznowić proces. – Do głowy przychodziło mu kilka pragmatycznych powodów dla których byłoby to warte zrobienia, ale przede wszystkim był nieodrodnym dzieckiem domu kruka - pęd za wiedzą potrafił wysforować się w jego motywacji dość skutecznie, przesłaniając nawet materialne korzyści, czy etyczne zasady, które zwykł naginać, ale raczej nie lubił ich łamać, a przynajmniej nie w kontekście czarodziei.

– Co o tym myślisz Isaacu? Może udałoby się odzyskać kwiaty od pozostałych boahterów? Są bardzo cenne, jeśli oryginalne miejsce w którym się pojawiła roślina już nimi nie dysponuje. Powiedziałbym nawet... bezcenne. – przyłożył palce do ust, ale nie nadgryzł wypielęgnowanych dłoni. – Jeśli jest jedna, może być ich więcej. Napiszę do biura aurorów, gdzieś powinienem mieć nazwisko osoby prowadzącej sprawę. Procedura pozbywania się rośliny i konieczność natychmiastowego pacyfikowania opadu pyłku powinna być powszechnie znana wśród...wśród wszystkich funkcjonariuszy. – Wprawne oko, czy raczej ucho Isaaca wychwyciło tę nagłą zmianę w tonie, zaciśnięte gardło, jakby na moment Shafiq odkrył się i pokazał coś dla siebie szalenie ważnego, choć z jego słów nie wynikało bezpośrednio co lub kto to mógł być.

Wrażenie z resztą tak szybko jak się pojawiło, tak szybko zniknęło, gdy Anthony z wrodzoną sobie elegancją złożył zapisaną pospiesznymi skrobnięciami pióra kartkę i ukrył w swojej kieszeni.
– Bardzo jestem pod wrażeniem pańskiej wiedzy. Jeśli kiedykolwiek znów pan miałby wątpliwości, czemu zależało mi na pańskim powrocie do kraju, proszę przypomnieć sobie ten moment. – Jego uśmiech zdawał się łagodniejszy, życzliwszy niż zwykle, choć może po prostu mężczyzna był zmęczony. – Jeśli coś jeszcze przyszłoby panu do głowy w tej sprawie panie Bagshot, proszę pisać. Będę oczywiście dzielił się z panem efektami naszego małego śledztwa, jeśli Uganda odpowie, a na razie proszę wybaczyć, to był długi dzień. – Pożegnał się skinieniem głowy i wyszedł. To był udany wieczór, kto wie, może przekuje się na premie dla Isaaca. Po takich umysłowych gimnastykach zdecydowanie przyjemniej będzie się spało.