Nadszedł w końcu ten oczekiwany dzień. Sabat, jak sabat, prawda? To nic takiego. Jaaasne. To był pierwszy raz, kiedy miała się na nim pokazać z kimś oficjalnie, to nie tak, że nie przychodziła już na podobne wydarzenia z partnerem, tym razem jednak to było coś więcej. To nie była przypadkowa osoba, zależało jej na tym, aby wszyscy o tym wiedzieli. Mimo wszystko nieco się tym denerwowała, sama nie miała pojęcia dlaczego, w końcu to było nic wielkiego. Mieli tylko wmieszać się w tłum i tyle, nie sądziła nawet, aby ich wspólna obecność kogoś szczególnie interesowała, no, może poza lokalnymi plotkarami, które tylko czekały na nowe ciekawostki towarzyskie, którymi mogły się podzielić.

Udało jej się nawet zapleść wianek, kurwiła przy tym niemiłosiernie, ale później stwierdziła, że było warto. Chabry całkiem ładnie wkomponywały się w jej włosy i pasowały do niebieskich oczu. Nigdy szczególnie nie zwracała uwagi na to jak się prezentuje, ale dzisiaj chciała wyglądać ładnie, dla siebie, ale przede wszystkim dla niego. Ubrała też sukienkę, białą, która sięgała niemalże do ziemi, odkrywała jej plecy, a wraz z nimi bliznę, która ciągnęła się niemalże po całej ich długości, za to ukrywała skutecznie jej ciężkie buty, z którymi nie zamierzała się żegnać tego dnia, szczególnie, że sabat odbywał się na łące nieopodal Doliny Godryka. Zresztą mieli iść do lasu, musiała mieć pewność, że źle dobrane obuwie nie będzie powodem ich ewentualnej porażki.

Słońce chyliło się ku zachodowi, kiedy znalazła się na łące, pełnej czarodziejów i czarownic, którzy chcieli świętować nadejście najdłuższego dnia w roku. Kilka ognisk płonęło, do jej uszu dochodziła głośna muzyka. Typowy sabat. Było tłoczno i gwarno, wszyscy wydawali się mieć wyśmienite humory.

Yaxleyówna w sumie też nie miała na co narzekać, była zadowolona z tego, jak aktualnie wygląda jej życie. Dawno nie czuła takiego spokoju. Ze swoim ukochanym umówiła się na miejscy, nie chciała bowiem się rozpraszać jego obecnością podczas przygotowań do sabatu. Wiedziała, że potrafiłby odwrócić jej uwagę od tych wszystkich czynności, które musiała wykonać nim się tutaj pojawiła.

Przystanęła przy sporych rozmiarów dębie, tuż przed wejściem na miejsce, w którym zgromadzili się inni. Pojawiła się odrobinę przed zachodem słońca, aby się nie spóźnić. Zawsze starała się być punktualna. Obserwowała bawiący się tłum z uśmiechem na twarzy. Jeszcze chwila, a będą mogli do nich dołączyć. Właściwie to złapała się na myśli, że może w końcu polubi te spędy, w sumie zupełnie inaczej do tego podchodziła odkąd miała kogoś z kim mogłaby celebrować te święta.

Była rozkojarzona, nie skupiała się na otoczeniu, to znaczy nie śledziła tego, co działo się wokół niej, tylko wpatrywała się przed siebie w światło ognisk, które lśniły nietypowym blaskiem. Zapewne Macmillanowie dorzucili tam jakieś magiczne substancje, żeby wzmocnić efekt wizualny. Tańczące płomienie wyglądały naprawdę przepięknie. Ciekawe, co można było z nich odczytać. Czarodzieje zgromadzali się przed nimi w coraz to większych grupach, jeszcze chwila, a znacznie się faktyczne celebrowanie. Zastanawiała się, czy dzisiaj jak co roku, znowu ktoś skończy w ognisku, za każdym razem chociaż jedna osoba zupełnym przypadkiem do niego wpadała. Cóż, alkohol lał się tu strumieniami.

Poczuła, że się zbliża, właściwie to nie potrafiła stwierdzić, czy najpierw usłyszała dźwięk kroków, czy do jej nozdrzy dotarł ten słodki, znajomy zapach ziół, którym się otaczał. To nie było jednak istotne, najważniejsze było to, że wreszcie pojawił się przy niej. Nie mogła się doczekać tej chwili, chociaż przecież wczoraj się widzieli. Wydawało się jej jednak, jakby ta rozłąka trwała wieczność. Tak, sama do niej doprowadziła, nie zmieniało to jednak faktu, że za nim tęskniła.

Kiedy złapał ją w pasie oparła swoją głowę na jego ramieniu, nie odwróciła się do niego, miała pewność, że to był Ambroise. Drgnęła jedynie delikatnie, gdy poczuła jego usta na swoim ciele. Powinna przywyknąć do tych pocałunków jednak jej skóra  nadal była bardzo wrażliwa na ten dotyk. Nie podejrzewała żeby to się miało szybko zmienić. Zrobiło jej się też cieplej kiedy się do niej zbliżył, jakby sama jego obecność powodowała, że zaczynał żarzyć się w niej delikatny płomień.

- Tradycyjna. - Mruknęła cicho. Może nie należała do grona dziewic, jednak mogła wmieszać się w ten tłum niewinnych dziewcząt, chociaż pewnie mało kto by uwierzył w te pozory, które próbowała stworzyć wokół swojej osoby. Nie ciążyła jej jednak ta biel, wydawało jej się, że dzięki nie wyglądała zupełnie inaczej niż zwykle, raczej nie sięgała po jasne kolory, nie czuła się w nich najlepiej, może powinna to zmienić?

- Cieszy mnie to, że ci się podoba. - Nie robiła przecież tego wyłącznie dla siebie, chciała, żeby zauważył to, że tak się dla niego wyszykowała. Zresztą sprowokował ją do tego tym, że wspomniał o tym, że mógłby jej zdjąć sukienkę, nie mogła się więc powstrzymać przed tym, aby ją założyć. Musiała sprawdzić, czy to o czym mówił faktycznie będzie miało miejsce. Oczywiście nie zamierzała prowokować go do tego, aby zbliżyli się do siebie w lesie - zresztą ustalili, że faktycznie spędzą ten wieczór na poszukiwaniu kwiatu paproci. Będzie mogła się o tym przekonać później, gdy wrócą już do jej mieszkania, kiedy znajdą się z dala od ciekawskich oczu i będą mogli odpowiednio celebrować ten sabat.

Położyła swoje dłonie na jego i oparła prawie cały swój ciężar o ciało Ambroisa, w sumie to mogłaby z nim tkwić w tym uścisku całą noc, ale nie po to się tu zjawili. Mieli się oficjalnie zaprezentować wśród całej śmietanki towarzyskiej, w sumie nie wydawało jej się to być trudnym do zrealizowania.

- To co, idziemy? - Zapytała jeszcze cicho, a po krótkiej chwili się do niego odwróciła i spojrzała mu w oczy. Oparła swoją dłoń na jego policzku, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, aż w końcu zbliżyła swoje usta do jego i pocałowała go bardzo delikatnie, słodko, co raczej niezbyt często jej się zdarzało, zdecydowanie wolała te bardziej agresywne pocałunki. - Zapomniałam się z tobą przywitać. - Odparła, a na jej policzkach pojawiły się różane rumieńce. Wokół było naprawdę sporo osób i była pewna, że kilka z nich przyglądało im się uważnie.

Gerry wolała uniknąć jego ingerencji podczas przygotowań do sabatu. Nie, żeby wątpiła w jego wiedzę na temat kwiatów i innych roślin, na których sama raczej w ogóle się nie znała, jednak wydawało jej się, że ich wspólny wypad na łąkę mógłby nie zakończyć się sukcesem, znaczy jakimś na pewno, ale niekoniecznie takim o który jej dzisiaj chodziło. Naprawdę chciała upleść ten nieszczęsny wianek, mimo tego że nie miała ku temu jakichś ogromnych predyspozycji. Nie była szczególnie biegła w tych wszystkich babskich zajęciach, czasem zdarzało jej się oskórowywać zwierzęta i na tym kończyły się jej zdolności manualne. Robiła jednak, co w jej mocy, aby ten wianek jakoś wyglądał, podejrzewała, że rozsypie się w przeciągu kilku godzin mimo, że pomogła go wzmocnić zaklęciem. Bez tego pewnie zgubiłaby te kwiaty po drodze.

- Niemal... - Oczywiście, uśmiechnęła się pod nosem właściwie sama do siebie, bo przecież nie widział jej twarzy.

Przymknęła na chwilę oczy, kiedy poczuła jego oddech na swojej szyi, czuła jego zapach na swoim ciele. Robiło się naprawdę przyjemnie, błogo.

W otoczeniu faktycznie brakowało naturalności i dzikości, ale miejsca sabatów zazwyczaj były dostosywane do wizyty czarodziejów z różnych części kraju, to miało ułatwić bawienie się do białego rana. Większość magów żyjąca w mieście nie była do końca przystosowana do wizyty na łonie natury. Niektórzy znich pojawiali się w podobnych miejscach tylko i wyłącznie podczas sabatów, wtedy wyjątkowo chcieli zbliżyć się do natury. Uważała, że była w tym lekka nuta hipokryzji, bo nie powinni czcić Bogini przez cały rok, łaknąć jej bliskości? Sama może i nie należała do osób szczególnie uduchowionych, jednak nigdy nie udawała, że tak jest, w przeciwieństwie do sporej części magicznego społeczeństwa.

Oczy jej błysnęły, gdy wspomniał o tym, że lubi kiedy przejmuje inicjatywę, na pewno zapamięta ten komentarz i będzie częściej to robiła. Wszystko, aby jej chłopak był zadowolony. Nie wiedzieć czemu ogromną satysfakcję przynosiło jej sprawianie mu przyjemności. Lubiła kiedy ją doceniał.

Mieli jeszcze możliwość ulotnić się stąd, zakładała, że nie odmówiłby jej, jeśli by go o to poprosiła. Zastanawiała się nad tym w momencie, w którym ponownie poczuła dotyk jego ust na swojej szyi, mógł dostrzec, że jej ciało reagowało na jego każdy, najdrobniejszy ruch, pojawiła się bowiem na nim gęsia skórka. To było przyjemne, bardzo przyjemne, i chętnie przeszłaby do dalszych przyjemności. Tyle, że na taki mieli plan na ten dzień. Musieli przebrnąć przez sabat, aby później móc wrócić do swojej własnej celebracji tego święta, wiedziała, że tego nie unikną, nie chciała zresztą do tego dopuścić. Wypadało w końcu dzień święty święcić.

Z każdą mijającą sekundą mniej przejmowała się tym, że ludzie zaczną łączyć ich osoby ze sobą. Nie było od tego odwrotu, zresztą nie chciała dłużej tego unikać. Zależało jej na tym, aby wszyscy wiedzieli, że łączy ich coś trwałego. Właściwie to nie miała pojęcia, czy nie połączą tego jedynie z sabatem, jeśli tak, to ich problem, zamierzała bowiem pojawiać się na wszystkich nadchodzących przyjęciach u jego boku, wtedy będą mieć pewność. Nie to, żeby obchodziło ją zdanie ludzi, nie - chciała jedynie, aby wszystkie panny zdały sobię sprawę, że Ambroise jest jej. Bywała strasznie zaborcza, chociaż pewnie nigdy by się do tego nie przyznała.

- No nie wiem, nie wiem. - Rzuciła lekko, jakby faktycznie zastanawiała się nad decyzją. Propozycja jednak należała do tych nie do odrzucenia.

Wsunęła mu rękę pod ramię. Mogli wreszcie ruszyć przed siebie, by znaleźć się na polanie pełnej ognisk.

Przyglądała się ludziom, których mijali, mierzyła ich wzrokiem, w końcu szepnęła do Greengrassa na ucho - Jak myślisz, którzym mogą być naszą największą konkurencją? - Oczywiście chodziło jej o poszukiwanie tego nieszczęsnego kwiatu paproci, o którym rozmawiali. Jedną z ważniejszych zasad podczas takiego wyścigu o złotego Graala wśród roślin powinno być ocenienie swoich konkurentów.

- Wolałabym nie świecić ciałem przed tym tłumem, ale pomyślę o tym, przy następnym sabacie. - Będą mogli go spędzić w domu, jej, jego, albo ich wspólnym. Nie będzie musiała wtedy ubierać na siebie nawet skrawka materiału. To wcale nie był taki głupi pomysł, szczególnie, że będą mieli za sobą już te wszystkie oficjalne sprawy. Tak, to była wyśmienita myśl, Lammas powinni świętować w swojej nadmorskiej chatce, czy jakiekolwiek miejsce było bardziej odpowiednie do celebrowania tego sabatu? Nie, nie wydawało jej się. Będzie musiała się później z nim podzielić tym pomysłem, albo po prostu zabierze go tam ze sobą bez wcześniejszego informowania o tym mężczyzny. Na pewno spodobałaby mu się taka niespodzianka. Nie spodziewała się, że kiedykolwiek będzie aż tak skrupulatnie planowała sposób spędzania kolejnych sabatów. Nawet jej to sprawiało przyjemność. Punkt widzenia potrafił się bardzo mocno zmienić, kiedy miało się u swojego boku odpowiednią osobę.

Yaxleyówna liczyła na to, że spotka kogoś z bliższych znajomych, chętnie by im przedstawiła swojego chłopaka, wydawało jej się, że był to odpowiedni moment, prędzej i tak będzie musiał ich poznać. Liczyła na to, że polubi się przynajmniej z częścią, bo nie mogła się ciągle trzymać od nich z daleka. Zresztą już wypytywali ją o te nieobecności na większości ich spotkań, na których praktycznie zawsze się pojawiała. Próbowała się tłumaczyć sporą ilością pracy, jednak średnio jej w to wierzyli.

- Coś ty, przecież ja się niczego nie boję. - Nawet jeśli wydawało jej się, że ten spęd ludzi był zdecydowanie straszniejszy od stada buchorożców. Nie powinni mieć problemu z pokazaniem wszystkim tego, że zaszła zmiana. Nie zamierzała stąd uciekać dopóki nie zrobią tego, po co się tutaj pojawili. Zresztą odwagi dodawała jej obecność Ambroisa, kiedy byli razem miała wrażenie, że mogą działać cuda. Oby właśnie tak było. Nie było się przecież czego bać, to tylko sporo obcych ludzi, którzy lubili wsadzać nos w nieswoje sprawy.

Przeniosła spojrzenie w stronę rudej, o której wspomniał Greengrass, przyglądała się jej dyskretnie, nie chcąc wyjść na przesadnie wścibską. Kiedy jednak jej się przyglądało dotarło do niej, że mogła się w nią wgapiać bez żadnych konsekwencji, bo dziewczyna chyba już była dosyć mocno zajęta swoim partnerem. - Faktycznie wyglądają jak rodzeństwo. - Zaśmiała się nawet pod nosem z tego, co powiedział Greengrass. Wolała jednak nie myśleć o tym, że mogliby nim faktycznie być, bo to nieco ją przerażało. Fujka.

- Mógłby sobie przygruchać Abbotównę, zobacz jak na niego spogląda. - Dyskretnie odwróciła swojego partnera w stronę dziewczyny, ślicznej, blondwłosej, która wpatrywała się w Lestrange'a. Cóż, pewnie nie chciała do niego podejść z racji na status krwi. Niby wszyscy byli sobie równi, jednak wiadome było, jak to wyglądało tak naprawdę, raczej sięgało się po partnerów z odpowiednim pochodzeniem, Lestrange mógłby usłyszeć kilka nieprzyjemnych słów, gdyby zainteresował się pierwszą, lepszą Abbotówną.

- Mogliby wejść do lasu we czwórkę, nie sądzisz? Mogłoby to ich uchronić od niepotrzebnych plotek. - Zapewne po kilku kieliszkach wina nie będą się przejmować tym, że ktoś na nich spogląda i może sobie zbyt wiele pomyśleć, aczkolwiek lepiej, aby nie ciągnęło się za nimi nieodpowiednie wrażenie. Nie sądziła jednak, że byli w stanie wpaść na taki wspaniały pomysł.

Nie zrobiło na niej specjalnego wrażenia to, że wskazał jej niemieszane pary, nie było w tym nic dziwnego, miała świadomość, że wśród czarodziejów istnieje część, którą interesowały osoby tej samej płci. Niech im się dobrze wiedzie. Wiedziała jednak, że nie jest to mile widziane wśród arystokracji i lepiej dla nich, aby się kryli z takimi związkami.

Powoli zmierzali do przodu. Ogniska przynosiły ciepło, Geraldine miała wręcz wrażenie, że jej skóra płonie od tych płomieni, których ciepło uderzało z różnych stron.

- Traversowie tak mają. - Nie przepadała za tą rodziną, zresztą do tej pory nie potrafiła zrozumieć dlaczego jedna z nich postanowiła wyjść za kogoś z ich rodu. Zdaniem panny Yaxley łowcy nie powinni się spoufalać ze zwierzyną na którą polują. Nie widziała w tym najmniejszego sensu. - Cóż, jak będzie taki zawzięty to jest szansa, że zgubi ją w lesie. Czy są jakieś zasady o tym, że pary muszą wrócić w komplecie? - Zapytała jeszcze nieco rozbawiona. Może mieli szansę na dyskwalifikację? Nie to, że zamierzała oddać walkę walkowerem.

Zatrzymała się na moment i wpatrywała dłużej w Greengrassa. - Co ona kiedyś? - Skoro już zaczął, to liczyła na to, że ją oświeci, wolała nie domyślać się tego, bo jeszcze mogłaby to opatrznie zrozumieć. Mimo wszystko po chwili zmierzyła wzrokiem parę o której wspomniał, szczególną uwagę zwracała na dziewczynę.

Zauważyła za nimi inną znajomą twarz. - Bones i McGonagall, byłam z nimi na roku, nie spodziewałam się, że dalej są razem. Oni mogą oszukiwać. - Wiedziała o tym, że McGonagall potrafi zmieniać się w psa, a większość Bonesów pracowała w brygadzie, potrafili pewnie znaleźć trop. Mogli zostać czarnym koniem tego wyścigu.

- Za to Lovegoodówna już chyba nieźle odpłynęła. - Wskazała delikatnie głową na dziewczynę, która znajdowała się przy ognisku i próbowała przyciągnąć do siebie ciemnowłosego chłopaka, który okropnie jej się opierał, albo jej się wydawało albo to Pettigrew, któremu kiedyś przydzwoniła w nos za to, że się do niej przystawiał.

- Przemyślę to. - Na jesień miała specjalne plany, ale o tym nie zamierzała mu jeszcze mówić. Zresztą tak naprawdę nie do końca była pewna, co wymyśli. Wiedziała jednak, że to będzie musiało być coś wyjątkowego, miała zamiar bardzo się postarać. Szczególnie, że sabat był w tym przypadku tą mniej znaczącą okazją, a jedynie dodatkiem do innego, dużo ważniejszego święta. Chciała, aby Ambroise zapamiętał te pierwsze spędzone z nią urodziny na długo, a właściwie to na zawsze.

Geraldine również nie widziała powodu, aby pojawiać się na wszystkich wydarzeniach organizowanych z okazji przemijającego Koła Roku. Niektóre z nich, o ile nie większość mogli opuścić i spędzić je w dużo mniejszym gronie, najlepiej we dwójkę. Nie była szczególnie wierząca, nie miała potrzeby do hucznego celebrowania wszystkich sabatów. Zresztą we dwójkę też mogli odpowiednio obchodzić te święta.

- To już cios poniżej pasa. - Skrzywiła nawet się nieco, bo słyszała opowieści o tej kobiecie i zdecydowanie wolałaby jej unikać. Z drugiej jednak strony miała pewne doświadczenie z obchodzeniem się z tym typem matek, może wcale nie byłoby tak najgorzej? Pewnie wytrzymałaby w jej towarzystwie z godzinę, czy dwie starając się nie odzywać, aby niepotrzebnie nie doprowadzać do zbyt gwałtownej wymiany zdań. Nie ma się co oszukiwać, Geraldine miała w sobie też nieco charakteru Jennifer, potrafiła być suką jak jej matka - uczyła się przecież od najlepszych.

Parsknęła nieco zbyt głośno, kiedy usłyszała komenatarz Ambroisa na temat Abbotówny. Spowodowało to, że kilka osób się za nimi obejrzało. Miała nadzieję, że nie słyszeli o czym tak zawięzcie dyskutowali.

- Większość z nich to wilkołacy, jak mam ich lubić, skoro zostałam wychowana w nienawiści do magicznych stworzeń? - No, może nienawiść to było dosyć duże słowo, ale no nie oszukujmy się, nie przepadała za nimi. Niby zdawała sobie sprawę, że to była klątwa, jednak uważała, że lepiej by było, aby nie przekazywali jej na kolejne pokolenia. Nie potrafiła zrozumieć po co właściwie się rozmnażają, skoro mogliby uchronić świat przed takimi wybrykami natury.

Westchnęła jedynie krótko, w sumie nigdy się nie przyglądała temu kto wraca z lasu. Zazwyczaj była zajęta w tych godzinach, jeśli już odwiedzała sabaty. Niekoniecznie spędzała ten czas na polanie, bo wolała unikać ciekawskich spojrzeń znajomych czarodziejów. Nie chciała, aby ktoś komentował jej jednorazowe wybory, które czasem mogły się wydawać nieco kontrowersyjne. Wolała ulatniać się stąd w odpowiednim momencie.

- Nie miałam okazji zobaczyć. - Rzuciła jeszcze do swojego towarzysza. W sumie to miało sens, kto wie, co właściwie działo się po tym jak wchodzili do lasu, nie powinno jej dziwić, że zdarzało się, iż wracali w różnych konfiguracjach, może też się sobą wymieniali w między czasie. Nie powinno jej to dziwić.

To było w sumie całkiem zabawne, że na co dzień byli tacy poukładani, a wystarczyło, że zaczynał się sabat i potrafili zmienić swoje zachowanie o sto osiemdziesiąt stopni. Ona przynajmniej nie była taką hipokrytką, czy to sabat, czy nie nie miała problemu z niezobowiązującym seksem, przynajmniej kiedyś.

Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, kiedy zaczął jej tłumaczyć o co właściwie chodziło z tą całą Rookwood. Nie mogła powstrzymać śmiechu. - Nie mów mi, że byłeś tym typem, który wyrywał panny na to, że należy do drużyny. - Bawiło ją to niesamowicie, bo jej koledzy robili to samo. Jasne, warto korzystać z profitów, jakie niosło ze sobą bycie częścią drużyny qudditcha, ale uznawała to trochę za desperację. Miała świadomość, że hormony nastolatków bardzo mocno buzowały na tamtym etapie, ale nigdy by się sama nie zniżyła do takiego postępowania. - Mnie byś na to nie wyrwał. - Dodała całkiem zadowolona. - Pamiętam, że oceniałyśmy z Thunder te wszystkie laski, które latały za naszymi chłopakami. - Yaxley była w końcu ścigającą, nie miała pojęcia co dziewczyny widziały w tych spoconych do tego często nie do końca ogarniętych typach. Ona traktowała ich raczej jak braci. Zresztą sama w Hogwarcie nigdy nie zainteresowała się nikim w ten sposób. Jej romanse zdarzały się głównie podczas wakacji, kiedy wyruszała z ojcem na łowy, tam poznawała mężczyzn, którzy byli ją w stanie choć trochę zainteresować swoją osobą. Do tego nie musiała później się nimi przejmować, to był całkiem niezły układ.

- Dobrze, że zadbałeś o to, żeby się koło ciebie nie kręciła. - Nie obchodziło ją szczególnie jaki sposób wybrał. To były stare dzieje. Aktualnie nie dawał jej powodu, aby martwiła się o jego kolejne podboje.

- Ostatni raz włożyłam na siebie białą sukienkę. - Była to obietnica, kolejna. Nie zamierzała więcej wysłuchiwać komentarzy na temat tego, jak to się dobrze nie prowadzała. - Chociaż, jeśli chcesz od teraz mogę stosować się do ogólnieprzyjętych zasad, żeby faktycznie to nie był tylko kolor, a coś więcej. - Nie była pewna, czy w ogóle jest w stanie stosować się do tych śmiesznych norm i konwenansów, ale miała ochotę nieco powodzić go za nos.

- Od kiedy pamiętam są ze sobą i do siebie wracają, widać dzisiaj mają ten lepszy dzień. - Najwyraźniej nie tylko ona to zauważyła. Czasem zastanawiała się, jaki jest w tym sens, ale skoro im dobrze było w tym to raczej nie powinno jej to interesować. Nie znała ich na tyle, aby zwracać im uwagę, że to co robią wygląda trochę jak bagno z którego nie mogą się wydostać.

- Nie tylko Lovegoodówny, faceci od nich też są pierdolnięci. - Nie, żeby zamierzała mu teraz opowiadać o pewnym poecie, przed którym musiała się chować po krzakach na Beltane trzy lata temu, to było naprawdę żenujące doświadczenie.

- Czyli mamy odhaczone jeden z najważniejszych punktów sabatu, co roku ktoś ląduje w ognisku. - Chętnie by to zobaczyła, szczególnie, że Pettigrew kiedyś ją zirytował, więc nawet by się uśmiechnęła, kiedy zobaczyłaby go płonącego.

- Mam nadzieję, że większość z nich się sama wyeliminuje. - W sumie to było całkiem prawdopodobne patrząc na to, jak postanowili się sparować. - Aczkolwiek wydaje mi się, że i bez tego mamy największe szanse na zdobycie tego magicznego kwiatka. - Bardzo źle by o nich świadczyła przegrana, patrząc na ich nieudolnych przeciwników.