Nie znosiła takich poranków. Czuła, to okropne uczucie na żołądku, które nie chciało jej opuścić. Nie spała dobrze, nie spała prawie wcale, nie mogła zmrużyć oka. Nie zdarzało się to często, nie od kiedy nie musiała sypiać sama, szczególnie gdy znajdowali się w tym miejscu, które stało się ich wspólnym domem.

Prosiła go jednak o jedną rzecz, naprawdę zależało jej, aby pojawić się na tym przyjęciu, czekała i czekała, kurwa, nie miała pojęcia co się działo, nie dawał znaku życia, martwiła się. Nawet nie chodziło o to, że się tam nie pojawią, że nie dotrzyma danego słowa. Zastanawiała się, czy on wróci do domu. To nie było przyjemne uczucie, szczególnie, że nie wspomniał o tym dokąd się wybiera, jasne mogła się domyślić, o jakie sprawy chodzi, ale co jej po tym? Nie wiedziała, gdzie go szukać. Ta bezczynność doprowadzała ją do szału, nie znosiła siedzieć z założonymi rękoma. To nie było w jej stylu.

Najwyraźniej zbyt długo nie udało im się żyć w tej bańce, udając, że nie dzieje się nic takiego. Ona musiała pęknąć, prędzej, czy później. Stało się, nie było innej możliwości. Mogli przez długi czas przymykać oko na pewne sprawy, jednak nie dało się tego robić do końca życia.

Jak przystało na bardzo dojrzałą osobę postanowiła odpłacić się tym samy, a że okazja nadarzyła się dosyć szybko postanowiła z niej skorzystać, tak naprawdę wahała się, czy przyjąć to zlecenie, decyzję podjęła dzień przed jego oficjalnym rozpoczęciem. Nie miała w zwyczaju wychodzić bez pożegnania, nie lubiła tego robić, czuła się wtedy bardzo nieswojo. Tym razem jednak postanowiła zachować się tak, a nie inaczej, żeby jeszcze bardziej pokazać swoją irytację.

Nie spodziewała się, że zajmie jej to tyle czasu, nie zakładała tego, ale nie poszło zbyt gładko. Bywało i tak, szczególnie podczas tych bardziej ryzykownych akcji. Trafiła dzisiaj na bardzo niedoświadczonego współpracownika, nie zweryfikowała go w pełni, więc nie do końca panowała nad sytuacją. Przeżyła, jednak trochę ją poturbowała wiwerna na którą polowali. Wiedziała, że mogła podejść do sprawy nieco inaczej, ale nie była w najlepszym humorze, a wtedy jej decyzje nigdy nie należały do szczególnie rozsądnych. Miała problem z panowaniem nad emocjami, kiedy wiedziała, że w domu nie dzieje się dobrze.

Wpakowała się do sporego bagna, w którym omalże nie utonęła. Jakoś odebrała życie bestii, chociaż była niemalże pewna, że nie uda jej się wydostać na powierzchnię. W końcu wyciągnęli truchło z błota, oddała ją w ręce swojego wspaniałego współpracownika z rodziny Meadowes, zdecydowanie zbyt delikatnie podchodził do sprawy i trzymał się z boku, widać było jego brak doświadczenia, ale nie miała siły doprowadzić sprawy do końca. Miał się tym zająć i wysłać jej część zapłaty, która należała do niej.

Strasznie źle jej się leciało do Piaskownicy. Nie dość, że była cała umorusana w błocie, to czuła ból w stopie, który nawet na chwilę nie przestawał promieniować. Nie miała pojęcia, czy przy upadku skręciłą kostkę, złamała śródstopie, czy zrobiła sobie jeszcze coś innego. Wiedziała tylko, że boli.

Przyleciała do domu praktycznie przed zachodem słońca. Rzuciła miotłę na ganku tak, że odbiła się od ściany, omal się nie połamała, po czym weszła do środka. Nie przywitała się. Nie miała teraz siły na niego patrzeć, zresztą nie było go w środku. Wolała, żeby nie widział jej w takim stanie, dawno nie wróciła wyglądając w ten sposób. To nie był jej najlepszy dzień. Pokuśtykała w stronę wanny, w której zamierzała spędzić najbliższe pół godziny. Musiała odpocząć i zmyć z siebie to wszystko, właściwie to przede wszystkim krew zwierzęcia i błoto.

Pozostawiła po sobie ślady, bo ten brud zaczął się z niej sypać, zamierzała się tym zająć później, najpierw musiała siebie doprowadzić do porządku.

Woda się lała, kiedy Geraldine zaczęła zrzucać z siebie wszystkie warstwy ubrań, szło jej to strasznie powoli z racji na to, że ta noga nie przestawała przypominać o tym, że nie była w pełni sił. Klnęła pod nosem, gdy nie mogła zsunąć z siebie spodni, w końcu jednak jej się to udało. Wtedy wlazła do wanny, zrobiło jej się całkiem przyjemnie, mimo, że widziała, że niemalże od razu woda zrobiła się brudna, przynajmniej była ciepła, no i widok za oknem należał do tych przyjemniejszych, zawsze to jakiś pozytyw. Zachody słońca w tym miejscu naprawdę były magiczne.

Była pewna, że usłyszał, że wróciła. Głuchy by się zorientował, szczególnie, że pokusiła się o wejście smoka. Nie zrobiła tego celowo, gdzie tam. Kiedy się irytowała nie panowała w pełni nad tym co robiła, dlatego pizgnęła tą miotłą trochę bardziej niż chciała. Zdecydowanie wolałaby wejść do środka nie oznajmiając mu o tym, że już jest. Nie do końca chciała się jeszcze z nim konfrontować. To nie był odpowiedni moment, wiedziała, że wygląda źle, do tego nie najlepiej się czuła. Musiała się ogarnąć, aby spojrzeć mu oczy. Miała jednak trochę szczęścia, w w domku słychać było tylko i wyłącznie ciszę, bardzo ciężką i milczącą. Idealnie na tę chwilę.

Dzięki temu mogła na spokojnie udać się do tej łazienki, chociaż może to trochę przesadnie powiedziane. Nic w tym nie było spokojne, nie panowała nad swoimi ruchami, ciągnęła prawą nogę trochę z tyłu i bała się ją stawiać na ziemi. Nie miała pojęcia jak bardzo ją uszkodziła, cóż, nie była przecież szczególnie lotna w ocenie takich rzeczy, to nie ona była medykiem w tym domu.

Była tak zaangażowana w ściąganie z siebie ubrań, że nie usłyszała, że wszedł do środka. Normalnie pewnie od razu zwróciłaby na to uwagę, teraz jednak skupiła się na pozbyciu z siebie tych ubrań, do tego woda lała jej się do wanny niemalże tuż przy uchu. Nie miała szans usłyszec kroków dochodzących z wnętrza domu. Może to i lepiej.

Jakoś udało jej się wgramolić do tej wanny, woda naprawdę była przyjemna, Geraldine uwielbiała taką niemalże gorącą, najchętniej, jakby jeszcze parzyła jej skórę. Takie kąpiele sprawiały jej przyjemność. Oparła się o brzeg wanny i zaczęła rozplątywać włosy, musiała to zrobić, aby pozbyć się błota i krwi i z nich.

To wcale nie było taki łatwe, poplątały się strasznie i posklejały. Kilka razy skrzywiła się nieco, bo wyrwała sobie kilka pasm, kiedy próbowała je doprowadzić do porządku.

Była zła na siebie i na cały świat. Nie był to najlepszy dzień w jej życiu. Bardziej chyba uznałaby go w tej zupełnie przeciwnej kategorii, bo nic nie szło po jej myśli, już od wczoraj.

Cały dzień skupiała się na tym, co właściwie się wydarzyło, nie potrafiła się od tego zdystansować, powinna była to zrobić, powinna w pełni oddać się pracy, ale tego nie zrobiła. Przypłaciła to drobną kontuzją.

Była wkurzona na Ambroisa, bo nie mówił jej wszystkiego, mieli o tym porozmawiać, jednak póki było jakotako to nie wracali do tematu. Wczoraj jednak miarka się przebrała, nie mogła dłużej czekać. Za bardzo bała się, że może mu się coś stać, że go straci, że nawet nie będzie wiedziała, gdzie powinna szukać o nim informacji, gdyby kiedyś nie wrócił do domu.

Zdecydowanie dotarło do niej to, że nie zjamował się tylko leczeniem podczas pracy w szarej strefie, niby jej o tym wspominał, a raczej rzucił coś na ten temat, jakąś krótką informację, ale do wczoraj nigdy nie dostała ku temu potwierdzenia. Wczoraj pierwszy raz wrócił do domu z śladami na ciele. Nie spodobało jej się to.

To nie tak, że chciała się odegrać. Może trochę? Tylko odrobinę. Skorzystała z okazji, która się nadarzyła, tak, zdecydowanie wolała taką wersję. Niespecjalnie też chciała dorobić się tej kontuzji, bo miała świadomość, że od razu to zobaczy, był uzdrowicielem, widział każdy, nawet najdrobniejszy uraz, a ona aktualnie kulała, na pewno mu to nie umknie. To też ją drażniło, zdawała sobie sprawę, że nie uda jej się uciec od konfrontacji, a aktualnie nie miała na nią siły.

Z rozmyślań wyrwał ją znajomy tembr głosu. Odetchnęła spokojnie, dopiero po krótkiej chwili na niego spojrzała. Nie odzywała się jednak ani słowem, nie chciała jeszcze się tłumaczyć, ani nic mówić. Milczenie wydawało jej się być najprostszą drogą, nie to, żeby zazwyczaj wybierała najłatwiejsze rozwiązania, ale dzisiaj nie mogła zrobić nic innego. Uniosła prawą nogę w górę, oparła ją o krawędź wanny i się przy tym trochę skrzywiła, zabolało ją to ponownie, tak właściwie to ból prawie wcale nie dawał jej o sobie zapomnieć.

Wpatrywała się w niego bez słowa, miała ochotę zanurzyć się pod wodą i nie unosić spod niej głowy dopóki nie skończy oględzin, ale wiedziała, że to może chwilę potrwać, postanowiła więc póki co nie wybierać tej drogi.

Sama zaś wróciła do rozplątywania swoich włosów, większość już prawie miała za sobą, została jej jedynie resztka warkocza na czubku głowy, nie było to najłatwiejsze zadanie, bo próbowała nie ruszać nogą którą właśnie oglądał jej wybranek, ale wolała się czymś zająć, żeby mu się za bardzo nie przyglądać.

Może i była na niego wkurzona, czego wcale nie tak trudno było się domyślić, bo przecież nadal nie odzywała się do niego nawet słowem, to miała w sobie jakieś resztki rozsądku. Był uzdrowicielem, ją bolała noga, bolała to w sumie może nawet za delikatne słowo, aby określić to, co jej się działo. NAPIERDALAŁO ją bardzo mocno, więc nawet nie zastanawiała się nad tym, czy nie zacząć się z nim spierać i nie udowadniać swojej niezależności. To nie był ten moment. Zdecydowanie.

Jego dotyk nie przynosił jej bólu, widziała, że próbuje być delikatny. Nieco się skrzywiła jedynie, kiedy trochę za dokładnie przyglądał się miejscu, które sprawiało jej największy dyskomfort. Zdawała sobie sprawę, że musi to zrobić. Wtedy dopiero na jej ustach pojawił się grymas, przygryzła dolną wargę, aby nie wydawać niepotrzebnych dźwięków, nie lubiła dramatyzować, wolała nie pokazywać swoich słabości, tak było prościej.

Pokiwała mu w odpowiedzi głową twierdząco, w górę i w dół. Dotarło, zrozumiała, co do niej mówił. Zdziwiła się, że jakimś cudem udało jej się dostać pakiet dwa w jednym, nie spodziewała się, że los będzie dla niej taki łaskawy... Tak, szkoda, że zdarzyło to się w przypadku łapaniu urazów.

- Mhm. - Wydusiła sobie wreszcie z siebie mruknięcie, czuła ścisk w gardle, trochę zresztą zachrypiała przy tym, kiedy wydała z siebie ten dźwięk.

Miała szczęście, że Ambroise o wszystkim myślał, i że postanowił tutaj przenieść część eliksirów. Ona nie miała w zwyczaju myśleć o takich rzeczach, nie zastanawiała się nad tym, że dobrze byłoby tu zrobić spiżarnię z podobnymi składnikami, czy miksturami, bo przecież i ona i on ryzykowali utratą życia, lub zdrowia. Powinna też zacząć się w to angażować, nie mogła pozwolić, aby robił to tylko Greengrass, bo sprawa dotyczyła ich dwójki.

Miał nad nią ogromną przewagę - potrafił sam leczyć swoje urazy, Yaxleyówna niestety nie posiadała takich umiejetności, więc on widział wszystko, co się z nią działo. Nic się przed nim nie ukrywało, czy tego chciała, czy nie.

- Jasne. - Przyjęła to do wiadomości, udało jej się też wreszcie pokusić o wypowiedzenie pierwszego słowa od kiedy się pojawiła. To mogło zostać uznane za drobny sukces. Nie chciała się na niego złościć, ale nie chciała też udawać, że wszystko było między nimi w porządku, bo nie było. Musiała znaleźć coś pomiędzy, te półsłówki aktualnie wydawały się jej być wystarczające.

Ta gorąca woda uspokajała ją, wbrew pozorom, wcale nie potęgowała w niej wszystkich negatywnych emocji, chociaż ciepło raczej się z tym kojarzyło.

Chciała być chociaż trochę samodzielna, dlatego najpierw postanowiła doprowadzić się do porządku. Wolała, żeby nie widział jej gdy weszła do domu, bo miała świadomość, że nie wyglądała najlepiej. Mogła chociaż zmyć z siebie pozostałości po tej walce, którą dzisiaj odbyła. Nie było to takie łatwe starcie, jak się spodziewała. Wiedziała, że sama była temu winna i to ją najbardziej drażniło, powinna polować z czystą głową, a dzisiaj tego nie zrobiła, to przyniosło konsekwencje. Zapomniała, że w jej przypadku krótka chwila, rozproszenie, mogło kosztować ją naprawdę wiele. Będzie musiała zapamiętać tę lekcję.

Uniosła do góry prawą rękę. Wylądowała na tej stronie ciała. Miała nieco zdarte przedramie, jakby przejechała nim po jakiejś nierównej powierzchni, właściwie to chyba trochę też pobolewały ją żebra po tej stronie, ale nie na tyle, żeby zamierzała mówić o tym w głos, nie wiedziała też, czy ma tam jakiś ślad po tym nie do końca udanym lądowaniu. Uniosła nieco ciało do góry, żeby rzucić okiem na te żebra, chciała to zrobić dyskretnie, ale wyszło raczej pokracznie, noga uniesiona nad wodą skutecznie jej w tym przeszkodziła. Westchnęła więc jedynie ciężko, była mocno rozczarowana.

- To chyba wszystko. - Tak naprawdę dowie się czy to prawda, kiedy wyjdzie z tej wanny. Wcześniej nie do końca miała możliwość dokładnie się obejrzeć. Jednak póki co, żaden inny uraz nie dawał o sobie znać, nie było więc chyba tak najgorzej, prawda? Bywała już w zdecydowanie gorszym stanie. To wszystko to były tylko draśnięcia, nic takiego.

Odkąd byli razem nie zdarzyło jej się jeszcze wrócić do domu w takim stanie. To powodowało dyskomfort, bo niby wiedział, czym się zajmowała, jednak nigdy nie było mu dane jeszcze doświadczyć takiego widoku. Trochę jej było wstyd, że doprowadziła się do takiego stanu, tak samo nie do końca akceptowała to, że wyszła rano bez słowa. Nie powinna żywić do niego urazy, wypadałoby, aby się z nim pożegnała, bo przecież z każdego z tych zleceń mogła nie wrócić. Ta świadomość, że odeszłaby z tego świata pozostawiając taki niesmak po swoim istnieniu była trochę przytłaczająca.

Nie należała do tego grona osób, które lubiło się ze sobą szczególnie pieścić. Wiedziała, że ból minie, prędzej, czy później, zawsze mijał. To nie było nic takiego, do wszystkiego można było przywyknąć. Zdecydowanie większym ciężarem dla niej była ta cisza, której żadne z nich nie chciało przerywać.

Nie uniosła spojrzenia kiedy się podniósł, nie zdziwiłoby jej wcale, gdyby nie chciał na nią patrzeć, wiedziała, że się dzisiaj nie popisała. Przymknęła więc oczy, nie udało jej się do końca ogarnąć swoich włosów, to nie było wcale takie proste, ale wtedy poczuła jego dotyk. Odetchnęła z ulgą, jednak nie zostawił jej tu samej. To było pocieszające, bo zdecydowanie nie był to moment, w którym potrzebowała samotności.

Oczy miała zamknięte, oddychała miarowo, spokojnie, udało jej się też uspokoić rytm serca, które jeszcze chwilę wcześniej biło naprawdę szybko z powodu zdenerwowania.

Jego dotyk był przyjemny, delikatny, przynosił ukojenie. Sama świadomość, że nie była w tym teraz sama wiele dla niej znaczyła, bo przecież mógł po prostu stąd wyjść, szczególnie po tym, jak go wczoraj potraktowała, mógł też zareagować podobnie do niej, co pewnie skończyłoby się podobnie do ich wieczornej wymiany zdań.

- Przepraszam. - że musisz mnie oglądać w takim stanie. Nie pokusiła się jednak, powiedzieć tego w głos. Mógł więc te przeprosiny odebrać dwojako, mógł uznać przecież, że chodziło jej o wczorajszą kłótnię. Najważniejsze jednak, że udało jej się to z siebie wydusić, bo przepraszanie wcale nie przychodziło jej łatwo, były to jedne z tych słów, które więzły jej w gardle.

Nie chciała, żeby w nią wątpił, a właśnie dała mu ku temu powód, w ten pokraczny sposób udowodniła mu, że działała nie do końca przemyślanie, a nie zdarzało jej się to od czasu, kiedy oficjalnie zmienili status swojej relacji.

Wbrew pozorom to milczenie nie sprawiało jej żadnej przyjemności. Ta cisza ją okropnie męczyła, nie znosiła jej. Stawała się coraz większym ciężarem. Nie robiła jednak nic, żeby ją przerwać. Nie do końca wiedziała, jak powinna się zachować, bo wiedziała, że dzisiaj ją poniosło. Nie powinna do tego dopuścić, ale jak zawsze - dała się ponieść emocjom. Teraz musiała mierzyć się z konsekwencjami. Standardowe metody działania panny Yaxley, która wykazywała straszne zapędy do autodestrukcji. Gniew wzbudzał w niej skłonność do podejmowania irracjonalnych decyzji, podsycał to, co w niej się kryło, niekoniecznie były to pozytywne cechy.

Nie powinna sobie pozwolić na takie zachowanie. Zabrakło jej dzisiaj profesjonalizmu, tak, tego była pewna. Musiała uważać, ale nie umiała jeszcze radzić sobie do końca z emocjami, które się pojawiły. Czuła złość, wypełniała jej całe ciało. Była zła, na siebie, na niego, na cały świat. Wszystko przez to, że ukrywali przed sobą pewne rzeczy, a raczej ignorowali ich istnienie, bo przecież wiedzieli, że to gdzieś tam jest, tylko postanowili nie wracać do tematu. Po raz kolejny okazało się, że to nie była skuteczna metoda. Prędzej, czy później prawda wychodziła na wierzch i przynosiła emocje, które nie do końca jej się podobały. Łatwiej byłoby jej się na to przygotować gdyby wiedziała, co może ją czekać. Może faktycznie powinni o tym wcześniej porozmawiać, a nie tworzyć sobie to wygodne gniazdko zbudowane na pozorach. Pozornie przecież było całkiem dobrze, nie dawali sobie powodów do niepokoju, tworzyli ten mały świat, tyle, że prędzej, czy później te sprawy, którymi zajmowali się z boku, nie dzieląc się szczegółami musiały wyjść na wierzch. Musiały zachwiać ich idealnym życiem. To nie było coś co dało się dłużej ignorować. Właściwie lepiej byłoby wszystko wyjaśnić, żeby nie pojawił się kolejne niespodzianki, które doprowadzałyby ich na granice tolerancji. Miała świadomość, że reagowała dosyć gwałtownie, ale w ten sposób okazywała swoją troskę, nie była typem osoby, który podchodził do tego łagodnie, raczej działo się zupełnie przeciwnie. Gdy widziała go poobijanego reagowała gniewem, była na siebie zła, że mogła mu pomóc, że jej nie dopuścił do tej części swojego życia, a przecież wiedział, że mogła mu się przydać. Nie była bezużyteczna, nie musiała siedzieć w ich gniazdku z założonymi rękoma, mogła mu się przydać tam.

- Jasne. - Jak na jej to było raczej tylko obtarcie, jeśli jednak miał chęć dokładniej je obejrzeć, to nie zamierzała oponować. Nie miała siły na kolejne kłótnie, była zmęczona, to był ten etap, w którym była w stanie się zgodzić na wszystko. Mógł z nią robić, co mu się tylko podobało, byleby w końcu trafiła do łóżka.

- Nie wydaje mi się, żebym miała wstrząs mózgu. - Dodała jeszcze, bo oczywiście był to jeden z urazów, który kiedyś już przeżyła i z tego, co pamiętała wtedy czuła się zdecydowanie gorzej. Kręciło jej się w głowie i wymiotowała, teraz te objawy się nie pojawiały, więc może chociaż tego uniknęła.

- Tak, pamiętam, ale tego potrzebowałam. - Miała świadomość, że gorąca woda jej nie służyła w tym momencie, ale postanowiła sobie pozwolić na trochę nierozsądku, bo wiedziała, że tylko w ten sposób ukoi swoje wewnętrzne nerwy. Działało, nie było już w niej gniewu i chęci do walki, uspokajała się i wyciszała.

To było jedno z tych zleceń, które kiedyś najbardziej uwielbiała. Wielki potwór, którego trzeba było unicestwić. Adrenalina, która wypełniała ją podczas spotkań z taką bestią nakręcała ją przez kolejny tydzień, czerpała z takich spotkań ogromną energię, zazwyczaj. Tym razem było inaczej, czuła, jakby zrobiła coś złego, jakby zrobiła mu na złość, chociaż przecież nie było w tym zleceniu nic nadzwyczajnego. Była pierdolonym łowcą potworów, to powinno być dla niej normalne, dlaczego więc czuła ten dziwny uścisk na żołądku?

Źle się przygotowała, a raczej nie przygotowała się praktycznie wcale. Wzięła po prostu kilka ze swoich srebrnych zabawek i powiedziała, że może się na to pisać. Spontaniczna decyzja, spowodowana tym, że doszło między nimi do kłótni. Nie chciała zostać w domu, czuła, że musi złapać oddech, oddalić się, pozwolić się ponieść, jak robiła wcześniej, kiedy coś szło nie po jej myśli. Tyle, że tym razem nie przyniosło to ukojenia.

Czuła, że dała dupy, że zszargała jego zaufanie, zdecydowanie tego nie chciała. Nie miała zamiaru dawać mu powodów, żeby przestał w nią wierzyć, nie wyszło. Nigdy nie chciała doprowadzać do tego, żeby musiał się nią opiekować, już kiedyś to przecież robił, widział ją wtedy, kiedy omalże nie opuściła tego świata. Walczył o jej życie, zdecydowanie nie chciała, aby robił to podobnie, nie kiedy łączyło ich takie silne uczucie. Nie mogła tego od niego wymagać.

Nie powinna chcieć mu dowalić w ten sposób, na siłę pokazywać, że ona też zajmuje się czymś przez co może zostać ranna. W jej przypadku całe życie zawodowe niosło ze sobą ryzyko, nie tak jak u Ambroisa tylko jego część. Była zła, że trzymał ją na dystans, wiedziała, że jest współwinna bo też nie wróciła do tej rozmowy, którą kiedyś rozpoczęli, chyba jednak nie mogli dłużej z tym zwlekać, bo przynosiło to niepotrzebne szkody. To był pierwszy raz, kiedy prowadziła z nim zimną wojnę, nie podobało jej się to bardzo. Zdecydowanie wolałaby wszystko wyjaśnić - jak zawsze, ale nie chciała ustępować. Tym razem nie wyciągnęła pierwsza ręki, mogła zrobić to wieczorem, tym bardziej, że przecież Greengrass nie był w pełni sił. Powinna otoczyć go opieką, dać mu swoje ciepło, troskę, a zrobiła coś zupełnie przeciwnego - wyładowała na nim swoją złość, nie było to szczególnie rozsądne.

Docierało to do niej coraz bardziej, kiedy zjawił się teraz obok niej. Nie miał pretensji, przynajmniej jak na razie, a otoczył ją swoją uzdrowicielską opieką, mogło to też świadczyć o tym, że uraz był dosyć paskudny, i jej widok, bo normalnie pewnie nie miałby problemu z tym, aby powiedzieć co o tym myśli.

Nie chciała, żeby doprowadzali siebie do granic, nie służyło im to wcale, zdecydowanie więcej korzyści przynosiła im współpraca, wtedy mogli osiągnąć naprawdę wiele, gdy się spierali - czuła, jakby rozpadała się na drobne kawałki, traciła wtedy stabilność, robiła się słabsza. Potrzebowała go po swojej stronie, aby być w pełni silną.

Nie spodziewała się, że to jej krótkie przepraszam sprowokuje go do takiego komentarza. Miała za co przepraszać, to prawda, trochę się tego nazbierało. Poczucie winy się zwiększało, kiedy kolejne powodu opuszczały jego usta. Miała ochotę zanurzyć się pod wodą, w tej chwili, uciec, stchórzyć, ale tego nie zrobiła.

Oddech jej przyspieszył, tak, lista trochę ją przeraziła. Nie wyglądało to wszystko zbyt dobrze. - Za wszystko? - Głos jej drżał, trochę się tego nazbierało. Dało się tak w ogóle jednorazowo przeprosić za wszystko? Nie miała pojęcia. Nie zaprzeczyła niczemu, co mówił, bo wiedziała, że ma rację. Oczywiście zdawała sobie sprawę, że to nie była tylko wyłącznie jej wina, on ją sprowokował do tego zachowania, ale nie miała problemu z tym, aby przerosić za swoją część.

Nie wiedziała, jak powinna mu odpowiedzieć na to pytanie, bo co właściwie się stało? Była roztrzepana, chaotyczna, nie działała przemyślanie, bo myślała o tym, że się pokłócili. Postanowiła jednak, że po prostu przejdzie do konkretów, nie zamierzała póki co opowiadać, o tym, że to, co ich dotyczyło miało na nią taki duży wpływ, że ingerowało w jej pracę.

- Wiwerna, wiwerna się stała. - Mówiła cicho, spokojnie, nadal miała zamknięte oczy. W sumie zrobiło jej się całkiem błogo, kiedy jej dotykał.

- Źle oszacowałam odległość, wpadłyśmy razem do bagna, z dosyć wysokiej wysokości, przygniotła mnie trochę. - Starała się sobie przypomnieć szczegóły, ale to wszystko działo się szybko i nie do końca chyba jeszcze potrafiła do tego wrócić.

To był paradoks, że łowczyni potworów skończyła jako dziewczyna uzdrowiciela. Mogło się to wydawać całkiem niezłym układem, związkiem idealnym, tyle, że wcale tak nie było. On bardzo dobrze zdawał sobie sprawę z zagrożenia, jakie na nią czekało. Widział na pewno wielu podobnych jej, którzy skończyli różnie. Łowcy nie cieszyli się szczególnie dobrą opinią, wręcz przeciwnie, byli znani ze swoich narwanych charakterów, irracjonalnie podejmowanych decyzji, co w dużej mierze było prawdą. Ona też taka była. Często przemawiała przez nią chęć przeżycia przygody, bez względu na konsekwencje jakie to ze sobą niosło. Ostatnio jednak nieco spasowała. Nie chciała dawać Ambroisowi powodów do zmartwień, zresztą wiedziała, że i bez tego mógł się o nią niepokoić. Już raz był świadkiem tego jak upadła, bardzo mocno, omal wtedy nie straciła życia. Może wtedy nie byli ze sobą blisko, wręcz przeciwnie, ale na pewno to pamiętał. Ona również, wiedziała też, że właściwie to tylko dzięki niemu przeżyła. Nie chciała doprowadzać ponownie do takich sytuacji, nie kiedy postanowiła sobie ułożyć z nim życie. Nie powinien przeżywać czegoś takiego.

Wiedziała, że moment jak ten dzisiaj nadejdzie, prędzej, czy później. Musiało się to wydarzyć, nie podobało jej się jednak, że doszło do tego po ich kłótni. Zresztą kłótnia dotyczyła właśnie tego, że zajmują się pewnymi rzeczami, którymi nie powinni, że niepotrzebnie ryzykują, a to co jej się dzisiaj przydarzyło tylko to potwierdziło.

Cóż, faktycznie dobrze, też się cieszyła, że jej objawów nie doszło kręcenie się w głowie, czy wymioty. Wtedy pewnie miałaby problem z doleceniem do domu. Zastanawiała się zresztą przez chwilę, czy nie udać się do swojego mieszkania na Horyzontalną, poprosić Florence o pomoc, a później tu wrócić, ale wiedziała, że to nie wyglądałoby najlepiej. Odkąd z nim była nie znikała na tak długo, kiedyś to była dla niej codzienność, nie musiała się martwić tym, że ktoś na nią czeka, nie miała praktycznie żadnych zobowiązań, które musiała dopełniać. W tym przypadku jednak nie chciała dawać mu kolejnego powodu do niepokoju, chciała wrócić [i[do domu[/i], bez względu na to, co miała tu zastać. Nie wiedziała, jak bardzo będzie na nią zły, czy mocno go rozczaruje, ale wolała stawić temu czoła.

Nie miała problemu z tym, aby przeprosić. Nie, kiedy leżała w tej wannie i koiła swój ból. Jej słowa były szczere, strasznie ją martwiło to, że pojawiło się tyle powodów, za które powinna przeprosić. Trochę się tego nazbierało, nie wyglądało to dobrze.

Wypuściła głośno powietrze słysząc kolejne słowa. Nie zwiastowało to nic dobrego, nie zamierzał zbywać tematu, domyśliła się tego. Nie zostało im wybaczone, więc będą musieli o tym porozmawiać, tego była pewna. Zresztą może i dobrze, może to był odpowiedni czas, aby o tym porozmawiać, będą mogli się pozbyć tego ciężaru, który zaczynał na nich ciążyć. Zbierało się to w nich od jakiegoś czasu. Może nie była w najlepszej formie, ale jakoś to dźwignie, tak, nie miała zamiaru się wycofywać. Była przecież silna.

- Jasne, trochę się wszystko skomplikowało. - Najwyraźniej widział w tym również swoją winę, co w sumie było całkiem pocieszające. Nie chciała ponosić odpowiedzialności za wszystko. On ją sprowokował, od tego się zaczęło, może zareagowała zbyt emocjonalnie, a później... później wszystko zaczęło się rozsypywać niczym domek z kart.

Było im całkiem wygodnie, przymykać oczy na rzeczy, którymi niespecjalnie chcieli się dzielić, bo to tak, jakby nie istniały, przynajmniej przez większą część ich wspólnego życia, chyba, że właśnie następowała kumulacja i nagle wszystko ukrywane przed codziennością postanawiało się pokazać. To był właśnie ten moment, trochę się tego nawarstwiło. Wiedziała, że powinni wrócić do rozmowy, którą odwlekali bardzo skutecznie, teraz nie uda im się znowu tego przemilczeć. Musieli przez to przejść, aby mogło być między nimi lepiej.

- Tak, przechodziliśmy, chociaż chyba bardziej w teorii. - Ostatnim razem po prostu dyskutowali o tym, co mogłoby się wydarzyć, teraz przeszli do praktyki, teraz było po fakcie. Teraz spotkali się z konsekwencjami swoich czynów, teraz nie mogli przed tym uciec. Teraz czekała ich ta rozmowa.

Bała się jej trochę, nie do końca wiedziała, czego powinna się spodziewać, jak będzie przebiegała. Lękała się, że znowu przesadzi, że niepotrzebnie wybuchnie, zdecydowanie tego nie chciała. Bardzo nie lubiła kiedy się kłócili, czuła wtedy okropny dyskomfort.

- Tak, to było całkiem miękkie lądowanie. - Wolałaby i jego uniknąć, ale było wiele możliwości, kilka na pewno gorszych niż ta, która się jej trafiła. Odbiła się od dna, poczuła pod reką kilka kamyków, ale błoto całkiem skutecznie zamortyzowało upadek. Mogło być dużo gorzej. Miała tego świadomość.

Mogło też być lepiej. Wystarczyło, żeby w pełni skupiła się na pracy, nie była jednak w stanie tego zrobić. Ogarniał ją niepokój, czy tego chciała, czy nie. Nie potrafiła się go pozbyć wtedy i nadal go czuła. Martwiła się o ich przyszłość, lękała się, że mogą stracić to, co udało im się stworzyć. Jak dotąd nie dali sobie powodu do zwątpienia, to był pierwszy raz kiedy zdarzyło się coś takiego. Nie do końca potrafiła sobie wyobrazić, że to może się powtórzyć, nie umiała pogodzić się z tym, że miałaby na niego czekać bezczynnie z herbatą, kiedy wykonywał swoje zlecenia, szczególnie, że nigdy o nich nie mówił. Wczoraj dotarło do niej, że były niebezpieczne, że mogło mu się przydarzyć coś naprawdę parszywego. Nie potrafiła tego znieść, nie była osobą, która siedziała na tyłku i czekała, to nie było w jej stylu. Szczególnie, że nawet nie wiedziała, gdzie powinna go szukać, gdyby zbyt długo nie wracał do domu, do niej.

Powinny zacząć sobie mówić o tym wszystkim. Nie zmieniłoby to faktu, że się o siebie zamartwiali, ale przynajmniej wiedzieliby gdzie mogą siebie znaleźć, mieliby możliwość, aby zareagować.

Nie chciała być dziewczyną, która dowiaduje się o tym z drugiej ręki, szeptaliby, że miał przed nią tajemnice, że nie wiedziała, co robi po pracy. Powinni być ze sobą szczerzy we wszystkim. Tego potrzebowała.

- Tak, musimy do tego wrócić. - Tym razem nie zamierzała udawać, że problem nie istnieje. To się nie sprawdziło, musieli spróbować innej metody. Nie miała pojęcia, czy będzie lepsza, to się dopiero okaże, jednak wiedza mogła nieco zmienić ich podejście. Na pewno nie będzie to prostsze, bo wiązało się z mówieniem sobie wszystkiego, jednak był osobą z którą była skłonna się podzielić wszystkimi swoimi tajemnicami. Zależało jej na nim, jak na nikim innym, miała świadomość, że nie do końca może mu się spodobać to co usłyszy, ale musiał w końcu sobie uświadomić na co się pisał. Nie była prostym człowiekiem, jej życie nie należało do tych przewidywalnych, niosło ze sobą spore ryzyko, powinna mu to uzmysłowić. Miała pewność, że ta sytuacja się powtórzy, tylko nie wiedziała kiedy, czy za kilka miesięcy, czy lat. Urazy się zdarzały, ten dzisiejszy nie należał i tak do tych największych, musiał być na to gotowy. Nie zakładała bowiem, że porzuci całkowicie takie życie. Mogła nadal próbować ograniczać niebezpieczeństwo, ale kwestią czasu było to kiedy znowu jej się powinie noga.

- Dobrze, tak chyba będzie lepiej. - Zgodziła się z nim. Wiedziała, że nie może tkwić w tej wannie w nieskończoność, chociaż aktualnie stała się jej azylem. Nie musiała spoglądać mu w oczy, wiedziała, że będzie musiała zrobić to prędzej, czy później i cholernie się bała, że zobaczy w nich rozczarowanie. Nie chciała go zobaczyć, ale wiedziała, że to nie był jej dzień i faktycznie dała dupy. Czuła się winna, że znalazła się w ich domu w takim stanie, że musiał się nią opiekować, nie chciała być jego problemem. Miała go wspierać, a nie dokładać mu trosk. Nie podobało jej się, że do tego doszło. Musiała jednak stawić czoła konsekwencjom. Tak przecież zachowują się dorośli ludzie. Powinni sobie wyjaśnić to wszystko, żeby móc ruszyć do przodu, a nie tkwić w miejscu.

- Jeśli tak będzie lepiej, to może powinnam powoli zacząć stąd wychodzić. - Zasugerowała jeszcze. Akceptowała takie rozwiązanie, szczególnie, że pozbyła się już z siebie większości krwi i błota, może nie całej, ale było z nią już lepiej, niż kiedy się tutaj pojawiła.

- Pomożesz mi z tym? - Zapytała niepewnie, nie chciała go o to prosić, może i sam wcześniej wspomniał o tym, że będzie w tym jej wsparciem, co nie zmieniało faktu, że źle się czuła z tym, że musiał się nią opiekować i jej pomagać w tych prostych czynnościach. Miała jednak świadomość, że w tej sytuacji przesadne udowadnianie samodzielności może się skończyć tylko dołożeniem sobie problemów. Jej stopa nie do końca z nią współpracowała, wolała nie ryzykować jeszcze większego urazu.