To nie była lekka noc. Zdecydowanie należała do jednych z trudniejszych. Wizyta Giovanniego wzbudziła w niej wiele emocji. Nie chodziło tylko o informacje, jakie jej przekazał, ale było jej dane poznać również jego kolejną wersję, małą dziewczynkę. Jej przyjaciel nie miewał się najlepiej, nie miała pojęcia, czym było spowodowane to, że akurat przy niej obudziła się jego kolejna osobowoś, ćo której istnieniu nie wiedziała. To było wiele, zbyt wiele jak na jeden wieczór. Mimo zmęcznia po tym, co się wydarzyło nie spała przez to praktycznie do rana. Nie mogła pozbyć się z głowy napływu nie do końca wygodnych myśli. Najgorsze w tym wszystkim było to, że Ambroisa nie było przy niej, miał dyżur, więc nie mogła podzielić się z nim tym, co ją gryzło.

Podejrzewała, że dotarły do niego wieści o tym, co zrobił Riddle. Na pewno w Mungu nie obeszło się to bez echa. Plotki docierały tam szybko. Musiał wiedzieć o tym, co się wczoraj wydarzyło.

Yaxleyówna myślała nawet o tym, że napięcie, które dało się zauważyć w ich świecie mogło doprowadzić do czegoś takiego. Najstroje od kilku lat nie były najlepsze, w końcu pojawił się ktoś, kto zamierzał to wykorzystać.

Wiedziała z czym się to wiąże, społeczeństwo zacznie się dzielić jeszcze bardziej. Będą musieli wybierać strony, prędzej, czy później. Nie do końca widziała siebie w świecie w którym trwała wojna. Nie chciała wybierać.

Jej życie wydawało się być niemalże idealne. Tworzyli z Greengrassem nie najgorszą parę, prowadzili dosyć aktywne życie, każdy miał swoje zajęcia, nie do końca legalne, ale znaleźli sposób, aby jakoś dostosować to do wspólnej egzystencji. Nie sądziła, że ten względny spokój może zostać zachwiany.

Trochę ją to przerażało. Jasne, bez problemu odnajdywali się w nowych sytuacjach, których los im nie szczędził, tyle, że teraz mogli zostać wplątani w coś większego, w czym nie do końca potrafiła odnaleźć swoje miejsce.

Nie umiałaby wybrać strony. Wiedziała, że źle by to wyglądało, gdyby czystokrwiści chętni przejęcia władzy poprosiliby ją o pomoc, a ona by jej im nie udzieliła, jeszcze gorzej, gdyby zdecydowała się zacząć pomagać tym drugim. Decyzje, które mieli niedługo podjąć mogły mieć wpływ na całe ich życie. Nie chciała o tym decydowac teraz, chciała po prostu żyć, egzystować jakoś pośród tego wszystkiego. Nie sądziła jednak, że na dłuższą metę będzie to możliwe.

Czuła niepokój. Siedziała na parapecie w kuchni i wyglądała przez okno czekając, aż wróci do domu. Zazwyczaj, gdy miał dyżury w Mungu nie martwiła się o niego, tym razem było inaczej. Wszystko się zmieniło. Kto wiedział, czy jego znajomi z Nokturnu nie pomyślą o tym, aby zmusić go do zaangażowania się w coś, w co wcale nie chciała, żeby się angażował. Paliła fajkę i piła czarną brązową kawę, nie wyglądała najlepiej, zdecydowanie można było dostrzec na jej twarzy zmęcznie.

Poranek okropnie jej się dłużył. Ciężko jej było usiedzieć w miejscu, nie chciała jednak ruszać się z miejsca, musiała zaczekać, aż Ambroise wróci do domu. Nie mogła po niego pobiec, nie chciała panikować, nie zamierzała niepokoić go w pracy.

Strasznie długo nie wracał. Zazwyczaj bywał w domu wcześniej. Martwiło ją to. Jako, że sama nigdzie nie wychodziła od wczoraj nie miała pojęcia, jakie nastroje panują wśród czarodziejów. Spodziewała się, że jest źle, ale nie miała pojęcia na ile. Nie lubiła takiej bezradności. Nie znosiła siedzieć z założonymi rękoma i oczekiwać.

W końcu przestała spoglądać przez okno, bo czas mijał, czas mijał, a jego jeszcze nie było. Paliła szluga za szlugiem, w kuchni zaczął unosić się dym, który nie znikał przez to, że odpała fajkę od fajki. Nie przynosiło to jednak oczekiwanego efektu, wcale nie była dzięki temu spokojniejsza, ale przynajmniej miała czym zająć ręce.

Martwiła się, dawno nie czuła takiego lęku o niego. Nie znosiła tego uczucia, bała się, że mogło się coś stać. Zdrowy rozsądek podpowiadał jej, że to raczej nie powinno się zdarzyć, ale co jeśli? Co jeśli faktycznie doszło do jakichś zamieszek, o których nie wiedziała. Było naprawdę wiele możliwości i żadne z nich nie wydawały się jej być wcale takie odległe od tego, co faktycznie mogło się wydarzyć.

Voldemort dopiero zbierał swoich popleczników, czuła jednak, że na pewno znajdzie się spora grupa czarodziejów gotowa poprzeć jego postulaty bez ani chwili zawahania.

Chodziła w kółko, wydreptywała sobie ścieżkę w tej nieszczęsnej kuchni. Nie usłyszała otwierających się drzwi, była za bardzo pochłonięta swoimi myślami, inaczej pewnie ruszyłaby mu na przeciw.

Zatrzymała się w miejscu, gdy usłyszała dźwięk torby lądującej na podłodze, uniosła spojrzenie i w końcu go dostrzegła. Stał przed nią cały i zdrowy. Nic mu się nie stało. Wypuściła głośno powietrze, jakby chciała się pozbyć tych wszystkich negatywnych emocji, które się w niej zebrały. Ulżyło jej, kurwesko jej ulżyło.

Bez słowa ruszyła w jego kierunku, potrzebowała teraz tej bliskości. Chciała poczuć, że jest tuż obok. Wtuliła się w niego, oparła głowę na barku mężczyzny, oddychała głęboko, jego zapach ją uspokajał. Nie chciała się rozpłakać, ale trudno jej było nad tym zapanować, kilka łez popłynęło po jej policzkach. Naprawdę bała się, że mogła go stracić. Wiedziała, że to było głupie, bo przecież byli czystokrwiści to nie było polowanie na nich, ale oni także pewnie zostaną wmieszani w ten konflikt. Czy tego chcieli, czy nie, to będzie dotyczyło również ich. Może mogliby uciec, schować się w ich chatce na plaży, zaszyć się tam na stałe. Udawać, że to ich nie dotyczy, że mogą żyć jakby nic się nie wydarzyło. To była jakaś metoda, ale czy słuszna, nie miała pojęcia. Właściwie to ciężko jej było określić, jak powinni się zachować.

Aktualnie jednak nie liczyło się nic, tylko to, że wrócił do domu. Miała go tutaj, nie straciła go, nic złego się nie wydarzyło, przynajmniej na razie.

To co się wydarzyło wywróciło znany im świat do góry nogami. Tak naprawdę nie miała pojęcia, czego powinna się spodziewać. Czy czarodzieje zaczną w siebie rzucać zaklęciami na ulicach, jak bardzo ten konflikt będzie krwawy? Nie umiała tego stwierdzić. Czy Voldemort postanowi zacząć likwidować ludzi już dzisiaj? Przecież miała znajomych, którzy byli mugolakami, czy powinna zacząć się o nich martwić? Na pewno. Nie byli bezpieczni, zaczęto na nich polować. Zastanawiało ją też co będzie z tymi półkrwi, a takich w jej życiu było całkiem sporo, którzy przecież czasem znajdowali się w magicznym świecie od wielu pokoleń. Oni również byli w niebezpieczeństwie. Nie do końca wiedziała jak wyglądała sprawa, jak bardzo niebezpiecznie się zrobiło. Póki co ten oszołom po prostu mianował się Lordem Voldemortem i powiedział jakie ma postulaty. Może aktualnie jeszcze nic nie miało się zmienić? Trudno jej było to sobie zwizualizować.

Wiedziała, że sama na pewno nie będzie miała zamiaru wybierać. W końcu chodziło o jej rodzinę, będzie musiała odezwać się do ojca i zapytać go, co o tym wszystkim myśli. Wiedziała, że do Leacha miał średni stosunek, szanował ich czystokrwiste pochodzenie, jednak też jakoś mocno nie izolował się od wszystkich innych. Wiedziała, że miał znajomych mugolaków od których zamawiał nawet księżycówkę, więc to nie było tak, że nimi gardził.

Wolałaby uniknąć określania się po którejkolwiek ze stron. Na pewno nie była na to gotowa, nie sądziła, że kiedykolwiek będzie na to gotowa. Dobrze jej wychodziło egzystowanie na uboczu, tworzenie własnego świata z Ambroisem, nie do końca typowego, ale ich własnego. Życia, które chciała mieć. Teraz to wszystko mogło się rozsypać, kto wie, kto mógłby sobie o nich przypomnieć i czego właściwie od nich potrzebować. Tego nie mogła przewidzieć, to ją najbardziej martwiło. Bała się, że nie uda im się postawić, że przyjdzie do nich ktoś, komu nie będą mogli odmówić. To ją przerażało.

Mieli wielu dziwnych znajomych, niektórych mocno wątpliwych, w szczególności Ambroise, który mocniej angażował się w ten nie do końca legalny biznes, mogli chcieć od niego czegoś więcej, okropnie ją to martwiło. Już do tej pory starała się jakoś odsuwać od siebie myśli o niebezpieczeństwie, jakie ze sobą niosło angażowanie się w takie sprawy, coś czuła, że teraz będzie zdecydowanie gorzej.

Giovanni wczoraj bardzo mocno panikował, może przez to wydawało się jej, że jest naprawdę źle. Gdyby to ktoś inni się tutaj zjawił i opowiedział jej o tym, co się wydarzyło, może nastawiłaby się inaczej. Tamten jednak wydawał się widzieć wszystko w bardzo ciemnych barwach, jakby nie było już zbyt wiele nadziei.

Nie sądziła jednak, że wszyscy czystokrwiści ochoczo przystąpią do walki. To mogło splamić ich dobre imię, miała jednak też świadomość, że wiele rodzin czekało na ten moment, nie do końca podobało im się to, że mugolacy zaczynali coraz pewniej czuć się w ich świecie. To nawet było dla niej zrozumiałe, czasem szukała w tym logiki i nie potrafiła jej znaleźć, bo przecież arystokraci od lat znajdowali się w tym świecie, znali go od podstaw, to im należała się władza. Tyle, że nigdy nie pomyślałaby o tym, że możnaby zabijać właściwie bez konkretnego powodu niewinnych ludzi. Mugolacy nie prosili się o magię, ona sama ją wybrała, nie mieli na to wpływu, że zostali czarodziejami.

Obawy nieco złagodniały, gdy znalazła się w ramionach ukochanego. Byli w tym razem, mieli siebie, mogli być pewni swojej lojalności, to powinno im wystarczyć, aby przeżyć w tym chaosie, przecież byli specjalistami od odnajdywania się w takich sytuacjach, kto jeśli nie oni?

Tkwili w tym uścisku dosyć długo. Uspokoiła się dzięki temu, że był przy niej, że odczuwała jego wsparcie. Razem byli silniejsi, już dawno zdała sobie z tego sprawę.

- Teraz? - Zapytała cicho, jeśli to było to, czego potrzebował, to zamierzała mu to dać.

Nie miała pojęcia, co wydarzyło się w Mungu, ale potrafiła domyślić się, że nie było tam łatwo. Może i nie chciała wypuszczać go w tej chwili z ramion, jednak przecież nigdzie się już nie wybierał, za moment mógł się w nich znaleźć ponownie.

Czuła, że jego również poruszyła ta sytuacja, zapewne większość czarodziejskiego społeczeństwa nie miała pojęcia, co robić, jak się w tym odnaleźć. Pozostawało im czekać, zobaczyć, jak bardzo się wszystko zmieni. Miała nadzieję, że nie odczują tego jakoś specjalnie, może była to złudna nadzieja, ale co innego jej pozostawało? Dobrze jej się żyło w tym wyuczonym trybie, nie chciała go zmieniać, nie kiedy wydawało jej się, że jest naprawdę dobrze.

Powinna się spodziewać, że coś sie spierdoli. Zawsze kiedy było dobrze przychodził moment, w którym ich spokój zostawał niszczony. Tak samo stało się teraz, może nie z nich winy, nie zmieniało to jednak faktu, że na pewno odczują konsekwencje tego co się wydarzyło.

Nie chciała łączyć wydarzeń w Whitby ze złym omenem, ale teraz trochę tak czuła, że to było ostrzeżenie, że powinni się spodziewać, że wszystko może runąć, zupełnie znienacka, może straty nie były jakieś ogromne, ale ich spokój został zahwiany, teraz było tylko gorzej.

Nie znosiła takich sytuacji, w których nie do końca była w stanie przewidzieć bieg wydarzeń. Kiedy polowała na magiczne bestie wiedziała, jak ma się przygotować do walki z konkretnym stworzeniem. Były eliksiry, broń, rytuały, które pomagały je pokonać. Tutaj jeszcze nie miała pewności, z czym przyjdzie im się mierzyć. Nie do końca wiedziała, jaką rolę bedą przejmowali w konflikcie, który zaczął być oficjalnym. W końcu ktoś postanowił mianować się Lordem Voldemortem, zachęcał do dołączenia do jego szeregów, na pewno znajdą się chętni, aby na to przystać. Ona nie zamierzała tego robić, nigdy nie zaangażowałaby się w coś, co mogłoby krzywdzić niewinnych ludzi, wręcz przeciwnie, bliżej by jej było do tego, aby stawać w ich obronie. Geraldine już w czasie nauki w Hogwarcie często to robiła. Broniła mugolaków przed tymi pojebami ze Slytherina, jak chociażby Gauntówna, którą widzieli podczas marszu charłaków jako kontrmanifestantkę gotową zrobić krzywdę niewinnym ludziom.

Nie mogła jednak pozwolić sobie na to, aby powiązano ją z którąkolwiek ze stron, Ambroise również, czuła, że to mogłoby namieszać w ich życiu. Powinni jak zawsze jakoś to przeczekać. Tyle, czy faktycznie było to możliwe, czy teraz dało się pozostawać obojętnym?

Nie była jeszcze gotowa na takie głębokie przemyślenia, nie miała pojęcia, jak wygląda sytuacja na ulicach, jak zareagowali ludzie, jaki to będzie miało wpływ na ich codzienność? Zbyt wiele niewiadomych pojawiało się w tym równaniu. Podejrzewała, że będą musieli trochę poczekać, żeby zobaczyć, jak faktycznie wygląda sytuacja, jak bardzo źle się dzieje. Nie do końca jej się to podobało, bo od zawsze wolała działać. Nie znosiła bezczynności, a czuła, że w tym wypadku nie będzie miała zbyt wiele do powiedzenia.

Bała się tych fanatyków, którzy dążyli do władzy po trupach niewinnych, miała świadomość, że nie będzie ich łatwo zatrzymać. Jeśli uda im się osiągnąć cel, to świat magii może zupełnie zmienić swój porządek, a to też nie do końca się jej podobało. Mogli znaleźć się w jeszcze gorszej rzeczywistości. Mogli być zmuszani do robienia rzeczy, których nie chcieli robić. Przerażało ją to.

Yaxleyówna miała ochotę dolać sobie whisky do kawy, obawiała się jednak tego, że mogłaby za bardzo się w tym zatracić, miała tendencje do autodestrukcji w momentach, w których nie radziła sobie z rzeczywistością. Kiedyś na pewno by tak zrobiła, jednak aktualnie miała Ambroisa, na którego czekała, nie mogła sobie pozwolić na takie głupie zachowania, co jeśli nie wróciłby do domu? Musiałaby go szukać, musiała być w pełni sił, gotowa na każdą ewentualność.

- Bo to jest koniec świata, tego świata, który znamy. - Wyszeptała cicho, nie chciała tego mówić w głos, bo wszystko wypowiedziane głośno brzmiało bardziej świadomie niż to, co siedziało w myślach.

Bała się tego, że wszystko się zmieni, a do tego nie miała pojęcia właściwie jak będą wyglądać te zmiany. To było przerażające. Zapewne wielu ludzi miało podobne przemyślenia. Voldemort rozpoczął wojnę, Geraldine nie pamiętała tej poprzedniej, nie wiedziała jak to wyglądało za czasów Grindewalda. Nie miała pojęcia na co właściwie powinna być przygotowana. Jak miała się w tym odnaleźć? Nikt ich nie przygotował do podobnej ewentualności, zostali rzuceni na głeboką wodę, oby tylko w niej nie zatonęli. Nie byli osobami, które powinny się martwić o to, że staną się celem popleczników tego pajaca, ale z drugiej strony skąd mogła wiedzieć, że któremuś z jego fanatyków nie przypomni się o tym, że w Hogwarcie trzymała się z tymi, których krew była w ich mniemaniu brudna? Jasne, ostatnio nie pokazywała się z nikim takim publicznie, trzymała się Ambroisa, tworzyli oficjalną parę od wielu lat, wszyscy wiedzieli o ich relacji, może niepotrzebnie się o to martwiła.

Trudno jej było zapanować nad emocjami, które wzbudziły w niej wydarzenia minionego wieczoru. Wiedziała, że powinna podejść do tego z rozsądkiem, aczkolwiek to wcale nie było takie proste. Przerażało ją to, że coś się skończyło. Teraz przecież nie będzie już bezpiecznie, nie będą mieli pewności, że ktoś nie zechce ich zaangażować w to, co się działo. Zdecydowanie wolałaby tego uniknąć. Tym bardziej, że jeszcze nie ułożyła sobie tego wszystkiego w głowie, to wydarzyło się zbyt szybko, nie spodziewała się, że tak łatwo będzie można zachwiać światem, który był budowany od wielu lat.

- Bałam się, że nie wrócisz do domu. - Nie płakała dlatego, że zaczęła się wojna, jawny konflikt, w który chcąc nie chcąc zostaną wmieszani. Przerażało ją to, że mogła go stracić, że nie byli tutaj razem, gdy to wszystko się zaczęło, że ich pożegnanie poprzedniego dnia nie było odpowiednie, że powinna mu powtarzać za każdym razem, jak bardzo go kocha, bo co jeśli to miało być ich ostanie spotkanie? To było dla niej najgorsze.

Odsunął się od niej. Nieco była zdziwiona tym gestem, uniosła głowę, by na niego spojrzeć. Oczy miała zaczerwienione, ale już nie płakała, dosyć szybko się uspokoiła. Właściwie zazwyczaj tak miała reagowała mocno, a po chwili wszystko z niej schodziło. Nie potrzebowała wiele, aby się ogarnąć, w tym wypadku wystarczyła jej bliskość Greengrassa. - Wszystko w porządku. - Chociaż, czy właściwie faktycznie tak było? Fizycznie nic jej nie dolegało, spędziła poprzedni wieczór w domu, z dala od kłopotów, jednak trochę podupadła jej psychika, zapewne tak samo jak większości magicznego społeczeństwa.

Pokiwała głową. Zgadzała się z nim, to była chyba najlepsza z możliwych opcji. Odsunąć się od centrum wydarzeń. Mieli swój dom, bezpieczne miejsce, o którym nikt nie wiedział. Zadbali o to, by ukryć je przed całym światem. Aktualnie chyba nie znaleźliby lepszej możliwości. - Zgadzam się z tobą, nie możemy tu zostać, kto wie, co wydarzy się na dniach. - Jak na razie po prostu ogłosił się Voldemortem, ale nie miała pojęcia jaki ma plan. Co jeśli jeszcze dzisiaj jego poplecznicy wejdą na ulice? Nie chciała żyć w takim miejscu, nie powinni ryzykować, że coś złego im się przydarzy, lepiej zapobiegać niż mierzyć się z konsekwencjami nieprzemyślanych decyzji. - Czy to nie będzie problematyczne? Dla ciebie? - Zdarzało im się tam zaszywać na trochę czasy, jednak teraz to mogło potrwać zdecydowanie dłużej. Musiała mieć pewność, że nie skomplikuje to za bardzo życia Ambroisa. Poza swoją oficjalną pracą pałał się przecież różnymi zajęciami. Jasne, mógł się teleportować, ale nie zawsze było to takie wygodne, a Horyzontalna była zawsze na wyciągnięcie ręki. Z drugiej jednak strony uważała, że nie powinni tutaj zostawać, zdecydowanie.

Nie martwiła się swoją pracą, bo właściwie mogłaby sobie pozwolić na to, aby na trochę odsunąć się od swoich obowiązków, nikt nie miałby jej tego za złe, może nieco by ją to męczyło, jednak była w stanie się poświęcić. Powinna zresztą zacząć dokładniej weryfikować swoich klientów, to był chyba odpowiedni moment, co jeśli ktoś postanowi ją wykorzystać i nieco bardziej zaangażować w działania którejś ze stron? Musiała zacząć uważać.

- Tak, to dobry pomysł. Musimy dokładnie wiedzieć, co się dzieje. - W Whitby mogłoby to być nieco utrudnione, bo miasteczko znajdowało się z dala od centrum czarodziejskiego świata. Na szczęście Ambroise miał wiele kontaktów, które aktualnie mogły im się naprawdę przydać.

Będą wiedzieli na czym stoją i jak powinni się przygotować do zmian, które właściwie już się zaczęły dziać.

- Nie spodziewałam się, że to się wydarzy. - Tak właściwie to nie wiedziała, czy ktokolwiek zakładał, że dojdzie do czegoś takiego. Nastroje wśród czarodziejów były nieco niepewne, jednak nie sądziła, że w jeden dzień to co znają zostanie im zabrane, nie mieli nawet możliwości zareagować.

Na pewno dało się znaleźć jakieś rozwiązanie, metodę na dostosowanie się do tego, co miało nastąpić. Tyle, że póki co właściwie nie miała pojęcia na czym stoją. To był początek tych zmian, które miały nadejść, nie miała nawet pojęcia, czy w ogóle coś się zmieni. Ta niepewność najbardziej ją dobijała. Czuła, że jak reszta po prostu została poinformowana o tym, że miało się coś wydarzyć, a właściwie to jeszcze nie wiedzieli co. Nie mieli pojęcia o tym ilu właściwie ten oszołom ma popleczników, czy są już armią, czy dopiero zaczynają zbierać swoje siły. To doprowadzało ją do skraju. Nieświadomość. Nie znosiła takich sytuacji. Nie wiedziała też kogo mogłaby podpytać o coś więcej. Nie miała wśród znajomych osób, które mocno deklarowałyby swoje podejście, a przynajmniej nigdy nie skupiała się na tym podczas rozmów. Może nie powinna być taka bierna? Może wypadało, aby już dawno zaczęła się tym interesować. Zawsze myślała, że polityka jej nie dotyczy, że jest ponad to, jak widać wcale tak nie było. To dotyczyło każdego. Mogło zachwiać porządkiem, który panował w ich świecie.

- Obiecujesz? - Tak, nie wiedzieć czemu potrzebowała tego, żeby jej to obiecał. Wiedziała, że Roise nie miał w zwyczaju łamać danego słowa, więc zrobiłby wszystko, aby faktycznie do niej wrócił. Może nie powinna podchodzić do tego w ten sposób, ale aktualnie nie miała żadnych skrupułów. Liczyło się tylko to, żeby faktycznie za każdym razem wracał do domu, bo nie poradziłaby sobie ze stratą, tylko tego była pewna. Nie wyobrażała sobie siebie bez niego na tym świecie, mimo tego, że bywało między nimi różnie, to jednak czuła, że jest jej wszystkim. Nie potradiła sobie wyobrazić, że może kiedyś go stracić. Ta myśl ją przerażała, a aktualnie wydawała się niestety możliwa. Niczego nie mogli być pewni.

To nie tak, że nie obawiała się o niego, kiedy wychodził załatwiać swoje sprawy związane z tą mniej przyjemną częścią tego, czym się zajmował, ale przywykła do tego strachu. Wiedziała na co się pisze. Nie do końca pisała się na wojnę, która właśnie się rozpoczęła. Nie miała czasu tego przetrawić. Mogli zakładać, że wydarzy się coś większego, bo było widać niepokój w społeczeństwie, jednak nie zakładała od razu najgorszego. Wojna wydawała się jej być ostatecznością, a teraz właśnie oficjalnie się rozpoczęła.

Może zupełnie niepotrzebnie tak mocno skupiali się na tym, co razem tworzyli. Byli bardzo zaangażowani we własne sprawy, nie do końca przez to interesowała się tym, co działo się poza ich prywatną bańką. Było jej w niej dobrze, mieli wszystko poukładane, niczego więcej nie potrzebowała do szczęścia. Teraz czar prysnął, rzeczywistość, bardzo brutalna ich dopadła. Czy chcieli tego, czy nie, byli tego częścią, nie mogli udawać, że problem nie istnieje, przymykać na to oka.

- Mhm. - Jak zawsze wyczuł, kiedy nie mówiła szczerej prawdy. W tej chwili było po niej widać, że nie do końca radziła sobie z tą sytuacją, była tą otwartą księgą z której mógł czytać bez żadnych wątpliwości.

Nie chciała by czuł na sobie ciężar jej niepewności. Miała być jego siłą, a nie zmartwieniem. Tyle, że faktycznie czuła, jakby grunt osuwał się jej spod nóg. Nie miała pojęcia, jak przyjdzie im się w tym wszystkim odnaleźć. To nie było wcale takie proste. Szczególnie dla ludzi ich pokroju. Od zawsze byli zawieszeni między światami, teraz pewnie też nie powinno się to zmienić, tylko mogło to być dużo bardziej niebezpieczne (jakby do tej pory nie było). Jak widać jednak zawsze mogło być gorzej.

- To chyba najlepsza z opcji, jakie mamy. - Nie widziała innego rozwiązania. Dobrze im zrobi jak się na trochę odsuną od tego wszystkiego. Nie mogli jednak całkowicie ignorować sytuacji, która stała się mocno skomplikowana. Powinni wiedzieć, co się dzieje w centrum wydarzeń. Mimo wszystko mogli wyszarpać światu odrobinę normalności zaszywając się w swojej chatce. Wydawało jej się to faktycznie najlepszą możliwością. Czuła, że odnalezienie się w nowej rzeczywistości może być dosyć bolesne. - Dziękuję. - Mruknęła jeszcze cicho, bo wiedziała, że jemu to może skomplikować codzinność jeszcze bardziej, był w stanie się poświęcić dla ich wspólnego dobra, mimo, że wcale nie chciała go obciążać to wiedziała, że jest to jedyne wyjście, przynajmniej jak na razie.

- Ja również spróbuję się czegoś dowiedzieć. - Miała przyjaciół w różnych miejscach, mogłaby podpytać o nastroje, jakie panują w ministerstwie, jak oni zamierzają sobie radzić z tym problemem. Nie spodziewała się, że to będzie coś spektakularnego, bo urząd raczej wykazywał się opieszałością. Widać było, że nie do końca są w stanie zapanować nad magicznym światem, zresztą wczoraj wieczorem jej poglądy się potwierdziły. Nie przygotowali się na to, co nadeszło. Ciekawe ile niewinnych osób straci życia przez to, że nie panowali nad tym, co działo się wokół nich. Wolała o tym nie myśleć, ale miała świadomość, że teraz śmierć będzie im towarzyszyć na co dzień, będzie spotykać te osoby, które się o nią nie prosiły. Oni byli przyzywyczajeni do ryzyka, a i tak ich to poruszyło. Zwyczajni ludzie mieli jeszcze gorzej.

- My wszystko przetrwamy, przecież razem jesteśmy niepokonani, prawda? - Bardzo chciała w to teraz uwierzyć. Chciała mieć pewność, że jej słowa są faktycznie prawdą. Wydawała się być ich pewna, chociaż gdzieś z tyłu głowy pojawiały się obawy, że co jeśli tym razem im się nie uda? Musiała przestać myśleć o tym, co mogło pójść nie tak, a skupić się na tym, co mogli zrobić, aby żyło im się lepiej podczas wojny, która wdarła się do ich świata i zamierzała zburzyć względny spokój, który sobie wypracowali.