Wychudły, zbyt wysoki jak na swój wiek, teraz blady jak ściana, o wąsko zaciśniętych ustach. Jego szare oczy były jakby bardziej szare, lekko poczerwienione nieprzespaną nocą. Stał, skupiając swoje myśli i wolę na tym, by nie skubać nerwowo mankietów, by nie dreptać z miejsca na miejsce, z nogi na nogę, by nie okazywać słabości i zdenerwowania. Stał, jakby był słupem soli, jakby to on, a nie Martha był duchem, który musi oswoić się z nową rzeczywistością.

– Nie – odpowiedział Jonathanowi krótko i może nazbyt oschle, ale tyle energii schodziło na stanie spokojnie, że nie panował już nad głosem. Kryzys, wielki kryzys. Czyż nie śmiał się z panem prefektem Krukonów, jak w niebezpiecznym miejscu przychodzi im się uczyć? Para kujonów, którzy omyłkowo zostali przypisani do domu Roweny Ravenclaw zamiast zwyczajowych swoim rodziną antagonizujących ze sobą przestrzeni, dywagowała na różne tematy, przerzucając się snobistycznym punktowaniem zastanej rzeczywistości z pychą właściwą nastoletnim umysłom.

A potem Martha umarła i słowo ciałem się stało.

Morpheus cierpiał, a Anthony nie potrafił mu pomóc.

Byli śmiertelni. Mimo wszystko - byli śmiertelni. Dotknął tego za pośrednictwem doświadczeń Marthy, która przekroczyła przedwcześnie ten próg.

Obecność Jonathana była jednak na swój sposób kojąca, żałował, że nie może być dla Longbottoma tym, kim Selwyn był dla niego. Wąska linia w miejscu ust wygięła się w niepewny łuk, gdy rzucił na niego krótkim, przepraszającym spojrzeniem.

– On ją znalazł – dodał na granicy ciszy, gdy dotarła do nich jego kuzynka Charlotta. Nie sposób było opisać jak zazdrościł jej twardości charakteru. Była jak stal przecinająca każdą przeszkodę jednym wprawnym sztychem. I choć Jonathan w oczywisty sposób żartował, Anthony był przekonany, że gdyby Crouchówna miała dostęp do jakiegoś aurora, to realnie byłaby w stanie go zastraszyć. Zdawało mu się to oczywiste tak jak fakt, że noc następuje po dniu.

Marta owszem była mugolakiem, ale była z nim w jednym domu i była z nim na roku. Nigdy nie powiedziałby, że darzy ją sympatią, podobnie jak nie darzył sympatią większości uczniów per se. Krukoni jednak trzymali się razem, uznając zgodnie swoją supremację intelektualną nad pozostałymi uczniami. Ten grupowy snobizm budował więzi odmienne niż w pozostałych domach i też były to więzi trudne dla innych do zrozumienia. Snobizm opierający się na traktowaniu kolegów krukonów nie tyle podmiotowo, co przedmiotowo, jako kluczowych istot, które stanowiły szansę dla rozwoju nauki i wiedzy, kolejnych metaforycznych neuronów społeczności, przekaźników, które miały wyznaczać dla wszystkich nowe szlaki i naprawiać stare. Śmierć Marty, była więc stratą i Anthony żałował jej bez względu na jej pochodzenie, przez wzgląd na śmierć trybika, który mógł z czasem dokonać ważnego odkrycia w wybranej przez siebie dziedzinie. Nie wiedział wiele o jej osobowości (któż nie był irytujący, niech pierwszy rzuci kamieniem), ale wiedział sporo o jej prywatnych zainteresowaniach, ulubionych przedmiotach (chociażby po to, by konsultować z nią swoje w tych dziedzinach przemyślenia). Wieża była azylem, a poza nią... Cóż, panna Warren w porę nie znalazła sobie grupy, nie dopuściła do siebie konieczności utrzymywania społecznych więzi dla własnego przetrwania.

Cokolwiek się z nią stało, teraz mieli jednak inny problem. Ważniejszy.

Anthony nie miałby nic przeciwko temu, żeby wrócić pod czarne skrzydła ciotek Parkinson i pozwolić się prowadzić specjalistycznie wyselekcjonowanym nauczycielom. Jego guwernerzy byli z najwyższej półki, nie wątpił że i teraz, mimo, że nie był ulubionym synem swoich rodziców, to ci dołożą wszelkich starań, żeby jego wiedza i korespondencyjne oceny były na jak najwyższym poziomie.

I pewnie gdyby nie Morpheus, odmawiający wstawania tak, jakby to on umarł w tej przeklętej łazience, gdyby nie Charlotte'a i Jonathan stojący obok niego, których nagle mógłby nie widzieć przez długie miesiące... Gdyby nie jego przyjaciele, to pewnie palcem by nie kiwnął, bo nienawidził tego zamku, kuchni, ograniczeń do księgozbiorów, indolencji niektórych pedagogów i czasu, który tracił bezpowrotnie, na wykłady z zakresu wiedzy, którą już posiadł i nie widział żadnej przydatności w tym, aby to powtarzać, czując się zbijany do poziomu mugolaków będących w jego klasie.

– Jonathan stój, to nic nie da. Brak zabezpieczeń na wieżach tym bardziej wzniesie wrzawę, że to nie jest bezpieczne miejsce dla uczniów. – Dwa kroki i chwyt ręki, by powstrzymać Selwyna przed działaniem. W tym samym czasie myślał intensywnie, skoro jego towarzysz preferował działanie nad tę aktywność. – Sądzę... że optymalnie byłoby przekonać rodziców, tych najbardziej prominentnych, wpływowych rodziców, że śmierć Marthy była wypadkiem, poślizgnięciem się na kałuży i rozbiciem sobie głowy, a rzecz jest niepotrzebnie rozdmuchiwana przez żądną plotek szkolną społeczność. Musimy stworzyć oddolnie odgórny nacisk na władzę i przekonać ich, że w szkole nic nie zagraża pozostałym uczniom. – zmrużył oczy – Jak nasze dojścia do Slytherinu? Może da się ichniejszego prefekta wprowadzić w plan. Przez wakacje będzie można ugrać bardzo wiele wspólnie wytworzoną w świadomości uczniów opowieścią, abyśmy we wrześniu mogli znów się tu spotkać.

– Przypadki chodzą po ludziach, ostatecznie przecież nie wiemy co ją zabiło. Nie wiemy nawet czy to rzeczywiście morderstwo, a nie - dajmy na to - samobójstwo. Mogła tam leżeć martwa, a jakiś idiota wypisał na ścianie hasło, żeby nie musieć chodzić do szkoły. Z resztą o jakim finale mówimy? Oczyszczenie szkoły ze szlam, chyba nie powinno kończyć się na śmierci tylko jednej z nich? – Skrzyżował ręce na piersi obronnie, puszczając mimo uszu komentarze na temat ślizgonów. Nie żeby lubił swojego brata i jego bandę, nie żeby czuł się komfortowo w okolicy puszących się dupków spod znaku węża, ale zbyt dobrze pamiętał swoją własną rozmowę z tiarą przydziału. Wtedy nie chciał trafiać do Slytherinu głównie przez wzgląd na lokalizację - osoba, która panicznie bała się wody i utonięcia, byłaby szalenie nieefektywna mieszkając w domu, którego okna w całości pokrywa woda otaczającego zamek jeziora. Mizantropia Charlotte przerażała go, ale nie chciał brnąć w to dalej. Nikt nie chciał być obiektem ataku Crouchówny.

A potem Jonathan wygłosił przemowę, zupełnie tak, jakby stał na deskach rodzinnego teatru. Shafiq aż dziwił się trochę, że do tego dramatycznego monologu nie dodał nieco przesadnej gestykulacji, zabrakło kredki czerniącej wodną linię oka i poblasku na szacie. Coś dziwnego zadziało się z jego żołądkiem, który nagle przylepił się do kręgosłupa, coś dziwnego stało się z dłońmi, nagle tak zimnymi i wilgotnymi od potu. Zbył to jednak, składając objawy na karb stanu przyjaciela, który pozostał w krukońskiej wieży, składając to na karb jakże obfitego śniadania, na które wypił tylko herbatę.

– Dobrze, chodźmy tam. Przynajmniej będziemy mieli szansę potwierdzić plotkę czy jest duchem – Nie to, żeby uważał, że to dobry pomysł. Ot, trudno było mu odmówić Selwynowi i trochę się za to nienawidził. Takie śledztwo było bardzo nierozważne i mogło im zaszkodzić, mogło skończyć się wpisaniem do akt i kolejnym uroczym wyjcem od jego ojca. Ale łatwiej było mu przerzucić odpowiedzialność na młodszego kolegę, niż przyznać samemu przed sobą, że był ciekaw. – Ale potem będę musiał wrócić do wieży, jeśli chcielibyście przekazać coś Morpheusowi, to dajcie mi to teraz, jakbyśmy musieli się nagle rozdzielić. – zasugerował jeszcze. – Sądzicie że położyli przy tej łazience ochronne glify? Zdaje się, że czytałem ostatnio jak skutecznie zakłócać ich działanie, żeby zupełnie ich nie niwelować.