Kolejny nudny wtorek wypełniony tylko i wyłącznie piątym z rzędu ścieraniem półki nad kontuarem.
Kolejna… dziwnie nudna środa, kiedy to w końcu znalazła czas na alfabetyczne skategoryzowanie wszystkich posążków żab; czterech w cylindrach, ośmiu z parasolkami i gustownymi laskami, a także około piętnastu, które po prostu wylegiwały się na liściach, ale ponad połowa z nich trzymała mały kubeczek herbaty.
Kolejny był czwartek — równie statyczny i tutaj Tessa zaczęła się lekko niepokoić. Klientów brak, żadnego nawet nie było widać w zasięgu witryny, którą czyściła w poniedziałek! Pamiętała żeby wystawić nowe zasłonki, dodać zaklęte świeczki i nawet przygotowała się powoli na jesień. Wystawiła całe trzy dynie! I to były bardzo ładne dynie. Ale ewidentnie nikt tego nie doceniał, bo kiedy przyglądała się czarodziejom, przechodzącym obok jej antykwariatu, żaden z nich nawet nie spojrzał w tę stronę!
Jeśli miała kogoś winić, to owszem, miała podejrzanego. Przypałętała się jakaś młoda konkurencja, która nie miała żadnego pojęcia o dobrym biznesie, który przez te kilka lat Tessa zbudowała na zaufaniu sąsiadów i swojej powracającej klienteli. Ale trzymała przekleństwa, cisnące się na usta. Po prostu nie dostaną od niej tarty kajmakowej na powitanie w sąsiedztwie. To powinno ich wystarczająco uderzyć.
Była dzisiaj umówiona z Peregrinusem i to dodawało jej chociaż trochę optymizmu. Wysłała mu sowę kilka dni temu, żeby przyszedł w końcu na herbatę, bo dawno się nie widzieli. Przy okazji mógł też popracować na zapleczu albo pomóc jej przy inwentaryzacji. Chociaż dobrze wiedziała, że i tak skończy się na tym, że będzie go wypytywać o różne rzeczy, Co tam u ciebie?, kiedy tylko poda herbatniki i ciasto z malinami.

Przed zbawiennym odgłosem dzwonka, anonsującego przybycie Peregrinusa, Tessa zdążyła już zastanowić się pięć razy nad przemeblowaniem całego sklepu — możliwym ułożeniem alejek, a także przemalowaniem ścian? Nie, może powinna wybrać się jutro po nową tapetę? Na całe szczęście bezdenny portfel pani Longbottom został uratowany przez wcześniej wspomnianego czarodzieja. Kobieta niczym na znak podniosła się z fotela za ladą i okrążyła zręcznie kontuar, przy okazji wyciągając w jego stronę obie dłonie.
— No, jesteś w końcu! — przywitała się, łapiąc chłopaka w bezlitosny, cioteczny uścisk. Najpierw zaatakowała go mocnym przytulasem, aby potem, na dokładkę, ucałować go w oba policzki, znacząc skórę szminką. Prędko otarła pozostawione barwy wojenne i już miała coś wspomnieć o tym, że zbladł i na pewno schudł, ale zaraz sama lekko straciła na kolorze.
— Słucham? — powiedziała najpierw ze zmarszczonym czołem. Wygładziła mu ubranie, jakby przy okazji puczenia pogniotła również jego samego, a potem spojrzała na witrynę. Od środka. — Z witryną wszystko w porządku, przecież widać, że…
Teraz to już lekko zwątpiła. Rzuciła dyniom, świecom i nowym zasłonkom badawcze spojrzenie, jakby chciała doszukać się w nich czegoś, co mogło sprawić, że antykwariat od zewnątrz mógłby się gorzej prezentować. Zostawiła młodego wróża na ledwie na chwilę, a sama wyszła przed sklep, żeby powolnym, dostojnym krokiem samej spojrzeć na wystawkę.
No i młody miał rację. Wyglądała po prostu tragicznie. I nie miała pomysłu, kto mógłby to zrobić, bo przecież wszyscy w sąsiedztwie…
— A to przebiegłe sukinsyny — wymamrotała pod nosem, wchodząc z powrotem do środka. Postukała parę razy palcem wskazującym po brodzie, poprawiła bransoletkę na lewym nadgarstku i odezwała się w końcu do nieświadomego, przybranego bratanka. — Ostatnio pojawiła się… konkurencja. Chociaż nie będę jej już tak więcej nazywać, bo nią nie jest. A przynajmniej nie była dopóki cholerni idioci nie zdecydowali o szczeniackim zaczarowaniu mojej witryny. Chodź, przejdziemy się do nich. Nie zamierzam tego tak zostawić.
I chociaż Tessa się uśmiechała, to Peregrinus doskonale widział, że była naprawdę zła. Zaciskała palce na prawym przegubie, a wcześniej potarła też kolczyk i przejrzała się w lustrze obok wyjścia z antykwariatu. Trzeba się było jakoś prezentować, nawet jeśli za celem kryło się po prostu zrobienie kulturalnej awantury.

W ostatnich tygodniach widywała się z młodym wróżem naprawdę rzadko. Wiedziała, że był zajęty… cóż, pracą. Ona również, chociaż z jej strony równie dobrze mogła zrobić sobie wolne, kiedy tylko chciała. Trelawney nie posiadał przy rękawie aż takiego luksusu. List był tylko pretekstem, żeby wyciągnąć go na spowiedź, postawić przy reflektorze ciotecznej, a może nawet matczynej, troski i wypytać o wszystko to, co działo się ostatnio u niego w życiu.
Martwiła się o niego.
Chociaż to tak naprawdę nie było u Tessy nic nowego, bo kiedy przychodziło jej myśleć o Peregrinusie, to jakoś zaczynała się naturalnie martwić. Serce ściskało ją na samą widok bladej twarzy chłopaka i samych wyobrażeń odnośnie tego, jak musiał sobie radzić w życiu… sam. Bo nie liczyła jego matki jako wielkiego wsparcia, jeśli można było ją zaliczyć do jakiegokolwiek. Dlatego też naturalnie próbowała wtłoczyć dłonią trochę ciepła w jego pozbawione rumieńca policzki.
Tuż po dotarciu pod konkurencyjny przybytek dobrze przyjrzała się ich witrynie i nie była w stanie uwierzyć. Co za szuje! Oni też wystawili dynie. Skandal! Będą mogli spodziewać się, że będzie z tego haja na pół ulicy.
— Poczekaj tutaj na mnie, dobrze, słońce? Jak tylko wrócę to pójdziemy zjeść obiad.
Perspektywa spokojnego posiłku tuż po uporaniu się z załogą uciążliwego antykwariatu napawała ją swego rodzaju spokojem. Może pójdą do jednej z jej ulubionych restauracji? A może uda się jej namówić chłopaka na przeniesienie odwiedzin do Doliny, żeby tam mogła ugotować im coś sama.
Chwyciła zatem klamkę, a gdy dzwonek nad drzwiami wybrzmiał przystępne nuty, ogłaszając nadejście kolejnego klienta, przekroczyła próg. Rozejrzała się po wnętrzu i z uprzejmym uśmiechem na zewnątrz, a wewnętrznym zaciśnięciem zębów i złości, kumulującej się w dole żołądka, zauważyła, że na całe szczęście nikogo poza obsługą nie było w środku. Podeszła zatem do lady i postukała paznokciem w blat, wcześniej przejeżdżając po nim w poszukiwaniu kurzu.
— Dzień dobry — przywitała się z młodą ekspedientką, uśmiechając się bardzo miło. — Mogłabyś zawołać swojego przełożonego, kochanie? Chciałabym zapytać o coś bardzo ważnego. Coś, co dotyczy mojej własnej witryny, sklepowej. Tylko szybko, dobrze? Mam trochę na głowie.

Tessie można było zarzucić naprawdę wiele rzeczy, ale jedno było pewne — miała nosa do tandety. Jeszcze za czasów kariery w Ministerstwie, kiedy ostatecznie przykuli ją niewidzialnymi pasami do krzesła i papierkowej roboty, sprawdzała kolegom i koleżankom z sąsiedniego biurka czy prezent, który kupili drugiej połówce na urodziny lub święta był faktycznie autentyczny. Obracała stuletnie bransoletki w rękach, machała kilkakrotnie różdżką nad opalizującym kamieniem z dziurką w środku, który miał zawsze pokazywać północ i ostatecznie, a także zazwyczaj, upewniała się, że magiczne puzderka, kupione z myślą, aby te szeptały miłe słowa po otworzeniu, nie odgryzą palców lubej, jeśli zaklęcie na nim zatrze się zbyt szybko.
Zmierzyła zatem wnętrze i asortyment oceniającym spojrzeniem, a potem powróciła do młodej dziewczyny za ladą. Uśmiech nie schodził jej z twarzy, ale tak, jak wcześniej chęć na zrobienie sceny pojawiała się równie prędko, co znikała, tak zadziorny ton gówniary szybko skłaniał ją do pierwszego stanowiska. Znalazła się kolejna uprzywilejowana smarkula, która ciągnęła galeony ze skarbca swoich rodziców, jak zachłanne dziecko, wciskające do mordy za dużo ciastek na raz.
— Ach, oczywiście, mogłam się spodziewać — zareagowała na wieść o tym, że właścicielkę przybytku ma zaraz przed sobą. Obejdzie się bez bezsensownego wyczekiwania aż faktyczny kierownik doczołga się pod ladę.
Kobieta przesunęła dwoma palcami po policzku, aby ostatecznie usadowić je tuż przy linii szczęki.
— Nie, nie, słonko, zapewniam, że nie o to chodzi. — Przesunęła się w stronę jednego z regałów, skąd ostrożnie ściągnęła przeceniony artykuł. Mała szklana kula, zwana potocznie Przypominajką, wypełniła się rzadką, fioletową mgłą, a potem zmieniła kolor na czerwony i ostatecznie zielony. Potem jednak czerwony. Odłożyła przedmiot na bok i tknęła palcem kawałek szkła, w którym przez chwilę mignęła jej czyjaś twarz. Potem spojrzała na kruszący się tom, który podpisany został jako pamiętnik samego Nicolasa Flamela. Tessa przewróciła oczami. — Chciałabym bardzo ubrać to wszystko w jakieś piękne słówka, ale nie wydaje mi się, że tędy droga. Możesz mi zatem powiedzieć, co się stało z moją witryną? Widziałam jednego z twoich pracowników, jak kręcą mi się pod oknem, a potem, cóż, jak powiedziałby to mój były mąż, syf, kiła i mogiła. Chociaż, hm, nie, on ująłby to trochę barwniej. Nie mniej, chodzi o to, że bardzo prosiłabym o zaprzestanie takich szczeniackich zagrywek. Powinnaś wiedzieć, że w tej branży chodzi głównie o doświadczenie i renomę, a nie wystawianie na sprzedaż gówno-produktów, które zgarnęło się z garażowej wyprzedaży starego, umierającego czarodzieja w Dolinie Godryka. Bo zapewniam, że nie utrzymasz się długo na powierzchni.
Tessa uśmiechała się przez cały czas swojego małego monologu, bo jakoś… Jakoś nie mogła powstrzymać się przed utarciem jej nosa. Może tak to już po prostu wyglądało na starość — kiedy ktoś wchodził do twojej branży z butami mogło to lekko zaboleć, ale faktu plucia jadem na jej własną wycieraczkę nie mogła odpuścić.

W spokojnym milczeniu obserwowała niezdrowy rumieniec na twarzy nastolatki i z równym stoicyzmem, a także grzecznym uśmiechem, czekała na swoją kolej.
Doskonale znała ten typ zachowania, ba!, sama go kiedyś stosowała. Ale tylko krótko, bo do swoich szóstych urodzin, a potem nauczyła się już emocjonalnie szantażować swoich rodziców i zdobywać przewagę nad rówieśnikami.
— Ach, tak? — rzuciła w końcu, przechylając głowę delikatnie na bok i zaraz potem okrążyła powoli ladę, niespiesznie przekraczając terytorium młodej czarownicy. Rozejrzała się potem po kontuarze, zajrzała prędko na kasę i zamyśliła się, ale tylko na chwilę, bo dziewczyna zaczęła robić scenę. Oby tylko Peregrinus przed sklepem nie pomyślał, że ją tutaj skórują…
— Dobrze, już cicho, mała kretynko — uciszyła ją ostro. — Sądzisz, że nie można tego sprawdzić, tak? Owszem, można. Mam przyjaciela w Biurze Bezpieczeństwa, nazywa się Parker Hammers i od ręki mógłby sprawdzić w różdżce twojej i każdego twojego pracownika kilka ostatnich zaklęć, które zostały przez was rzucone. Zaraz potem, albo nawet wcześniej, mogę wysłać list do mojego byłego szefa w Biurze ds. Wykrywania i Konfiskacji Fałszywych Zaklęć i Przedmiotów Ochronnych, który, zapewniam z ręką na sercu, kochanie, nie będzie zadawał żadnych pytań tylko od razu zamknie ten twój śmieszny sklepik. Możesz sobie telefonować— nie, czekaj, pisać do tatusia, wzywać samego Ministra i próbować postawić mnie przed Wizengamotem, ale, ponownie, z drugą ręką na sercu, zapewniam Cię, że prędzej wyjdę stamtąd ja, aniżeli ty.
Kłamała tak naprawdę, choć nie we wszystkich kwestiach. Miała wielu przyjaciół i jeszcze więcej znajomych, ale nie była pewna, co do tego sprawdzania zaklęć na różdżce. Jeszcze nigdy nie miała potrzeby, żeby to sprawdzać, ale… kto wie, może to był ten pierwszy raz? Nie mniej, musiała tylko napisać jeden albo dwa listy i sprawa rozwiąże się sama.
— To jak będzie, hm? Zalecałabym przeniesienie biznesu albo całkowite zamknięcie. Chyba, że postanowisz podejść do tego dorośle i wyjdziemy z tego obie zwycięsko. To znaczy, ograniczysz się do sprzedawania tandety i swojej strony ulicy, a mnie i mój antykwariat zostawisz w spokoju. Chyba, że marzy Ci się przedwczesny nakaz eksmisji, którego nie powstrzyma żaden czek wypisany przez tatusiową skrytkę.