Po­chmur­ne dni mają wy­jąt­ko­wy urok. Unu­rza­ne w atra­men­cie chmu­ry, niebo, które tylko czeka, żeby się otwo­rzyć. Słod­kie, rześ­kie po­wie­trze. Jakby świat za­trzy­mał się na mo­ment, zanim lunie deszcz – praw­dzi­wa magia. Nigdy nie miewała dość tego pod­nie­ce­nia, ocze­ki­wa­nia, wra­że­nia, że zaraz wy­da­rzy się coś nie­zwy­kłe­go. Właściwie to pogoda zdecydowanie pasowała do tego, co miała oznajmić swoim rodzicom. Nie, żeby zakładała, żeby miał się rozpętać jakiś armagedon, ale na pewno było to dla nich coś nowego.

Uprzedziła ich oczywiście o powodzie swojej wizyty, wolała na bieżąco informować ich o tym, co działo się w jej życiu, aby nie wpadali przypadkowo w między czasie na jakieś głupie, nieprzemyślane pomysły. Wiedziała bowiem, że jej matka była skłonna do naprawdę kontrowersyjnych zachowań, które często ją raziły. Wreszcie miała możliwość, aby je zakończyć, co w sumie było ogromnym pozytywem tej całej sytuacji. Przestanie ją swatać z synami swoich koleżanek, na szczęście. Większość z nich bowiem okazywała się bęcwałami, z którymi nie była w stanie rozmawiać dłużej niż pięć minut.

Ogólnie nie poszło tak źle, jak zakładała. Ojciec nie sięgnął jeszcze po swoją księżycówkę (na szczęście), wiedziała, że to mogłoby się zakończyć katastrofą, lub kilkudniowym urzędowaniem w ich domu. Zazwyczaj tak właśnie się działo. Kiedy została otwarta pierwsza butelka biesiada trwała kilka dni. Wolałaby jeszcze nie pokazywać Ambroisowi tej strony swojej rodziny.

Odprowadziła swojego chłopaka wzrokiem, kiedy oddalił się z jadalni. Musiała odpowiedzieć na kilka palących pytań swojej matki. Starała się to robić na spokojnie, jak najbardziej ogólnie, żeby nie wchodzić niepotrzebnie w szczegóły. Im mniej wiedzą, tym śpią spokojniej. Nie lubiła się nigdy dzielić szczegółami swojego życia ze swoimi rodzicami. Zresztą Ambroise był osobą, którą znali, bywał w tym domu wiele razy, to nie było nic wielkiego. Mogli sobie nawet sami wymyślić historię o tym, jak się właściwie poznali. Całkiem wygodne rozwiązanie.

W końcu udało jej się jakoś odpowiedzieć na wszystkie pytania Jennifer, chyba w odpowiedni sposób, bo wydawała się być nawet usatysfakcjonowana, kiedy Geraldine opuszczała pomieszczenie. Ulżyło jej, miała to z głowy, nie będzie musiała wracać do tego tematu. Oddaliła się pospiesznie, póki jeszcze miała chwilę przed kolejną rundą wymiany uprzejmości z tymi faktycznymi dorosłymi.

Zaczęło grzmieć, nie było w tym nic zaskakującego, bo przecież trwało lato. Spodziewała się, że tak zakończy się ten pozorny spokój, zazwyczaj podobna cisza zwiastowała burze, które mogły wydawać się przerażające, jednak nie dla niej. Uwielbiała burze, od dziecka obserwowała je z najwyższych pięter swojego domu, czasem ze stajni, a właściwie to z ławki, która znajdowała się przed nią. Ten żywioł robił na niej chyba największe wrażenie ze wszystkich. Pojawiał się zupełnie znikąd przynosił zniszczenia, a ledwie chwilę później wszystko wracało do normalności.

Niemalże wbiegła po schodach, aby znaleźć się jak najszybciej przy swoim ukochanym. Wreszcie mieli chwilę, aby skomentować to, co przed chwilą zaszło. Właściwie miała nadzieję, że ma podobne wrażenia do niej i że również nie było to dla niego szczególnie tragicznym doświadczeniem.

Weszła do biblioteczki, po spodziewała się, że go tutaj znajdzie. Drzwi jednak huknęły dosyć mocno, co było spowodowane wiatrem, który hulał w pomieszczeniu przez to, że okno było otwarte. Bardzo szybko zamknęła za sobą drzwi, aby się to nie powtórzyło. No i tyle by było z jej dyksretnego pojawienia się w pomieszczeniu.

Uśmiechnęła się pokazując niemalże wszystkie swoje zęby. - Ups. - Było to prawdziwe wejście smoka, jak zawsze Geraldine okazywała się być bardzo, ale to bardzo subtelna.

Bez słowa ruszyła w stronę mężczyzny, uśmiech nie schodził jej z twarzy. Najwyraźniej naprawdę cieszyła się z tego, że większość z tej farsy mieli już za sobą. Wiedziała, że było to potrzebne, co nie zmieniało jednak faktu, że nie do końca akceptowała to, jak wygląda ich świat pod tym względem. Nadal nie podobała się jej pozycja kobiet w tych całych konwenansach.

- Nie uciekłeś stąd z krzykiem. - Stwierdziła fakt, kiedy siadała na parapecie tuż obok niego. Mieli jeszcze chwilę czasu dla siebie, podejrzewała, że Triss pojawi się i zaprosi ich na dół, gdy faktycznie będą ich tam oczekiwać.

Idealnie wpasowała się w panującą na zewnątrz atmosferę. Weszła do pomieszczenia praktycznie tak samo głośno niczym grzmot, który chwilę wcześniej usłyszeć gdzieś w oddali. Przesunęła wzrok za Ambroisa i dostrzegła błyskawicę, która pojawiła się na ciemnym niebie. Sepktakl chyba się właśnie rozpoczął.

- Dziękuję. - Poczuła, że policzki zaczynają ją piec, nadal nie do końca radziła sobie z przyjmowaniem komplementów, chociaż i tak było już zdecydowanie lepiej niż na samym początku.

Czy Yaxleyówna przejmowała się szczególnie tym, co wypadało? Raczej niekoniecznie, aczkolwiek może faktycznie nie był to odpowiedni moment, aby okazywali sobie zbyt mocno uczucia. Mieli ku temu zedecydowanie lepsze okazje, tych im nie brakowało, bo spędzali ze sobą bardzo dużo czasu. Na całe szczęście nie był to moment, w którym nie potrafiła w pełni zapanować nad swoimi żądzami, z tym w końcu bywało różnie. Skorzystała z sugestii i wyciągnęła nogi, gdy już usiadła na parapecie. Wcale nie chciała się od niego trzymać z daleka i cóż, nie spodziewała się, żeby ktokolwiek mógłby im tutaj przeszkadzać, no może poza skrzatką, ale z tą miała całkiem przyjacielskie stosunki, w przeciwieństwie do jej matki. One dwie niezbyt specjalnie się lubiły, i matka ze skrzatką i matka z Geraldine, w sumie nic dziwnego, że Ger i Triss łączyła zdecydowanie przyjemniejsza relacja, niechęć do tych samych osób potrafiła w końcu zbliżyć.

- Kto wie do czego mogliby się posunąć, wiesz jak jest, ustaliliśmy już chyba dawno temu, że jesteś kawalerem idealnym. - Tak, tym razem sama do tego wróciła, mimo, że miała tego nie robić, bo przypominało to o tym dość kompromitującym momencie, w którym starała mu się pokazać, że interesuje ją coś więcej niż przyjaźń. Była jednak w stanie o tym wspomnieć, aby jeszcze bardziej rozluźnić atmosferę, chociaż nie czuła, żeby była jakoś specjalnie napięta.

Forma wizyt Ambroisa w tym miejscu miała się teraz nieco zmienić, miała nadzieję, że nie będzie to miało większego wpływu na jego interesy z jej ojcem, zresztą nigdy tak naprawdę ją to szczególnie nie interesowało, po prostu wiedziała o ich istneniu. Zresztą sama kiedyś miała przyjemność zostać jego pacjentką, przez te ich koneksje biznesowe, co wtedy nie do końca jej się podobało, zresztą o tym wiedział, bo pokazywała mocno swoje niezadowolenie z tym związane.

- To nie pomysły ojca są najgorsze. - Postanowiła mu przypomnieć o tym, kto w ich domu jest tym większym złem. Póki co matka jeszcze nie pokazywała rogów, ale kto wie, co może jeszcze zaprezentować podczas reszty tego spotkania. Nigdy nie wiadomo, czego się powinno po niej spodziewać. Gerry wydawało się jednak, że nieco ją zaskoczyła i chyba nie do końca tego się spodziewała. Cóż, zawsze powtarzała jej przecież, że jeśli się nie zmieni to nikt, nigdy się nią na pewno nie zainteresuje, musiała więc się nieco zdziwić kiedy przyprowadziła do domu kogoś takiego jak Roise. Nie ma się co oszukiwać, cieszył się on nienaganną opinią wśród czystokrwistych czarodziejów, trochę zazdrościła mu tego, że aż tak panował nad swoim zachowaniem podczas tych wszystkich spędów arystokracji, jej to nie zawsze wychodziło.

Sięgnęła po papierosa, wsadziła go sobie w usta i spoglądała na swojego chłopaka licząc na to, że odpali jej tę fajkę, bo nie miała przy sobie zapalniczki, musiała ją zostawić gdzieś na dole. Tak szybko chciała znaleźć się na górze obok niego, że zapomniała o takim podstawowym przedmiocie, który zawsze powinna mieć przy sobie.

Nie miała pojęcia, jak wyglądały standardowe praktyki, bo cóż, był to pierwszy raz kiedy przyprowadziła kogoś oficjalnie do domu. Sama nie miała pojęcia, czego właściwie powinna się spodziewać. To było zupełnie nowe, musiała więc po prostu sprawdzić, jak właściwie to wygląda. Nie przeszkadzało jej to jakoś specjalnie, była przecież u siebie, miała świadomość, że jej rodzice bywali różni, ale na pewno nie zamierzali w jakikolwiek sposób zrazić do siebie kogoś na komu zależało Yaxleyównie. Zawsze okazywali swoją aprobatę, nawet przyjaciołom dziewczyny, nie sądziła, żeby tym razem mogło być inaczej.

Zresztą Roise miał wszystko, co było mile widziane, aby związać się z kimś jej pokroju, nie ma się co oszukiwać, ona nie miałaby problemu z tym, aby przyznać, że w tym wypadku wydawał się być lepszą partią od niej, bo jej reputacja była różna. Mówiono w towarzystwie o jej nieokrzesanym charakterze trochę zbyt często.

- Tak właściwie? - Zmrużyła na chwilę oczy i próbowała ubrać myśli w słowa.

- Nie bardzo, Jennifer się trochę zdziwiła, ale nie pytała jeszcze o termin naszego ślubu, więc chyba nie jest tak źle. - Tak, próbowała zażartować, miała świadomość jak wyglądało to w towarzystwie, czasem przy pierwszych spotkaniach niektórzy nestorzy oczekiwali jakichś konkretniejszych informacji na temat planów na przyszłość. Tutaj zdecydowanie wyglądało to inaczej. - Zastanawiali się, kiedy udało mi się sprowadzić cię na manowce, myśleli, że podczas którejś z twoich wizyt w tym miejscu. - Co właściwie mogło mieć miejsce i również byłoby nie najgorszą historią.

Ta więź, która się między nimi pojawiła była dla niej ciągle czymś zupełnie nowym. Nie przywykła do tego, że ktoś patrzył na nią w ten sposób. To nadal nieco ją zawstydzało, właściwie nie spodziewała się, że będzie dane jej poznać taki rodzaj uczucia. Sama spoglądała na niego jako na nadzieję na lepsze jutro, gdy mu się przyglądała widziała w nim ich wspólną przyszłość, wspólne lata, które mieli razem spędzić. To było coś niesamowitego, przede wszystkim to, że była śmiertelnie przekonana o tym, że było to odwzajemnione.

Co najważniejsze właśnie doprowadzili też do tego, że dowiedzieli się o tym jej najbliżsi. Nie musieli się kryć z tym uczuciem, to nie miało być tajemnicą. Już niedługo wszyscy będą wiedzieć o tym, że postanowili spleść ze sobą swój los. Nie, żeby kiedykolwiek szczególnie zależało jej na aprobacie innych osób, jednak w przypadku Ambroisa faktycznie zależało jej na tym, żeby inni zdawali sobie sprawę z tego, że należą do siebie, że zadecydowali o tym, że pragną tworzyć coś razem. Wizja spędzenia z nim reszty życia wydawała się jej być bardzo kusząca. Nikt nie rozumiał jej tak jak on, zbudowali swoją relację na całkiem silnym fundamencie jakim była przyjaźń, o której aktualnie wolałaby zapomnieć. To nie tak, że nie doceniała tego, że był jej przyjacielem, ale od dawna pragnęła czegoś więcej i właśnie to dostawała. W sumie czuła się nawet spełniona, udało jej się dostać to, czego chciała najbardziej. Nie potrzebowała już niczego więcej.

Nikt nie musiał wiedzieć, że nie byli jedną z tych przyzwoitych par. Przynajmniej jak na razie. Całkiem nieźle wychodziło im póki co trzymanie się oficjalnych konwenansów. Mieli dużo szczęścia z tym, że nikt wcześniej nie urządził ich jakimiś aranżowanymi narzeczeństwami, bo to mogłoby być aktualnie bardzo mocno problematyczne. Wszystko właściwie układało się całkiem lekko i zmierzało w dobrym kierunku. Nie spodziewała się nawet, że pójdzie im to tak łatwo, chociaż może trochę? Nie miała im nic do zarzucenia. Mimo tego, że nieco odbiegali od typowych członków czystokrwistych rodzin, to wcale nie gardzili tradycją, modyfikowali tylko nieco to wszystko tak, aby pasowało to do tego, w jaki sposób chcieli żyć.

- Naciesz się tym, bo pewnie szybko nie usłyszysz tego ponownie.- Tak, gdyby nie ta sytuacja, w której się dzisiaj znaleźli pewnie nie wspomniałaby o tym, ale aż się prosiło, żeby skomentować to właśnie w ten sposób. Ambroise był idealnym kawalerem, na pewno w oczach większości arystokratów, przypomniała mu o tym, ale na pewno szybko do tego nie wróci. Nie mogła nie zauważyć jak się napuszył, gdy powiedziała te słowa, przewróciła nawet nieco teatralnie oczami widząc jego reakcję.

- Tak, to prawda. Nie wiem, jak to właściwie możliwe, że ona go sobie tak owinęła wokół palca. - Zawsze dziwiło ją to, że ojciec praktycznie nie miał nic do gadnia, kiedy Jennifer zaskakiwała go jakimś swoim kolejnym, wspaniałym pomysłem. Jedynie ona miała na niego jeszcze jakikolwiek wpływ, jej również słuchał. Może miał jakiś problem z tym, żeby odmówić kobietom? Kto go właściwie wiedział. W przypadku mężczyzn był zdecydowanie bardziej stanowczy, widziała to między innymi w sposobie w jak odnosił się do jej braci. Ona zawsze miała nieco więcej luzu.

Poczuła przyjemne ciepło, kiedy dotknął jej policzka. Robił to bardzo delikatnie, przy okazji odpalił jej papierosa, którym dosyć szybko się zaciągnęła. Nie chciała, aby wiatr wpadający do biblioteki przez otwarte okno jej go zgasił. Gdyby tylko wiedziała, że kiedyś siedzieli już prawie tak blisko siebie, w podobnej sytuacji, no może nie, aż tak bardzo intymnej, to na pewno bardzo by się zdziwiła. Nie łączyła go z początkiem swojego nałogu, bo jakoś wyparła z pamięci chłopaka, którego poznała w łazience Hogwartu bardzo dawno temu, kiedy była bardzo nieokrzesaną gówniarą.

Zmrużyła oczy, kiedy bez zawahania wspomniał o lutym. Dlaczego właściwie luty? Miała się tego dowiedzieć bardzo szybko. - Niech ci będzie, luty brzmi dobrze, aktualnie jest całkiem daleki, do tego to najkrótszy miesiąc w roku, więc zawsze możemy uznać, że się nie wyrobiliśmy w czasie. - Tak, nie zamierzała szybko stawać na ślubnym kobiercu, mogli całkiem zgrabnie zwlekać z tym, czego mogły oczekiwac ich rodziny, o ile w ogóle zaczęliby naciskać. Ger nie wydawało się, żeby póki co zamierzali to robić, chociaż z Jennifer tak naprawdę nigdy nie wiadomo, z czasem pewnie mogłyby się pojawić jakieś głupie pytania, których wolałaby unikać, a teraz miała na nie gotową odpowiedź. Luty. W lutym wszystko się zmieniło. To była prawda, to zdecydowanie był ich miesiąc.

- Och tak, to by wszystko wyjaśniało, dlatego spędziłeś tyle czasu przy moim łóżku i tak dzielnie walczyłeś wtedy o moje życie. - Wszystko układało się w całość. Cóż, jej matka na pewno byłaby zachwycona słysząc taką opowieść. Zapewne nigdy w życiu nie spodziewałaby się czegoś podobnego po swojej jedynej córce, która nie do końca była taka, jak by sobie to wyobrażała.

Całkiem nieźle wychodziło im to knucie. Mogli podkoloryzować wiele momentów swojej znajomości, aby brzmiało to jak całkiem niezła historia miłości dwójki zupełnie obcych ludzi, tak właściwie to obeszłoby się i bez tego, ale zdecydowanie wolałaby, aby jej matka nie miała pełnej świadomości tego, jak wygląda jej życie. Nie wspominała rodzicom o wszystkim, czym się zajmowała, tak było zdecydowanie bezpieczniej, wolałaby aby tak właśnie zostało.

- Tak, to była miłość od pierwszego wrażenia, zaczęło się wtedy wiesz, w Mungu. - Kiedy poczuła palce na swoim kolanie, jeszcze bardziej wysunęła nogę do przodu. Dotyk mężczyzny był całkiem przyjemny, mogłaby tu z nim zostać w tej bibliotece z dala od całej swojej rodziny i w ogóle nie pojawić się już dzisiaj na dole. Ewentualnie pokazać mu swoją sypialnię, w sumie to już ją widział, ale mniejsza o to.

- Tak, strasznie trudny potwór do oswojenia ci się trafił, jakie trzymanie za ręce, przecież to nie przystoi, to dopiero przed nami, aktualnie powinno ci wystarczyć siedzenie obok mnie. - Starała się nie prychnąć śmiechem podczas swojej wypowiedzi, ale wcale nie było to takie proste.

- Oczywiście, masz rację, to nie ma sensu, ale nie mogę Cię do tego przyzwyczajać, bo wtedy dopiero będziesz zadufany w sobie. Dbam o Ciebie. - Oczywiście to były tylko głupie żarty, które nie wzięły się z nikąd, jednak nie zamierzała przesadzać w tych wszystkich komplementach, bo wtedy zaczynały tracić na wartości. Co za dużo to niezdrowo, czy coś. Zresztą i tak już sobie robił z tych pokracznych słów, których kiedyś użyła całkiem niezłą pożywkę. Nie zamierzała dawać mu kolejnych powodów do tego, aby się z niej nabijał. Wystarczy, że dosyć często robiła to zupełnie nieświadomie i przypadkowo.

Wpatrywała się dłuższą chwilę w Ambroisa, jego spojrzenie faktycznie wyrażało więcej niż tysiąc słów. Próbowała się nie roześmiać po tym jego wymownym mhm, jednak miała z tym lekki problem, także po prostu się uśmiechała tłumiąc dźwięki w sobie. To wcale nie było takim prostym zadaniem, na szczęście dosyć szybko po prostu zaciągnęła się fajką i przeszła jej ta chwilowa głupawka.

Nie wszyscy mężczyźni traktowali kobiety w odpowiedni sposób, miała tego świadomość. Sama wiele razy musiała udowadniać swoją wartość chociażby w sprawach służbowych, co wcale nie należało do szczególnie przyjemnych rozwiązań. Nie znosiła tego lekceważenia. U niej w domu zdecydowanie było zupełnie inaczej. To ta ładniejsza płeć miała więcej do powiedzenia, ojciec na pewno by z tym nawet nie dyskutował, bo nie dało się tego nie zauważyć. Może przez to też zawsze lubiła stawiać na swoim, to przecież też nie wzięło się znikąd.

Przy Greengrassie nie czuła się jak człowiek gorszej kategorii, co naprawdę było dla niej istotne. To była jedna z tych rzeczy, których nie byłaby w stanie znieść. Ceniła sobie to, że traktowali się jak równi, nie mieli problemu z tym, aby wysłuchać zdanie drugiej strony i się do niego ustosunkować. To partnerstwo bardzo jej odpowiadało. Wiedziała, że nie istnieje rzecz, o której nie mogłaby mu powiedzieć. Nie lekceważył jej.

- Ktoś musi mieć głowę na karku, bo nim się obejrzysz wszystko załatwią i wylądujemy przed Matką bez możliwości ucieczki. - Zdawała sobie sprawę, że niekiedy osoby jak oni nie mieli zbyt wiele do powiedzenia w takich sprawach. Mimo, że faktycznie uważała, że Roise był miłością jej życia, to nie wydawało jej się, aby powinni się spieszyć z tymi całymi formalnościami. Dopiero mieli możliwość się sobą nacieszyć i chciałaby, żeby ta sielanka trwała jak najdłużej. Kiedyś pewnie będzie się można zastanowić nad kolejnym krokiem, ale przecież na wszystko mieli czas. Nie należeli do osób, które podejmowały decyzję po to, aby zadowolić kogokolwiek. To oni mieli być gotowi do podjęcia takiej decyzji, nie ich rodziny. Zresztą od lat całkiem zgrabnie udawało im się unikać jakichś poważniejszych deklaracji, które mogły zostać na nich wymuszone.

- Lepiej się przygotować, niż pozwolić aby grunt zaczął się sypać pod nogami. - Jasne, w tym przypadku to nie byłaby jakaś tragedia, bo wiedziała, że chce spędzić u jego boku resztę życia, jednak wolała sama decydować o tym, w jaki sposób to zrobią. Uważała, że będą w stanie podejmować racjonalne decyzje, które będą dotyczyły ich wspólnej przyszłości. Nigdzie nie musieli się spieszyć, wręcz przeciwnie. Mogli pozwolić sobie na to, aby zrobić to po swojemu jak wszystko inne. Nie byli kolejną typową parą, bardzo cenili sobie swoją niezależność, czy to jako jednostki, czy teraz jako para.

- Och, nie zauważyłeś mojego entuzjazmu? To niedobrze. - Wykrzywiła usta w uśmiechu, wiedziała, że zaplanowanie tego nie było wcale takim głupim pomysłem, bo będą mogli odsuwać wszystko w czasie, bez większego problemu. - Przyjęcia, tak, to zdecydowanie mój żywioł, już nie mogę się ich doczekać, jak mniemam będziesz mi towarzyszył we wszystkich przygotowaniach? Dobrze, kiedy widać zaangażowanie obu stron. - Miała świadomość, że tak jak ona wprost uwielbia te schadzki, więc próbowała go wziąć teraz nieco pod włos. Powinien być zachwycony tym entuzjazmem. - Lammas, Mabon, Samhain, Yule, czy coś przegapiłam? - Zatrzepotała przy tym zupełnie niepozornie rzęsami. Na pewno znalazłyby się pomiędzy jeszcze jakieś okazje do urządzenia wystawnych przyjęć, każdy powód był dobry do świętowania.

- Do listopada zostało niewiele czasu, nie wiem, czy poradzisz sobie z Gerardem... - Znając życie to jeszcze by mu dopłacili do tego nieszczęsnego pierścionka, byleby pozbyć się problematycznej córki jak najszybciej spod swojego dachu, wolała jednak nie skłaniać się ku takim rozważaniom. W końcu opracowywali tylko hipotetyczny plan, który w ogóle nie miał wchodzić w grę. Swoją drogą to ich planowanie było całkiem zabawne. Może faktycznie te całe śluby mogły być niezłą zabawą? Szczególnie jeśli nie miało do nich zbyt szybko dochodzić.

- Tak, tak gorących, że chyba cię zupełnie przypadkiem poparzyłam. Niechcący. - Pamiętała tamten dzień, chociaż wolałaby zapomnieć, bo był to czas, kiedy zachowywała się jak rozpieszczony bachor. Aktualnie trochę tego żałowała, ale on wcale nie był w tym lepszy od niej. Żywili do siebie urazę, pokazywali niechęć, chociaż było to zupełnie niepotrzebne. Duma bywała naprawdę bardzo upierdliwą cechą, szczególnie kiedy żadna ze stron nie zamierzała jej chować do kieszeni. Uparte charaktery nie ułatwiały im egzystencji, nie ma się co oszukiwać.

Miała świadomość, że tamte reakcje były zdecydowanie za bardzo przesadzone, na szczęście na przestrzeni lat udało im się to przeskoczyć, właściwie to zakończyli ten chwilowy moment wyolbrzymionej nienawiści całkiem pozytywnie, chyba nie mogło się to skończyć lepiej.

- To prawda, nasz misterny plan mógłby się przez to sypnąć. - Na pewno nikt z jej bliskich nie byłby w stanie uwierzyć w aż takie kłamstwo. Wiedzieli o tym, że Yaxleyówna nie przepada za Mungiem, unikała wizyt w szpitalach, robiła to tylko wtedy kiedy nie miała innego wyboru, gdy było to koniecznością, a do tego uciekała stamtąd jak tylko szybko się dało. Nikt o zdrowych zmysłach nie uwierzyłby w to, że udałoby się jej tam nawiązać jakąkolwiek, bliższą znajomość.

- Myślę, że powinno nas dzielić chociaż jedno krzesło, żeby nie daj Morgano nie dopuścić, żeby pojawiły się jakieś nieczyste myśli. - tak właściwie, to z przezorności, może nawet lepiej, aby to były dwa puste krzesła, tak to zdecydowanie powinno zadziałać. Nie będą myśleć o głupotach.

Przynajmniej przy stole, bo aktualnie na ciele Geraldine pojawiła się gęsia skórka, spowodowana całkiem przyjemnym dotykiem, jakże dobrze się stało, że faktycznie nie dzieliło ich teraz żadne krzesło, bo ominął by ją ten moment, w którym mogli sobie pozwolić na chociaż odrobinę bliskości.

- Ależ oczywiście i pewnie wyciągniesz ten argument w najmniej oczekiwanym momencie. - Bardzo dobrze wiedziała, że łapał ją za słówka, zapamiętywał te, które mógłby być użyte przeciwko niej w przyszłości, nawet się z tym jakoś specjalnie nie krył. Sama dawała mu argumenty do ręki. Powinna się chyba zastanowić nad swoim zachowaniem, tak, zdecydowanie. Aktualnie było to tylko i wyłącznie dorczenie się, ale wiedziała, że potrafi być dużo bardziej bezwzględny, gdy nadarzała się okazja.

Na szczęście te nie do końca przyjemne wymiany zdań i wyrzuty mieli już za sobą. To miało nie wrócić. To nie tak, że sama mu w tym nie wtórowała, bo Yaxleyówna potrafiła być naprawdę nieprzyjemna, kiedy ktoś nadepnął jej na odcisk. Odwdzięczała się pięknym za nadobne, przekraczała granice. Teraz jednak znajdowali się w zupełnie innej sytuacji. To nie tak, że nie zakładała, że nie dojdzie między nimi ponownie do żadnej kłótni, wręcz przeciwnie, wiedziała, że z ich charakterami było to nieuniknione, jednak nie chciałaby go zranić chociażby słowem, a miała świadomość, że słowa potrafiły ranić zdecydowanie głębiej od czynów. Zostawały wyryte w pamięci i bardzo często nic nie było w stanie ich z niej usunąć. Później wracały, w tych najgorszych momentach gotowe przynosić ze sobą niepewność.

Mimo tego, że potrafił ją wkurwiać jak nikt inny, starała się jakoś nad sobą panować. Jasne, nie miała problemu z tym, żeby na niego warknąć, jeśli akurat tego potrzebowała, ale starała się nie korzystać ze słów, które nie powinny nigdy zostać niewypowiedziane, tych, które faktycznie mogły zranić. Mogła w niego uderzać, ale nieco delikatniej, to wydawało się być rozsądnym rozwiązaniem, nawet podczas sytuacji, w których zazwyczaj brakowało jej rozsądku. Zresztą miała wrażenie, że zaczęła nieco inaczej patrzeć na świat, starała się dużo bardziej wyrozumiała, łagodniejsza, kiedy chodziło o jego zachowanie. Zmieniała się trochę, akceptowała to, uważała, że sytuacja tego wymagała.

Nie mogła patrzeć tylko i wyłącznie na czubek własnego nosa, musiała teraz myśleć o nich jako o jedności, co wcale jej nie przeszkadzało. Okazało się bowiem, że troszczenie się o drugą osobę może być naprawdę ciekawym doświadczeniem, czego wcześniej nie wiedziała. Nie znała tego uczucia, a teraz przychodziło jej całkiem naturalnie. Zależało jej na tym, aby zawsze czuł się dobrze w jej towarzystwie, szczególnie w miejscach w które zdarzało się jej go zaciągać, chciała, żeby polubił jej przyjaciół, starała się go przedstawić większości tych najbliższych. Powoli zaczynali budować wspólne życie, może działo się to dosyć szybko, ale nie wydawało jej się, że mogłoby to w czymkolwiek przeszkodzić. Zresztą, nie umiała się nasycić jego obecnością, najchętniej w ogóle nie wypuszczałaby go ze swojego mieszkania, aby móc się nim odpowiednio nacieszyć. Nie było to jednak możliwe, chociaż i tak spędzali praktycznie każdą wolną chwilę razem. Zostawali głównie w jej mieszkaniu przy Horyzontalnej, bo to było całkiem wygodne. Zdecydowanie bardziej nadawała się do życia dla dwóch osób od tej kawalerki Ambroisa, chociaż czasem lądowali i w niej. Zauważyła też, że mężczyzna zaczynał powoli przejmować jej przestrzeń, nie, żeby jej to przeszkadzało jakoś specjalnie, przynajmniej dopóki nie dotykał jej zabawek, to znaczy broni, która była dla niej najważniejszym elementem w jej mieszkaniu.

Tak właściwie to nie chciała się za bardzo dzielić tym, że to wcale nie jest dopiero początek. Wolała unikać niewygodnych pytań, łatwiej było zasugerować rodzinie, że to było coś nowego. Zresztą to kupowało im nieco dodatkowego czasu, przecież dopiero się poznawali. Tak, dobre sobie. Znali się bardzo dobrze, byli zdecydowanie na dalszym etapie znajomości, niż mogliby przypuszczać, jednak wolała zachować to dla siebie. Zawsze robiła wszystko po swojemu, tak samo miało być i tym razem. Nie sądziła bowiem, że ktokolwiek mógłby negować to, że chcieli oficjalnie przedstawiać się jako para. Nie było sensu z nią dyskutować, bo i tak zawsze robiła to na co miała ochotę. Rodzice na pewno byli usatysfakcjonowani tym, kogo przyprowadziła do domu. Nie oszukujmy się, w przypadku Yaxley bowiem, można było się spodziewać dosłownie wszystkiego, pewnie nawet tego, że kiedyś przedstawi im jakąś dziewczynę jako swoją bardzo bliską przyjaciółkę. Ambroise na pewno wydawał się im być idealnym kandydatem na przyszłego męża dla ich córki. Miała tego świadomość, może póki co nie dzielili się swoim entuzjazmem, ale to było wskazane, pewnie nie chcieli go wystraszyć.

Miała świadomość, że związki rządziły się swoimi własnymi prawami. Nigdy nie spodziewała się tego, że wpadnie w taką relację po uszy, że będzie potrafiła szukać kompromisów, kiedy zawsze to jej zdanie było dla niej najważniejsze. To się zmieniło, bardzo. Nie podejmowała już irracjonalnych decyzji, rzadko kiedy pozwalała sobie na spontaniczność, raczej przychodziła po prostu do domu i przegadywała z nim wszystkie możliwe opcje. Nie chciała już decydować sama, wiedziała, że to raczej szybko nie wróci. Ważne było to, że mieli teraz budować coś wspólnie, starała się więc podchodzić do tego jak najbardziej fair. Wiedziała, że ją też irytowałoby, gdyby robił coś za jej plecami. Zdawała sobie sprawę, że są między nimi jeszcze pewne tematy, które powinni bardziej przedyskutować, jednak to na pewno przyjdzie z czasem. Nie mogli się nimi dzielić ot tak, bo to niosło ze sobą inne konsekwencje. Pewnie kiedyś dojrzeją i do tego, aby o tym porozmawiać. Póki co mogli skupiać się na wszystkim innym, cieszyć wspólnym czasem.

- Nigdy w to nie wątpiłam, ale mogę wziąć część odpowiedzialności na swoje barki. - Tak, to nie musiał być tylko jego problem. Ona także miała swoje metody w odsuwaniu powinności, które dla niektórych wydawały się być nie do obejścia. - Jeśli będziemy tego pilnować we dwójkę, to może uda nam się dłużej ich zwodzić. - Przede wszystkim o to jej chodziło. Chciała im dać jak najwięcej czasu. Nie wątpiła w to, że Ambroise nie dałby ich wmanewrować w coś czego nie chcieli, ale miała zamiar również mieć na to wpływ. Lubiła mieć kontrolę nad swoim życiem.

Może i był starszy i bardziej doświadczony w tych grach, to wcale nie oznaczało jednak tego, że mu w tym nie dorównywała. Zresztą kobiety szybciej musiały wyznaczać granice, bo dosyć szybko próbowano im wciskać, że niedługo minie ich czas przydatności. Tak, jasne, uwielbiała słuchać te teksty o tym, że jeszcze chwila, a będzie starą panną. To było strasznie budujące, nie ma się co oszukiwać. Tyle, że jej nigdy nie zależało na małżeństwie, nie miała marzeń związanych ze zmianą stanu cywilnego, to nie było to, co miało dla niej znaczenie. Zauważyła, że mogłoby jej się odmienić, pewnie kiedyś będzie liczyła na to, że Roise zdecyduje się na to, aby ich relacja stała się bardziej formalna, ale to nie był jeszcze ten moment. Mieli czas na takie posunięcia. Aktualnie zależało jej na tym, żeby przede wszystkim skupili się na budowaniu swojego, wspólnego świata. Zaczęli już to robić i miała wrażenie, że szło im to całkiem nie najgorzej, ale mogli posunąć się do czegoś więcej.

- Oczywiście, że się nie godzi, mogłam się tego domyślić. - Wydawało jej się, że może uda jej się go wmanewrować w tę grę, był jednak krok przed nią. Niedobrze. - Czy ja wiem, czy szczególnie miłe widziane jest pojawianie się podczas Beltane razem, kiedy tak naprawdę nie podjęło się oficjalnych kroków, wiesz, to mogłoby przynieść sporo kontrowersji... - Nie sądziła, że ktokolwiek zwróciłby na to uwagę, ale brnęła w te swoje opowieści tylko po to, aby chociaż trochę utrzeć mu nosa.

Miała wrażenie, że jego dłoń wędrowała coraz wyżej, przeniosła na nią wzrok dosłownie na sekundę, jakby chciała się upewnić, że dobrze jej się wydawało. Nie reagowała jednak w żaden sposób na to co robił, nie zamierzała mu przeszkadzać, chociaż wiedziała, że nie do końca wypadało, aby zachowywali się w ten sposób. Nie sądziła jednak, żeyb ktokolwiek mógł wejść do tej biblioteki. Zresztą nawet jeśli, to co? Na pewno nie będą długo udawać takich ułożonych. Nie sądziła, że będzie w stanie trzymać swoje ręce z daleka od niego na kolejnych spotkaniach, czy to z rodziną, jedną, czy drugą, czy podczas spędów arystokracji. Nie do końca potrafiła nad sobą panować w jego obecności.

- Czy ja wiem, czy takie specjalne względy? - Zamierzała to zakwestionować, chociaż nie dało się nie zauważyć, że faktycznie tak było. Sama to zauważyła, już wtedy, kiedy bardzo się mijali, gdy spędził przy jej łóżku zdecydowanie więcej czasu niż powinien. Ojciec nie zapominał takich rzeczy. - Myślę, że w tym przypadku może się okazać, że wcale mnie do niczego nie potrzebujesz. - Nie zamierzała dłużej udawać, że jest inaczej. Ambroise powinien wiedzieć, że faktycznie tak było, zresztą znając jego to zdawał sobie z tego sprawę. Potrafił czytać ludzi, jak mało kto, a jej ojciec podobnie do niej był niemalże otwartą księgą.

- Nie spodziewałam się, że tyle liczysz sobie za swoje usługi. - Tak i zdawała sobie sprawę, że nie zamierza domagać się od niej pieniędzy, będzie musiała znaleźć jakiś sposób na to, aby mu to odpowiednio wynagrodzić, właściwie to zastanawiała się, jak to było w ogóle możliwe, że jeszcze tego nie zrobiła.

- Miejsca zbrodni? Chcesz zobaczyć jezioro? Czy jednak chodzi ci o moją sypialnię? - Już bardzo dobrze wiedziała, o co mu chodzi, wolała jednak dalej udawać niewiniątko. Ta zabawa podobała się jej coraz bardziej, szczególnie, że miała świadomość, że póki co nie będą mogli sobie pozwolić na zbyt wiele pod dachem jej rodziców, chociaż, to też nie było do końca prawdą. Znała ten dom i wiedziała, gdzie mogliby się udać, aby uniknąć kontaktu z kimkolwiek na odpowiednią ilość czasu.

- Na pewno znajdę cały wachlarz innych propozycji, ale niech to pozostanie moją słodką tajemnicą, przynajmniej jak na razie. - Nie chciała dzielić się z nim wszystkim od razu, mógłby nieco wysilić swoją wyobraźnię, to mogło przynieść same pozytywy.

- Nie wydaje mi się, żeby to przeszło Roise. - Z oddzielania siebie dwoma krzesłami przeszli do dzielenia się jednym, co będzie dalej, bardzo szybko przesuwały się te śmieszne granice, które próbowała im stawiać. Wiedziała, że nie miały racji bytu, ale przeciez tylko sobie gdybali.

- No jasne, jak zawsze wszystko jest moją winą, powinnam chyba do tego przywyknąć. - Spojrzała odruchowo na swoją fajkę, jakby chciała sprawdzić jak właściwie pali tego peta. Nie było to jednak potrzebne, bo Greengrass bardzo szybko jej to zobrazował swoimi słowami.

- Tak jak czego? - Mrugnęła pospiesznie dwa razy, wpatrywała się w niego przez chwilę, chociaż znała odpowiedź na to pytanie, nagle ją olśniło, że ktoś już kiedyś zasugerował jej coś podobnego. Jej spojrzenie się zmieniło, zmrużyła oczy, jakby bardzo intensywnie nad czymś myślała, po chwili jednak wróciła do rzeczywistości, bo ta myśl, która ją nawiedziła wydawała się jej być bardzo głupia.