Pewność w tym, że chciała założyć swój własny biznes z każdym dniem w niej narastał, ale budził też lęk. Avelina nie była skora do zmian, a w Eliksirach Raven’a tkwiła już kopę lat. Sama nie była w stanie zliczyć tego czasu, objąć swoją głową i określić w konkretną liczbę, a liczby w jej życiu były dosyć ważne. Wystarczyła szczypta za dużo jakiegoś składniku, a z leku mającego dać energię mogła powstać nawet trucizna, więc liczby były ważne.

Paxton lubiła towarzystwo Mackenzie, ponieważ ona dawała spokój. Była jak ciemne laboratorium alchemiczne, gdzie było duszno, przyjemnie, ciepło i cicho. Jedynie kociołek z miksturą spokojnie bulgotał nad paleniskiem. Tak czuła się przy Greengrass. Cicha, dająca odrobinę wytchnienia i nie zmuszająca do prowadzenia niepotrzebnych rozmów. Wiedzę, którą przekazywała Avelinie chłonęła jak gąbka, poruszając zwoje w swojej głowy do tego, aby uruchomiły uśpioną pamięć o hodowaniu roślin. Miała w domu kilka doniczek z prostymi roślinami do eliksirów i nie tylko. Sama lubiła otaczać się przyrodą w tej postaci. Paxton chciała być wszechstronna, ale nie zawsze jej to wychodziło, bo jeśli zatraciła się w jednym potrafiła w tym przepaść.

Odświeżenie wiedzy z zielarstwa pod hodowanie tych roślin była jej teraz przydatna, ponieważ kupowanie wiecznie roślin od zielarzy wiązało się z dodatkowymi kosztami, więc chciała stworzyć dla siebie swoje własne rośliny. Jej poddasze nadawało się do tego idealnie, ale aktualnie odwiedzała znajomą – to określenie było idealne dla ich relacji. Były znajomymi, spotykały się w kwestii zainteresowań i wspólnego interesu jakim było odświeżenie wiedzy oraz praca nad eliksirem dla jej matki. Było to dla niej ogromne wyzwanie, ale nie oznaczało to nic negatywnego.

Skinęła głową i bez pytania przysunęła nawóz bliżej, aby móc jej pomóc. Babranie się w ziemi i nawozach brzmiało odrobinę obrzydliwie, ale Ave nie bała się ubrudzić. Teraz mogła zaznać odrobinę spokoju od trosk i nigdy nie sądziła, że ostoją spokoju będzie drugi milczek skupiający się na jednym określonym zadaniu.

– Składnik eliksirów związanych z dusznościami – dodała od siebie Avelina. W pewnym sensie ich wiedza się uzupełniała. Kenzie wiedziała jak je hodować, a Avelina wiedziała jak je wykorzystać w swojej dziedzinie. W szkole zawsze dobrze radziła sobie z zielarstwem, nie wiedziała dlaczego przestała to robić. Jej wiedza na ten temat od długiego czasu zaczynała być odblokowywana. Czasami w nocy nawet budziła się z dziwną myślą na temat jakichś roślin o tym, że powinny stać w słońcu, albo powinno się daną roślinkę przesunąć w cień, aby rozkwitła. Prawie jakby śniły jej się lekcje z zielarstwa i miała właśnie odpowiedzieć na pytanie.

Rodzice Aveliny byli jej przeciwieństwem. Wiecznie w podróży, zwiedzające zaginione ruiny, szukając tajnych akt, zwojów i artefaktów. Chcieli często swoją córkę zachęcić do tego, aby zaczęła łapać chwile, uciekać z nimi w podróże, zwiedzać świat i nie przejmować się troskami życia londyńskiego, ale Avelina tego nie potrafiła. Lubiła złapać się jednego miejsca, przykleić się do niego jak rzep i rozwijać swoje pasje, a jej pasją były eliksiry. Siekanie, czytania, trzymanie się przepisów, szukanie alternatywnych składników, udoskonalanie, eksperymentowanie – to wszystko w dziedzinie alchemii, zielarstwa, eliksirów. Chciałaby kiedyś stworzyć wywary na nieuleczalne choroby, sprawić, aby ten świat był lepszy. Życie jej rodziców nie było dla niej, często miała do nich żal, że tak ją opuścili. Już nawet nie przyjeżdżali na niedziele. Pojawiali się może raz w miesiącu lub rzadziej. Miała prawie trzydzieści lat, ale jednak tęskniła za ich szaleństwem. Za głosem ojca, który opowiadał jej różne przygody, za matczynymi obiadami, które tak z czułością im podawała poprawiając ojca w szczegółach, które przekręcał.

– Rozumiem – uśmiechnęła się lekko, ciepło, enigmatycznie; zabrała się za przesypywanie ziemi do doniczki, umieszczenie w niej roślinki, była ostrożna, delikatna i nawet starała się być przy tym troskliwa. Opieka nad roślinami była naprawdę przyjemna.

Avelina zapominała o jedzeniu, treningów nigdy nie miała, ale o eliksirach nigdy nie zapominała, czasami wychodziła na spacery do lasu, aby poszukać roślin, sprawdzić informacje przeczytane w pismach naukowych lub książkach, przechadzała się po godzinach po sklepach zielarskich i aptekach. Czasami zaglądała do przyjaciółki w Mungu, aby podpytać o potrzebne zasoby do szpitalnych zapasów. Chodziła po księgarniach nie tylko czarodziejskich, ale też mugolskich, bo mugole o dziwo też korzystali z roślin w swojej medycynie. Ich odkrycia czasami były fascynujące. Ostatnio jednak sen z powiek zabierał jej też Augustus, który mieszał w jej głowie.

Na jej pytanie Avelina westchnęła ciężko. Starała się szukać wszędzie, ale nie miała na to aż tyle czasu, więc poszukiwania trwały dłużej niż by chciała. Testowała wszelkie rośliny, kupowała je, a nawet zbierała. Starała się je łączyć, aby uzyskać odpowiedni efekt dla matki Kenzie, ale póki co jeszcze nic nie odkryła. Czuła jednak, że była blisko.

– Szukam wszędzie, kilka roślin już przetestowałam, ale nie uzyskałam odpowiedniego efektu. Jutro idę do mugolskiej biblioteki popatrzeć na tamtejsze zbiory roślin, może mają jakieś, których nie znamy. Szukam też w zagranicznych księgach, ale ogranicza mnie brak znajomości języka. Za kilka dni jestem umówiona z tłumaczem. Jak będzie trzeba to sama nauczę się potrzebnych języków, ale wygrzebie dla ciebie ten eliksir nawet spod ziemi – zapewniła ją. Avelina nie miała zamiaru się poddawać, a raz poproszona o pomoc nigdy nie odmawiała.

Paxton nie wiedziała jak mocno Greengrass jest męczona brakiem mocniejszego eliksiru, ale i tak miała zamiar dać z siebie wszystko. Dlatego też odświeża wiedzę z zielarstwa, aby w razie potrzeby wyhodować sama jakąś roślinę, bo może będzie zmuszona do stworzenia jakiejś nowej odmiany, ale póki co musiało jej wystarczyć to co miała. Wytarła brudne ręce w ręcznik, aby szybko zanotować w notatniku kilka informacji, które uzyskała dzisiaj od dziewczyny.

Avelina zaznała sporo miłości ze strony swoich rodziców, byli szalonymi osobnikami i dziewczyna nie umiała ich nie kochać. To od nich nauczyła się tej ufności do świata, która ją ostatnio mocno gubiła. W szkole nauczyła się dystansu, ale te wszystkie wartości zmieszały jej się w coś, czego nie potrafiła ostatnio poukładać. Skomplikowane eliksiry świata były łatwiejsze do opanowania niż istnienie wśród ludzi, szukanie miłości, osoby, z którą Paxton mogłaby spędzać swój czas było wręcz niemożliwe. Zawsze w relacjach z ludźmi popełniała ogrom błędów.

– Chyba będzie jej wygodnie – uśmiechnęła się łagodnie i przyjrzała razem z Kenzie roślince w doniczce. Sadzenie roślin nigdy nie było trudne, wystarczyła cierpliwość i wiedza, której Avelinie nigdy nie brakowało. Miała zawsze sporą dawkę spokoju, aby czekać.

Skinęła głową na jej słowa, oczywiście nie miała zamiaru się poddawać. Uważała to zadanie jako progres w jej życiu zawodowym. Naprawdę zależało jej na tym, aby stworzyć coś dla jej matki, aby ta mogła zaznać choć trochę spokoju. To mogło pomóc wielu osobom. Sama Avelina też z tego by skorzystała – w końcu przestałaby być tą od eliksirów, tą cichą u Ravena, tą miłą z apteki. Mogłaby być geniuszem czyniącym dobro.

– Mimo wszystko nie poddam się – powiedziała dosyć cicho, ale na tyle głośno, aby Kenzie ją usłyszała. Na jej ustach pojawił się lekki uśmiech i tyle.

Przyglądała się swojej znajomej, gdy ta zadawała jej pytanie o miejsce do pracy. Avelina szybko przewertowała w pamięci osoby, które by jej pomogły i w sumie to rodzina jej matki, a dokładniej wujek w końcu miał swoje pola w Dolinie, nie?

– Mój wujek. Chyba się do niego wybiorę za jakiś czas, na pewno mi pomoże – powiedziała lekko zamyślona. – Naprawdę jeszcze raz dzięki, że chce ci się mi z tym pomagać, ale ceny rynkowe niektórych składników są czasami zbyt wygórowane i opłaca się bardziej samemu wszystko robić. Ma się wtedy pewność, że jakość jest odpowiednia i łatwiej będzie mi z tą wiedzą eksperymentować nad tym eliksirem – odparła z westchnięciem. – A jak tam u ciebie? Nie przetrenowujesz się do meczy? – zagadnęła ją o jej życie. Avelina mimo bycia skrytą interesowała się ulubionymi rzeczami w życiu jej znajomych.