1969, Marsz Praw Charłaków
Theon & Chester

Żadne inne miejsce nie kryło tylu tajemnic, co ulica Śmiertelnego Nokturnu.

Niektórzy mogliby się z tym stwierdzeniem nie zgodzić. Rzecz zupełnie zrozumiała. Prawdopodobnie byliby w stanie przywołać całkiem sporo argumentów mających na celu obalenie tej teorii; potwierdzenie swojej racji. Najpewniej wynikałoby to jednak z tego, iż nigdy nie mieli okazji odwiedzić podziemnych ścieżek. Na własne oczy zobaczyć tego, co się tutaj kryło; tego co znajdywało się zaledwie na wyciągnięcie ręki dla wszystkich tych osób, dla których problemu nie stanowiło poruszanie się po tej okolicy.
Nadal doskonale pamiętam swój pierwszy raz. Nie miałam jeszcze 18 lat. Było mi do tego wciąż całkiem daleko. Pod moim nosem pewnie było jeszcze widać mleko. Razem z Loganem uciekliśmy ze sklepu stanowiącego własność jego rodziny. Ruszyliśmy na spotkanie przygody. Albo to raczej ja zostałem na to spotkanie zabrany. Dla kuzyna nie była to pierwsza wizyta w tym miejscu. Ostatnia również.

Czy dzisiaj Logan również będzie tu na mnie czekał?

Czy on również był w to wszystko zaangażowany?

Kierując się do miejsca, w którym mieliśmy się spotkać, witam się z kilkoma osobami. Poprzez zwykłe skinienie głową. Nic więcej. Nic mniej. Nie mam czasu na niepotrzebne rozmowy. Nie pojawiłem się tutaj w celach towarzyskich. Wiem, że na miejscu zapewne czekają już inni. Nie tylko na mnie, ale też na wielu innych czarodziejów, których na pewno nie zabraknie. Nigdy nie brakowało.

Wreszcie docieram na miejsce. Przy pomocy różdżki, dotykam drzwi w okolicach zamka. Wypowiadam słowo-klucz, znane tylko tym, którzy byli w to wszystko zaangażowani.

- Bazyliszek. - Pada z moich ust. I już zaraz, w chwilę po tym, mogę dostać się do środka.

Wnętrze nie zachwyca, ale nie jest to coś, czego się nie spodziewałem. Identycznie jak mało przyjemnego zapachu, który w tej okolicy nie jest czymś niespotykanym. Zdejmuje okrycie. W środku jest trochę zbyt ciepło, żeby gotować się w dość grubym płaszczu. Okrycie zabiera ode mnie domowy skrzat. Czyją stanowi własność? Nie mam pojęcia i w zasadzie, wcale mnie to nie obchodzi. Nieistotny szczegół. [/a]

Ruszam wgłąb pomieszczenia, dołączając do zgromadzonych tutaj osób. Nie odzywam się. Nie witam. Po prostu zajmuje miejsce pośród tych, którzy zdążyli dotrzeć tu przede mną. Cierpliwie czekam na to, co ma nastąpić. Już za chwilę. Może dwie. Nie zebraliśmy się tutaj bez powodu. Tego jestem pewny.

Również dla mnie, nie była to pierwsza nora, którą miałem przyjemność odwiedzić.
W swoim życiu - nadal dość krótkim - nie wystrzegałem się tego typu miejsc. Podziemne Ścieżki zdążyłem całkiem nieźle poznać, choć zarazem nie na tyle dobrze, żeby być w stanie poruszać się po tym kompleksie z zasłoniętymi oczyma. W sporej części przypadków po prostu wiedziałem, do których drzwi należało zapukać; do których drzwi należało skierować swoje kroki. Do tej pory było to więcej niż wystarczające.

Stojąc pośród sobie podobnych - pośród czarodziejów, którzy nie znaleźli się tu przez przypadek - cierpliwie czekam na to, co ma nastąpić. Choć jeszcze nie tak dawno temu zastanawiałem się nad tym, kogo będzie dane mi tutaj spotkać, teraz nie tracę czasu na odnalezienie wśród zebranych choćby jednej, znajomej twarzy. Coś innego zaprząta moją głowę. Nie tylko moją, jeśli wsłuchać się w rozmowy prowadzone przez otaczających mnie ludzi. Tak samo jak i ja, zastanawiają się nad tym, co mogło być na tyle istotne, żeby ściągnąć nas wszystkich do tej obrzydliwej nory.

Do żadnej z tych rozmów się nie przyłączam. Żadnej z nich nie przysłuchuje się uważniej.

Moja postawa zmienia się dopiero, kiedy wśród nas pojawia się on. Zajmuje odpowiednie miejsce. Zaczyna swoją przemowę. Już wcześniej wiedziałem, że Chester - dobry znajomy ojca - nie jest tutaj byle kim, ale dopiero teraz docierało do mnie to, jak wiele auror znaczy. Zrozumiałem wreszcie, co dokładniej starał się przekazać mi ojciec podczas naszego ostatniego spotkania.

- Skupić się na nich? Oczekujesz, że wystąpimy aktywnie przeciwko nim? - Nie daje się ponieść okrzykom wyrażającym poparcie dla sprawy, które zdają się docierać do moich uszu dosłownie z każdej strony. Zamiast tego przeciskam się pomiędzy zebranymi, chcąc nieco bliżej podejść do Rookwooda. Zadaje pytanie, licząc na konkretną odpowiedź. Kontrmarsz to jedno, czym innym będzie zaatakowanie uczestników pierwotnego marszu. Charłaków oraz osób popierających całą tę akcje.

Nie wszystkim podoba się zadane przeze mnie pytanie. Idące w ślad za nim wątpliwości. Da się usłyszeć kilka niecenzuralnych określeń skierowanych pod moim adresem. Obelgi jednak kompletnie mnie nie ruszają. Zatrzymuje się w miejscu, z którego mogę wreszcie spojrzeć Chesterowi prosto w oczy. W miejscu, w którym auror może mnie zauważyć, choć to akurat niewielki problem. Wzrostem góruje nad większością zgromadzonych.

- Czego od nas oczekujesz. Chcemy konkretów. - Za drugim razem zdecydowałem się na liczbę mnogą. Nie do końca świadomie. Część ludzi decyduje się, całe szczęście, pójść w moje ślady. Również mają wątpliwości, również chcą, żeby wszystko zostało powiedziane wprost. Wśród zebranych zaczyna być widoczny pewien rozłam, choć oczywiście to wcale nie tak, że ktoś spośród nas jest gotowy już teraz o wszystkim donieść w Ministerstwie. Chodzi tutaj zwyczajnie o to, że nie wszyscy przejawiają w tym temacie równie skrajne poglądy. Nie każdy z nas chce podejmować większe ryzyko. Narażać własną głowę.

Do której grupy zaliczam się ja? Nie jestem do końca pewien.

Sytuacja zaliczała się w jakimś stopniu do tych... dość delikatnych. Choć na tym spotkaniu nie pojawili się przypadkowi czarodzieje, w dalszym stopniu należało zachować ostrożność. Człowiek nigdy nie może być pewnym tego czy jakaś informacja nie wycieknie; nie dotrze do niewłaściwych uszu. To mogłoby prowadzić do problemów. Zarówno w życiu prywatnym jak i tych o charakterze zawodowym. Jednych i drugich lepiej było unikać. Dla własnego dobra. Ryzyka nie da się ograniczyć do zera. Można je tylko zminimalizować.

Skoro Theon zadał pytanie, to oczywiście odpowiedzi zamierzał wysłuchać. Znalazł się na tyle blisko Rookwooda, że skupienie się na jego słowach nie stanowiło większego problemu. Nie przeszkadzały mu mniej i bardziej gorączkowe rozmowy prowadzone przez zebranych. Ludzie nie potrafili się przed nimi powstrzymać. Yaxley był w stanie to jednak zrozumieć. W grę wchodziły w jakimś stopniu emocje. Czy to co usłyszał go uspokoiło? Do pewnego stopnia na pewno. Czy podobnie odebrali to pozostali zgromadzeni? Nie wszyscy. Nie stanowiło to jednak dla niego większego zaskoczenia.

Nie zadawał kolejnych pytań, zamiast tego pozwalając, żeby zajęli się tym inni. Sam musiał to rozgryźć. Przetrawić. Nie cofnął się jednak, nie próbował ukryć w tłumie, co przy jego wzroście i tak byłoby zadaniem trudnym do realizacji. Pozostał na miejscu, uważnie słuchając, wszystko obserwując. Nie ruszył w ślad za zebranymi, kiedy Ci zaczęli z wolna opuszczać pomieszczenie. Zamiast tego zdecydował się zaczekać na Chestera.

Nie znał Rookwooda szczególnie dobrze. Mężczyzna był jednak dobrym znajomym ojca, mieli okazje widywać się w przeszłości. Tym samym nie był on dla Theona kimś całkowicie obcym, choć nadal stanowił pewną zagadkę. Tylko czy Yaxley faktycznie chciałby tę zagadkę rozwiązać? Czasami lepiej być pewnych rzeczy nieświadomym.

Choć może niekoniecznie tym razem.

- Nie powinniśmy atakować demonstrujących? - gdy tylko stało się to możliwe, podszedł do aurora, rzucając w jego stronę słowami, które padły kilka minut temu. Podczas wygłoszonej przemowy. Uniósł ku górze jedną brew. - Naprawdę sądzisz, że to będzie miało znaczenie? To co mówiłeś, podczas tego spotkania? - zapytał, sięgając do kieszeni po paczkę fajek i zapalniczkę. Zakupioną w mugolskim sklepie benzynówkę. Nie zamierzał się przejmować tym, gdzie się znajdują. To miejsce i tak było norą. Niemiłosiernie tu cuchnęło.

Jakież to typowe dla Nokturnu.

Odpalił papierosa, wyciągając uprzednio opakowanie w kierunku Chestera. Wiedział, że ten papierosów nie unika. Pracowali w jednym budynku, choć różnych departamentach.

- Nie wiem czy na Twoim miejscu odważyłbym się na takie wystąpienie. - przyznał się. W jego głosie wybrzmiało coś na kształt podziwu? Ledwie wyczuwalny, ale niewątpliwie się pojawił. Sam Theon wolałby pewnie nie wychodzić przed szereg. Nie podejmować nadmiernego ryzyka. Daleki był od tego, żeby decydować się na tak radykalne działania. Bo chyba właśnie w ten sposób można określić to, co miało miejsce ledwie kilka chwil temu. Nie oznacza to jednak, że do pewnego stopnia się z tym wszystkim nie zgadzał.

Mógł mieć swoje poglądy. Mógł mieć swoje przekonania. Tylko czy był skłonny nadstawiać w ich imieniu karku? Podejmować dla nich większe ryzyko? Wszystko miało swoje granice. Czasami tylko trzeba było odkryć, gdzie leżały te własne. Na tym polu nadal zdawał się stawiać swoje pierwsze kroki.